Reacties

Aardige actie thriller met gimmick. Geen super actie, of super thriller, maar vermakelijk genoeg om uit te kijken. Duidelijk een eighties film, en met een klein beetje leuk (maar simpel) gebruik van wat special effect trucs.

Nèt naar boven afgerond naar een ruim voldoende.

Nog een album dat ik eens na moet luisteren. Niet echt mijn smaak, maar wel boeiend. De aflevering was goed, maar voor mij ook niet een van de beste. Ergens misschien wel omdat de geschiedenis van de band zelf een beetje braaf lijkt, al zijn ze muzikaal wel heel interessant.

Ruim voldoende.

Mmm, yummy! Deze was ook lekker zeg! De muziek is geweldig en de verhalen ook! Een van de beste afleveringen van deze show, wat mij betreft.

Weliswaar iets omhoog afgerond, maar deze krijgen van mij toch een goed!

Veel verhaal in deze aflevering is lekker uitgebreid en goed te volgen. De muziek is minder mijn smaak, maar ik kon het zeker wel waarderen.

Vanwege de uitleg van verschillende effecten op het album had ik de koptelefoon opgezet. En dat kan ik van harte aanbevelen! Het viel me zo ook extra op hoe goed het sound design van deze shows is!

Hethiel ook om lekker mee te krijgen hoe breed het geluid van deze band was.

Grappig: Living After Midnight kende ik van The Donna's, geen idee dat het van Judas Priest was, al was het duidelijk dat het een cover was.

Ruim voldoende.

Ook deze was tof. Weer op een heel andere manier.

Van de geschiedenis wat betreft de band kreeg ik in deze aflevering van deze serie docu's wat minder mee dan gebruikelijk, het was vooral een vibe die bleef hangen (was misschien ook het belangrijkste), en natuurlijk de muziek (toffe beelden van de band in actie)!

Het was vooral boeiend wat te horen over de overdubs en wat men daarmee had geprobeerd te bereiken. Heel gaaf wat ze in deze docu's doen met zo'n sound engineer achter het toetsenbord, maar eigenlijk altijd net te kort. Van mij mogen ze zulke sessies een half uur uitbreiden en echt veel meer instrumenten solo laten horen en hoe ze samenwerken met de rest. Maar misschien is dat voor het doorsnee publiek niet boeiend genoeg..

Genoeg geïnspireerd om het album op te zoeken, en tot mijn blijde verbazing vond ik het op Spotify met eerst de originele Jamaicaanse opnames en op de tweede cd de versies met alle overdubs voor de mainstream markt:
https://open.spotify.com/album/39kLAVdcgW7jbMcTEaY2qy
Niet alle overdubs maken het beter, maar het is boeiend om te horen en ik houd van deze muziek! Overigens niet per se het beste album van The Wailers.

Natuurlijk moet je dit (zoals eigenlijk alle muziek) niet zomaar op je mobieltje luisteren, maar met een set goede speakers met fatsoenlijke basweergave, of een goede koptelefoon!

Ruim voldoende.

Op zich een best goed gemaakte (soort van) supernatural thriller, maar het verhaal is te simpel voor de lengte van de film, het was vrij voorspelbaar, en lijkt aan het einde vooral gemaakt om een bepaald idee over te dragen, en niet veel meer.

Doordat de film naar mijn idee uiteindelijk vooral die ene boodschap over moest dragen, waar men dan een film omheen heeft gebouwd, werd het wat mij betreft een onvoldoende.

In de tijd was ik niet zo heel dol op Maiden, al had ik Killers op tape. Ik was meer into anargo-, crust- en hardcore punk als Discharge, Disorder, Crass M.D.C. en dergelijks. Maar nu achteraf kan ik wel wat meer van de charme van deze band zien.

Hoe dan ook, altijd weer leuk, zo'n korte docu over een album (als de band me een beetje aanspreekt).

Deze vond ik, natuurlijk(!😜), wel een stuk minder dan Classic Albums: Never Mind the Bollocks, Here's the Sex Pistols (2003) , maar toch een ruim voldoende.

Geinig actie fantasy sprookje, dat begint waar het bekende verhaal ophoud.

Actie, dus veel ge-ren, geknok en geschiet en zo. Prima in beeld gebracht. Het verhaal is wat voorspelbaar, maar niet onaardig. Lekker wilde heksen, en leuk hoe ze wat van de clichés over die wezens gebruiken. Vooral het vliegen op de bezems vond ik wel tof gedaan (al kan het vast nog beter).

Aan het begin van de film stond dat het een MTV film was, en het was ook precies wat ik daarvan zou verwachten. Leuk en aardig en opwindend, maar ook een beetje oppervlakkig.

Met maximaal omhoog afronden ruim voldoende.

Deze film is vooral een grote verzameling van korte, bizarre, geromantiseerde en grappige anecdotes, aan elkaar geregen door een soort van terugblik op Woody's jeugd (gedeeltelijk gebaseerd op de werkelijkheid, gedeeltelijk fantasie), met als centraal thema, you guessed it, de radio uit die tijd.

Tjokvol prachtige, sfeervolle muziek, als je van de Amerikaanse populaire muziek uit de jaren dertig en veertig houdt!

Het was een luchtige en gezellige film, ik vond 'm leuk om te zien, maar ik zou niet zeggen dat ie veel indruk gemaakt heeft. Het was gewoon leuk.

Ruim voldoende.

Wat lichtvoetige komedie fantasie film. Deze Woody Allen vond ik beduidend leuker dan Manhattan, waar ik nogal wat weerstand bij had, maar het is ook wel echt lichtvoetig allemaal.

Zeker een leuk idee en geinig uitgewerkt, helemaal in oude stijl ook. En leuk gewerkt met de kleur en zwart-wit beelden. Fijn ook dat het wat minder druk is zonder Woody zelf in de film. 🤪

Verder ga heb ik er niet veel woorden aan spenderen. Als je in bent voor een wat luchtige, minder neurotische, maar zeker wel charmante Allen film, dan is dit best een goede keuze.

Ruim voldoende.

Vooral het begin van deze film vond ik wat warrig en fragmentarisch, onprettig om te kijken. Ik was dan ook bijna afgehaakt. Pas ongeveer halverwege kreeg het verdere verhaal weer meer samenhang.

Volgens mij is het probleem dat ze het verhaal van Purvis en Dillinger (en alle andere gangsters van zijn bende) tegelijk proberen te vertellen. En dat Melvin de verteller is, terwijl John toch echt de hoofdpersoon lijkt te moeten zijn.

Ik kon goed genieten van het soort van filmmateriaal. Daarmee bedoel ik de soort van film waarop geprint is, en de manier waarop. De wat gruizige beeldkwaliteit, de subtiel aparte kleuren, de mix van nieuwe en oude beelden (van oudere films en 'archiefbeelden'). Ik vermoed dat dit me geholpen heeft door het eerste deel heen te komen. Later las ik dat er met opzet is geknoeid met de kleuren om een bepaald effect te krijgen.

Het is goed te weten dat het hier om een wat geromantiseerde versie gaat, en dat er wat details veranderd zijn ten opzichte van de feiten.

Het statement na de aftiteling is een statement van J. Edgar Hoover (ingesproken door een imitator) over precies het soort films dat dit is.

Toch net ruim voldoende.

Ah ja, goed punt @Carmen163 ! De zaak was zeker beter geweest met meer van dat!

Al is dat natuurlijk ook altijd echt een lastig punt, zeker als de hoofdpersoon zelf niet meer in leven is..

Ja, best een goede politie film over de buitenwijken, gangs en het geweld. Duidelijke eighties smaak.

Voelde hier en daar wel een beetje als losse stukjes aan elkaar genaaid om zo een punt te maken. Dat vond ik wat zwakker.

Het einde

vond ik mooi.

Net een ruim voldoende.

Ik heb gemengde gevoelens over deze film, maar uiteindelijk slaat het door naar de negatieve kant. Het constante gezemel van de hoofdpersoon Isaac (gespeeld door Woody zelf) is hier zo zelfingenomen en vervelend, dat iedere sympathie die ik zou kunnen hebben voor een man die duidelijk worstelt met het leven, de wereld en de liefde, langzaam steeds verder uit mij wegvloeide. Het was ook niet meer grappig neurotisch, maar gewoon vervelend.

Woody lijkt, als schrijver van deze film, zijn tegenspelers voortdurend teksten te hebben gegeven die vooral bedoeld zijn zodat hij zelf nogal opzichtige, zogenaamd grappige, maar veelal vooral hoogdravende egocentrische tegenopmerkingen kan maken die laten zien hoe superieur en grappig hij is.

Dat is misschien ook wel met opzet gedaan omdat type persoon zo neer te zetten,maar vrijwel alle anderen vallen erbij in het niet, waardoor de aandacht voor mij echt al te veel op zijn nare gedoetje gericht blijft.

Aan de andere kant zijn de beelden van Manhattan werkelijk prachtig (ook zo in zwart-wit) en geweldig mooi gefilmd en neergezet, wat een geweldige achtergrond is waartegen dit trieste tragikomedie verhaal zich kan afspelen. Het geheel zit ook wel aardig in elkaar, er is leuk gespeeld met het meta gebeuren waarbij de schrijver in de film de film zelf geschreven zou kunnen hebben, en de film heeft echt een paar mooie momenten.

Al met al heb ik me echter te veel geërgerd aan de hoofdpersoon en het wegdrukken van de andere spelers (al was dat misschien ook wel de bedoeling, bedenk ik nu ik dit schrijf). Ondanks dat de oprechte, en eigenlijk vrij volwassen Tracy een mooie tegenhanger was voor het neurotische gedoe van Ike (Woody).

Toch nog een bijna voldoende.

De derde van Woody Allen, als ik het goed heb. Vol met precies wat ik verwachtte van een vroege Allen film. Later werden ze wat serieuzer, kwam het (tragi) drama meer naar voren, en begon het oeverlose gepraat. Maar hier is het vooral, hier en daar maatschappij/wereld kritische, over de top gekkigheid.

Inderdaad soms een beetje een overdaad aan slapstick, wat mij betreft. Ook veel andere bizarre idioterie, in het geheel best geinig allemaal.

Helaas is het ook hier weer niet echt mijn smaak, maar ik kon dit meer waarderen dan bijvoorbeeld The Naked Gun: From the Files of Police Squad! (1988) , al heb ik ook hier niet dubbel gelegen van het lachen of zo.

Een goede voldoende.

Vakkundig gemaakte, kluchtachtige romcom. Het zag er allemaal prachtig uit en zo, en Irma de Zachte was zelf ook nog wel leuk, maar ik vond het allemaal nogal flauw. Het was best vermakelijk hoor, als je in bent voor dit soort komedie, maar gewoon te flauw voor mijn smaak.

Voldoende, want op bijna alle fronten goed gemaakt (met uitzondering van de inhoud), maar ik heb maar met een half oog bekeken. Maar het is helemaal een kwestie van smaak, dat is hier echt duidelijk..

Wat een onaangenaam stuk muziek bij het eerste stuk van de aftiteling..

Ik kan me heel goed voorstellen dat het boek beter was, maar helaas heb ik zoveel moeite met lezen (dyslexie) dat ik zelden een heel boek doorkom. Daarom gaat echt vergelijken voor mij niet lukken. Ik vond de film echter boeiend en origineel genoeg om ervan te genieten. Het verhaal een soort van bekend, maar toch met z'n eigen kleur en smaak.

Ik merkte, zonder het boek te kennen, echter wel dat er hier en daar nogal grote sprongen genomen werden in de ontwikkeling van het verhaal. Dat er dingen gebeurde die eigenlijk wat meer inleiding nodig hadden gehad, maar nu te snel kwamen en daardoor gehaast aanvoelde, en overkwam als een samenvatting van de hoogtepunten. Dat was jammer, want het gaf de film een onnatuurlijk en wat afgeraffeld gevoel. In het boek was dat waarschijnlijk niet zo.

Mijn waardering blijft daardoor hangen bij een ruim voldoende.

Echt prachtige en spectaculaire beelden van en vanuit de voortdenderende op hol geslagen trein, wat vooral in de bios waarschijnlijk pas echt tot zijn recht zal komen.

Ik weet het niet zeker, maar ik denk niet dat ze ze zo nog maken, met zoveel verschillende, mooie en echte lokaties en buitenbeelden. Dat is tegenwoordig vast allemaal CGI en dat is toch gewoon nog niet echt zo mooi en rauw.*

Het verhaal, niet ingewikkeld, werd op de ouderwetse manier goed en degelijk verteld. Sommige dingen waren wel een beetje heel toevallig en onwaarschijnlijk, maar het was niet zoveel dat het niet meer leuk was.

De blaaskaak vond ik in het begin niet echt een goede rol voor Eric Roberts, maar volgens mij deed ie wel zijn best en de rol was belangrijk voor het verhaal. Verderop in het verhaal was dat niet meer zo'n punt.

Al met al zeker een ruim voldoende, misschien nog wel meer, maar ik vond ook wel wat zwakke plekken, daarom blijft het daarbij.

(* Ach, wellicht overdrijf ik hierboven een beetje, maar dat is wel een beetje de indruk die ik begin te krijgen..)

Aardige film die inspeelt op de actualiteit en angst van toen. Op een bepaalde manier ook nu wel weer wat actueel.

Het verhaal is simpel en het einde ook, al is het heel eventjes ook een beetje spannend. Het is echter mooi en netjes van begin tot einde verfilmd, zoals men dat toen meestal deed. Verteltechtnieken waren toen meestal niet zo interessant als tegenwoordig. Toch vind ik dat ook mooi, zoals dat hier gedaan is.

Voldoende plus. Het was vermakelijk genoeg en goed gedaan, maar echt heel boeiend of bijzonder vond ik het niet.

Niet slecht, maar zeker ook niet goed. Het is wel gelukt een klein beetje van de sfeer van de eerste aan deze film mee te geven, maar niet voluit, en niet genoeg om het tot een goede film te maken. Toch heb ik me niet echt verveeld, al zaten er wat saaiere stukken in.

Bijna voldoende.

Ik vond het leuk! Lekkere actie en leuk om Bob Odenkirk zo'n film te zien doen, dat geeft toch weer een eigen smaak.

Toegegeven het verhaal had maar een paar originele toevoegingen aan het standaard verhaal, maar dat was voor mij genoeg, al was het natuurlijk nóg leuker geweest als daar meer van was geweest.

Ruim voldoende plus.

Tja, deel drie is nog weer een stapje minder, zoals eigenlijk wel te verwachten was. Wel een aantal goede acteurs, maar het heeft niet meer de volle sfeer en kwaliteit van de eerste, al zijn er best een paar aardige nieuwe ideetjes in verwerkt.

De scènes in de parkeergarage zijn bijvoorbeeld wel tof, vond ik.

Grappig dat Lara Flynn Boyle hier ook een Donna speelt.

Hoewel ik de karakter upgrade die Heather/Carol Anne hier krijgt op zich leuk vind, heeft ze me nu toch iets te veel en te bijdehante grapjes in de mond gelegd gekregen.

Dit was overigens de laatste film waar Heather O'Rourke in speelde, ze is overleden nog voordat de film uitkwam.

Bijna voldoende, wat mij betreft. Ik heb me niet verveeld.

Best een aardige opvolger, maar wel met sterke en duidelijk ook zwakke stukken, sommige nogal trucjes op herhaling. Maar niet zo goed als de eerste natuurlijk, ondanks de grotendeels zelfde cast.

Verwacht geen nadruk op hard-geluid schrikeffecten, zoals tegenwoordig populair is, maar subtielere griezel sfeer. Zoals de toffe scène met de geestelijke bij het nieuwe huis, best griezelig, maar dan op een onderhuidse manier.

Grappig, ik merk dat vaak, dat ik de eerste helft van horrorfilms het leukste vind, en het daarna een beetje terug vind zakken. Zo was het ook hier. Het einde was me een beetje te zoetsappig.

Er is ook enig spektakel, maar niet zoveel als in deel één. Als je deel één niet leuk vond, dan hoef je niet aan deze te beginnen.

Gezien in de huidige 30 dagen gratis proefperiode van MGM+ via Prime Video.

Niet super, maar wel net voldoende.

Een beetje een soort van lichtgewicht Poltergeist (1982) Op zichzelf niet slecht, en met wat aardige momenten, maar haalt het qua sfeer en diepte bij lange na niet bij dat origineel, al heeft dat natuurlijk minder geavanceerde effecten, en minder nadruk op hard-geluid-schrik-momenten.

Ondanks dat verschillende scènes best aardig bedacht of overgenomen zijn, voelde het voor mij bijna allemaal echt een beetje lichtgewicht, dat is het voornaamste dat de film minder goed maakt. Gedeeltelijk komt dat door de casting, die beduidend beter was in het origineel.

Daarmee wil ik trouwens niet zeggen dat het origineel een geweldige, super intense film was, dus verwacht geen wonderen.

Ik zag deze film op MGM+ dat momenteel een 30 dagen gratis proefabonnement heeft via Prime Video.

Deze is wel genoeg voor een voldoende, maar ik raad sterk aan het origineel (eerst) te bekijken ipv deze.