Reacties

Dit is waarschijnlijk de film die ik het vaakst gezien heb in mijn leven. Dat Home Alone me na al die jaren nog steeds kan laten lachen en me kan ontroeren, zegt veel over de kracht van deze film. Joe Pesci en Daniel Stern zijn fantastisch, maar vrijwel alle bijkarakters zijn memorabel. De muziek is bovendien fantastisch en speelt altijd in mijn hoofd af als soundtrack van de feestdagen.

De Muppets voegen genoeg van hun typische humor toe aan A Christmas Carol om dit klassieke verhaal verfrissend te houden. Het ontwerp van de Geest van de Toekomst vond ik bovendien fantastisch. Het grootste probleem dat ik heb met deze film, is dat ik de muziek niet interessant vond. Aangezien deze muziek een groot deel van de speeltijd in beslag nam, had dit invloed op mijn eindoordeel.

Het plot is absurd en hoe meer je over de toevalligheid van alles nadenkt, hoe sneller de geloofwaardigheid van het verhaal uiteenvalt. Nu kan ik de ongeloofwaardigheid van een film makkelijk vergeven, maar dan moet (in dit geval) de actie wel van een redelijk niveau zijn. Ook dat aspect van de film valt helaas best tegen. Conclusie: er zijn betere kerstactiefilms te vinden.

Bij het aanzetten van kerstfilms als deze weet je precies wat je kan verwachten. Als de film dan geen enkele moeite doet om je alsnog te verrassen, blijft dat teleurstellend. Wat een verschrikkelijke B&B trouwens, de bezoeker krijgt geen moment rust van de bemoeizuchtige eigenares en haar zus(?).

Ik waardeer heel erg dat een vriendschap tussen twee mannen centraal staat in deze film. Het was duidelijk dat de acteurs in de hoofdrollen goed op elkaar ingespeeld waren en hun relatie voelde heel natuurlijk aan. Ook is alles met prachtige wijde lenzen in beeld gebracht. Toch voelde de film op momenten wat langdradig aan en het karakter Allison vond ik maar raar.

Wat een geweldige tijdcapsule van de stijl van begin 2000, zowel qua karakters als de filmtechnieken. De beperkte locatie van de film wordt nooit saai door het gebruik van slimme editingtrucs, waardoor je het verhaal vaak vanuit meerdere perspectieven tegelijk ziet. Bovendien zet Colin Farrell een fantastische performance neer.

Een aantal slechte castingkeuzes komen de geloofwaardigheid van deze film niet ten goede. Voornamelijk Mila Kunis in de rol van een gangster kwam totaal niet uit de verf. De filmmakers probeerden ook net iets te veel van de stijl van Sin City te lenen en dat werkte best storend.

Vrij standaard in de situaties die geschetst worden, maar toch redelijk vermakelijk.

Deze documentaire schetst een beeld van de plaatsen waar Vincent van Gogh gewoond een gewerkt heeft, maar gaat niet veel verder dan dat. Sfeerbeelden van de verschillende landschappen bleven iets te lang hangen en werden niet voorzien van verdiepend commentaar.

Het is fijn om een inkijk te krijgen in het forensische werk dat komt kijken bij het identificeren van omgekomen migranten, maar deze documentaire wist mij niet te boeien.

Zeker! Zolang u geen moderne sciencefiction film verwacht, is dit een spannende film met een gaaf concept.

Een prachtig in beeld gebracht verhaal over vergeving en het verwerken van trauma. Het acteerwerk komt heel natuurlijk over en het script is simpel, maar wel onderhoudend. Al met al een aangename verrassing!

De dieren in deze film laten vermakelijke trucjes zien, maar buiten dat vond ik deze film niet zo interessant. De menselijke karakters zijn nog grotere cartoonfiguren dan in het eerste deel en ik kan daar niet zo goed tegen.

Deze remake van het geanimeerde origineel kijkt lekker weg en de acteerprestaties van de dieren zijn fenomenaal. Toch komt deze versie wat mij betreft niet helemaal uit de verf. Cruella is zo extreem cartoonachtig dat ze eigenlijk alleen werkt als een tekenfilmfiguur. Verder hadden de honden, waar het toch eigenlijk om draait in deze film, nauwelijks persoonlijkheid. Dit komt voornamelijk omdat ze zelf niet praten, waardoor het moeilijker is om een band met ze op te bouwen en echt om hun lot te geven. Verder was de invloed van Home Alone overduidelijk en weet ik niet zeker wat ik daar van vind.

Een heel simpel verhaal. Juist door die eenvoud blijft deze film wel tijdloos. De animaties zijn top en de wat ruigere tekenstijl geeft de film een eigen karakter.

Een erg rommelige film, vooral wat betreft de toon, die nogal inconsistent is. Op momenten werkt de humor in deze film, maar de grappen zijn vaak ten koste van de Afrikaanse cultuur en dat voelt erg gedateerd aan.

Iets aan deze film zorgt ervoor dat ik hem niet volledig kan waarderen, maar ik kan niet precies verwoorden waar dat aan ligt. De karakters Hades en Meg zijn geweldig, sommige achtergronden zijn prachtig getekend en de gospelmuziek dient als een interessant frame voor het verhaal. Toch ontbreekt er iets wat mij betreft. Wellicht dat het te maken heeft met Hercules als hoofdkarakter, om een of andere reden komt zijn motivatie niet helemaal uit de verf.

Ik vond dit een moeilijke film om te kijken: het acteerwerk is van een heel hoog niveau, alles is schitterend in beeld gebracht, maar ik vond het lastig om in het verhaal te komen. Dit is dan ook zeker een film die het waard is om meerdere malen te bekijken. De karakters zijn fascinerend en ik denk dat je met een rewatch net iets meer mee zult krijgen van de nuances en details die het script bevat. De film daagt zijn publiek uit om al dit soort details te ontrafelen en dat waardeer ik, ondanks dat ik misschien niet alles meekreeg.

Het is geen gemakkelijke opgave om een film met zo'n flinterdun verhaal uit te rekken tot een redelijke speelduur. Deze film mislukt hier dan ook volledig in. De filmmakers probeerden het nog tevergeefs met een ellendig lange flashbackscène die absoluut niets toevoegde aan het verhaal.

Het geluid in deze film is ook vreemd. In de flashback zien we volledige scènes zonder geluid, dan is er weer even een voice over en dan weer wat muziek; al met al een bizarre ervaring. Het helpt ook niet mee als een van de ontvoerde personages zo irritant is, dat zijn lot je niets interesseert.

Ik vraag me af of de makers van deze film echt dachten dat een remake van Eraser veel publiek zou trekken. Het is namelijk niet alsof het origineel heel populair of bekend is. Een remake moet wat mij betreft altijd iets nieuws toevoegen aan het origineel: een hoger budget, een andere invalshoek, het rechtzetten van fouten in het verhaal, enz. Eraser: Reborn is echter een totaal onnodige remake. Het heeft een lager budget dan het origineel, wat resulteert in minder creatieve sets, wapens en actiescènes. Ook is de CGI verschrikkelijk slecht, voornamelijk het bloed en de kogelinslagen. Als op zichzelf staande "straight to DVD"-film is dit niet eens zo slecht, maar buiten fans van dat soort films zou ik deze remake niemand aanraden.

Het voelt niet helemaal eerlijk om een film een beoordeling te geven terwijl ik hem niet heb afgekeken, maar ik kon het niet meer aan. Dit was zo ongelooflijk langdradig en slecht in elkaar gezet dat ik het knap vind dat ik het nog anderhalf uur wist uit te houden (ook al greep ik tijdens dat anderhalve uur regelmatig naar mijn telefoon). Het verhaal is niet te volgen, zeker voor iemand die niet bekend is met het onderwerp. Het geluid is abominabel, zowel de dialoog als de sound effects.

Een leuk geanimeerde cartoon met een simpele boodschap: werken voor je geld. Het mixen van dierengeluiden met de stem van de acteurs is een opvallende keuze, maar eigenlijk komt het alleen bij Donald Duck goed uit de verf. Het is dan ook logisch dat juist dat karakter zou uitgroeien tot een van de meest herkenbare Disneypersonages ooit.

Dit verhaal is te overbekend en erg langdradig. Een speelduur van tweeënhalf uur is dan ook te veel gevraagd van de kijker. Exodus: Gods and Kings is op visueel vlak spectaculair, waardoor de film met zijn goed gefilmde gevechten en plaagscènes, voornamelijk als achtergrond tijdens huishoudelijke taken geschikt is. De meeste acteurs zijn trouwens totaal ongeschikt voor de rollen die ze vertolken.

Een wellicht wat ondergewaardeerde film met voldoende actie en een Schwarzenegger in topvorm. Er worden creatieve wapens gebruikt en het filmen van actiescènes in een dierentuin vond ik ook interessant (wat een zielig kleine kooien trouwens). Wat ik ook leuk vond, was hoe verschillende 'beschermde getuigen' hun beschermengel bijsprongen op momenten dat hij het nodig had, met een bijzonder geestige bijdrage van Robert Pastorelli. Bovendien fijn om te zien dat het karakter Lee goed geschreven was en uitstekend vertolkt werd door Vanessa L. Williams.