Reacties

Dit mooie Britse drama wat zich grotendeels afspeelt in Londen, is een leuke afwisseling van de typische Hollywoodfilm. De onderbouwing van het verhaal, de duistere kant van het leven als een illegale (Okwe) en eentje met proeftijd (Senay) in Londen, heeft een kern van waarheid, hoewel er geen aanspraken zijn op een waargebeurd verhaal. Dit soort dingen gaan waarschijnlijk door. Illegalen en veel Hispanics doen het meeste werk dat Londenaren niet willen doen, dus het is voor mij geen sinecure om te geloven dat immigranten uit India, het Midden-Oosten en Oost-Europa het vuile werk voor de Britten doen. Vuil werk in Londen omvat alles, inclusief verschillende seksuele handelingen en het doneren van organen in ruil voor staatsburgerschap documenten.

Het acteerwerk is allemaal dik in orde. Ejiofor en Tautou zijn uitstekend als intelligente maar hulpeloze slachtoffers van hun buitenaardse status. Ejiofor als Okwe is misschien een beetje te puur en brandschoon maar je zou kunnen zeggen dat dat hem helpt zijn verstand te behouden, terwijl Tautou als Senay een beetje ongelooflijk is als een Turkse immigrant. Ik vond het alsof ze uit een Noord-Turkse provincie kwam waar Turken er niet Turks uitzien of klinken. Ze heeft tenminste donker haar en ogen. Ik had ook een probleem met het begrijpen van Okwe's ontdekking die de belangrijkste verhaallijn op gang brengt, want waarom zou iemand dat in vredesnaam hebben gedaan, een hart in de toiletafvoer achterlaten?
Als je eenmaal om deze kleine problemen heen kunt draaien, is de film boeiend en merk je dat je ze in gedachten aanmoedigt om hun ontsnappingsplannen uit te voeren.

Zou het hen lukken om hun toekomstplannen verwezenlijkt te zien worden of is er geen 'happy end' aan het einde van dit verhaal?

Een prachtige film die wij waardeerden met unanieme 8!

Voor griezelaars onder ons: kijken voor het te laat is.
Uitstekende film die je regelmatig op laat veren van de zitting en die je bij "de kladden" houdt!

Schreven we 7 jaar geleden en onze mening is dezelfde als toen. Na Dead of Night (1945) gekeken te hebben, waarin ook een buiksprekerspop een hoofdrol speelt, was deze pop toch iets beter. Verhaal is trouwens ook geheel anders maar dat terzijde.

Onze waardering blijft mooi op de 7+ staan.

Als iemand daar zelf over begint, vermoed ik het wel. ;)

36 Hours is een van die suspense/spionagefilms van na WO II, WO II met een ongeloofwaardig uitgangspunt (zoals bijv. ‘Operation Crossbow’, ‘13 Rue Madeleine’) maar is met een bepaalde hoeveelheid stijl gemaakt, dat ik vind dat het maar een klein beetje ongeloofwaardig is.
Hoewel het niet ‘Casablanca’ is, is het toch goed te bekijken, vooral vanwege het intrigerende verhaal.

Een paar dagen voor de D-Day-landingen in Normandië wordt een Amerikaanse inlichtingenofficier (James Garner) gedrogeerd en ontvoerd door nazi-agenten (de film is gebaseerd op de werking van een goed geleide nazi-spionnenbende in Groot-Brittannië anno 1944. Hoewel dit zeker is toegestaan voor filmdoeleinden, is het iets onvoorstelbaars, aangezien de geallieerde contraspionage al vroeg in de oorlog bijna elke nazi-spion had ontdekt.
Hij wordt wakker in, wat lijkt op een Amerikaans ziekenhuis in Duitsland, bemand door Duitsers die perfect Engels spreken en zich voordoen als Amerikanen. Hij krijgt te horen dat de oorlog voorbij is en dat hij geheugenverlies heeft. Het doel van al deze bedrog? Om hem te laten denken dat de geallieerden de oorlog hebben gewonnen en om hem de datum, locatie en details van de naderende D-Day-landingen te laten onthullen.

Helaas zit het bovenstaande intrigerende voorstel ingeklemd tussen twee nogal oninteressante steunen.
De eerste steun, de opstelling, is zo ongekunsteld gedaan dat je zou denken dat je naar een tv-programma zat te kijken. Het zou veel beter zijn geweest als de film was geopend met het personage van Garner al in het ziekenhuis.

De tweede steun, de climax, is een achtervolging die uit een andere film lijkt te komen. Het bevat zo'n brede humor en actie (hoewel afgemeten) dat het gewoon botst met de toon van de rest van de film. Je zult echter worden beloond met komische stijlen van John Banner, die een voorloper speelt van zijn rol als Schultz (Shultz vs. Shulz: helemaal aan het einde van de film ontmoet Banners personage, Ernst, een mede-Duitse soldaat die wordt gespeeld door Sig Ruman dezelfde acteur die sergeant Schulz speelde in 'Stalag 17'. Als de regisseur de steunen maar had weggegooid en zich had gefocust op de intrigerende eerste helft, had dit een uitstekend psychologisch drama kunnen zijn.

Net voordat het Garner-personage wakker wordt in het ziekenhuis, is er een interessante scène. Het is interessant omdat, terwijl het verondersteld wordt vast te stellen dat het ziekenhuispersoneel een stel Duitsers is die zich voordoen als Amerikanen, het in plaats daarvan vaststelt dat het een stel Amerikaanse acteurs zijn die geen Duits kunnen spreken. Het lijdt weinig twijfel dat als deze film vandaag zou worden gemaakt, sommige acteurs in deze scène vloeiend tweetalig zouden zijn, en daarom zou de scène (en film) veel geloofwaardiger zijn.

Voor het geheel een mooie 7+.

De tweede film van regisseur Tom Ford is niet alleen een visueel meesterwerk maar heeft ook een geweldig verhaal.

Het plot van de film, bestaande uit drie verhalen gecombineerd tot één, vertelt het verhaal van Susan Morrow (Amy Adams), de eigenaar van een kunstgalerie, die een manuscript ontvangt van de thrillerroman van haar ex-man (Jake Gyllenhaal), dat aan haar is opgedragen. De manier waarop het verhaal werd verteld was gedurfd, vreemd en heel uniek voor mij. Ook al klinkt een film met drie verhalen misschien onhandig, maar dat was dit niet.
De verhalen van verschillende tijdlijnen overlappen elkaar niet maar maakten het verhaal compleet door verschillende aspecten van de personages te laten zien.

Het optreden van Aaron Taylor-Johnson als Ray Marcus was absoluut mijn favoriet, hij is zo 'griezelig' en weerzinwekkend om te zien. De briljante Michael Shannon speelt ook in deze film als Bobby Andes met geweldige Oscar-waardige prestaties. Over het algemeen waardeer ik deze film vanwege het visuele uiterlijk en de aantrekkingskracht van de hoofdpersonages. Terwijl ik naar de film keek, vond ik Tom Ford’s regiestijl en vorm van verhalen vertellen geweldig.

Na het bekijken van deze film begon ik over het verhaal na te denken (en dat doe ik echt niet bij iedere film), terwijl ik de punten tussen de verschillende verhalen met elkaar verbond, werd het gemakkelijk een van de favoriete films van dat jaar (2016). Jammer dat het 7 jaar geduurd heeft voor deze film door ons geselecteerd werd voor de zaterdagavond. Maar ja, er zijn nog zoveel films die je 'moet hebben gezien'.

Als je echt van films houdt die je aan het denken zetten, dan is deze film mogelijk iets voor jou.

Een 8+!

"Infinity Pool" is artistiek en krijgt daarvoor punten voor het verschil dat het maakt met betrekking tot dit soort films. De tropen, de cliché-verhaallijnen, de ik-monsters en acties zijn aardig verdwenen en in plaats daarvan is er een film die rauw, gepassioneerd en verontrustend is.

Met behulp van eenvoudige technieken voegt de film echt het griezelniveau toe: verlichting, geluid, acteerwerk en speciale effecten om deze wereld te creëren die gewoon verontrustend, ongemakkelijk en vol scenario's is die tot nadenken stemmen.

Het heeft wendingen die goed helpen bij de karakterinhoud en het is echt een uniek idee dat opvalt. De film lijkt echter niet voor mensen met een zwak gestel. Het is verontrustend, een dubbelzinnig verhaal over deze symbolische aard, waar het verhaal in kleine druppels komt. Zeker, er zijn genoeg angstige momenten maar het doet gewoon niet veel in termen van horror maar meer in de zin dat het gewoon echt onder je huid kruipt met deze soms angstaanjagende beelden.

Ik was niet gek op de personages, geen enkele moraal bij deze lieden te zien en deze film is eigenlijk niet voor kijkers zoals ik.
Ik moet echter proberen mijn vooringenomenheid opzij te zetten en proberen de kwaliteit van de film mee te nemen, want deze is zeker aanwezig, zodat voor mij de volgende waardering eruit komt rollen:
(zoals zo vaak) een 7!

Ik voel me prima op mijn gemak bij het accepteren van de Mission Impossible-franchise voor wat het is ... een spannende achtbaanrit van adembenemende stunts, bizarre missies, verbluffende beelden, botten brekende gevechten en al het andere bizarre geweld van Tom Cruise en consorten. Mr. Cruise is weer in zijn element als agent Ethan Hunt... een stukje speurneus, deel kooivechter en natuurlijk een soort van superheld.

Dit is de vierde aflevering vanaf de filmserie die begon in 1996, zo om de 4 à 5 jaar. Cruise was toen midden dertig en is nu de vijftig gepasseerd. Hij verkeert in een opmerkelijke fysieke conditie en lijkt erg trots te zijn op zijn vermogen om deze fantastische stunts uit te voeren. Hij overtreft ze hier echter allemaal, aangezien hij aan 's werelds hoogste gebouw ‘Burj Khalifa’ (828 meter) hangt, in Dubai. Dit is een van de meest indrukwekkende actiestuntreeksen die ik ooit heb gezien, met meerdere camerahoeken die je zintuigen zeker zullen prikkelen als je ook maar een beetje gevoelig bent voor hoogtes. (Ik dus)

Het is niet nodig om in detail te treden, aangezien de plot/missie net zo belachelijk is als de anderen in deze franchise. Ethans team bestaat uit computernerd en wandelende oneliner Simon Pegg als Benji; Paula Patton (‘Precious’) als Jane en Jeremy Renner (‘The Hurt Locker’) als Brandt, 's werelds gevaarlijkste "analist".
Dit team jaagt op Michael Nyqvist (Zweedse versie van ‘The Girl with the Dragon Tattoo’), die Hendricks speelt... een Europese gek die zonder duidelijke reden de wereld probeert te bombarderen. Om bij Hendricks te komen, moet het team door een smerig rijke playboy gespeeld door Amil Kapoor (‘Slumdog Millionaire’) en een getrainde huurmoordenaar gespeeld door Lea Seydoux (‘Midnight in Paris’).

Deze nieuwste aflevering is geregisseerd door Brad Bird, rechtstreeks van ‘Pixar’ via ‘Ratatouille’ en ‘The Incredibles’, die hem allebei voorbereidden op deze eerste live-actiethriller.
Met oog voor actiescènes en gevoel voor dialoogfouten, is Mr. Bird's eerste live-actie-uitje behoorlijk indrukwekkend. Bovendien voegde hij een eindeloze stroom gadgets, technologie, vechtscènes en gekke stunts toe. Mijn enige echte klacht is dat het iconische themalied van Lalo Schifrin nooit echt loskomt zoals het zou moeten. Maar als je de eerste drie leuk vond, zul je deze ook leuk vinden!!

Een 7+.

En wij kijken vanavond een eerdere uit de reeks; nummer 4; Mission: Impossible - Ghost Protocol (2011)
Door jouw verhaal kwam deze op in gedachten, ligt al een tijdje op de stapel maar steeds kwam er iets tussen.

Foei!

"De film wordt traag opgebouwd maar dat dreigt juist bij aan de spanning"

moet zijn "De film wordt traag opgebouwd maar dat draagt juist bij aan de spanning"!

Aha, telefoon. ;))
Ik verwerk alles bijna op de laptop, ook filmkijken en Netflix.
Zou ook niet anders willen, op de telefoon gaat vooral typen mij veel te langzaam.
Het schijnt wel mogelijk te zijn op het toetsenbord heb ik eens van Karst of Daan begrepen om smileys e.d. te laten verschijnen. Moet hiernaar nog maar eens informeren.
Fijn paasweekend (allemaal).

Joolstein schreef:
Film over de heksenvervolgingen op het Finse eiland Åland. Die vervolgingen hebben ook daadwerkelijk in de zeventiende eeuw plaatsgevonden. Tegen die achtergrond zien we Anna Eriksdotter, een meisje van zestien die woont bij de plaatselijke kruidenvrouw en baker. Een dokter is er niet, wel een rechtelijke macht en een foute pastoor. Op het eiland komen nog veel oude rituelen en bijgeloof voor en de Rechter Psilander wil naar een "modernere tijd. " Daarom moet hekserij worden uitgebannen. Nu is er in kleine gemeenschappen vaak veel afgunst en roddel.

Zo ook hier en de pijnbank en de beul kunnen hierdoor overuren draaien. Anna heeft het aangelegd met een getrouwde man, en daardoor raakt alles nog meer in een stroomversnelling. Dit had een zeer spannende film opleveren, helaas blijft het allemaal heel vlak. We krijgen met niemand echt een band. Ik kreeg ook een beetje het gevoel dat de regisseuse niet goed wist wat zij nu precies wilde vertellen. Er waren meerdere verhaallijnen die verschenen en dan weer net zo snel werden losgelaten. Het acteerwerk, afgezien van de hoofdkarakters, verdiende ook niet echt de schoonheidsprijs maar was voor mij niet storend omdat ik het wel vond passen bij de kleine eilandgemeenschap. Door het vakkundige camerawerk en het zeer natuurgetrouwe tijdsbeeld, redt de film het net om tot het einde toe interessant te blijven. Historisch drama waar veel meer in had kunnen zitten!

Er had dus meer in kunnen zitten maar geldt dat ook niet vaak voor vele andere films? De film op zich boeide ons ook tot het einde toe en misschien waren wij meer gefixeerd op het foute gedrag van het meisje en de reacties daarop van de betreffende man/vrouw en rechterlijke macht.

Als kanttekening willen wij graag vermeld zien dat wij blij zijn niet in die tijd te leven maar je ziet in de film heel goed hoe mensen zich kunnen laten manipuleren door foute informatie en de daaruit verstrekkende gevolgen voor anderen!

Een waardering van een 7+.

De recensies waren soms slecht maar de trailer was veelbelovend met de altijd goed spelende Tom Sutherland (Forest Whitaker), dus ik heb hem bekeken omdat weet je......., ik kan tijd verspillen voor minder en het was het waard.

Welnu, er gebeurt iets aan de westkust terwijl Will Younger (Theo James) aan het kletsen is met zijn vriendin Samantha (Kat Graham) over nog een gemiste kans om te praten (over huwelijk en zwangerschap) met haar vader (die hem niet zo mag), in Chicago, wanneer er een black-out optreedt en ze het contact verliezen.
Binnen een paar uur staan ​​alle vliegtuigen aan de grond, Seattle bevindt zich nu op een andere planeet, dus hij moet terug naar Samantha ouders om erachter te komen dat Tom zal rijden om zijn dochter terug te vinden, met of zonder hem.

Vanaf daar is het een soort apocalyptische road trip die ik soms een beetje traag vond, van domme plunderaars tot gewapende milities op de weg, op bezoek bij overlevende vrienden, het Amerikaanse leger heeft de enige snelweg afgesloten, dus het duurt een paar dagen om Seattle te bereiken, maar het is zeker goed gemaakt. Tom Sutherland is geen GI Joe, een ex-seal of andere speciale trooper, hij is gewoon een dierenarts, die een bedreiging kan zien wanneer zijn stiefzoon iedereen wil helpen of onderweg in de problemen wil komen.

Ik moet zeggen dat het een van de meest relevante films in dit genre sinds lange tijd is.
Neem de VS, een catastrofale gebeurtenis gevolgd door een totale black-out, geen nieuws, elk netwerk werd afgesloten, alleen geruchten over "Korea deed dit, Rusland deed dat, of misschien China" en de helft van het land zal tot de tanden bewapend op straat staan. Niet het ideale land om binnen te vallen.

Een fraaie 7.

En hier tekenen wij ook voor, boeiend van begin tot einde is dit stekelvarken verhaal!

Een 7!

Even kort, Engelse ondertiteling is wel te doen maar dan zit ik meer op de ondertiteling te kauwen dan de film te volgen. "Ik kan niet naaien en breien tegelijk". :)
Mijn vriendin is hier sterker in. (letterlijk en figuurlijk)

'Als je wilt, mail Kaz of Daan eens met de vraag om mijn email'. ?
Hoe maak jij de smiley's hier?

"Splinter" staat voor vrijdagavond op de lijst. We zijn erg benieuwd.

ps., vermoedelijk is "Fritt vilt" de film op Filmvandaag.nl met de meeste berichten die niet over de
film zelf gaan. ;)

Attack Force Z is een prima oorlogsfilm.
Gebaseerd op feiten, met betrekking tot een elitegroep soldaten op een missie om een ​​belangrijke man te redden, vermoedelijk een vliegtuig dat is neergestort en dit is een groep die geen gevangenen neemt en angstaanjagend onverbiddelijk is. Gibson is sterk in zijn rol met grote steun van de andere toen ook nog onbekende acteurs.

Ja, deze film heeft prima actie maar ik vond de film slordig in stukjes + enkele cheesy momenten. En ja, er is goed onderzoek naar gedaan maar dit is wel uiteindelijk een film die je mag vergeten.
Een prachtige muziekscore, een van de troeven van de film. Zeker het bekijken waard, voor de acteurs, in hun eerste jonge getalenteerde bloei jaren.

Een ruime 6, tegen de 7.

Een van de beste oorlog films/series die ik ooit heb gezien, hij staat bovenaan mijn lijst met "SAVING PRIVATE RYAN", "CROSS OF IRON", "WINDTALKER", "COME AND SEE" etc... Het gaat over de 'kursk-salient battle', de grootste tankslag van WW2. Toen ik deze film in een kleine Poolse bioscoop zag (Złotoryja 1970), was ik erg onder de indruk van elk zorgvuldig onderzocht historisch detail in deze geweldige en in het westen absoluut onbekende film. Het was over 2 avonden uitgesmeerd want het zijn hier 5 dvd die 470 minuten (miniserie) duren, dus ongeveer 4 uur per avond.
De serie is in kleur, met goede special effects. De militaire hardware, tanks, vliegtuigen en infanteriewapens zijn volgens mij historisch correct. Er werd goed geacteerd en er was geen minuut saai in de hele film. Na een korte maar uitgebreide inleiding komt u direct in de actie terecht.

En dan heden ten dage, helaas had ik de 5 dvd's die ik gekocht had zonder te kijken, beter niet aan moeten schaffen.
Het Duits, Engels enz. wordt door degene die dit op dvd heeft gezet, vertaald door een Russische stemacteur en dat vond en vind ik erg irritant want de Slavische talen vind ik niet de fijnste om te horen. Kijk maar eens Oost-Europese tv, ze beginnen er al mee in Duitsland.
Toch was het een herbeleving van het kijkgenot van toen.

Buiten die lamlendige stemacteur, een waardering van een 8!

Qua actiefilm redelijk in elkaar gezet, maar het verhaal vond ik wat mager. Gerard Butler lijkt veel op een superheld die onverwoestbaar is, reken maar echt er op dat als er een helikopter bijna op jou neerstort, een visite aan het ziekenhuis geen overbodige luxe zal blijken.

Dat men de vaderlandsliefde dik uitsmeert of niet: zo'n gegijzelde snol die haar trouw aan Amerika nog eens herhaalt is best komisch. Verder is dit gewoon erg matige actie, aangevuld door een anoniem script en een slechterik die de benaming onwaardig is.
Gerard Butler in zijn rol als actieheld, al zou ik hem grappiger hebben gevonden met z'n Schots accent. Over het algemeen heeft hij best weinig te doen en dat is spijtig, want de rest van de cast wordt een beetje aangevuld om aangevuld te worden: Morgan Freeman die zich constant lijkt af te vragen waar hij beland is (heeft hij de laatste jaren wel vaker last van), Robert Forster in een legerkostuum alsof het Braziliaans carnaval is, Aaron Eckhart als stoere president, ...
Grootste manco is Antoine Fuqua, die de film volpropt met actie - oké -, maar helaas met spuuglelijke actie.

De CGI is veel te lelijk, ik hoop dat het ervoor gedaan is (maar wat dan met de A-cast?) en ondanks een paar brute dingetjes zoals mensen die omgeven door computerbloed met een smak neergaan is de actie gewoon slecht. Ik heb de indruk dat de belichting geen moment klopt. Alles is veel te donker en dan mag er nog zoveel lawaai geproduceerd worden: imponeren doet het niet!

Vooral voor kijkers die van veel actie houden want de actie is een constante factor in deze film.
Hij scoort bij mij maar een 6 en dat is jammer, want het had beter gekund met meer verhaallijnen.

29 januari 2014
Dit soort van films spreekt de meeste mensen wel aan, lekker de ellende van de ander bekijken vanuit de luie stoel. Niet dat we een ander ellende gunnen maar het is altijd een vorm van leedvermaak, iets wat jezelf hopelijk nooit mee zult maken! Dit is dan ook een van dat soort film en de meeste mensen, spreekt het wel aan.
Dus als je deze nog niet hebt gezien, binnenkort eens gaan kijken?

Een 7 als waardering.

Ruim 9 jaar geleden, vanavond maar weer eens bekijken.

WAUW,
Lijkt meer op een 'waterval' van films en daar kan ik weer van genieten! Letterlijk, want er staan enkele films tussen die ik niet ken. Ik zie dat je veel van de oudere horrorfilms nog waardeert en daarin kan ik wel meegaan.
Probleem is dat vaak ondertiteling (geen NL-subs) een probleempje kan zijn want het Engels beheers ik dan wel om een praatje te maken maar echt volgen in een film is soms een ander verhaal.
En inderdaad, het mag langzaam opbouwen, een prima jump scare is fijn maar het is fijner als er onder de huid getinteld wordt. Eerste deel thriller en vervolgens overgaand in griezel/horror.

Splinter (2008) kende ik niet en The Lair of the White Worm (1988) ook niet. De eerste heb ik getraceerd en komt dit weekend bij ons op beeld maar die 2e, helaas, niet te vinden. Nattevagten (1994) sprong gelijk in mijn oog, au, deze tijdje geleden nog gezien. The Midnight Meat Train (2008) (Unrated) en Dead of Night (1945), heb ik zonet nog op de kop getikt. Thx!
En tijdens de zoektocht ook nog deze in de pindakaas ingrediënten gevonden:
Grindhouse (2007)

En kijk eens: Southbound (2015). , wij zijn de enige twee die hierop een waardering hebben gegeven! Allebei een 7!
Grappig!
Het wordt steeds moeilijker om nog iets te vinden wat mij trekt en wat ik kan krijgen. De meesten heb je al gehad en vaak wil ik ze geen 2e keer kijken. Alleen The Shining (1980) heb ik 2 maal gezien en de nieuwe uitvoering 1 keertje.

Bedankt voor jouw verhaal hierboven,

En dan attendeer ik jou op de gelijknamige serie.
Goed verteerbaar!

Het verhaal achter deze film is fascinerend. Echte nieuwslezers, een echt telefoonnummer en een verhaal dat langzaam op gang komt zoals je zou verwachten van een echte nieuwsuitzending.
Deze film probeert realistisch over te komen en in sommige opzichten doet het dat ook. Het is extreem realistisch in de manier waarop het is geschoten. Niets op tv voelt dan ook realistischer dan een nieuwsuitzending en dat bedoel ik als een compliment. Duizenden mensen werden voor de gek gehouden toen deze film werd uitgezonden. De meesten van hen stemden halverwege af, misten het begin waarin stond wie het had geschreven. Ze zagen bekende nieuwslezers en gingen zitten, voor wat zij dachten dat een echte nieuwsuitzending was. Hilarisch, ik weet het.

Maar helaas had ik het gevoel dat het verhaal achter de film fascinerender is dan de film zelf. Ik zal beginnen met te zeggen dat het geloofwaardig is zoals anderen ook zeggen. Als ik leefde in 1992 en zou dit zien, zou ik niet vermoeden dat het niet echt is. Soms is het acteerwerk echt goed. Ik vond vooral dat van Michael Parkinson leuk.
Zijn acteerwerk was solide van zijn allereerste regel tot zijn allerlaatste. Maar soms valt het acteerwerk echt op, vooral bij de kinderen en de hoofdverslaggever. De dingen die ze zeggen en de manier waarop ze ze zeggen, komen ook weer echt over maar soms iets te overdreven.
Hun reacties op bepaalde gebeurtenissen en geluiden waren een beetje overdreven. Maar er was vooral één ding dat me echt uit de film haalde en dat waren die verschrikkelijke nepgeluiden. Ik bedoel, ik ben er vrij zeker van dat het meeste gebons gewoon hetzelfde en een vooraf opgenomen geluid is dat keer op keer wordt afgespeeld en al die 'kattengeluiden' waren zo misplaatst en duidelijk nep. Maar als ik eerlijk ben kan ik de nepperige kattengeluiden vergeven, aangezien dit een low-budget film uit 1992 is, gemaakt voor tv. Maar konden ze niet op zijn minst een echt persoon tegen de muren laten bonzen? Kom op man. Je hebt niet meer dan enkele dollars nodig om iemand een paar keer iets te laten slaan.

Toch hebben we ervan genoten en ik waardeer de moeite die is gestoken in het voor de gek houden van zoveel Britten. Want de telefoon stond bij de BBC niet stil en ik heb zelfs gelezen (negatief gevolg) van iemand die zelfmoord heeft gepleegd omdat hij van de uitzending erg in de war raakte.

Voor het geheel een ruime 6+, het was een 7 geweest als de acteurs iets rustiger waren geweest in hun gedrag. Soms was dit wat te 'enthousiast' en overdreven.

Prachtige serie over jongeren die een wolf-pack vormen.
Wij hebben ons in elk geval iedere week er mee vermaakt, de serie is te zien op HBO.

Een 7+.

Aanvulling: "Marco, een vermoeide Parijse oorlogsfotograaf, wil de oorlogszones achter zich laten en een nieuw leven beginnen op het platteland. Maar met een gepensioneerde vader die lijdt aan Alzheimer en zijn frequente paniekaanvallen, die alleen onderdrukt kunnen worden door permanente medicatie, heeft Marco het niet gemakkelijk en blijkt hij in een neerwaartse spiraal terecht te komen. Maar er lijkt toch iets te veranderen wanneer hij een bezoek brengt aan de lokale dierenarts Emily, waarmee hij een relatie begint, waarvan zijn toekomst zal afhangen".

En van mij mag dat erin zitten, de Britse humor in deze film is er eentje van het niveau wat wij helaas te weinig tegen komen.

Deze film is voor vele filmliefhebbers de film waarin Jason Statham op zijn hoogtepunt zit.
De laatste tijd veel van deze acteur gezien en kan het met hen eens zijn, daarna zijn het vrijwel allemaal actiefilms die gemiddeld zijn. Ook dat is trouwens knap want er zijn genoeg acteurs die "vallen" na hun hoogtepunt. ;)

"Snatch" is een geweldige film die je moet zien. Goed gespeeld en een prima verhaal!
Een mooie 8 als waardering.

Op basis van mijn verwachtingen van de film en de synopsis dacht ik dat het ook zou zijn als 'Lock, Stock en Two Smoking Barrel' en 'Snatch' was 'Revolver' niet zoals die twee, maar eerder heel anders. Guy Ritchie probeerde deze keer wat David Lynch-achtige dingen te doen, waarbij hij psychologische problemen met zijn personages aanpakte. Jason Statham gaf een geweldig optreden, net als Ray Liotta.

Degenen die dus een geweldige film verwachten, dit is geen geweldige film maar het is een goede film met prachtige beelden en een paar rare animatiesequenties die er zonder duidelijke reden in werden gegooid alla 'Kill Bill'. Het verhaal was op zijn zachtst gezegd nogal verwarrend, maar ik hou van het concept van een film van oplichters die worden opgelicht.
Hoe het ook zij, misschien moet ik de film opnieuw bekijken wanneer we eens te veel tijd hebben en ik opnieuw zin heb om Statham weer eens te zien. Als ik naar mijn lijstje films van de afgelopen tijd kijk, lijkt het wel alsof ik een fan van deze acteur ben geworden.
Nee dus maar als je een actiefilm wilt zien met redelijke acteurs erin en niet al te oud, dan kom je snel uit bij Statham.

En dan de waardering, deze is ook een 7 zoals ik meestal bij dit soort van films uitkom.