Reacties

Ik zag de trailers van deze film als kind en ik kan me nog herinneren dat Mike wakker werd in zijn bed op een kerkhof en de vliegende sferen en dat maakte indruk in die tijd.

Tiener Mike (Michael Baldwin) kan niet over de dood van zijn ouders heen en is bang dat zijn oudere broer Jody (Bill Thornbury) hem ook zal verlaten dus Mike blijft zijn broer volgen.
Jody en Reggie (Reggie Bannister) wonen een begrafenis bij van een vriend die op de begraafplaats is neergestoken door een vrouw. Mike ziet de griezelige Lange Man (Angus Scrimm) zich vreemd gedragen en heeft rare dromen, hij haalt Jody over om het uitvaartcentrum te onderzoeken. Ze ervaren vreemde gebeurtenissen en ontdekken een portaal naar een andere wereld.

'Phantasm' is een onsamenhangende film en bevat wat rare beelden die voorrang hebben op het verhaal.
Regisseur Don Coscarelli heeft wonderen verricht met een klein budget als het gaat om de beelden. De vliegende bollen zien er zelfs nu nog erg goed uit. Er is veel bloed, zowel rood als geel. Er is een blonde met blote borsten. Maar waarom besluiten mannen in deze stad om de een of andere ondoorgrondelijke reden om seks te hebben op een begraafplaats?

Voor het geheel een ruime 6!

Helaas, kon ons deze film niet boeien omdat er geen diepgang en spanning in de film aanwezig was.
Ja, dan is er niet veel aan. Toch?

Vandaar een 2 voor de drukte die ze gehad hebben om de film tot stand te brengen.
En voor het kijkplezier ook een 2.
Dus 2 + 2 = een 4. That's all!

Tuurlijk, het genre waar ik dol op ben, is b.v. The Shining (1980), Alien (1979) (waar je iets meer Sci-fiction in ziet), The Conjuring (2013), It (2017) en als laatste voorbeeld An American Werewolf in London (1981).
Slashers over het algemeen ben ik geen grote liefhebber van, ik hou meer van de suspense horror waarbij je voelt dat het goed mis is en waar je een onderhuidse spanning voelt door het "onbekende" gevaar. Je ziet het (eerst) niet maar o jee, het is er wel!

Hopelijk is jouw nieuwsgierigheid enigszins bevredigd. ;))

En welke film laat jou rillen?

We hebben deze film gezien met de gedachte "nou eigenlijk, dat was erg leuk".
Hiermee bedoelen wij dat we voelden dat de cast duidelijk plezier had bij het maken van deze film.

Hugh Grant is een scene-stealer als de weinig beminnelijke wapenhandelaar met een zwak voor Harkness, die ook zijn rol behoorlijk goed droeg.
Statham was... nou ja, Statham, die op gelijke toon commando's en repliek gaf. En het was een genot om Cary Elwes weer te zien - een man die we niet meer in een film hebben gezien sinds de geweldige 'Princess Bride'.
Aubrey Plaza was echter de echte ster en leek meer regels en grappen in haar rol mee gekregen te hebben dan wie dan ook. Is er iets dat actrice niet kan?

Het is een strak script, de personages krijgen niet veel diepgang, maar we kregen de indruk dat dit de eerste is in misschien wel een trilogie, gezien het titelachtervoegsel "Ruse de Guerre".

De handelsmerken van Ritchie zijn overal terug te vinden, in de kostuums, de locaties en de humor.
Het is een goed gemaakt stuk entertainment, getimed om de bioscopen te laten cashen terwijl het kaskrakerseizoen over de horizon begint te gluren.

Voor ons een dikke 7+.

'Geweldige film', in twee woorden. Als dit jouw genre is, raad ik je aan om deze beslist te zien.

Inmiddels zelf alweer 2 maal gezien en het is nog steeds een uitstekende film!!!
Ik kan mij bijna geheel vinden in de beschrijving van "Insignificance"! (Moviemeter)

Behalve in de laatste alinea noemt hij het net iets te koud en daarin kan ik hem niet volgen.
Voor mij is de film emotioneel genoeg gemaakt en ook de "gruwel" van het verliezen en het "opduiken" van het kind raakt volgens mij de kijker voldoende.
Het is eigenlijk een suspense thriller en dat horror moet je eigenlijk met een korreltje zout nemen.

Een 9!

Wij ook, over ongeveer 10 minuten gaan we los en daarna komt er binnenkort wel een verhaaltje hoe wij het vonden om los te gaan met deze serie. Tot nu toe een regelrechte hitserie!!!
En die andere waar jij het over hebt, die komt dit weekend aan de beurt. Hopelijk geeft deze film wat de massa ervan beweert!
Veel kijkplezier vanavond 'Haberdoedas'.

"TENEBRE" is een levendige Giallo-film gemaakt door Dario Argento op de top van zijn kunnen.
Het is eigenlijk een raadspel op film gezet, een uitgebreid moordmysterie met een cast van verdachten en een reeks bijzonder gruwelijke sterfgevallen die volledig gebruik maken van Argento's stijl en kleurrijke regie. Het is zeker daarenboven een film met het beste van de output van de regisseur en één van de betere in zijn genre als geheel.

De verhaallijn die een beetje aanvoelt als een niet-bovennatuurlijke Stephen King-roman, gaat over een Amerikaanse thrillerschrijver die naar Italië reist, waar hij ontdekt dat iemand zijn nieuwste release gebruikt als basis voor een reeks brute moorden. Het is onvermijdelijk dat de zorgvuldig geënsceneerde sterfgevallen het hoogtepunt van de film zijn, en Argento gebruikt alle trucs die hij tot zijn beschikking heeft - zwarte handschoenen, brekend glas, messen, belangrijke flashbacks - om ze gedenkwaardig en inventief te maken.

Het kronkelige plot zorgt ervoor dat je te allen tijde blijft gissen naar de identiteit van de moordenaar en inderdaad, aangezien de castleden geleidelijk aan kleiner worden, zul je echt 'op je hoofd gaan krabben' om te proberen wie het is, te achterhalen. Het einde stelt wat dat betreft niet teleur.

Argento heeft een behoorlijke cast voor deze film verzameld; De strijdlustige voorsprong van Anthony Franciosa domineert het verloop, maar er zijn ook mooie ondersteunende beurten van John Saxon en Daria Nicolodi. Al met al voelt "TENEBRE" fris en gefocust aan, een ongecompliceerde maar vakkundig gemaakte toevoeging aan een druk genre. Ondanks zijn leeftijd van ruim 40 jaar, een heerlijke film waar wij in de toekomst nog eens naar gaan kijken.

Een fraaie 8!

Het is niet het genre in de horror waar ik dol op ben maar heb deze in de collectie en daar lag hij al een tijdje.
Een aardig slasher movie maar daar is dan ook alles mee gezegd. Geen memorabele slasher en een inwisselbare cast. Ik kon zelfs op voorhand de volgorde opnoemen waarin iedereen zou wegvallen. Zegt al genoeg over het genre. Maar het is wel goed gemaakt en de sfeer zit er wel in. Het is misschien wel gekopieerd, maar goed gedaan dan toch. Ben beetje benieuwd naar de sequel, al gaat het in dit genre meestal gewoon bergaf na de eerste film.
Ik als absolute fan van het horror genre stuitte ik per toeval op deze horror film uit Noorwegen en na het lezen van alle positieve recensies kon ik het natuurlijk niet na laten om hem te kijken.

Als je uit bent op sublieme kills: deze zijn vrijwel niet aanwezig.
Als je interesse hebt in goede schrikmomenten en wel leuke vondsten, goede spanning en een sterk einde, dan is dit je film.

Een 7 als waardering.

"Insidious" staat in mijn lijst van favoriete horrorfilms. Ik zal niet zeggen dat dit de beste of griezeligste horrorfilm ooit zal zijn maar de cinematografie is geweldig en zorgt ervoor dat het hele alledaagse plot interessant is en erin slaagt mij in de maling te nemen.

Ik haat het als sommige zogenaamde horrorfilms oude, goedkope trucs gebruiken, zoals griezelige muziek of geluidseffecten om hun slechte prestaties te compenseren. Als aanvulling is het trouwens prima.
Ik heb redelijk veel enge films gezien en "Insidious" is eentje die het echt doet klinken en zo echt lijkt dat het publiek zich ermee kan identificeren.
Je zult rommelige scènes hier niet hoeven te zien, ze houden het zo echt mogelijk, zodat de film op de kijker vrij realistisch overkomt.

Een 8 als waardering!

IMDb RATING: 4,0/10/199

Jammer dat Freeman de laatste jaren in steeds slechtere films zijn goede naam als acteur te grabbel gooit!
Naar aanleiding van de waarderingen gaan we deze dus niet bekijken want de cijfers komen vaak van de fans die als eersten de film willen zien.

IMDb-score 7.0 / 10
(25.080 stemmen)

Mogelijk dat Netflix deze kijkers wil bedienen?
Vanavond gaan wij deze film bekijken en hopen op een positievere kijkervaring, dan jij hebt gehad.

Wanneer een sciencefictionfilm een ​​bepaalde mate van uitmuntendheid bereikt, heb ik een speciale categorie van grootsheid waar ik dergelijke films plaats. 'Europa Report', de minder bekende sciencefictionfilm uit de zomer van 2013 valt in deze speciale categorie.

Het verste dat de mensheid ooit heeft afgelegd; 'Europa Report' neemt ons mee naar de maan Europa die in een baan rond Jupiter draait en waar onderzoekers denken dat er mogelijk leven is. Terwijl een team van wetenschappers en ingenieurs de aarde verlaten, bewandelen ze het beproefde pad van menig ruimtefilm. Reizend naar Europa is de bemanning aan het onderzoeken, ze kibbelen over kleinigheden en maken video's voor hun dierbaren op aarde.

Dan opeens valt de communicatie dood. Ze verliezen elk contact met de aarde. Ze hebben de denkbare storing die men niet graag heeft op dit soort reizen en dan ook nog inclusief een paar mentale en emotionele erbij.
Regisseur Sebastian Cordero haalt er de gebruikelijke psychologische spanningen bij waarmee de sciencefictionfilmpersonages worden geconfronteerd maar Cordero beperkt ze gelukkig tot een minimum.
Hij vertrouwt niet te veel op deze typische factoren om de film te dragen. De clichés worden steeds minder belangrijk naarmate de avonturen van de eigenlijke missie intenser worden.

Als de bemanning aangekomen is bij de maan Europa gaat alles mis. Wanneer karakters waar we dol op zijn geworden dramatisch beginnen te verdwijnen, realiseren we ons dat dit geen verhaal is over de kracht van het vermogen van de menselijke geest om alle verwachtingen te overwinnen. Dit is bedoeld als een realistische weergave van een echte missie. Hoe het zou zijn om naar de verre uithoeken van ons zonnestelsel te reizen. Het is een verbluffende prestatie.

De strijd van de astronauten om te overleven wordt incidenteel. Europa Report neemt ons ver voorbij, mee langs de louter menselijke kruistocht om te overleven. Wij vonden het een prachtfilm en dit was de tweede maal in 10 jaar dat we hem bekeken.

Een 8+!

Vanaf het begin kun je zien dat er echt tijd en moeite is gestoken in het creëren van een goed afgerond en meeslepend verhaal, iets wat de meesten zullen waarderen.

Het acteerwerk van Eva Green en Chai Fonacier is fantastisch in het realiseren van volledig geloofwaardige personages waarmee je je vanaf het begin kunt identificeren.
Helaas, en dit is mijn enige lichte kritiek, is. Het personage van Mark Strong leek erg eendimensionaal en houterig. Het kwam niet goed overeen met de rest van het talent van Green en Fonacier en viel op als ondermaats in het licht van hun vaardigheid.

Je kunt vrij vroeg in de film raden wat het algemene plot is, maar misschien is dat zo ontworpen en draagt ​​het bij aan de band met de personages.

Een fraaie 7+

Aardige film met vooral een mooi begin, daarna zakt de film IETS in maar daar valt mee te leven. Er zijn soms gebeurtenissen die in werkelijkheid nooit kunnen maar daar hebben wel meerdere films heden ten dage last van, dus neem ik ze maar niet kwalijk.

De film heeft een mooi strak tempo en houdt de kijker wel bezig. Zo hoort een actiefilm te zijn volgens mij, niets meer, niets minder. Een 7.

Bedankt voor het aanraden, we meenden deze altijd al gezien te hebben.
Dus nog niet! Komt binnenkort op het avondstapeltje.

Het is eigenlijk verouderd concept. Ik heb deze jaren geleden gezien en toen met een 8 gewaardeerd.
Als we weer een cijfer moesten geven zat hij in de bergetappe naar beneden.
Eens gegeven blijft gegeven en we vonden hem toen goed!

Bij een speciaal liefdadigheidsconcert in Moskou, georganiseerd door o.a. de President van Rusland zijn veel mensen aanwezig: een zaal vol juichende fans, de Russische President, zijn twee dochters en zelfs de Amerikaanse Ambassadeur. Maar ook kwaadaardige terroristen, aangevoerd door Kasov (Legano) die de groep gijzelen, evenals de Britney Spears-achtige openingsact Venus (Melissa Smith) en hier voor de zaal beschieten met veel doden als gevolg.

Maar op één ding hadden die boosdoeners niet gerekend: de mysterieuze Joe (Dolph) - gewoon Joe - de drummer van hardrockband CMF. Hij zou zijn neergeschoten maar gelukkig dook hij de badkamer in om een ​​jointje te roken, zo werd zijn leven gespaard. Mooie boodschap voor de kinderen. Na een samenwerking met Mikhail, een FSB-agent (Russische contraspionage) is het tijd om te doen waar Dolph goed in is: de slechteriken uitschakelen!
Maar zal een duister geheim uit het verleden tussenbeide komen? Is er iets dat Dolph Lundgren niet kan? Hij speelt mee, schreef mee (met Steve Latshaw, de man die verantwoordelijk was voor het schrijven van 'Scorpio One' en 'Extreme Limits'), regisseerde deze film en deed al zijn eigen drumwerk! De film is absoluut een erfenis uit de jaren '80, en dat lijkt het gebied te zijn waar Dolph zich het meest op zijn gemak voelt.

Er valt genoeg te genieten in 'Command Performance'. Gekreun van oneliners ("Watch The Hair, Dude!") maar met een goed tempo. Dolph neemt het met Mikhail op tegen de terroristen en hij heeft niet veel tot zijn beschikking om mee te werken. Hij moest creatief zijn en improviseren. Net als een drummer.

Ik vond de filmkwaliteit iets aan de magere kant. Met meer CGI inbreng had de film mogelijk er beter uit gezien? En misschien moet men eens gaan denken aan het realistische feit dat kogels dodelijk zijn want hier zag ik meerdere keren dat het lijkt alsof onze Dolph niet te doden is met kogels.
Al met al zal 'Command Performance' waarschijnlijk geen nieuwe rekruten voor de machowereld van Dolph Lundgren of actiecinema winnen, maar voor zijn fans is het een echte traktatie.

Als waardering krijgt hij van ons een 7-.

PS. Lundgren's jonge dochter Ida is aanwezig als een van de ontvoerde presidentiële dochters, en ze doet het goed. Ook in deze film speelt ze een rol met haar vader: Castle Falls (2021) Ze wordt dit jaar in april al weer 27 jaar.
Kunnen we ooit een Lundgren-acteerdynastie verwachten? De tijd zal het leren.

De trailer van Blitz trokken mijn interesse en leken een eigentijdse Britse versie van de eerste https://www.filmvandaag.nl/film/5134 te beloven; een politiethriller met een moreel dubbelzinnige antiheld tegenover een grandioze, psychopathische schurk. En dat is min of meer wat je krijgt, hoewel het ook een film is waarbij een groot deel van de schermtijd wordt ingenomen door een aantal subplots, een beetje zoals Brooklyn's Finest (2009).

De eerste scènes van de film zijn een beetje hectisch en lijken zonder al te veel zorg in elkaar te zijn gezet, waardoor de film in eerste instantie een beetje rommelig aandoet en in eerste instantie doet denken aan de onderkant van de filmografie van Danny Dyer. Als de zaken eenmaal tot rust zijn gekomen, is het echter een redelijk voorspelbare maar vermakelijke film met goede uitvoeringen, solide actie en wat interessantere personages dan je zou verwachten. Ik heb het bronmateriaal (een roman met dezelfde naam van Ken Bruen) niet gelezen, maar ik vermoed dat het op zijn minst gedeeltelijk verantwoordelijk is voor het geven van een grimmiger, vleziger gevoel aan de film dan je zou associëren met Statham. De soundtrack van Dubstep helpt de film een ​​eigentijdse sfeer te geven die past bij de setting in Zuid-Londen.

Het zal zeker niet zo goed herinnerd worden als DIRTY HARRY, maar BLITZ is tot nu toe een van Stathams betere films. Een 7.

5* = dus de 10.
En......die geef ik zelden!

Ik zal me de aanval op Entebbe voor altijd herinneren, want dit is wat spelers op het wereldtoneel dwong om militaire eenheden te vormen om voor het terrorisme te zorgen en de poging van terroristen om onschuldigen pijn te doen, tegen te gaan.

De POV van de film is meer vanuit een politiek en psychologisch oogpunt en minder vanuit een militair oogpunt. Omdat ik enkele militaire tactieken ken, was ik enigszins teleurgesteld toen, nadat Yoni Netanyahu was vermoord, de film niet laat zien dat de IDF de toren van de oude terminal uitschakelt met een RPG (wat ze deden tijdens de echte aanval, zo heb ik gelezen dat ze deed). Ook schakelde een IDF-squadron de toren van de nieuwe terminal uit met een terugstootloos geweer om de luchthaven verder te isoleren. Kleine punten in het algemeen maar voor iemand, zoals ik, die van militaire infiltraties en de tactieken houdt, zou het leuk geweest zijn om te zien.
(alleen in films en oefeningen)!!

Ook negeert deze film het verhaal van Dora Bloch die van de Entebbe naar een ziekenhuis in de hoofdstad van Oeganda werd gebracht en nooit meer werd gezien.

Toen de film afgelopen was herinnerde ik me dat onafhankelijke films meestal een ander standpunt innemen en deze deed dat. Over het algemeen was het een goede vertelling van het verhaal, hoewel de "Polubilis"-dansscènes nergens op sloegen.

Al met al, tweemaal gezien en we blijven op de 7!

Waarschijnlijk zag ik net als Guillermo del Toro en talloze anderen de originele Don't Be Afraid of the Dark (1973) op tv en viel ik later in slaap met visioenen van goblins in de nachtelijke schaduwen. (alhoewel, voorgaande is fantasie maar zou zo kunnen)

Deze remake is een perfect eerbetoon aan zijn voorouderlijke film, terwijl het verhaal opnieuw wordt uitgevonden met de duistere sprookjesachtige diepte waar Del Toro bekend om staat. De regisseur, Troy Nixey, vermijdt zinloze "gore- of boe"-scènes en gebruikt zijn filmische tools verstandig om de onvermijdelijke kritische massa op te bouwen.
De makers van de film beseffen dat het niet de schok is van de dingen die we zien, maar eerder wat wordt geïmpliceerd en aan de verbeelding wordt overgelaten.

Net als in de beste horrorfilms mengen eenvoudige elementen zich om emoties op te roepen. Schaduwen wervelen tegen een landhuis dat bijna net zo griezelig is als het "Overlook Hotel" uit The Shining (1980) en het perfect gecaste trio van Sally (Bailee Madison), Kim (Katie Holmes) en Alex (Guy Pearce) doorstaat de kwellingen daarin. Er is al veel gemaakt met de geweldige (hier) jonge Bailee Madison en Pearce is altijd solide als een man, gedreven door carrière druk en Holmes - geen favoriet van mij - is verrassend behendig in de rol van de onhandige vriendin. Net als Naomi Watts in The Ring (2002), speelt ze een geloofwaardige beschermer. De muziek van Marco Beltrami klinkt 'old school'.

De cinematografie van Oliver Stapleton is donker en grenst soms aan bedompt en saai, maar dient het verhaal goed. Ik wil de 'sappige' angsten niet verpesten met spoilers maar het volstaat om te zeggen dat de makers erin slagen het verhaal uit te breiden door de slechte imps van de film te koppelen aan folklore en tradities (tandenfeeën). Sleutelscènes zoals een diner, zijn duidelijke hommages aan het origineel en de finale betaalt de doedelzakspeler met Grimm-tevredenheid. Ondanks de soms zwakke CGI, eert deze film zijn griezelige wortels met stijl. Andere recensies (op filmsites) waren matig tot hard, en ik vermoed dat de recensenten iets verwachtten dat meer leek op Pan's Labyrinth.
Desalniettemin, als je van sluwe en griezelige horrorfilms houdt, ga dan deze een keertje zien.

Wij hebben het gisteren voor de tweede maal gedaan en onze 7 blijft staan als een rots.
(eigenlijk nog een halfje erbij)

Vier sterren is deze film wel waard, een 8- in Nederland in het rapport, is toch beter dan een zes van de zesjescultuur waar onze pedagogen zich zo druk maken?
Een film die we zonder de ondertiteling hebben gezien maar die wel aansprak en duidelijk genoeg was met de Engelse ondertiteling. Want soms versta je dat "echte" Engels ook niet helemaal.

Zoals gezegd, een prima griezelfilm die niet echt griezelig is maar wel boeiend blijft.
De sfeer opbouw van de film is in een woord geweldig, je krijgt echt zo nu en dan het gevoel dat je terug bent in die tijd, de omgeving, de huizen en de bossen, het is allemaal perfect gedaan.

Een 8-.

'Snitch' is een goede film over een vader (The Rock) die undercover gaat omdat hij zijn zoon wil vrij hebben die in een drugsdeal zat en momenteel zijn rechtszaak afwacht.

De film is recht toe recht aan, de manier waarop het plot zich ontwikkelt is een beetje vergezocht maar wat maakt het uit. Er waren een aantal zeer goede actiescènes en voor mij was 'The Rock' uitstekend en zeer geloofwaardig in de drama-kant van de film. Je voelt je behoorlijk gehecht aan de personages terwijl je kijkt, omdat we heel veel over de personages te weten komen en hun problemen kunnen zien.

Ik had verwacht dat dit vol auto-achtervolgingen, geweerschoten en explosies zou zijn (er waren er wat van) maar het ging ditmaal dieper dan dat, ik heb echt genoten van alle aspecten ervan. Het is hartverwarmend om te zien hoe 'The Rock' het uiterste risico neemt om zijn zoon te redden.

Goeie film, heb ervan genoten. Mijn voorkeur met Dwayne Johnson gaat uit naar Faster (2010) maar dit is zeker ook het bekijken waard, minder actie maar goed drama.

Een fraaie 7.

De film heeft verschillende visueel pakkende en intensieve momenten maar het plot is hectisch en met ongelooflijke scènes en gebeurtenissen: zo'n gedenkwaardig type als James Cullen/Driver (aangenaam vertolkt door Dwayne Johnson (The Rock)) kan niet zomaar arriveren, doden en vertrekken voor meerdere keren nadat zijn foto op tv en kranten is vertoond!

Billy Bob Thornton (als rechercheur Slade Humphries/Cop) is zoals gewoonlijk goed, hij heeft vaak soortgelijke types gespeeld (dit behoort echter niet tot zijn topprestaties). De andere acteurs waren niets bijzonders of brachten te kort op het scherm door; de scènes die verband houden met Killer (niet bijzondere uitvoering door Oliver Jackson-Cohen) waren langdurig en boden geen toegevoegde waarde aan de film.
Anders dan in bijvoorbeeld Tarantino-films, zijn de slechteriken en vrouwelijke personages gewone opvullers van noodzakelijke scènes.

Een soort killing time, maar geen wauw! film. Zowel Johnson als Thornton hebben in betere films gespeeld.

Toch nog een kleine 7.

Wat staat er vanavond op het menu?

Gisteravond bekeken en vandaag het verhaal, want hier moesten we even over nadenken, het even laten bezinken.
Een film zoals je niet iedere week te zien krijgt, jammer genoeg!

Wel, een meervoudig Michelinster waardige fijne kijkervaring!
Een voorbeeld van een film die met succes de massa zal aanspreken, maar voor een selecte groep pure zaligheid is. De selecte groep hier zijn fijnproevers. Vooral fijnproevers die - letterlijk - hun contributie hebben betaald voor het proeven van haute cuisine en het hele scala aan gastronomische ervaringen hebben.

"The Menu" vindt elk fine dining cliché en elk foodie stereotype, zet ze op hun kop; nog beter, het slaagt erin om ze iets hilarisch te maken, maar niet aanstootgevend voor een partij. Dit is een hele prestatie. Het grote publiek begrijpt misschien niet alle overdreven opmerkingen en scenario's (namelijk dat ze helemaal niet bedreven zijn in de belachelijke wereld van fel toegewijde fijnproevers) maar ze zullen toch "The Menu" een fijne film vinden om de ​​hele leuke ervaring van het geheel.

Ralph Fiennes schittert als de ernstig dementerende kwellende ceremoniemeester. Nicholas Hoult vat de essentie samen van de onlogisch verheerlijkende levensgenieter, Anya Taylor als de grote dwarsligger en verschillende andere sterren vormen de magnifieke ondersteunende cast; maar het is Hong Chau als het hoofdfront van huisdame Elsa die echt de show draagt. Je kunt haar niet missen; zelfs als ze niet in de scène is, kun je haar ogen bijna op je voelen gericht en verschillende andere sterren vormen de magnifieke ondersteunende cast.

Ook al komen sommige delen als ongeloofwaardig over en voelt het einde misschien als een lichte ontsnapping, er zijn meer dan genoeg dips en twists, loops en inversies tijdens dit diner om deze Experience de moeite waard te maken voor een diner.. En hoewel de genotzucht duidelijk is en de horror aspecten een beetje apart zijn, is 'een beetje veel' niet een essentieel ingrediënt als het gaat om duistere komische satire?

Ons eindoordeel is een ruime 8+