Reacties

Wat staat er vanavond op het menu?

Gisteravond bekeken en vandaag het verhaal, want hier moesten we even over nadenken, het even laten bezinken.
Een film zoals je niet iedere week te zien krijgt, jammer genoeg!

Wel, een meervoudig Michelinster waardige fijne kijkervaring!
Een voorbeeld van een film die met succes de massa zal aanspreken, maar voor een selecte groep pure zaligheid is. De selecte groep hier zijn fijnproevers. Vooral fijnproevers die - letterlijk - hun contributie hebben betaald voor het proeven van haute cuisine en het hele scala aan gastronomische ervaringen hebben.

"The Menu" vindt elk fine dining cliché en elk foodie stereotype, zet ze op hun kop; nog beter, het slaagt erin om ze iets hilarisch te maken, maar niet aanstootgevend voor een partij. Dit is een hele prestatie. Het grote publiek begrijpt misschien niet alle overdreven opmerkingen en scenario's (namelijk dat ze helemaal niet bedreven zijn in de belachelijke wereld van fel toegewijde fijnproevers) maar ze zullen toch "The Menu" een fijne film vinden om de ​​hele leuke ervaring van het geheel.

Ralph Fiennes schittert als de ernstig dementerende kwellende ceremoniemeester. Nicholas Hoult vat de essentie samen van de onlogisch verheerlijkende levensgenieter, Anya Taylor als de grote dwarsligger en verschillende andere sterren vormen de magnifieke ondersteunende cast; maar het is Hong Chau als het hoofdfront van huisdame Elsa die echt de show draagt. Je kunt haar niet missen; zelfs als ze niet in de scène is, kun je haar ogen bijna op je voelen gericht en verschillende andere sterren vormen de magnifieke ondersteunende cast.

Ook al komen sommige delen als ongeloofwaardig over en voelt het einde misschien als een lichte ontsnapping, er zijn meer dan genoeg dips en twists, loops en inversies tijdens dit diner om deze Experience de moeite waard te maken voor een diner.. En hoewel de genotzucht duidelijk is en de horror aspecten een beetje apart zijn, is 'een beetje veel' niet een essentieel ingrediënt als het gaat om duistere komische satire?

Ons eindoordeel is een ruime 8+

Weinig mensen hebben deze film gezien?

"Ringu", hele goede geluidseffecten op 5.1 en de film zelf vonden we ook geweldig. Beter dan het Amerikaanse vervolg, 4 jaar later; The Ring (2002)
Dit is een prima griezel met een lekkere onderhuidse spanning!
We gaan hem dit weekend opnieuw bekijken, dus kan wezen dat het mee- of tegenvalt!

Voorlopig op basis van 17 februari 2013 door ons op MM, een 7.

En vandaag weer gezien, voor de derde keer! Iedere keer wordt het wat minder maar gasten wilden deze graag zien, dus vooruit. De 7 laten we staan maar of er een vierde ronde komt?

Zelfs als je geen idee had wie NWA is (of waar die initialen voor staan, pas op, sommigen zouden daardoor beledigd kunnen zijn!), zul je dit na het zien van deze video wel weten waar NWA voor stond/staat.
Ik ben/was ook niet een insider in deze muziekstroming maar na deze film hoopte ik iets meer te weten.
Wat je hier niet veel uit zult halen, is hoe sommige dingen zijn ontstaan. Dit gaat niet te veel in op de mindset of het maken (produceren) van liedjes of het schrijven van songteksten. Je krijgt de eindresultaten - en er is één nummer in het bijzonder, dat hoog op de "diss-schaal" staat en zo grappig is als het maar kan zijn (vooral gezien de geschiedenis).

Maar dit is een film en het is meer geïnteresseerd om te laten zien waar personages vandaan komen en waar ze naartoe gaan. Optredens zijn geweldig en helaas, heeft 2015 ons laten zien dat sommige dingen die toen gebeurden nog steeds relevant zijn (en nog steeds gebeuren). Als "Jump Street 22" (en het antwoord van Queen Latifah op waar ze vandaan komt) je eerste contact was, wees er dan op voorbereid om mogelijk versteld te staan.

Er gebeuren veel verkeerde dingen en er zijn slechte karakters of op zijn minst slechte keuzes in het verhaal.
Sommige dingen worden nooit volledig uitgelegd of uitgewerkt maar daar zou niet genoeg filmtijd voor zijn. Zoals het nu is, is dit een goede, zij het bomvolle geschiedenis met het ontstaan van deze muziek en uitvoerders en goede muziek erin! Sommige dingen zijn zeker samengesteld, ik kan me niet voorstellen dat alles precies gebeurt zoals getoond maar de "kern" ervan is waarschijnlijk juist. Dus de meeste "problemen" die de film zou kunnen hebben, zitten in de tijdsdruk ... maar het maakt er wel het beste er van!

Een 8!

Hallo Team, beter laat dan nooit is mijn levensmotto (als het zo uitkomt) en bij deze iedereen van Filmvandaag, van harte gefeliciteerd met het 15 jarig jubileum!
Op naar de 25 jaar en naar het enthousiasme gekeken van iedereen komt dat wel goed!!

Je kunt hem ontmoeten op S.N..

Dit verhaal zou perfect zijn geweest voor aanpassing als een miniserie, dat wil zeggen, een formaat waarin ze de personages echt hadden kunnen uitwerken en nog belangrijker, alle kleine details die het boek een klassieker maakte.

Waar nodig, dit is waarschijnlijk het beste wat mogelijk is gezien de tijdsdruk van het filmen van een conventionele film. Maar er werd zoveel gemist, en vooral in dit boek zijn het de kleine details die het echt laten werken.
Ten eerste is er een hele reeks minder belangrijke personages zoals Big Chief White Halfoat en Lt. Scheitzkopf die het echt laten schitteren. Dat en alle hilarische zijplotontwikkelingen, zoals het proces tegen Clevinger (voor de krijgsraad gebracht wegens onder meer 'dope' zijn en "naar klassieke muziek luisteren") en de manier waarop de bevelvoerende generaal verandert van de strijdlustige, bombastische Dreedle ("neem die man mee naar buiten en schiet hem neer!") naar de nauwgezette generaal Peckem, die er niet om geeft of zijn bommenwerpers de vijand raken, zolang ze maar een "goed bompatroon" maken, tot de laatste absurditeit van generaal Scheitzkopf, wiens snelle promotie te danken is aan zijn enige militaire talent, met zijn mannen rond lopen in parades.

Al deze personages en de rijkdom aan details die hun verhaal tot leven doen komen (de kapelaan en zijn onzekerheden, kolonel Cathcart, wiens talent om zijn mannen te pesten alleen wordt overtroffen door zijn verlangen om zijn superieuren te kussen, enzovoort) verdienen echt een volledige vertelling, het soort waarvoor minimaal 8 tot 12 uur schermtijd nodig is, en geen enkele filmmaker, hoe getalenteerd ook, had het in een tijdsbestek van slechts een paar uur kunnen stoppen.

Vandaar een 7 met een verhaal wat uitgewerkt zou kunnen worden in een serie tot een 8 of meer.

p.s. die serie is er trouwens sinds 2019 : Catch-22 (2019)

Een echte parel, hoe langer de film duurt hoe heftiger het gaat.

Het begint trouwens heftig met de moord aan de kust met het afschieten van enkele vrienden van Jan door de Duitsers. Vervolgens wordt een groot deel van de groep opgepakt en staat Jan er alleen voor.

En daarmee begint een lange zwerftocht van hem door een groot deel van Noorwegen, geconfronteerd met een hoge officier die hem koste wat kost, te pakken wil nemen. Een Duitser die zijn eer en naam hoog wil houden want er is nog nooit iemand aan hem ontsnapt!

Een onderhoudende en spannende film die van mij een 8 krijgt.

Drie jaar geleden voor het eerst gezien en gisteravond in de herhaling.

Meteen vanaf de openingsscène waarschuwt Rod Lurie de kijkers dat "The Outpost" geen gemakkelijke zit zal worden.
Gebaseerd op een aanval van de Taliban in 2009 op een Amerikaanse basis in het noorden van Afghanistan, stort de film ons midden in de actie met een troep Amerikaanse soldaten die aan het kortste eind trekken aangezien hun kamp in de vallei ligt met steile bergen eromheen. Het zijn letterlijke "zittende eenden". (sitting ducks)
De titulaire buitenpost is ongelooflijk kwetsbaar, aan alle kanten omgeven door de Hindu Kush-bergen en de atmosfeer is dik van verveling en spanning omdat het dagelijkse leven op de buitenpost alleen wordt onderbroken door grieven van de lokale bevolking en incidentele aanvallen door kleine groepjes Taliban-splinters. De film volgt de gebeurtenissen voorafgaand aan de slag om Kamdesh.

Lurie en zijn schrijvers (het is gebaseerd op een boek van Jake Tapper) doen hun uiterste best om dicht bij de feiten te komen, wat ook betekent dat we een grote groep personages moeten identificeren en onderscheiden. Kaarten op het scherm vergezellen elke man en zijn locatie maar het is nog steeds erg moeilijk om elke persoon te identificeren als de actie eenmaal op gang komt, afgezien van een paar hoofdpersonen.
Lurie maakt gelukkig de wijze beslissing om niet voor een individueel portret van de mannen te gaan maar meer voor een collectief portret. Het gaat om de acties van de troep, niet om individuele acties - hoewel verschillende daden van moed levendig gedetailleerd zijn.

Wat de film echt onderscheidt, is de centrale gevechtsvolgorde. Vakkundig gechoreografeerd door Lurie, afgestudeerd aan 'West Point' en met precisie gemonteerd, wordt de kijker belaagd door de chaotische strijd maar cruciaal, nog steeds in staat om zich te oriënteren.
Het is een masterclass in het filmen van een oorlogsscène.
"The Outpost" is een harde, meedogenloze oorlogsfilm. Lurie maakt de verstandige beslissing om niet voor een individueel portret van de mannen te gaan maar meer voor een collectief portret. Het gaat om de acties van de groep, niet om individuele acties - hoewel verschillende daden van moed levendig gedetailleerd zijn.

Je mist misschien een beetje wie elk individu is maar het is de totaliteit van de ervaring die na het kijken van de film moeilijk van zich af te schudden is.

Een 7+.

Fijne komedie, weinig horror maar dat is ook niet zo belangrijk voor dit verhaal.

Jack Nicholson is altijd al een van mijn favoriete acteurs geweest, vanwege de "mooie" gelaatsuitdrukkingen die hij beheerst en dat cynische lachje.
Heerlijk om die man te zien spelen en ook in deze film is hij weer goed op dreef!
Ook de dames collega's doen het niet slecht en dat mag ook wel als je ziet wie het zijn.
In die tijd waren het ook nog eens schoonheden, vreemde Britse echtgenoten die zulke mooie deernen laten lopen!
Ja toch?

Prachtfilm!

Een 7+.

Zou kunnen, zou kunnen ;))

Maar ik heb hem uit kunnen kijken en morgen plaatsen we de reactie.
Kleine tip van de sluier, een prima film!

"Where the Crawdads Sing" is een prachtige film en dus een aanrader.
We hebben deze film enkele weken geleden gezien en waren aardig onder de indruk. Kijken dus als je de mogelijkheid hebt.

Van ons kreeg de film als waardering een mooie 8.

Helaas was "A Call to Spy", waarvan ik de helft gisteren had gezien, om 20.00u bij mij al van Netflix verwijderd. Dan het laatste maar uit de pindakaas pot. Daar is hij nog te vinden.

De plot is heel eenvoudig.

Een man van middelbare leeftijd genaamd David (Dennis Weaver) gaat op zakenreis. Hij rijdt door de Mojave-woestijn en komt daar een grote vrachtwagen tegen met het woord 'flammable' op de achterkant. David heeft haast, dus besluit hij de vrachtwagen in te halen, wat een heel stom idee was. Wat er daarna gebeurt, zul je zelf moeten zien.

Deze film heeft spanning van het Hitchcock-type. Als je eenmaal denkt dat alles veilig is BANG! het zit er weer op. De woestijn is de perfecte omgeving voor deze film, omdat het je het gevoel geeft dat de beleefdheid en wetten van de mens zijn uitgewist en de junglewet regeert.
Dennis Weaver speelt perfect een gefrustreerde man die wordt gecommandeerd door iedereen om hem heen, maar die gedwongen wordt het op te nemen tegen de 'pestkop' en zichzelf te bewijzen.

Zeer aan te bevelen en onze waardering voor deze gouwe ouwe is een 8-.

"Novembre" is een Franse film uit 2022 over de terreuraanslag op 13 november 2015 in Parijs.
De film volgt het verhaal van de overlevenden en de verantwoordelijken. Het acteerwerk is indrukwekkend met een sterke cast (Jean Dujardin The Wolf of Wall Street (2013), Anaïs Demoustier Le Temps du Loup (2003) en Sandrine Kiberlain L'Appartement (1996)) die een realistisch beeld van de tragedie weergeven.

De acteurs zijn in staat om de emoties van de personages naar voren te brengen, waardoor de kijker zich in hun situatie kan verplaatsen.
De fil is ook visueel aantrekkelijk, met goed gefilmde scènes die de spanning verhogen.

Kortom, "Novembre" is een indrukwekkende film die de kijker in een wereld vol drama en emotie onderdompelt.
Een 7+.

Tot nu toe drie afleveringen van de vier bekeken en een fijne spannende serie waarin Bella Ramsey echt de hoofdrol speelt. Ze is heerlijk dwars, cynisch en grappig. Ik heb Catherine Called Birdy (2022)#trailer maar als je de trailer hiervan ziet, krijg je ongeveer een indruk van haar cynisme en dwarsheid op beeld.
Nog geen serie op het oog? Mag ik deze dan aanbevelen?

Dit was een succesvolle aanval op Japan.
Ze verloren wel alle 16 vliegtuigen en 7 mannen in de 'Doolittle Raid'. Het was één van de meest succesvolle missies in WO-II, gezien de extreem lage verliezen voor het aanvallen van meerdere steden in Japan en Japan dwong toe te geven dat ze kwetsbaar waren betreffende de bevolking.
Dit veranderde toen Japan gedwongen werd zich terug te trekken uit de offensieve oorlog en zich te concentreren op verdediging. De inval zelf deed natuurlijk bijna niets. Het symboliseerde dat alles veranderde.
En misschien is het wat overdreven, maar zelfs dat is goede propaganda.
We zien de gedetailleerde training die verreweg het meest interessante onderdeel is. De hoofdrolspeler heeft ook een vrouw die om de een of andere reden een vreselijke actrice is. Vrouwen in sommige van deze films waren gewoon op onverklaarbare wijze vreselijk op het scherm, omdat ze vaak jong waren en deze hoofdrollen hun eerste rollen ooit waren. Ze ziet er goed uit, maar ze overdrijven vaak zo in elke scène. En het irritante is de hoeveelheid romantiek in veel films van deze leeftijd. Romantiek speelde toen ook een rol in het leven maar het wordt hier door de dames zo onderdanig en vervelend gebracht.
De overige acteurs zijn prima. Spencer Tracy en Robert Mitchum waren veruit de beste.

Het bombardement ziet er glorieus uit. Geen kleuren jammer genoeg en geen CGI. Ze bouwden een kleine stad op een tafel en explodeerden vervolgens delen ervan, zo lijkt het. Het ziet er zo verdomd echt uit. Dit is het verschil tussen oudere en moderne films. CGI in oorlogsfilms is meestal vrij goedkoop en ziet er altijd nep uit. Ondertussen zien miniatuurmodellen er soms bijna volledig realistisch uit en ze zijn ook veel, veel goedkoper om te maken. Dus waarom zou je dit vandaag niet doen? Kijk maar naar de film, het bombardement op Tokio lijkt echt.
Ik heb goed gekeken en zag er niets nep aan. Het was misschien een beetje te schoon en eenvoudig maar omdat de explosies echt waren, voelde het echt aan. In moderne films over WO-II zien we overdag geen hele steden vanuit de lucht. En nooit zulke close-ups.

De vliegtuigen en het schip zijn deels echt spul. Vooral de vliegtuigen zien er geweldig uit. Nogmaals, vandaag zou het gedaan zijn met CGI die eigenlijk meer kost dan zo'n vliegtuig. En zou er veel slechter uitzien. Het is gewoon verbazingwekkend hoeveel lelijker speciale effecten er in 2022 in veel opzichten zijn gekomen in vergelijking met tijdens WO-II. Natuurlijk zou kleur het allemaal echter hebben doen lijken.

Twelve O'Clock High (1949) is een betere film en ook gericht op vliegtuigen. Het menselijke element en het acteren in die film maakt het beter en leuker. Het is ook intenser en unieker omdat het een verzonnen verhaal is met een duidelijk plot en thema. Maar dat gaat over totaal mislukte luchtaanval missies tijdens de nacht in Duitsland, waar Amerikanen weigerden naar de Britten te luisteren dat het een vreselijk idee was en er vervolgens zelf achter kwamen terwijl ze faalden.
Ze raakten niets en de doelen die ze hadden waren waren ook nog eens niets waard.

"Thirty seconds over Tokyo, qua romantiek een flutfilm maar het oorlogsdrama maakt alles weer goed gelukkig.
Een fraaie 7!

Ik zie nu pas dat we deze film niet beoordeeld hadden.
Kort geschreven: een prachtig film werk met alles op topniveau!
Een 9!
en dat geven wij zelden als waardering.

Soms helaas, smaak verandert in de loop van de jaren.

Leuke film met een niet echt horror verhaal. Maar toch houdt de film de kijker beet en leidt naar een einde wat we niet helemaal aan zagen komen. Voor de echte "gore" liefhebber geen sterke film maar voor ons prima verhaal en dito set en play.

Voor de betere horrorfilms moet je toch echt in het verleden kijken is onze mening, b.v.
The Shining (1980) The Conjuring (2013)

Voor deze "je bent mijn moeder niet" een kleine 7.

Erg overdreven slecht geacteerd, doorzichtig verhaal en erg vervelend om naar te kijken.
Diepgang in het geheel was ook ver te zoeken, eigenlijk afwezig. En griezelig? Absoluut niet!
Onze interesse was ook snel weg maar we hebben de film uitgekeken wat ons eigenlijk een soort Kijk-Oscar op had moeten leveren.

Een 4-.

Dit SyFy Channel-verhaal gaat over de tijd,

De 'Earth Supervisor' is Karellen gespeeld met imperialistisch understatement door Charles Dance, hij selecteert een boer als woordvoerder en zijn spreekbuis en dit is Rick Stormgren (Mike Vogel - 'Under The Dome') en hij is gewend om over te brengen naar de wereld wat

Dit is goed gemaakt, de CGI en SFX is goed en het acteerwerk is ook allemaal behoorlijk, de echte kracht is het verhaal en hoe het zoveel dingen in de plot verweeft maar doet het aardig subtiel. Ik vond het een leuke miniserie en de tijd vloog gewoon voorbij.

Een 7 voor de waardering.

"Battle for Haditha" toont de verschrikkingen van de oorlog die werd gevoerd door The VS en Irak nadat de Amerikanen Irak waren binnengevallen.

Een oorlogsfilm die mij niet aansprak zoals de meesten uit dit genre.
Hier liet men zien hoe barbaars en wreed strijders zijn, die menen het gelijk aan hun kant te hebben en daarvoor alles opofferen, zelfs kinderen.
Halverwege de film had ik er eigenlijk al genoeg van, een herhaling van zetten in onnozelheid zoals ik zei, bij beide zijden en de irritante zelfverheerlijking terwijl men over leven en dood beschikt! De terroristen van "Al Qaida" en de soldaten, de eersten die menen dat Allah hen ondersteunt en de tweede groep die meent dat Amerika en het Marine korps in alles gelijk heeft.
De leugens werden steeds opnieuw er goed ingestampt bij deze jonge mensen die elkaar mede daardoor, niet konden luchten of zien!

Wat de doorslag gaf voor de 6 die ik als waardering plaats, is de waanzin dat de top de onderkant straft en daar ook nog eens mee weg kan komen. Korporaal Ramires was de dader dus, niet de opdrachtgever: de bevelvoerende Luitenant-Kolonel. Eerstgenoemde komt levenslang vast te zitten in zijn wroeging en spijt, laatstgenoemde betegeld zichzelf met medailles. En de terroristen, ook zij voelen zich onschuldig op een enkeling (net als Ramires) na.

Vandaag eindelijk weer tegengekomen en ditmaal wel gezien.

Aardige film die inderdaad gemakkelijk kijkt, je moet wel de namen iets uit elkaar houden maar het verhaal is verder goed te volgen.

Een 7.

Dit is geweldig amusement - vol clichés, verwijzingen naar films uit het verleden, volkomen onwaarschijnlijk en toch onweerstaanbaar. Waarom?
Ach, films horen leuk te zijn en/of diepgang te hebben. Dit was verdomd leuk. Deze heeft melodrama, geweldige personages, uitstekende acteurs, een goed script, meeslepende scènes, prachtig decorontwerp en een strakke montage.

Gene Hackman zou zelfs meeslepend zijn in een wc-papierreclame. Wat een geweldige acteur! En hij wordt gekoppeld aan een even geweldige acteur - nou ja, twee - in Max von Sydow en Ian Holm. By the way, ik vergeet de stralende Catherine Deneuve die ook in deze film goed mee kan komen als het liefje van Mr. Hill. Bij deze man stond ik wel even mijn indrukken te verwerken van de films die hij maakte met Bud Spencer. Dat waren over het algemeen niet mijn favoriete films maar in deze film, geweldig.
Het echte acteercentrum van deze film was Terence Hill. Hij deed me denken aan Errol Flynn zonder het glas gin en de kinky gewoontes. Dat is een compliment voor Errol Flynn.

Ik denk dat sommige mensen denken dat dit niet het epos was dat het wilde zijn. Niet ik! Dit moest vermakelijk zijn, en het was echt vermakelijk.

Een kleine 8.

Mooie film met een prima spanningsboog.

Dit verhaal is losjes gebaseerd op de werkelijkheid maar de Russische overheid liet goed zien hier, hoe het in Rusland gesteld is als je in 'beeld' bent, schuldig of niet!

Een beeldverhaal waarbij je door mag fantaseren.

Een 7+.