Reacties

Prachtige film en echt niet mutserig zoals iemand hier stelt (op Moviemeter).
Een boeiend geheel waar we jammer genoeg niet eerder aan zijn begonnen omdat ook wij dachten dat het niet goed genoeg en mutserig was.

Mooie film! Een 7.

In de jaren vijftig werden veel Hollywood-scenarioschrijvers op de zwarte lijst gezet als vermoedelijke communistische sympathisanten. Twee van de bekendste waren Carl Foreman en Michael Wilson. Ze werden gedwongen naar Londen te verhuizen, waar regisseur David Lean hen inhuurde om van "Le Pont de la Rivière Kwai" een bruikbaar scenario te maken. De auteur van het boek, Pierre Boulle, kon het zelf niet doen omdat hij geen woord Engels sprak.

De film gaat over een groep Britse gevangenen die tijdens de Tweede Wereldoorlog voor de Japanners moeten werken. Onder erbarmelijke omstandigheden bouwen ze een spoorbrug over de river "Kwai" in Thailand. Verrassend genoeg raakt een van de gevangenen (Colonel Nicholson) uiteindelijk zo geobsedeerd door het project, dat hij samenwerkt met de vijanden.

In de rol van de Engelse officier die de Japanners helpt, wilde David Lean acteur Charles Laughton. Maar zelfs topregisseurs krijgen niet altijd wat ze willen. De film werd opgenomen onder veeleisende omstandigheden in Sri Lanka en geen enkel bedrijf durfde de ernstig overgewicht Laughton te verzekeren. Dus ging de taak naar Alec Guinness.

Om een ​​groot bioscooppubliek veilig te stellen, kreeg toenmalig superster William Holden de hoofdrol aangeboden. Hij ontving vooraf $ 300.000 en kreeg jaarlijks een garantie van 10% van de filmwinst. Ironisch genoeg probeerde Holden vervolgens te voorkomen dat de film op tv werd vertoond. Hij vreesde dat de box-office bonnen beschadigd zouden raken als mensen de film thuis zouden kunnen bekijken.

‘The Bridge on the River Kwai’ won zeven Oscars, waaronder één voor het beste scenario. Maar aangezien de schrijvers nog steeds op de zwarte lijst stonden, werd die prijs in plaats daarvan aan Pierre Boulle toegekend. Het zou bijna dertig jaar duren voordat Carl Foreman en Michael Wilson eindelijk de eer kregen voor hun werk. Toen waren beide mannen al overleden.

Dit was de derde vertoning van de film voor ons en als waardering voor het fantastische verhaal en de inzet van de gehele filmploeg, geven wij hiervoor een fraaie 8+.

Zoals de meeste romans van Stephen King is het boek een vrij dikke roman, waardoor sommige mensen waarschijnlijk niet eens de moeite namen om deze te lezen. Het zien van deze film is veel gemakkelijker voor hen.

Als je van sci-fi houdt, dan zou je dit moeten zien maar als je een van de mensen bent die van goede horrorfilms houdt, dan wil je dit misschien niet zien. De film was niet wat ik ervan verwachtte. Het grootste deel van deze hele film is sciencefiction, waar ik soms niet zo dol op ben. Dus voor degenen onder jullie die de roman van King daadwerkelijk hebben gelezen, dan zou je dit waarschijnlijk wel willen zien als toevoeging van het lezen.

De meeste verfilmingen van boeken van King zijn recentelijk tv-films geweest. Rose Red (2002) en de remake van The Shining (1980) uit 1980, dus The Shining (1997) (1997) zijn beide gemaakt en uitgezonden voor televisie en ik vraag me af waarom? THE TOMMYKNOCKERS is zoiets als Dreamcatcher (2003) in de zin dat ze allebei sci-fi zijn en allebei over UFO's en buitenaardse levensvormen gaan. Ik was niet echt in de stemming voor een buitenaardse film, maar met Stephen King weet je nooit echt wat je kunt verwachten.

Toch ondanks de "pijnpuntjes" een 7 vanwege mijn favoriete schrijver, The King.

"Hoop, Liefde en Vertrouwen"

Wij meenden eerst, zonder het jaartal gezien te hebben dat het een oudere film was.
Na de film kwamen we erachter dat het een 'beeld' is uit 2023 en een fraaie sociaal kritische kijk op de samenleving, in dit geval op een voormalig mijnwerkers dorpje in Noord-Engeland.
Prachtig komt in de film tot uiting dat er eigenlijk maar een manier is om een samenleving in stand te houden en dat is samenwerking.

Kroegbaas TJ probeert ondanks tegenwerking zijn verlopen cafe open te stellen voor de gehele community. Daarbij ondervind hij in het begin nogal wat tegenwerking, vooral van mensen die zijn "The Old Oak" voor de lokale gemeenschap wil behouden en geen buitenstaanders erin willen hebben.
Het is mooi om te zien dat een in feite negatieve gebeurtenis, de mensen eendrachtig kan maken.

Een karakterschets van een hedendaagse gemeenschap en onze waardering hiervoor is een 8+!
zoals we alle films van Ken Loach hebben beoordeeld.

Ik schreef op MM:

knusse stoel
3100 berichten
3615 stemmen
12 juni 2014, 21:01 uur

Wat zal ik nog toevoegen aan alles wat er over deze film al is geschreven?
Eén woord dan en dat is; 'GEWELDIG'!

Een 9-

De film opent prachtig met een sombere scène in het New York van de late jaren 30, waarbij de sfeer treffend wordt onderschreven door de sobere soundtrack van Randy Newman. We worden kort geïntroduceerd aan Leonard Lowe, een schooljongen die langzaam een aantal fysieke ongemakken ontwikkelt, waardoor hij uiteindelijk niet meer met zijn vriendjes kan spelen omdat zijn moeder hem binnen moet houden. Vervolgens slaan we 30 jaar over en komen we bij Dr. Sayer uit, die net aangenomen wordt op de neurologische afdeling van een ziekenhuis in de Bronx.

Awakenings is een meeslepend verhaal van tegenslagen, overwinningen en vooral de strijdkracht van de menselijke geest en is boven alles een viering van het leven. Een boodschap die gedurende de hele film sluimert en zijn momenten kiest om zich aan de kijker de tonen, zonder er dik bovenop te liggen of zich aan je op te dringen. In die boodschap zijn het niet de patiënten die "slapen", maar de mensen die toeschouwer zijn van hun eigen leven en falen het beste eruit te halen. Pak daarom je kansen en geniet iedere dag van de kleine dingen zoals werk, vriendschap en familie, zo leert Leonard ons, want je hebt het zelf in de hand. En tegelijkertijd ook niet. Je weet immers nooit hoe het kan lopen. Topper!

Vandaar onze unanieme 8+!

10 juli 2016, (MovieMeter)
Popcorntales schreef:
Heerlijke sfeer, een boel topacteurs- en actrices. Maar jammer genoeg leef je op bijna geen enkel moment mee met één van de personages. Een blitse, prachtige verpakking maar de inhoud is jammer genoeg niet navenant. Volledige recensie kan je hier lezen: Recensie: American Hustle – Popcorn Tales - popcorntales.com

Aardige film met de nodige dosis actie en humor maar om nu te zeggen dat wij hem geweldig vonden, dat is niet helemaal waar.

Wat "Popcorntales" zegt over het meeleven van één van de personages was ook voor ons een gegeven, waardoor de film toch niet geeft aan de kijker wat hij moet geven: "mee leven met één van de spelers is altijd voor ons een must en dus ook voor "Popcorntales". Anders wordt het een verhaal waar je niet bij wordt betrokken en helaas, dat was ook met deze film het geval.

Toch vanwege het aardige verhaal en toch een goed spel van onze spelers een mooie zeven als waardering.

Je maakt ons toch nieuwsgierig!

Ik meen dat het er 12 waren? :)
https://www.woorden.org/spreekwoord.php?woord=twaalf%20in%20een%20dozijn

We hebben deze film hier ook liggen maar zijn iets getemperd in ons enthousiasme door jouw berichtje.
Ook op MM zie ik deze kritiek verschijnen. Inderdaad, de eerste is vaak de beste!

De film begint al goed en ziet er zo fantastisch uit, dat het onbeleefd lijkt om kritisch te zijn.

Het uitzicht op de bergen, het bos en de heuvels is prachtig als een groep te paard door het landschap rijdt.
Het contrast van hun dreiging en vastberadenheid met het geluid van de paardenhoeven vergeleken met het huiselijke kampement van de goudzoekers is verbluffend.
Net zoals ze zich geleidelijk bewust worden van de dreiging van het komende gevaar, is het voor de inwoners van het gouddorpje al te laat. De film gaat grotendeels in deze geest verder met het toegevoegde ingrediënt van de 'bleke ruiter' (eigenlijk is het het paard dat bleek (een schimmel) is) en Eastwood heeft altijd een wonderbaarlijk besef van hoe hij moet kijken en zijn woorden moet uitspreken.

Het verhaal zit prima in elkaar maar dat mag je ook verwachten als je een beetje op de hoogte bent van acteur en regisseur Clint Eastwoord (93).
De acteur en regisseur wil zich zelfs nog eens wagen aan een rechtbankthriller om zijn carrière mee af te sluiten.
Deze laatste film zou de veertigste film zijn die hij zelf regisseert.

"The Pale Rider", een prachtige 7+.

De film was tot op zekere hoogte vermakelijk en volgde de standaard Marvel Universe-formule.
Afgezaagde, hedendaagse pop culturele verwijzingen en grappen tijdens de eerste helft van de film waren goedkoop en zullen zeker verloren gaan voor een publiek van de toekomst. Zoals gewoonlijk waren de vrouwen sterk, aardig en intelligent en de mannen dom en slecht.

Volgens het filmverhaal moeten we geloven dat de meest kwaadaardige man in het universum, Xi, zijn kwaadaardige gedrag ging veranderen en dat zijn vrouw zelfs met hem, een massamoordenaar op de schaal van Genghis Kahn of Vlad de Spietser, zou zijn getrouwd?
Natuurlijk wordt ze gedood door zijn vijanden en keert hij terug naar een leven vol kwaad en stuurt zijn handlangers om zijn eigen kinderen te vermoorden en om wat kettingen met een hanger op te halen, zodat hij een kaart kan lezen. Ik zal zeggen dat Xi een stoere kerel was, net als Shangs zus, tante en vrijwel elk ander personage vergeleken met Shang, die zacht was en absoluut geen superheld. Awkwafina was zoals gewoonlijk grappig en vermakelijk en overschaduwde Shang in de meeste scènes, omdat zijn karakter zo vergeetachtig saai was. Zelfs zijn tante kon hem een ​​trap geven.

Ben Kingsley was als de Mandarijn, buitengewoon grappig en zijn optreden was geniaal. De uitkomst was zoals gebruikelijk voor 'Marvel Universe' en zelfs de preview voor de volgende film tijdens de aftiteling was zwak; Ik denk dat ze alleen Mark Ruffalo en Brie Larson, misschien de enige twee Marvel Universe-personages die beter zijn dan Shang ertoe kunnen brengen, de volgende film in deze mogelijke serie op te zetten.

Een 7-, de film kon mijn aandacht er soms niet echt bij houden.

Dan is er in elk geval iets goed bij deze film;))

Ik heb hem hier liggen, al een tijdje, binnenkort maar even bovenop de stapel! na bovenstaande reacties!

In onze tijd waarin eigenlijk alles op film kan, is het interessant om een verhaal op beeld te zien dat zo verontrustend en uitdagend is in sommige van zijn ideeën en al 46 jaar geleden werd gemaakt.
De verhaallijn: een jonge man en zijn interactie met zijn arts die hem behandelt nadat hij in een psychiatrische inrichting is opgenomen na de vreselijke verminking van sommige paarden.

De kern van de problemen van de jongeman zijn, seksuele, religieuze en dwangmatige obsessie met paarden is behoorlijk verontrustend en doet de wenkbrauwen fronsen, zelfs in deze tijd waarin elke mogelijke psychische stoornis bijna routine lijkt.
Richard Burton als dokter speelt zijn rol goed genoeg, maar wordt enigszins beperkt door de theatrale grenzen van het script. Terwijl de jongen een mentale, professionele en emotionele crisis bij de man teweegbrengt, klopt een deel ervan niet. Hoewel de desillusie van Burton oprecht genoeg lijkt, heeft een deel van zijn crisis te maken met het ‘feit’. Door de jongeman te genezen en normaal te maken, zal hij hem ook homogeniseren en de extase wegnemen die hij bereikt met zijn misleide nachtelijke uitstapjes met zijn viervoetige vrienden/goden/lovers...hoewel intellectueel interessant genoeg, klonk het voor mij gewoon niet waar - de mentale problemen van de jongen lijken te raar en ongezond om er zelfs maar in te geloven dat de dokter hem op korte, zelfs middellange termijn kan genezen van deze absurditeiten, iets wat Burton beweert naar de patiënt toe.

De film is behoorlijk grafisch - hij bevat mannelijke en vrouwelijke naaktheid maar is in geen enkel opzicht uitdagend hierin naar de kijker en ik geloof ook niet dat dit nodig is.
Verontrustender is het "feit", het verblinden van de paarden, een scène die net zo moeilijk is om naar te kijken als ik me het van de eerste keer bekijken kan herinneren.

Nu en dan "vreemde kronkels" bij de jongen voor de leek, maar een oprechte film met een persoonlijk probleem voor een jongeman van 17 jaar die zo niet in de samenleving kan leven zonder deze en mogelijk zichzelf te pijnigen.

Een ruime 7!

Twee wilskrachtige intellectuelen, beiden gepassioneerde schrijvers, bevinden zich in een staat van onrust in hun huwelijk. Als de man plotseling overlijdt, wordt de vrouw (Sandra Huller in een krachtige vertolking) beschuldigd van moord, waardoor hun blinde kind als enige getuige moet getuigen. Net wanneer deze film eruitziet alsof hij zou kunnen terugvallen in een formele conclusie, doet hij een stapje terug en biedt hij iets meer beklijvend, tot nadenken stemmend en unieker dan wat we van dit genre gewend zijn.

Het achtergrondverhaal van een afbrokkelend huwelijk is bijzonder welsprekend en scherpzinnig. De scènes tussen de twee echtgenoten met duellerende grieven zullen je hart breken. De scènes in de rechtszaal zijn even meeslepend en doorspekt met vuurwerk tussen de aanklager en de verdediging. Huller geeft een van haar beste optredens ooit maar ze krijgt veel sterke steun, waaronder Milo Machado-Graner, als haar gekwelde zoon. Samuel Theis is sterk aanwezig als de diep humeurige echtgenoot.

De film verliest nergens zijn sterke verhalende kracht. Het wisselt naadloos van het ene boeiende onderdeel naar het andere. Af en toe zwaar, misschien zelfs een beetje vermoeiend maar dit blijft je bij en is zeker de moeite waard om te zien. Dit is echt een film voor de geroutineerde filmkijker die houdt van een verhaal op niveau!

Een 8+!

Dit was de eerste in de succesvolle reeks van Mel Brooks filmparodieën, waarin hij de conventies van een aantal gevestigde genres naar voren bracht. De toon wordt direct gezet met het nummer 'He Rode a Blazing Saddle' dat bij de aftiteling hoort - een briljante, ietwat overdreven nabootsing van elk nummer uit elke western die je ooit hebt gezien.

Het plot is een bekend westers hoofdbestanddeel - dat over de toegewijde politieagent of mysterieuze vreemdeling die de inwoners van een klein stadje helpt zich te ontdoen van een bende desperado's - bekend uit films als 'Dodge City', 'High Noon', 'Gunfight' ..... 'OK Corral' en zelfs 'High Plains Drifter', slechts een paar jaar eerder gemaakt.
Een corrupte politicus genaamd Hedley Lamarr (steevast 'Hedy Lamarr' genoemd in een van de lopende grappen van de film) heeft een bende bandieten gestuurd om de mensen van Rock Ridge te terroriseren (die, in een andere uitgebreide grap, allemaal de achternaam Johnson hebben) zodat zijn spoorwegmaatschappij hun land goedkoop kan verwerven. De mensen verzoeken de gouverneur van de staat, William J. Le Petomane, om hen een sheriff te sturen om hen te beschermen. Le Petomane zit echter in 'de zak' van Lamarr en wordt overgehaald om een ​​zwarte man te benoemen omdat Lamarr gelooft dat de stedelingen geen zwarte sheriff zullen accepteren. In eerste instantie krijgt Lamarr gelijk, en Bart, de nieuwe aangestelde, wordt geconfronteerd met vijandigheid en vooroordelen maar hij wint al snel de mensen voor zich en de rest van de film beschrijft zijn pogingen om Lamarr en zijn bandieten voor het gerecht te brengen.

De film heeft veel negatieve reacties opgeleverd vanwege het gebruik van racistische humor, met name het veelvuldig gebruik van het woord 'nikker'. Naar mijn mening missen dergelijke opmerkingen het punt van de film. Mel Brooks was niet geïnteresseerd in politieke correctheid of wat het equivalent van de jaren zeventig ook was maar hij maakte niettemin een serieus punt over racisme.
Hiermee bedoel ik niet simpelweg dat hij het racisme aanviel door er satire van te maken, ook al was dat wel een deel van zijn doel. Ik bedoel ook dat hij met humor duidelijk maakte dat het Oude Westen een diep racistische samenleving was en dat veel traditionele westerns onbewust een van haar racistische veronderstellingen hadden herhaald, namelijk dat het de duidelijke bestemming van Amerika was om het continent veilig te maken voor vestiging door blanke mensen van Europese afkomst, voornamelijk Angelsaksen.
Er waren een paar films gemaakt vanuit een standpunt dat sympathiek tegenover de Amerikaanse Indianen stond ('Broken Arrow' is misschien wel het beste voorbeeld) maar deze waren eerder uitzondering dan regel. Wat de zwarte en Chinese inwoners van het Westen betreft (en die waren er in overvloed), deze werden grotendeels geheel weggelaten. (Ik heb het over hoe het in de jaren zeventig nog was; sindsdien zijn de zaken veranderd).

Afgezien van het feit dat de film ook is gemaakt om te lachen en niet om te serieus te zijn, is de aanwezigheid van een zwarte man het enige dat de film onderscheidt van een traditionele western. Brooks laat zien hoe de stadsmensen op Bart reageerden op precies dezelfde manier waarop veel blanken in het Oude Westen reageerden op zwarte mensen. (Dit is niet verwonderlijk gezien het feit dat velen van hen van oorsprong Zuiderlingen waren die nog maar een paar jaar eerder hadden gevochten voor het behoud van de slavernij).

Ondanks zijn serieuze ondertoon wordt de film echter het best herinnerd vanwege zijn humor, die grotendeels voortkomt uit de parodie op de standaard westerse thema's en situaties. Er zijn een aantal uitstekende vertolkingen: van de bijdehand Cleavon Little, die Bart speelt als een mengeling van Wyatt Earp en Shaft en de overdreven verfoeilijke Lamarr, van Brooks zelf als Le Petomane (het archetype van elke stuntelige politicus). die niet lijkt te weten welke dag het is), van Gene Wilder als de Waco Kid, een kapotte alcoholische revolverheld en van Madeline Kahn als Lili Von Shtüpp, een Duitse prostituee die gemodelleerd lijkt te zijn naar de rol van Marlene Dietrich in ' Destry Rides Again', tot aan haar Berlijnse accent toe. (Lili zou Beiers zijn, maar de keelklank 'r' die ze gebruikt is niet kenmerkend voor het Beiers-Duits).

Het enige wat ik niet leuk vond aan de film was het einde, dat misschien postmoderne ironie zou kunnen zijn geweest (als zoiets al bestond in de jaren zeventig), maar waarschijnlijk een manier was om te vermijden dat we nadachten over hoe we de film tot een waardig niveau konden brengen. Maar afgezien daarvan vond ik dit een zeer vermakelijke film.

Dat einde kost bij onze waardering de film een punt van de 8 die het anders had gekregen.
Maar zou iemand daar wakker van liggen, onze waardering?

Een ruime 7!

Over het geheel genomen was dit een zeer goede serie. De zeven delen duren rond de 40 minuten en zijn dus beter met meerdere achter elkaar te kijken.
Voor het grootste deel vond ik dit een zeer realistische weergave van de daadwerkelijke strijd. Er zijn hier en daar kleine gebreken en flauwigheden (bijvoorbeeld soldaten die gefilterde sigaretten roken die pas eind jaren veertig, begin jaren vijftig op de markt kwamen) maar ik heb de gewoonte om kleine details op te merken die mij soms meer opvallen dan bij de gemiddelde kijker. Misschien is het "zoeken naar spijkers op laag water?"

De acteursportretten van de historische personages waren voor het grootste deel perfect. Ik had ook wat problemen met de nauwkeurigheid van de soldaten in de strijd. Er was niet de schok en verlammende angst die gebruikelijk is bij soldaten die voor het eerst in een gevecht verwikkeld zijn. Bovendien werd de stress na de strijd helemaal niet goed weergegeven. Alleen zag je dat soms terug bij de hoofdpersonen.

Toch heeft de serie een prima insteek met het verleden en vertegenwoordigt het de geschiedenis omtrent de 1e wereldoorlog op Gallipoli goed.
Een aanrader voor de liefhebber van oorlogsseries!

Een mooie 8!

Prachtige film , echte Britse kwaliteit!!!

Het verhaal van Allen Turing een wetenschapper die leefde van 1912 tot 1954, hij werd net geen 42 jaar.
Hij is het wiskundig genie dat tijdens de Tweede Wereldoorlog werd ingeschakeld om de Duitse code "Enigma" te kraken. Hij was autistisch en humorloos, volkomen ongevoelig, zonder acht te slaan op sociale interactie.
Hij werd gedreven door de taak die hij moest vervullen en vond dat andere dingen overbodig zijn.

Hij lag ook onder vuur van een commandant die hij had beledigd en die graag van hem af zou willen zijn. Als zijn collega's hem niet met tegenzin te hulp waren gekomen toen hij werd aangevallen, zou hij nooit het werk hebben kunnen doen dat hij deed.

Hij had ook nog een ander probleem.
Hij was homoseksueel en op dat moment was dat illegaal en het zou hem buiten dienst kunnen stellen, erger nog, hij zou daardoor zelfs gevangen kunnen worden gezet. Er zijn verschrikkelijk flashbacks uit zijn jeugd. Het toont zijn relatie met Christopher, een jongen van wie hij houdt, de enige persoon die hem zijn recht en respect geeft. Er gebeurt iets vreselijks na een schoolvakantie en Alan blijft alleen achter. Het acteerwerk is behoorlijk ongelooflijk. Benedict Cumberbatch is prima in deze film en Keira Knightly doet het goed als , Joan Clarke, die zelfs instemt met een huwelijk met Alan (hoewel het naar eigen zeggen volkomen gedoemd is). Een van de aandachttrekkers is een geweldige computer waar Alan zijn hart en leven in steekt, ontworpen om de bovengenoemde code te kraken. Het draait en klikt. Voor velen was dit de eerste echt moderne computer (voor alle telraamfans: ik wil niet respectloos zijn).
De geschiedenis van de computer begint eigenlijk al vanaf het moment dat de mens rekenen leerde.
Voor de liefhebber: https://nl.wikipedia.org/wiki/Geschiedenis_van_de_computer

Van mij, zoals van velen, een 8!

Jij schreef: ALAN TURING is dus blijkbaar de uitvinder van de computer van tegenwoordig.
Het verhaal is theoretisch veel ouder en Turing is niet de uitvinder van de computer, hij is de uitvinder van het ontcijferen van de "Enigma-code".

Als je meer wilt weten:

https://nl.wikipedia.org/wiki/Geschiedenis_van_de_computer

Slecht bericht voor het laatste deel in de 'Mission: Impossible'-filmreeks | FilmTotaal filmnieuws
Deel 2 komt zoals het lijkt pas in mei 2025. Dat is even wachten dus!

https://www.filmtotaal.nl/nieuws/107069

De nieuwste "Mission Impossible", combineert de dodelijke stunts uit de vorige films om met opnieuw een ​​opwindend avontuur te komen. Ik denk dat, ondanks wat ik ga bekritiseren, de levensduur van de Mission Impossible-filmserie per saldo verbazingwekkend is.
De meeste filmseries raken na de derde film hun aandacht kwijt bij de kijker(s), maar Mission Impossible weet net als de 'onsterfelijke' ster Tom Cruise zichzelf steeds opnieuw uit te vinden en te overtreffen op het gebied van stunts. Maar in werkelijkheid is de film gevuld met spannende decorstukken zoals een achtervolging op het vliegveld, een komische achtervolging in Rome en een zenuwslopende treinreis aan boord van de Orient Express. De nieuwkomer in de serie, Hayley Atwell, is ook bruisend en deelt voelbare chemie met Cruise. De terugkerende castleden zijn ook allemaal uitstekend, hoewel ik niet helemaal blij ben dat mijn favoriet wordt vermoord. Ik denk dat dit slechts een symptoom is van de tekortkomingen van deze film - dat hij de fatale fout maakt om zich te veel op de 'Macguffin' te concentreren - het plotapparaat waarvan de details volkomen onbelangrijk zijn voor het publiek.
(is het niet een apparaat om leeuwen te vangen in de Schotse Hooglanden?) ;))

Het schrijven hierover is eigenlijk nogal flauw: ze besteden te veel tijd aan scènes met briefing van vergaderingen waarin voortdurend de ernstige wereldwijde gevolgen van het verlies van een bepaalde sleutel worden benadrukt.
Ik vind dat deze scènes veel te veel tijd in beslag nemen, waardoor de indruk wordt gewekt het verhaal slimmer bedacht is dan het in werkelijkheid is. Want wat het verhaal werkelijk is, is een hoop banaal, onnauwkeurig technisch jargon, in plaats van het ouderwetse spionageverhaal dat ik wil. Daarom blijft "Rogue Nation" (2015) voor mij, mijn favoriete MI-film. "Rogue Nation" heeft eigenlijk een veel slimmer plot vol ingewikkelder wendingen en geeft tegelijkertijd de voorkeur aan spanning boven actie en spektakel.
Hoewel Hayley Atwell goed is, geef ik nog steeds de voorkeur aan Rebecca Ferguson.

Ten slotte heb ik het gevoel dat deze film soms wordt belast door een verhoogd gevoel van emotionele inzet voor Hunt, waar ik niet zo dol op ben, hoewel dat slechts een persoonlijke voorkeur is en er wordt veel gelachen in de film. Uiteindelijk is "Dead Reckoning" nog steeds een redelijk goede film. De looptijd is misschien lang maar het voelt zeker niet als drie uur. Maar ik merk dat, hoewel het meer stunts oplevert, het tempo en plezier van "Fallout" (2018) mist of het solide spionagethriller aspect dat je ziet in "Rogue Nation".

Mijn waardering? Een 7+.

Beveiligster Sam [Rapace] krijgt opdracht om een steenrijke en verwende erfgename Zoe Tanner [Nelisse] te beschermen. Ze moet al gauw al haar ervaring gebruiken om in leven te blijven.
Zoe's stiefmoeder Rima [Indira Virma] heeft Sam weliswaar ingehuurd maar omdat zij verwacht had zélf de zeggenschap te krijgen over het bedrijf van haar overleden echtgenote, is het de vraag of zij te vertrouwen is.

Een mager achtergrondverhaaltje brengt Sam en Zoe dichter bijeen maar Jewson houdt het tempo hoog en er zijn veel actiescènes waarin Rapace nog maar eens bewijst haar mannetje weet te staan in het moderne actiegenre.
Verstand op nul en je hebt als Netflix abonnee een leuk anderhalf uurtje.

Een kleine 7.

Ondanks zijn leeftijd is dit een film die nog steeds goed doet.
Wat speelt zich hier af en waarom worden de kinderen niet verzorgd door de oom?
Want waarom wil deze oom niets maar dan ook niets met de opvoeding van de kinderen te maken hebben?
En dan: wie zijn die spookachtige figuren die zo nu en dan opdoemen?

Soms merk je dat de film in een "andere tijd" is gemaakt door de 'zoete' woordjes die men dan tegen elkaar gebruikt. En het geschreeuw van angst soms, dat heb je tegenwoordig gelukkig niet meer in de horror films.

Maar ondanks de kleine "ouderdomsgebreken"; een prachtige film die het ook de hoge verwachtingen waar maakte!
Een film die ruim anderhalf uur jouw aandacht gevangen houdt!
Kleine kanttekening, we hebben de film op een andere filmsite gewaardeerd op 23 juni 2013, dus 10 jaar geleden.

Onze waardering was een 8!

https://www.youtube.com/watch?v=Szdziw4tI9o

Als ik lees op een andere filmsite van "Joolstein", die vaak op dezelfde lijn zit als mij: "De film is opgedeeld in drie hoofdstukken, in het eerste uur richt zich op het opbouwen van gebeurtenissen. Het laatste derde deel verhoogt de horror echter aanzienlijk, vond deze film naar het einde toe zelfs eng...". dan vermoed ik dat beide reageerders (ArtSeries en chiel1971) te vroeg zijn gestopt met het kijken naar deze film.
Dit schijnt de prequel te zijn van Verónica (2017) , die er redelijk goed afkwam bij de kijker(s).
Je moet ook niet als je slaperig bent een film gaan kijken (ik sukkel ook na een lange dag bij toch goede films in slaap. En na 15 minuten al een oordeel klaar hebben, kan je meer dan de gemiddelde filmkijker!
Er zijn genoeg films die eerst een opbouw nodig hebben omdat deze films niet kiezen voor de makkelijke 'hap-slik-weg' methode maar het filmverhaal opbouwen.

Gisteren de film Superposition (2023) gezien, als wij daar na een kwartiertje kijken al een oordeel over hadden geveld, dan hadden we de film gemist!
Het verhaal heeft de aanloop gewoon nodig en daarna krijg je een prachtige film in zijn totaliteit te zien.
En wat ik ook niet leuk vind aan een "slaapbericht" is dat de toekomstige kijker(s) hieruit ook zijn/haar mening kan halen en de film overslaat. Een recensie over een restaurant geef je als je het eten op hebt en niet bij het voorgerecht!

Ik geef hem ondanks de kritieken wel een kans komend weekeinde en zal mijn mening wel onder dit bericht 'plakken'.