Recensie 'Star Wars: The Mandalorian & Grogu'

Jon Favreau, de man die The Mandalorian (2019–2023) in 2019 groot maakte op Disney+, regisseert met Star Wars: The Mandalorian & Grogu (2026) voor het eerst een volwaardige Star Wars-bioscoopfilm. Pedro Pascal keert terug als premiejager Din Djarin, die samen met zijn jonge leerling Grogu, beter bekend als Baby Yoda, aan een nieuwe missie begint. Het Keizerrijk is gevallen, maar verspreide imperiale krijgsheren houden het sterrenstelsel nog altijd in hun greep. De prille Nieuwe Republiek stuurt Din en Grogu eropuit om orde te brengen in de resten van de chaos.

Een terugkeer met een vraagteken

Fans hebben lang moeten wachten: het is inmiddels zeven jaar geleden dat er voor het laatst een Star Wars-film in de bioscoop draaide, en nog langer geleden sinds er écht een goede verscheen. Met The Mandalorian & Grogu brengt Jon Favreau de franchise terug naar het grote doek. Een gewaagde keuze om na zo'n lange afwezigheid terug te keren met een direct vervolg op een serie. Niet iedereen heeft immers Disney+, laat staan alle seizoenen van The Mandalorian gezien. Tegelijkertijd voelt een film met Pedro Pascal als hoofdrolspeler ook weer als een relatief veilige zet. De grote vraag is dan ook niet alleen of het publiek massaal terugkeert naar de bioscoop, maar vooral: was het wachten het waard?

Een sterke start in een vertrouwd universum

The Mandalorian & Grogu schiet direct uit de startblokken en levert vanaf de openingsminuten de actie en schaal die je van een Star Wars-film mag verwachten. Vrijwel meteen worden we geïntroduceerd aan het personage van Sigourney Weaver. Jon Favreau zegt daar zelf over: 'Als iemand de baas van Din Djarin en Grogu kan spelen, dan is het Sigourney Weaver.' Met iconische rollen in onder meer Alien (1979), Ghostbusters (1984) en Avatar (2009) blijft ze een van de grootste sciencefictioniconen van Hollywood, en dat voel je direct zodra ze in beeld verschijnt. Alleen al het beeld van Sigourney Weaver in een X-Wing voelt als de droom van iedere sciencefictionfan. Din Djarin en Grogu krijgen een nieuwe missie: het redden van Rotta the Hutt, ingesproken door Jeremy Allen White. Het karakter van Rotta heeft verrassend veel diepgang. Samen met sterke actiescènes, herkenbare Star Wars-visuals en een hoog tempo zorgt dat voor een sterke eerste helft.

Serie-structuur op het grote scherm

Na een duidelijk middelpunt schakelt de film bewust een versnelling terug. Daardoor blijft The Mandalorian & Grogu soms aanvoelen alsof het ook gewoon twee afleveringen van een vierde seizoen van The Mandalorian had kunnen zijn. Toch is het knap hoe toegankelijk de film blijft voor kijkers die de serie niet hebben gevolgd. Nergens voelt het alsof je eerst uren aan Disney+-huiswerk moet doen om het verhaal te begrijpen. De tragere tweede helft blijft wel te lang hangen, waardoor als kijker de aandacht weg kan vallen. Zodra de film weer gas geeft, dendert hij echter snel richting de finale. Daarbij helpt het dat de speelduur relatief compact blijft, iets waar veel moderne blockbusters nog wat van kunnen leren.

Star Wars is terug, maar niet volledig op stoom

Er zal nooit een filmcomponist komen als John Williams, maar als iemand de potentie heeft is het druevoudig Oscarwinnaar Ludwig Göransson, die wederom een schitterende score heeft gemaakt. Toch blijft The Mandalorian & Grogu uiteindelijk hangen tussen twee werelden. Een prima film, met net genoeg spektakel en vakmanschap, maar ook één die waarschijnlijk meer heeft gekost dan hij uiteindelijk aan de bioscoopkassa zal terugverdienen. En juist dat is wel het grotere probleem: hoe goed of slecht de film ook werkt, het blijft een verlengstuk van een serie en niet een Star Wars-film die zelfstandig een nieuw publiek zal weten te trekken. En na zeven jaar wachten is dat misschien niet helemaal de terugkeer waar de echte fans op gehoopt hadden.