Recensie 'No Hay Camino'

Innemend portret over veerkracht en overleven

Recensie 'No Hay Camino'
27 september 2021 om 13:15

In No Hay Camino (2021) volgen we Heddy Honigmann, één van de bekendste vrouwelijke filmmakers van Nederland. Ze is in deze documentaire zowel hoofdpersoon als regisseur en dat zorgt soms voor hilarische scènes. Heddy heeft kanker en is ongeneeslijk ziek. Vanuit haar rolstoel maakt ze een reis door haar verleden. Een ontroerende documentaire over een meisje dat opgroeide in een gezin met een Joods verleden en daar lange tijd mee worstelde, maar vooral een verhaal over een sterke vrouw die haar eigen weg kiest en documentaires maakt met een humanistische inslag.

"Wat ga je in deze film doen?" vraagt goede vriend José. "Ik volg mijn intuïtie." Heddy maakt films om antwoorden te vinden omdat ze iets in haar zelf probeert op te lossen. Ze heeft een verlangen om een geheim te vinden, een onthulling die haar zal helpen om te leven. José: "Daarom kunnen we zeggen: 'Caminale, no hay camino se hace camino al andar'". Vrij vertaald: reiziger, er is geen weg, de weg maak je zelf door te gaan. Een mooie filosofische constatering.

Verleden

Op de bank bij zus Esther wordt er door fotoboeken gebladerd. Vader zat lange tijd in een concentratiekamp. Heddy stelt dat haar vader moest vechten om te overleven. Ze mocht niet omgaan met niet-Joodse vriendjes, omdat haar vader bang was dat ze met een niet-Joodse man zou trouwen. In een latere scène ontmoet ze Lolli, op wie ze als meisje verliefd was. Een warme ontmoeting en lachend: "Het was een platonische liefde!" Honigmann laat hiermee goed zien dat oorlog impact heeft op meerdere generaties.

Dubbelrol

Heddy regisseert zichzelf en anderen. Als ze een gesprek begint met een oude vriend sommeert ze de cameraman een ander standpunt in te nemen. Dit gebeurt niet en deze onbedoeld grappige situatie is daarmee een aangename afwisseling met het voelbare aspect van afscheid nemen. Het laat ook de relatie zien in de dubbelrol die veel acteurs op zich hebben genomen en waaruit nogmaals blijkt dat én hoofdpersoon én regisseur zijn, complexer in elkaar steekt dan menigeen denkt. Van te voren worden afgesproken hoe een bepaalde scène wordt gefilmd, maar dat zou het authenticiteit-element uit de documentaire halen.

Voltooid

Een van de mooiste momenten betreft de scène waarin Heddy, zittend in de auto van een vriend, door Lima rijdt en veel locaties niet meer lijkt te herkennen. Maar één plek is wel herkenbaar: ze ziet de ingang van het hofje waar ze is opgegroeid, met zijn karakteristieke witte huisjes en het pleintje met de lantaarnpaal. Ze wil een foto van haarzelf. "Dit is het portret van mijn jeugd." Heddy vraagt aan de vrouw die de deur opent of ze even binnen mag filmen, omdat ze in dit huis is opgegroeid. De vrouw houdt angstvallig de deur op een kier en zegt dat ze de zus is van de bewoonster en dat de bewoonster er niet is. Ook na aanhouden van Heddy geeft de vrouw geen krimp en sluit de deur. Een licht tragisch en symbolisch gebaar: het verleden is afgesloten.

Honigmann heeft vele nationale en internationale prijzen gewonnen met haar kenmerkende warme filmstijl: persoonlijke verhalen vanuit een sociologisch oogpunt over wat het betekent om mens te zijn, waarmee de werkelijkheid indirect wordt bekritiseerd. No Hay Camino is een waardige documentaire waarmee Honigmann wederom bewijst tot Nederlands beste regisseurs te behoren.

3 / 5

No Hay Camino is nu te zien op:

Picl (€ 8,50)

No Hay Camino is nu te zien in 9 bioscopen.

Beeld: Still 'No Hay Camino' via Filmdepot

  Volg ons op Google Nieuws

Deel dit artikel

Meer over:

Bioscoop Films RecensiesNo Hay Camino (2021)

Lees ook:

Meer recensies

Trailer 'No Hay Camino'

Reacties


Meer recensies


Nog meer recensies