Recensie 'Persona non Grata'

Omgekeerde rite de passage

Recensie 'Persona non Grata'

Irina Sondergaard (Rosalinde Mynster) is een jonge Deense schrijfster met een hip leven en even hippe vrienden met bijpassend taalgebruik, kleding en opvattingen. Dit strategisch opgetrokken leven is echter een reactie op Irina's traumatische jeugdjaren op het Deense platteland. Opgegroeid in een veehandel-familie keert ze na een lange tijd terug omdat haar broer Jannik (Adam Ild Rohweder) gaat trouwen met Catrine (Anne Sofie Wanstrup). Deze Catrine is in de beleving van Irina de oorzaak van de nodige pesterijen. Je voelt het al: we stevenen af op een confrontatie, maar helaas hebben we dit soort familiekwesties iets te vaak gezien.

Onopgeloste kwesties. Dat is het thema van deze film. Of nog preciezer: hoe om te gaan met schijnbaar onoverbrugbare verschillen? Alle protagonisten worden vroeg of laat geconfronteerd met wie ze zijn, een spoedcursus in kritische zelfreflectie. Scenarioschrijfster en regisseur Lisa Jespersen maakt niet alleen een karikatuur van het leven op het Deense land, ook het leven van Irina in de stad is een karikatuur. Irina voelt zich niet thuis bij haar familie, maar ook haar leven in de stad is niet een warm bad: de vriendengroep waartoe ze behoort, heeft, hoe non-conformistisch ook gepresenteerd, regels en grenzen. Dit enerzijds afzetten en anderzijds verlangen naar verbinding is een onderliggend vraagstuk in Persona non Grata (2021).

Identiteitscrisis

Irina's echte naam is Laura. Hoewel Irina meerdere malen aangeeft dat ze haar naam heeft veranderd, blijven haar ouders, broer en vrienden haar Laura noemen. Deze onofficiële naamswijziging is een uitkristallisering van haar identiteit. Wanneer is ze Laura met de enigszins infantiele opmerkingen en gedragingen en wanneer is ze Irina met de volwassenen redeneringen waar de pijn van het verleden nog steeds aanwezig is? Waar scheiden en komen deze zelf gecreëerde constructies samen? Gedurende het weekend bij haar familie wordt de naam Laura steeds acceptabeler voor Irina.

Emotiegolven

De dialogen zijn voornamelijk gericht op de schijnbare tegenstellingen tussen Irina en haar familie. Aan personage ontwikkelingen lijkt weinig tijd te zijn besteed en het zal de kijker na korte tijd dan ook een worst zijn wie er gelijk heeft. Je voelt geen binding met welk personage dan ook. Laura categoriseert zichzelf als zwart schaap, zet zichzelf buiten de familie en claimt indirect daarmee de positie van criticaster en de vrijheid om anderen te confronteren. Maar door deze werkwijze speelt ze zich in de kaart: ze reageert vanuit verdriet, woede, onzekerheid en angst om wat haar in het verleden is aangedaan. Haar oprechte pogingen om familieleden op andere gedachten te brengen, hebben niet het beoogde effect. De hakken gaan juist dieper in het zand. De aanloop naar een confrontatie wordt zorgvuldig opgebouwd en wat is dan een beter moment dan de bruiloft zelf? Deze wending deed deze recensent denken aan het Deense Festen (1998), maar dan in een zwak aftreksel.

Wat is de gulden middenweg in onopgeloste familiekwesties? In de zoektocht waar iedereen in eerste instantie toch vooral de eigen ideeën probeert door te drukken, is er weinig oog en oor voor een ander geluid. Compassie, vergeving en empathie zijn ver te zoeken bij Laura/Irina en haar familie. Er is geen ruimte voor suggestie. Het is duidelijk dat Jespersen met Persona non Grata aan het begin staat van haar scenario- en regisseurscarrière. Deze recensent kijkt uit naar volgend werk van Jespersen omdat de juiste spirit aanwezig is.

1.5 / 5

Persona non Grata is nu te zien op:

Picl (€ 8,50)

Persona non Grata is nu te zien in 5 bioscopen.

Trailer 'Persona non Grata'

Beeld: Still 'Persona non Grata' via Filmdepot

  Volg ons op Google Nieuws

Deel dit artikel

Meer over:

Bioscoop Films RecensiesPersona non Grata (2021)

Meer recensies

Meer recensies

🔥 Meest gelezen

Meer populaire artikelen

Reacties


Meer recensies


Nog meer recensies