Profiel van FVeastbird

28-04-26 FHB sneak Two Prosecutors
Maar liefst zes landen, drie West-Europese en drie met een Russische connectie in het verleden waren nodig om dit Europese project van de grond te krijgen. Nu twee presidenten met hun persoonlijke machtsinvloed koninklijke c.q. Tsaristische titels nastreven, duikt het Sovjet-Unie verleden vanzelf weer op. Ruim een eeuw geleden werd na de Russische revolutie de bestuursstructuur gewijzigd. Zogenaamd namens het volk. Maar binnen een paar jaar uitgebouwd tot schrikbewind. Een minimum aan openheid, een politiek gezuiverd rechtssysteem, showprocessen en ongecontroleerde bevoegdheden voor politieke terreur. Het Stalin schrikbewind werd wereldberucht. In late jaren dertig van de vorige eeuw speelt deze film. De NKVD is het gevreesde Volkscommissariaat voor Binnenlandse Zaken van de Sovjet-Unie. Geheime politie, volstrekt onzichtbaar voor de communistische rechtsorde. De film is even sober als strak en dwingend. Het scenario is gebaseerd op een waar verhaal. De ervaren Oekraïense maker legt een tergende nadruk op politieke bureaucratie. De nog jonge Kornyev -gediplomeerd als communistisch jurist- krijgt een Sovjet opdracht: Als beginnend aanklager moet hij onregelmatigheden in een regiogevangenis onderzoeken. In pseudo-zwartwit en een hoog kader wordt Kornye’s onbevangen volharding in het onderzoek gevolgd. Wat blijft opvallen zijn de intimiderende smoelen van personages die in de film bevolken. In het verdere verloop krijgt ieder beeld in doortrapt trage montage, de zorgvuldige locatie- en karakterkeuze, de fotografie en camerawerk een onheilspellende sfeer. Het lange wachten voor een gesprek met de hoogste aanklager maak je in de bioscoop in alle angstvalligheid mee. Kornyev’s onderhoud met zijn ervaren collega van het Volkscommissariaat voor Binnenlandse Zaken laat niets aan duidelijkheid over. De lange arm van dictator Stalin. Het slot kun je lang van tevoren zien aankomen. Een verborgen stuk geschiedenis. Driekwart eeuw later kon dat alleen vanuit Europa aan de vergetelheid worden onttrokken. Met een even leerzame als gedegen film.
Mijn waardering: XXX uit 5 - 7,4 uit 10

10-01-25 FHB filmclub When The Light Breaks
Eigentijdse film uit Ijsland. Een even sobere als gevoelige film over plotseling verlies en een lang etmaal eerste rouw. Op de ochtend van een IJslandse zomerdag waarop de zon nauwelijks helemaal omgaat rijdt Diddi door een lange tunnel. Op weg naar zijn vriendin Klara, Ze hebben elkaar al een poosje niet gezien. Hij rijdt een ontploffing in waarin meerdere automobilisten met hun passagiers het leven laten. Binnen minuten beheerst het al het nieuws. Ook bij de klas van Diddi aan kunstacademie van Reykjavik. Als Una er aankomt weet ze van het ongeluk. Terwijl haar klasgenoten geen enkel vermoeden hebben dat ze sinds kort een serieuze relatie met Diddi heeft. Behalve Gunni, maar die is er ook niet absoluut zeker van. Of Diddi is omgekomen blijft een paar uur onzeker. Als karakter draagt Una de film. Even zelfbewust als onzeker maar vooral ongerust. Als bekend wordt dat Diddi ook is verongelukt verdwijnt alle grond onder haar voeten. Voor klasgenoten is alle smart halve smart. Maar niet voor Una met haar geheim. Een even simpel als grondig scenario over een lange dag verlies en rouw. In schurende kalmte schitterend vertolkt en vooral filmisch stemmig weergegeven. Het zijn de beperkingen die een meester laten zien: IJslands licht en camerawerk voor kleine verwikkelingen, Samen beleefde ontzetting en verdriet. Una’s close-ups voor het weergeven van verstandhoudingen zijn fenomenaal. Minimale dialoog en geluid zijn overtuigend en de montage concentreert zich op Una. Geluid, muziekkeuze en plaatsing ervan dragen bij aan de ontroering van het slot. Een lange opname die teruggrijpt naar het begin. Die de zaal in stilte laat achterblijven. Als een lange pauze vóór het applaus na een fraai uitgevoerd stuk muziek .
Mijn waardering XXXX uit 5* - 8 uit 10

16-04-26 FHB kl.zaal BROkenENGlish
Wonderlijke biografie van Marianne Faithful. Een invloedrijke singer/songwriter in het Verenigd Koninkrijk. Met een carrière die begon in de zestiger jaren van de vorige eeuw. Tot haar overlijden vorig jaar.
In 1963 hadden The Beatles als eerste toonaangevende popgroep de wereld veroverd. In Londen was de Londense Marianne Evelyn Gabriel bij toeval aanwezig in een geluidsstudio. De band van haar vriendje Mick zou een ballade opnemen. De platenmaatschappij kwam er niet uit dus werd voor een ander liedje gekozen. De tekst was nog niet af. In de studio mocht Marianne een versie inzingen. Akoestische gitaar. Later aangevuld en afgewerkt met extra instrumenten en als single uitgebracht. De broze stem en voordracht van een zeventienjarige scholiere die terugkijkt op haar voorbije jaren werd een internationale hit. Daarmee werd Marianne Faithful gelanceerd. Achter de schermen hield ze beslissende invloed. Op haar repertoire, opname, afwerking en uitbreng. Bij die succesvolle carrière hoorde in die tijd ook dat haar onstuimige privéleven eens in de zoveel tijd in de openbaarheid verscheen. In alle detail: privé crises rond seks & drugs & rock-’n-roll. Voor en door alleen maar mannen. De opzet van deze biografie is bijzonder. Als eerste project van een verzonnen Ministry of Not Forgetting zijn de werkelijke regisseur en commentaarlezer in een geluidsstudio bezig. Met Marianne in beeld. Tegen de tachtig, zwaarwichtig in een rollator en met zuurstofondersteuning. Als verzorgde verschijning is ze even welbespraakt als weloverwogen. Nu in een persoonlijke terugblik op haar voorbije zestig jaren. Ondersteund met muziek- en beeldfragmenten uit een fictief archief. En uitspraken van aangezochte vaak jongere collega’s. Het resultaat is boeiend. Marianne Faithful als Marianne Evelyn Gabriel. Open, veeleisend, verbaast maar even nieuwsgierig als relativerend over haar leven en levensloop. Privé, professioneel, nieuwe inzichten. Totaal onverwacht overleed Marianne Faithful op een moment dat de opnamen nog niet waren afgerond.
Mijn waardering XXX uit 5 - 7 uit 10

21-04-26 FHB sneak 13 jours, 13 nuits
Waarheidsgetrouwe reconstructie van de allerlaatste weken en uren van de evacuatie uit Kabul in 2021. De Amerikaanse operatie Operation Allies Refuge liep al. Ambassadepersoneel, tolken, vertalers, agenten, bestuur en personeel van niet gouvernementele organisaties werden in helikopterkonvooien naar veiliger landen overgebracht. Met bijbehorende Afghanen. Tien jaar lang had doodgelopen diplomatie en oorlog met fundamentalistische bewegingen in diverse landen niets opgeveerd. In Afghanistan joeg de Taliban alle westerse vertegenwoordigingen van (NATO) landen en hulporganisaties het land uit. Veel sneller als verwacht werd het land overspoeld door goedbewapende maar ongecoördineerde milities. Niet op de hoogte van afspraken die met de Amerikanen gemaakt Zoals de controle van Hamid Karzai International Airport dicht bij Kabul. Alle landen probeerden hun mensen naar die luchthaven te krijgen. Eenmaal doorgedrongen in het centrum was ieder overzicht verloren en ontstond paniek. Nu was iedereen op zichzelf aangewezen. Paniekbeelden in die chaos gingen de wereld over. Later verwerkt in allerlei verslagen en documentaires. In deze film zijn werden veel van die beelden gereconstrueerd voor een speelfilm. Met het Franse perspectief als uitgangspunt. Afgebakend in de belevenissen van mensen van een (Franse) hulporganisatie. De persoonlijke en politieke toedracht tijdens de algemene paniek van de evacuatie brengt de groeiende chaos van dertien dagen paniek in augustus 2001. Op verschillende plekken in Kabul en binnen de luchthaven. De dertien uren zijn een greep uit de gebeurtenissen in die periode. Een knappe scenario-constructie brengt veel herkenbare beelden en/of feiten in chronologische volgorde bij elkaar. Als reconstructie of aanvullende fictie geloofwaardig verfilmd. Gemonteerd op een manier waardoor het merendeel van de 6720 seconden in de bioscoop strak staan van de spanning. Even leerzaam als ontluisterend voor een situatie die tot op de dag van vandaag niet is opgelost.
Mijn waardering XXXX uit 5 - 8 uit 10.

12-04-26 FHB kl zaal Romaría
Boeiende film op basis van autobiografische herinneringen en fictie. Samengevoegd in een scenario van de maker. Uitgangspunt is Spanje in 2004, toen simpele mobieltjes (GSM) al bestonden. Marina is als pleegkind opgegroeid in Barcelona en inmiddels, achttien jaar. Aan haar natuurlijke ouders heeft ze nauwelijks herinneringen. Overleden toen zij nog heel klein was. Nu wil daar meer over weten. Ze reist naar de badplaats Vigo aan de andere kant van Spanje. Meer dan een familienaam van haar vader, wat initialen en de plaats waar die vandaan kwam weet ze niet. Als karakter blijft Marina schuchter en onzeker. Ook over zichzelf. Wat ze wel weet is dat ze een beurs wil regelen voor een filmopleiding. Al bij de eerste controle voor die aanvraag blijkt dat haar voornamen niet passen in de familienaam. Die wel bestaat. Na wat telefoonnummers blijkt ze toch een familie te hebben. Een opa die nog leeft, wat ooms en tantes, neven en nichten. Voor een paar dagen logeren wordt een slaapplaats op een boot geregeld. Het onthaal is vriendelijk. Dan blijkt een fors zeiljacht, een van de eigendommen van de welgestelde familie waarin ze terecht is gekomen. Bijna allemaal wonen ze in de buurt van de jachthaven in Vigo. Via diverse familieleden krijgt ze veel te horen over haar ouders. Verhalen uit de jaren ’80 van de vorige eeuw en heel verschillend. Hun overlijden blijft geheimzinnig. Op de boot vindt Marina Een handgeschreven dagboek van haar moeder. Dit wordt dit de basis van een in alle details prima gemaakte film. Rond haar natuurlijke ouders. Ook in Vigo rond 1986. Niet in feitelijke volgorde. Naast scènes van aangezette feitelijkheden, ook angstige vlagen van herinneringen. Ingepast in de nieuw verzonnen (auto?)biografische context van 2004. De nieuwe(?) filmische vertelwijze rond feit en fictie zorgt voor een even fraaie als authentieke film.
Mijn waardering XXXX uit 5 - 8,4 uit 10