Profiel van FVeastbird

21-01-26 FHB Blue Moon
Volgend op de nauwgezette reconstructie van het maken van een film in Parijs, nu de reconstructie van een mislukkende successtory. In een beroemd café in New York. Eind maart 1943 is de oorlog in Europa ook in New York doorgedrongen. De geniale tekstdichter Lorenz Hart, met meer dan de nodige hits is voor de musical Oklahoma! is aan de kant geschoven. Bekend in de opkomende muziek- en filmindustrie als wonderkind opgegroeid in het joodse New York van zijn ouders. In dat café is hij een even getraumatiseerde als doorgewinterde vijftiger. En alcoholist. Het scenario is ontleend aan decennia later teruggevonden correspondentie van Larry Hart. Met vakbroeders in film en theater, maar ook met een studente aan de universiteit van Yale. Met haar bracht hij een nacht door zonder aan seks toe te komen. In plaats daarvan boomden ze over (tekst)schijven, muziek en dichten. Die avond van 31 maart 1943 wordt Larry even dronken als stapelverliefd. In een nagebouwde set in Ierland waren maar vijftien opnamedagen nodig voor 100 minuten in de bioscoop. Een premièreavond gecomprimeerd een in vlekkeloze montage. Lange scenes vol frustratie, alcohol, jaloezie en depressie. In een ongelofelijk tempo volgen anekdotes elkaar op. Lange monologen van Larry Hart. Met drankzucht, over seks, jaloezie in vlagen van diepe depressie. Razendknappe verwoordingen geloofwaardig geschreven, verwoord en gespeeld. Een scherpe kijk achter de schermen van de New Yorkse muziekindustrie in ontwikkeling. Wrang, vaak geestig en soms hilarisch. Terwijl op de achtergrond varieert de barpianist op bijna alle melodieën waarvoor Lorenz Hart ooit de tekst schreef. Bloemen op het graf waar hij niet veel later werd begraven. In de bioscoop van 2026 is Blue Moon een briljante, zéér Amerikaanse film. Over lang geleden. In Nederland taalkundig op z’n minst uitdagend. In de ondertiteling ongetwijfeld onvermijdelijke missers.
Mijn waardering: XXXX uit 5 - 8 uit 10

01-02-26 FTH groene zaal Hamnet
Weergaloze mengeling van feit en fictie in een weergaloze film. Vanuit een prijswinnend boek uit 2020. Wat leidde tot een succesvolle Engelse toneelproductie. En vervolgens tot een scenario dat in augustus 2024 werd opgenomen. Door een relatief jonge maar toonaangevende vrouwelijke regisseur. Prima acteurs, camerawerk, montage en muziek. De feitelijke hoofdrol is misschien wel het allerberoemdste toneelstuk dat rond 1600 werd geschreven. Door de allerbeste toneelschrijver ooit in het Engelse taalgebied. De allereerste scène is een fictieve ontmoeting al een terugblik naar vermoedelijk 1580. Waarin een jonge William Shakespeare (16) de vrouw ontmoet met wie hij een gezin zal stichten. Zij is al ouder, woont zelfstandig, enigszins geschoold. In tegenstelling tot William die met een gedegen Latijnse opleiding moeiteloos de klassieke (geschied)schrijvers kan lezen. Drie jaar later zijn William en Anne (Hathaway) getrouwd, Met driekinderen. Dochter Susanna en de tweeling Hamnet en Judith. De kost wordt verdiend, zij het bescheiden. William doet wat aan toneel. Zijn besluit om zijn geluk te beproeven in Londen zorgt voor de eerste verwijdering tussen beide karakters. William komt regelmatig terug naar zijn gezin in Stratford on Avon. Om te werken aan nieuwe stukken. Het onvoorzien overlijden van zoon Hamnet, -elf jaar, stuurt de film via Anne naar de onomkeerbare verschillen in de beleving van hun individuele rouw. Terwijl William furore maakt, draagt Anna in haar eentje de leegte van verlies. In 1601 is Hamlet’s monoloog ‘To Be or not to Be’ een voorschot op het bloederige slot. Een betoog over bestaan, leven, sterven, de zin van doelloos lijden en de rust van dood. In de film van 2026 komt hetzelfde betoog terug. Nu onmiskenbaar verwijzend naar de verwijdering tussen William en Anne. Zoals die ontstond na het overlijden van hun zoon. Zonder het slot als ontroerende filmische ingreep. Weergaloos.
Mijn waardering: XXXXX uit 5 / 10 uit 10

03-02-26 FHB sneak Mother’s Baby
Nogal bizarre horrorfilm uit Oostenrijk. SPOILER: kloonbabyhandel. De manier hoe en waarom je daar in de bioscoop achter moet komen begint met de ergste nachtmerrie van aspirant ouders. Direct na de geboorte wordt de baby meegenomen naar een andere ruimte. Dan krijgen ze hun kind een aantal minuten niet te zien. Maar als de vertrouwde gynaecoloog Dr.Vilfort weer de verloskamer binnenstapt stelt hij ze gerust. De bevalling is anders gegaan dan verwacht. Maar de baby is gezond. Dankzij of ondanks de zorgvuldige begeleiding van de zwangerschap en bevalling? In het scenario wordt die vraag opzichtig vermeden. Met even fantasieloze als uitdrukkelijke scènes wordt Julia’s wantrouwen via de film aangezwengeld. Niet door fundamentele twijfel over mislukt moederschap. Een botte opmerking van Dr.Vilfort waarmee hij de mislukte vader Georg begroet. “ouderschap is zekerheid voor de moeder, twijfel voor de vader…” Inmiddels is ook al bekend dat Julia als veelbelovend dirigent van een groot orkest haar loopbaan bewust heeft onderbroken. Om samen met Georg een gezin te stichten. Wat niet één, twee, drie lukte. Reden waarom ze als wensouders terecht kwamen in de privé kliniek van Dr.Vilfort. Daar staat de onmiddellijke nazorg van de bevalling nadrukkelijk in het teken van expertise, betrokkenheid en empathie. Een strak chronologische vertelling (en toen… en toen) blijft het toenemende wantrouwen van Julia’s karakter volgen. Waarmee de spanning in de film op peil blijft. Met het ongemak in de bioscoop besluit Julia toch zelf op zoek te gaan. Eerst naar Dr. Vilfort en vervolgens naar zijn kliniek. De geloofwaardigheid wordt aanmerkelijk minder. Het tempo van de film ook. Veel gesloten deuren, een wonderlijke ontsnapping en een ander adres leidden tot een plat en angstwekkend slot. Waar dat allemaal voor nodig was, blijft mijn vraag….
Mijn waardering: XX uit 5 / 4 uit 10

24-02-26 FHB sneak L'ÉTRANGER
ingehaald 26-02-26 FTH rode zaal
Verfilming vaan een wereldberoemde misdaadnovelle uit 1942. Door een van origine Algerijnse auteur. Nobelprijswinnaar Albert Camus zette in compact geschreven bewoording een gloednieuwe filosofie in de steigers. Na de oorlog zou die vanuit Frankrijk nader geduid worden als existentialisme: menselijk leven is zinloos, tenzij een persoon in staat is om zelf tot een zinvolle individuele invulling te komen. Los van bestaande godsdienst of geloof. Dat de zin van het leven immers verplaatst naar een etherisch hiernamaals. Overgebleven fictie rond maatschappelijke leefregels. Zonder waarneembare werkelijkheid of logica afgedwongen door wereldomvattende instituten. In het scenario werd een essentieel gegeven aan het oorspronkelijke verhaal toegevoegd. Dat speelt in 1932. Algiers is de hoofdstad van het door Frankrijk gekoloniseerde land Algerije. Alles hoort er Frans te zijn. Taal, wetgeving, rechtspraak, onderwijs., economie en cultuur. Indertijd in stand gehouden door nog geen miljoen Franse inwoners van een land met 6 miljoen moslim-Algerijnen. Uit de beginbeelden blijkt hoe Frans het centrum van Algiers is. In stemmig zwart wit. Een authentieke Franse bioscoop vertoont de moppen van een beroemde, later omstreden komediant. Over de wensen van ter dood veroordeelden. In de digitale bioscoop van 2026 gereconstrueerd in een vergeten beeldkader (1.37:1) voor vroege 35mm geluidsfilm. In een zinderende fotografie (1.85:1) toont het scenario hoe en waarom de ambtenaar Meursault als enige Europeaan in de gevangenis terecht komt. “Ik heb een Arabier gedood”. Zijn huiveringwekkende apathie door het verlies van zijn moeder schuurt met de ‘ware liefde’ van Marie, een beeldschone moslim-Algerijnse. Wat uitloopt in een even haarscherpe als schaamteloze weergave van Frans-koloniale arrogantie anno 1932. In 2026 wel met toevoeging van een heuse naam in plaats van ‘de Arabier’’, zoals het moordslachtoffer tot zover werd genoemd. Of en hoe Meursault aan de dood per guillotine gaat ontkomen blijft een open einde.
Mijn waardering XXX uit 5 - 6,2 uit 10

17-02-26 FHB sneak Beginnings
Vanaf het eerste moment van deze Deense film weet je dat er op de achtergrond al een gezinscrisis gaande is. Thomas en Ane gaan uit elkaar. Alleen de kinderen weten dat nog niet. Binnen enkele dagen zullen dochters Clara en Marie merken dat hun pappa niet meer thuis zal wonen. Wanneer en hoelang werd tot zover in het midden gelaten. Er is namelijk nog geen overeenstemming. Naarmate de datum dichterbij komt verwaaien onderlinge discussies in jij-bakken en verwijten. In de voorgrond blijft met de twee jonge tieners alles redelijk goed. Schoolgaand en goed in turnen. Thomas heeft een baan buiten de deur. Als hij een paar dagen weg blijft voor werk is de sfeer in huis beter. Totdat hij een keer van een werkweekend thuiskomt. Ana, op dat moment nog zijn echtgenote, ligt in de kamer op de grond. Compacte ziekenhuis-scènes geven aan ze door een beroerte werd getroffen en de linkerzijde beneden de nek verlamd raakte. Met een schokkende vanzelfsprekendheid wordt dit als niet te behandelen aangemerkt. Ondanks haar uitstekende conditie als oceaanonderzoeker. Met regelmatig duiken. Het rafelige scenario beperkt zich vervolgens op het nieuwe leven waarop Ana, Thomas, Clara en Marie zich gaandeweg moeten voorbereiden. De slome montage van langere scènes geeft aan hoe het gezin vanuit de nieuwe situatie uit elkaar valt. Ana probeert haar overgebleven capaciteiten te verbeteren via zware therapie in een zwembad. Haar moreel hoog houden lukt niet altijd. Met veel woorden en het nodige verbaal ongemak. Locaties, fotografie en camerawerk zijn niet bijzonder. Dialogen laten veel open. Een uitstekende hoofdrol van Ana, kinderen zijn geloofwaardig. Op Thomas zit Ana niet meer te wachten. Pas na een eerste aftiteling volgt het ‘echte’ slot. Plichtmatig, met Thomas als ongewenste mantelzorger. Te nadrukkelijk om als oplossing geloofwaardig te zijn voor een positief nieuw begin.
Mijn waardering: XXXuit 5 / 6 uit 10