Reacties

28-04-26 FHB sneak Two Prosecutors
Maar liefst zes landen, drie West-Europese en drie met een Russische connectie in het verleden waren nodig om dit Europese project van de grond te krijgen. Nu twee presidenten met hun persoonlijke machtsinvloed koninklijke c.q. Tsaristische titels nastreven, duikt het Sovjet-Unie verleden vanzelf weer op. Ruim een eeuw geleden werd na de Russische revolutie de bestuursstructuur gewijzigd. Zogenaamd namens het volk. Maar binnen een paar jaar uitgebouwd tot schrikbewind. Een minimum aan openheid, een politiek gezuiverd rechtssysteem, showprocessen en ongecontroleerde bevoegdheden voor politieke terreur. Het Stalin schrikbewind werd wereldberucht. In late jaren dertig van de vorige eeuw speelt deze film. De NKVD is het gevreesde Volkscommissariaat voor Binnenlandse Zaken van de Sovjet-Unie. Geheime politie, volstrekt onzichtbaar voor de communistische rechtsorde. De film is even sober als strak en dwingend. Het scenario is gebaseerd op een waar verhaal. De ervaren Oekraïense maker legt een tergende nadruk op politieke bureaucratie. De nog jonge Kornyev -gediplomeerd als communistisch jurist- krijgt een Sovjet opdracht: Als beginnend aanklager moet hij onregelmatigheden in een regiogevangenis onderzoeken. In pseudo-zwartwit en een hoog kader wordt Kornye’s onbevangen volharding in het onderzoek gevolgd. Wat blijft opvallen zijn de intimiderende smoelen van personages die in de film bevolken. In het verdere verloop krijgt ieder beeld in doortrapt trage montage, de zorgvuldige locatie- en karakterkeuze, de fotografie en camerawerk een onheilspellende sfeer. Het lange wachten voor een gesprek met de hoogste aanklager maak je in de bioscoop in alle angstvalligheid mee. Kornyev’s onderhoud met zijn ervaren collega van het Volkscommissariaat voor Binnenlandse Zaken laat niets aan duidelijkheid over. De lange arm van dictator Stalin. Het slot kun je lang van tevoren zien aankomen. Een verborgen stuk geschiedenis. Driekwart eeuw later kon dat alleen vanuit Europa aan de vergetelheid worden onttrokken. Met een even leerzame als gedegen film.
Mijn waardering: XXX uit 5 - 7,4 uit 10

10-01-25 FHB filmclub When The Light Breaks
Eigentijdse film uit Ijsland. Een even sobere als gevoelige film over plotseling verlies en een lang etmaal eerste rouw. Op de ochtend van een IJslandse zomerdag waarop de zon nauwelijks helemaal omgaat rijdt Diddi door een lange tunnel. Op weg naar zijn vriendin Klara, Ze hebben elkaar al een poosje niet gezien. Hij rijdt een ontploffing in waarin meerdere automobilisten met hun passagiers het leven laten. Binnen minuten beheerst het al het nieuws. Ook bij de klas van Diddi aan kunstacademie van Reykjavik. Als Una er aankomt weet ze van het ongeluk. Terwijl haar klasgenoten geen enkel vermoeden hebben dat ze sinds kort een serieuze relatie met Diddi heeft. Behalve Gunni, maar die is er ook niet absoluut zeker van. Of Diddi is omgekomen blijft een paar uur onzeker. Als karakter draagt Una de film. Even zelfbewust als onzeker maar vooral ongerust. Als bekend wordt dat Diddi ook is verongelukt verdwijnt alle grond onder haar voeten. Voor klasgenoten is alle smart halve smart. Maar niet voor Una met haar geheim. Een even simpel als grondig scenario over een lange dag verlies en rouw. In schurende kalmte schitterend vertolkt en vooral filmisch stemmig weergegeven. Het zijn de beperkingen die een meester laten zien: IJslands licht en camerawerk voor kleine verwikkelingen, Samen beleefde ontzetting en verdriet. Una’s close-ups voor het weergeven van verstandhoudingen zijn fenomenaal. Minimale dialoog en geluid zijn overtuigend en de montage concentreert zich op Una. Geluid, muziekkeuze en plaatsing ervan dragen bij aan de ontroering van het slot. Een lange opname die teruggrijpt naar het begin. Die de zaal in stilte laat achterblijven. Als een lange pauze vóór het applaus na een fraai uitgevoerd stuk muziek .
Mijn waardering XXXX uit 5* - 8 uit 10

16-04-26 FHB kl.zaal BROkenENGlish
Wonderlijke biografie van Marianne Faithful. Een invloedrijke singer/songwriter in het Verenigd Koninkrijk. Met een carrière die begon in de zestiger jaren van de vorige eeuw. Tot haar overlijden vorig jaar.
In 1963 hadden The Beatles als eerste toonaangevende popgroep de wereld veroverd. In Londen was de Londense Marianne Evelyn Gabriel bij toeval aanwezig in een geluidsstudio. De band van haar vriendje Mick zou een ballade opnemen. De platenmaatschappij kwam er niet uit dus werd voor een ander liedje gekozen. De tekst was nog niet af. In de studio mocht Marianne een versie inzingen. Akoestische gitaar. Later aangevuld en afgewerkt met extra instrumenten en als single uitgebracht. De broze stem en voordracht van een zeventienjarige scholiere die terugkijkt op haar voorbije jaren werd een internationale hit. Daarmee werd Marianne Faithful gelanceerd. Achter de schermen hield ze beslissende invloed. Op haar repertoire, opname, afwerking en uitbreng. Bij die succesvolle carrière hoorde in die tijd ook dat haar onstuimige privéleven eens in de zoveel tijd in de openbaarheid verscheen. In alle detail: privé crises rond seks & drugs & rock-’n-roll. Voor en door alleen maar mannen. De opzet van deze biografie is bijzonder. Als eerste project van een verzonnen Ministry of Not Forgetting zijn de werkelijke regisseur en commentaarlezer in een geluidsstudio bezig. Met Marianne in beeld. Tegen de tachtig, zwaarwichtig in een rollator en met zuurstofondersteuning. Als verzorgde verschijning is ze even welbespraakt als weloverwogen. Nu in een persoonlijke terugblik op haar voorbije zestig jaren. Ondersteund met muziek- en beeldfragmenten uit een fictief archief. En uitspraken van aangezochte vaak jongere collega’s. Het resultaat is boeiend. Marianne Faithful als Marianne Evelyn Gabriel. Open, veeleisend, verbaast maar even nieuwsgierig als relativerend over haar leven en levensloop. Privé, professioneel, nieuwe inzichten. Totaal onverwacht overleed Marianne Faithful op een moment dat de opnamen nog niet waren afgerond.
Mijn waardering XXX uit 5 - 7 uit 10

21-04-26 FHB sneak 13 jours, 13 nuits
Waarheidsgetrouwe reconstructie van de allerlaatste weken en uren van de evacuatie uit Kabul in 2021. De Amerikaanse operatie Operation Allies Refuge liep al. Ambassadepersoneel, tolken, vertalers, agenten, bestuur en personeel van niet gouvernementele organisaties werden in helikopterkonvooien naar veiliger landen overgebracht. Met bijbehorende Afghanen. Tien jaar lang had doodgelopen diplomatie en oorlog met fundamentalistische bewegingen in diverse landen niets opgeveerd. In Afghanistan joeg de Taliban alle westerse vertegenwoordigingen van (NATO) landen en hulporganisaties het land uit. Veel sneller als verwacht werd het land overspoeld door goedbewapende maar ongecoördineerde milities. Niet op de hoogte van afspraken die met de Amerikanen gemaakt Zoals de controle van Hamid Karzai International Airport dicht bij Kabul. Alle landen probeerden hun mensen naar die luchthaven te krijgen. Eenmaal doorgedrongen in het centrum was ieder overzicht verloren en ontstond paniek. Nu was iedereen op zichzelf aangewezen. Paniekbeelden in die chaos gingen de wereld over. Later verwerkt in allerlei verslagen en documentaires. In deze film zijn werden veel van die beelden gereconstrueerd voor een speelfilm. Met het Franse perspectief als uitgangspunt. Afgebakend in de belevenissen van mensen van een (Franse) hulporganisatie. De persoonlijke en politieke toedracht tijdens de algemene paniek van de evacuatie brengt de groeiende chaos van dertien dagen paniek in augustus 2001. Op verschillende plekken in Kabul en binnen de luchthaven. De dertien uren zijn een greep uit de gebeurtenissen in die periode. Een knappe scenario-constructie brengt veel herkenbare beelden en/of feiten in chronologische volgorde bij elkaar. Als reconstructie of aanvullende fictie geloofwaardig verfilmd. Gemonteerd op een manier waardoor het merendeel van de 6720 seconden in de bioscoop strak staan van de spanning. Even leerzaam als ontluisterend voor een situatie die tot op de dag van vandaag niet is opgelost.
Mijn waardering XXXX uit 5 - 8 uit 10.

12-04-26 FHB kl zaal Romaría
Boeiende film op basis van autobiografische herinneringen en fictie. Samengevoegd in een scenario van de maker. Uitgangspunt is Spanje in 2004, toen simpele mobieltjes (GSM) al bestonden. Marina is als pleegkind opgegroeid in Barcelona en inmiddels, achttien jaar. Aan haar natuurlijke ouders heeft ze nauwelijks herinneringen. Overleden toen zij nog heel klein was. Nu wil daar meer over weten. Ze reist naar de badplaats Vigo aan de andere kant van Spanje. Meer dan een familienaam van haar vader, wat initialen en de plaats waar die vandaan kwam weet ze niet. Als karakter blijft Marina schuchter en onzeker. Ook over zichzelf. Wat ze wel weet is dat ze een beurs wil regelen voor een filmopleiding. Al bij de eerste controle voor die aanvraag blijkt dat haar voornamen niet passen in de familienaam. Die wel bestaat. Na wat telefoonnummers blijkt ze toch een familie te hebben. Een opa die nog leeft, wat ooms en tantes, neven en nichten. Voor een paar dagen logeren wordt een slaapplaats op een boot geregeld. Het onthaal is vriendelijk. Dan blijkt een fors zeiljacht, een van de eigendommen van de welgestelde familie waarin ze terecht is gekomen. Bijna allemaal wonen ze in de buurt van de jachthaven in Vigo. Via diverse familieleden krijgt ze veel te horen over haar ouders. Verhalen uit de jaren ’80 van de vorige eeuw en heel verschillend. Hun overlijden blijft geheimzinnig. Op de boot vindt Marina Een handgeschreven dagboek van haar moeder. Dit wordt dit de basis van een in alle details prima gemaakte film. Rond haar natuurlijke ouders. Ook in Vigo rond 1986. Niet in feitelijke volgorde. Naast scènes van aangezette feitelijkheden, ook angstige vlagen van herinneringen. Ingepast in de nieuw verzonnen (auto?)biografische context van 2004. De nieuwe(?) filmische vertelwijze rond feit en fictie zorgt voor een even fraaie als authentieke film.
Mijn waardering XXXX uit 5 - 8,4 uit 10

07-04-26 FHB sneak L'ENGLGOUTIE
Ambitieuze Franse film over de eeuwwisseling naar 1900. Een reconstructie van de laatste weken in een hooggelegen dorpje tegen de bergen van het departement Charente-Maritime in zuidwest Frankrijk. Waar het in die tijd de gewoonte was dat vrijwel alle mannen tijdens de wintermaanden afdaalden naar lager gelegen gebieden. Soms zelfs tot aan de kust. Om te werken en met hun inkomen het dorp in stand houden. Goeddeels door vrouwen met hun uitgedunde families. Zorg voor ouderen en de opvoeding van kinderen. Maar ook opleiding. Want echte scholen bestonden er nauwelijks. Terwijl de noodzaak van algemene alfabetisering zich opdrong. In een lange reeks trage instelling wordt deze context gaandeweg neergezet. Een dik aangeklede nog jonge vrouw loopt het pad door een besneeuwde helling naar boven om zich als surrogaat moeder bij een gezin te voegen. Aimée Lazare wordt zowel huishoudster als instructrice. Om de kinderen, Daniel een jongen en Pépin, een meisje- het lezen bij te brengen. Met enige opzichtigheid zien we de knorrige grootvader lezen in een boek van René Descartes. Wat volgt is een reeks anekdotische scènes over het leven in de bergen, isolement en bijgeloof in gesproken dialect. Tegenover meer seculiere en pragmatische verklaringen voor alles wat zich afspeelt. En dat met weinig woorden in verstaanbaar Frans. Leven, lijden en dood. In de volgende eeuw het afzweren van mysterieuze verdwijningen van personen en de aanwezigheid van mythische wezens. Alleen de kinderen begrijpen hoe ze met Aimée om moeten omgaan. Dat wordt wederzijds in een verder overrompelende ervaring. In een ouderwets hoog kader (1:166) en een enkele lens krijgen de mannenrollen ook nauwelijks context in scenario en regie. Ondanks donkere instellingen in louter bestaand licht. Tegenover nadrukkelijk kleur met overmatig veel wit voor buiten. De bizarre digitale kleurcorrectie voor bioscoop wakkert veel pretenties allen maar aan.
Mijn waardering XX uit 5 - 3 uit 10

10-04-26 FHB filmclub Calle Málaga
Even Innemende als charmante film over een weduwe op leeftijd. Maria Angeles woont al bijna zestig jaar in Tanger. De stad in het noorden van Marokko die door de eeuwen heen uitgroeide tot bescheiden multiculturele metropolis. Na de tweede wereldoorlog kwam Maria Angeles er terecht als dochter van een vluchteling. Niet de enige die het dictatoriale regime van generalissimo Franco in Spanje wilde ontwijken. Pas na herstel van de democratie, ruim een generatie later kon haar dochter Clara zich definitief in Madrid vestigen. Maria Angeles woont nog steeds in de Spaanse enclave. Dicht tegen het centrum van Tanger. Met een Arabische achtergrond van kleinschalige voorzieningen waar ze volledig is ingeburgerd. Iedereen kent haar als dame die ze graag helpen met zelfstandig wonen. Het contact met Clara is vooral telefonisch en zeker niet overmatig. Met haar maken we kennis tijdens een bezoek waarin ze zorgen uit over de toekomst van haar moeder. Nu alleen in het grote bovenhuis waar ze zelf ook opgroeide. Het is beter als het zonder haast te koop wordt gezet. Het experiment met een zorgwoning in Madrid wordt een grote mislukking. Via een soepel scenario rond een geestig geschreven karakter worden gaandeweg talloze thema’s aangeroerd. Vorderende leeftijd, ouder zijn, eenzaamheid, relaties, moeite met verandering, maar ook doortastend initiatief. Zij het met lokale hulp. De rol van Maria Angeles draagt de hele film en wordt fenomenaal gespeeld. De overige karakters mogen wat vlakker zijn in de wijze waarop het scenario zich ontvouwt. Zoals dochter Clara en Josefa, schoolmaatje van vroeger. Nu kloosterzuster met wie ze haar twijfels kan delen en van wie ze steun krijgt. Onverwachte ontwikkelingen rond Don Manuel worden in eerlijke oudheid verbeeld Alle belevenissen leiden tot een slot dat je in een vriendelijk perspectief zelf mag verzinnen.
Mijn waardering XXX uit 5 - 7 uit 10

29-03-26 FHB kl.zaal AMRUM
Derde generatie oorlogsfilm die zich afspeelt op een van de kleinste Waddeneilanden. Nog geen 2,5 km² Duitsland vlak bij Denemarken. In de laatste dagen van de tweede wereld oorlog spaarzaam gebruikt als schuiloord voor de burgerbevolking. Weg van de vele luchtaanvallen op Noord-Duitse havensteden. De derde oorlogsgeneratie werden de kinderen die als baby, peuter, kleuter of scholier de oorlogshandelingen doorleefden. Eerst onbewust, later nog onbevangen voor wat er zich in Duitsland aan het afspelen was. Het plan voor deze film was van twee ervaren filmmakers. De oudste, een tachtiger kon putten uit persoonlijke herinneringen aan zijn verblijf op Amrum. Zijn jongere collega, van Turkse afkomst kon daarmee de verwarring verbeelden waarmee opgroeiende kinderen tijdens de Nazi periode via hun ouders werden opgescheept. Tegen het eind ervan ontkwam ook het geïsoleerde Amrum er ook niet aan. De twaalfjarige Nanning komt met zijn moeder en tante Ena terecht op het eiland. Als. vluchtelingen uit Hamburg dat door de Engelse luchtmacht zwaar wordt gebombardeerd. Moeder Hille is fanatiek nazi: een vlag met hakenkruis voor de deur, een portret van der Führer aan de muur en aan het ontbijt ruzie daarover met haar zus Ena. Het scenario concentreert zich op de nieuwsgierige onschuld van Nanning. Op het moment dat het zinderen over een aanstaande capitulatie al is begonnen. Met de zelfmoord van Hitler schiet moeder Hille in een mentale kramp. Het even afstandelijk als vlak scenario werd voltooid en geregisseerd door de jongere collega. Met de herinneringen uit eerste hand als basis. De wat nadrukkelijke regie van karakters in het scherpe eilandlicht laat nadrukkelijk ruimte voor enige sympathie voor Nanning. Fraaie fotografie, wat slome cameravoering en montage leiden tot een voorspelbaar einde. Het filmisch stileren van herinneringen doet helaas wat afbreuk aan de authenticiteit en geloofwaardigheid ervan.
Mijn waardering XX uit 5 - 5 uit 10

24-03--2026 FHB uitwijk naar FTH bl.zaal H is for H A W K
Knappe boekverfilming rond een bijzonder rouwproces. Helen is de dochter van een succesvolle persfotograaf in het Verenigd Koninkrijk.
Een paar keer mee op reportage heeft haar leergierigheid aangewakkerd. Nog geen dertig is ze verzeild geraakt in de universiteitskringen van Cambridge. Met academische vraagstukken kan ze uitstekend overweg. Aan jonge studenten probeert ze haar academische nieuwsgierigheid over te brengen. Tijdens een vroege ochtend met haar vader vogels kijken in het Engelse natuurlandschap zien ze tegen de blauwe lucht een havikskoppel ontstaan. Daar willen ze alle twee meer van weten. Maar een paar dagen later overlijdt haar vader door een hartstilstand. Helen wordt alleen achtergelaten met de obsessie die ze net heeft opgelopen. Na wat studie besluit ze een jonge havik te kopen. Om thuis op te voeden. Eenvoudig is dat niet. Met de naam Mabel groeien ze samen uit tot een vertrouwde verschijning in de stad, op de universiteit, in lokalen en kamers waar ze soms moet zijn. Haar hobby, zoals het overal wordt genoemd is geen hobby. Maar een havik die ook haar eigen gang moet leren gaan. Op z’n haviks. Tussen de spectaculaire beelden van dit proces zwengelt het inventieve scenario terloops diepgaande thema’s aan. In een academische benadering over de verhouding tussen mens en dier. In dit geval Helen en Mabel. In de rol van Helen strijden tegenstrijdige emoties met elkaar. Zich doelbewust afsluiten van de werkelijkheid van het overlijden van haar vader. Tegenover de poging om met haar havik Mabel tot een onderlinge erkenning te komen. De rol van Mabel is even dragend als subtiel en wordt van begin tot eind uitmuntend vertolkt. Op zichzelf is het slot niet spectaculair maar wel veelzeggend. Een uitstekend gemaakte en veelzeggende film.
Mijn waardering XXXX uit 5 - 8,2 uit 10

10-03-26 FHB sneak 10-03-26 FHB sneak DREAMS
Na een vlakke opening begint meteen op te vallen dat het niet bijster originele scenario in lange instellingen werd verfilmd. Nauwelijks gemonteerde opnamen van een intense relatie tussen Fernando en Jennifer. Fernando is als ambitieuze balletdanser vanuit Mexico naar San Francisco is gereisd om zijn vriendin te bezoeken. Die is niet thuis, maar heeft wel gezorgd dat haar vriend toegang heeft tot de luxe flat waar ze woont. Fernando verwelkomt Jennifer in haar flat met allesverzengende seks. Een ononderbroken lange instelling. In regie en camera zorgvuldig gechoreografeerd om (te) expliciete beelden te vermijden. Als opzichtige opzet voor het eerste begin werpt het wat vreemd licht op de verhouding. Die door het verschil in persoonlijk belang alleen maar ingewikkelder kan worden. In het scenario zijn de karakters misschien vlak, de rollen worden geloofwaardig ingevuld. Toch zijn er situaties die het geheel schurend ongemak meegeven. Natuurlijk wil Jennifer alles doen om te zorgen dat haar Fernando, vooralsnog als illegaal vluchteling in de Verenigde Staten kan blijven. Het liefst in San Francisco, waar haar familie een prominente rol heeft in elitair kunstzinnige kringen. Dat wordt in enkele verspreide scènes strak neergezet. Officiële speeches wijzen op komende ontwikkelingen. Binnen de familiekring worden allerlei bezwaren tegen Fernando in alle vrijzinnigheid genegeerd. Zo geeft zijn talent de kans om zijn balletopleiding voort te zetten. Aan een toonaangevend balletinstituut in San Francisco. In lange opnamen die daar gemaakt werden is het talent van Fernando onmiskenbaar. Met een gespecialiseerde piano repetitor, een veeleisende choreograaf in een galmende balletzaal worden echte balletliefhebbers niet in de watten gelegd. In ruim twee uur krijgt De film zijn weinig verassend slot. Daarin zijn alle intermenselijke relaties tot zover een verdienmodel geworden. Behalve voor Fernando. Maar dat kon je van héél ver zien aankomen.
Mijn waardering XXX uit 5 - 6,3 uit 10

22-03-26 FHB IL CONFIRMISTA
Boekverfilming uit 1970, opnieuw uitgebracht in de digitale bioscoop van 2026. In het analoge tijdperk een redelijk succes. Destijds wel gewaardeerd als meesterwerk. Dat zou nog maar beperkt zichtbaar zijn in het reguliere, strikt commerciële bioscoopcircuit. Er was een alternatief bioscoopcircuit aan het ontstaan voor belangrijke, minder commerciële films. In kleine 16mm theaters (filmhuizen) konden ze enkele malen vertoond worden. En daarna de (goedkopere!) kopie naar het volgende filmhuis te sturen. Beginnende distributeurs zochten een hechte internationale samenwerking met allerlei filminstituten. Zo ontstond in veel landen een solide (tweede!) filmcircuit dat zich met wat culturele overheidssteun kon blijven professionaliseren. Tot en met de digitalisering van distributie en vertoning begin deze eeuw. Geen gezeul meer met kopieën. Meer zalen met meer vertoningen van meer films. Nieuw en oud, in alle denkbare filmformaten en met constante kwaliteit. Die zich in de loop der jaren bleef verbeteren. Voor de derde keer terugzien van IL CONFIRMISTA is een op zichzelf staande filmervaring. De eerste keer een prima projectie in een behoorlijke Londense bioscoop. Bijna twintig jaar later een beroerde 16mm kopie in een kleine Amsterdams zaaltje. Als annex van een commerciële bioscoopketen. Afgelopen zondag zag ik een ronduit spectaculaire film, waarvan het scenario zich concentreert op de hoofdrol. In een tijd veel Italianen onder dictator Benito Mussolini zich stiekem lieten voorstaan op hun onderhuids fascistische beleving. In tegenstelling tot Parijs. De vertelvorm moet destijds nieuw geweest zijn. Nu doet die nadrukkelijk en gedateerd aan. De chronologie is niet lineair. Sommige flashbacks, krijgen overpeinzingen die de omringende context een onbegrijpelijke draai lijken te geven. De enscenering is geweldig, de karakters geloofwaardig, de fotografie met sturend camerawerk is weergaloos. Het slot is even spannend als dramatisch. Van een politieke thriller waarvan context en coherentie na een eeuw later toch versleten lijkt.
Mijn waardering XXXX uit 5 - 7,7 uit 10

03-03-26 FH10-03-26 FHB filmclub La Grazia
De volgende veelomvattende film van de deze gevierde Italiaanse film auteur. Scenario en regie van even imposante als succesvolle titels. Vaak met dezelfde hoofrolspeler. Ook nu weer. Een fictieve president van Italië gaat over zes maanden terugtreden. Terugkijken op carrière wil hij nog niet. Over enkele politiek zwaarwegende besluiten die hij nog moet nemen wil hij zo zuiver mogelijk kunnen oordelen. In plaats van een handtekening plichtmatig onder de voorliggende euthanasiewet te zetten. Tegelijkertijd spelen twee politiek gevoelige gratieverzoeken. Twee personen hebben een decennialange gevangenisstraf straf goeddeels uitgezeten. Een ervan was een vrouw die haar echtgenoot vermoordde. Dat was in de vorige eeuw. Inmiddels zijn de tijden veranderd. In een relatief lichtvoetig scenario rond een ingewikkelde intrige komen talloze thema’s bovendrijven. In ambtelijke omgeving van president Santos spelen verschillende thema’s en motieven door elkaar. Politiek en persoonlijk. Mogelijke opvolging, bestaande posities van politieke partijen en personen, standpunten over zaken als abortus en euthanasie. Politieke en persoonlijke kleur en loyaliteit. Daarnaast overwegingen van strikt persoonlijke aard. Zoals lichamelijke conditie als ruim zestigjarige. geestelijk (en politiek!) vermogen om zijn persoonlijke ervaringen buiten beschouwing te kunnen laten. Maar ook individuele twijfels over het persoonlijk perspectief dat op hem wacht. Weduwnaar, vader, stiekeme roker, bescheiden muziekliefhebber (tot en met eigentijdse rapmuziek!). De dagelijkse praktijk van leven, de kwaliteit ervan zonder levensgezel zoals zijn echtgenote ooit was. Herinneringen aan en belevenissen met personen die er helemaal niet meer zijn. Of van hem vervreemd raakten. Gelukkig ziet hij zijn dochter nog dagelijks op kantoor. Vanuit haar bredere kennis over de persoon van haar vader behoedt zij hem voor de onbarmhartigheid van ouderdom. En van nog ouder worden. In een even afgewogen als visueel aantrekkelijke film. Het slot met wat zijdelings opgebouwde relativerende humor maakt dit (weer!) een weergaloze film. Mijn waardering XXXX uit 5 - 9 uit 10

03-03-26 FHB sneak DOSSIER 137
Zéér Franse politie(ke)-thriller naar aanleiding van de rellen van december 2018 in Parijs. Met een geel hesje aan als bewijs van protest werd In Frankrijk massaal gedemonstreerd. Oplopende kosten van levensonderhoud, het uitdagende presidentschap van Emmanuel Macron en zijn straffe aansturing van gloednieuwe maatregelen. Studenten sloten zich aan bij het protest. Vooral in Parijs ging het er heftig aan toe. Leden in beschermend uniform van de landelijk opererende CRS (Compagnies Républicaines de Sécurité) probeerden met traangas, rubber kogels en wapenstok de orde te herstellen. Maar lieten zich uitlokken om in de zijstraatjes van de Champs Elysees met ongeordende teams de strijd aan te gaan. Authentieke nieuwsbeelden zijn de opening van de film. Snel daarna wordt Stéphanie geïntroduceerd. Op een post waar het politionele optreden mede wordt gecoördineerd. Stéphanie is een ervaren CRS functionaris, tegen de veertig. Rond het eind van de rellen is ze vanuit haar woonplaats naar Parijs ontboden. Het dossier dat ze krijgt toegeschoven behelst een schietpartij waar een student zwaar gewond is geraakt. De rubber kogel kwam van een agent die hoorde bij een van de twee betrokken politieteams. Die probeerden In een straatje een groepje protesterende studenten in te sluiten. Het is de taak van Stephanie om een rapportage te maken over wat er precies is gebeurd. Wat volgt is een fragmentarisch verloop van haar maandenlange onderzoek. Chronologisch en In alle detail. Met tomeloze inzet probeert ze de onderste steen boven te krijgen. Haar twijfel over de politieorganisatie maakt de noodzakelijke medewerking allesbehalve optimaal. Inzet is immers om het onfortuinlijk politieoptreden onder de pet te krijgen. Stéphanie’s twijfel draagt de film. Een uitstekende rol. Met Franse souplesse even foutloos als spannend opgenomen. Uitlopend op een intense slotscène. Als navrant detail op falend politiële ordehandhaving In een ongeorganiseerde losgeslagen maatschappij.
Mijn waardering XXXX uit 5 - 7,8 uit 10

21-01-26 FHB Blue Moon
Volgend op de nauwgezette reconstructie van het maken van een film in Parijs, nu de reconstructie van een mislukkende successtory. In een beroemd café in New York. Eind maart 1943 is de oorlog in Europa ook in New York doorgedrongen. De geniale tekstdichter Lorenz Hart, met meer dan de nodige hits is voor de musical Oklahoma! is aan de kant geschoven. Bekend in de opkomende muziek- en filmindustrie als wonderkind opgegroeid in het joodse New York van zijn ouders. In dat café is hij een even getraumatiseerde als doorgewinterde vijftiger. En alcoholist. Het scenario is ontleend aan decennia later teruggevonden correspondentie van Larry Hart. Met vakbroeders in film en theater, maar ook met een studente aan de universiteit van Yale. Met haar bracht hij een nacht door zonder aan seks toe te komen. In plaats daarvan boomden ze over (tekst)schijven, muziek en dichten. Die avond van 31 maart 1943 wordt Larry even dronken als stapelverliefd. In een nagebouwde set in Ierland waren maar vijftien opnamedagen nodig voor 100 minuten in de bioscoop. Een premièreavond gecomprimeerd een in vlekkeloze montage. Lange scenes vol frustratie, alcohol, jaloezie en depressie. In een ongelofelijk tempo volgen anekdotes elkaar op. Lange monologen van Larry Hart. Met drankzucht, over seks, jaloezie in vlagen van diepe depressie. Razendknappe verwoordingen geloofwaardig geschreven, verwoord en gespeeld. Een scherpe kijk achter de schermen van de New Yorkse muziekindustrie in ontwikkeling. Wrang, vaak geestig en soms hilarisch. Terwijl op de achtergrond varieert de barpianist op bijna alle melodieën waarvoor Lorenz Hart ooit de tekst schreef. Bloemen op het graf waar hij niet veel later werd begraven. In de bioscoop van 2026 is Blue Moon een briljante, zéér Amerikaanse film. Over lang geleden. In Nederland taalkundig op z’n minst uitdagend. In de ondertiteling ongetwijfeld onvermijdelijke missers.
Mijn waardering: XXXX uit 5 - 8 uit 10

01-02-26 FTH groene zaal Hamnet
Weergaloze mengeling van feit en fictie in een weergaloze film. Vanuit een prijswinnend boek uit 2020. Wat leidde tot een succesvolle Engelse toneelproductie. En vervolgens tot een scenario dat in augustus 2024 werd opgenomen. Door een relatief jonge maar toonaangevende vrouwelijke regisseur. Prima acteurs, camerawerk, montage en muziek. De feitelijke hoofdrol is misschien wel het allerberoemdste toneelstuk dat rond 1600 werd geschreven. Door de allerbeste toneelschrijver ooit in het Engelse taalgebied. De allereerste scène is een fictieve ontmoeting al een terugblik naar vermoedelijk 1580. Waarin een jonge William Shakespeare (16) de vrouw ontmoet met wie hij een gezin zal stichten. Zij is al ouder, woont zelfstandig, enigszins geschoold. In tegenstelling tot William die met een gedegen Latijnse opleiding moeiteloos de klassieke (geschied)schrijvers kan lezen. Drie jaar later zijn William en Anne (Hathaway) getrouwd, Met driekinderen. Dochter Susanna en de tweeling Hamnet en Judith. De kost wordt verdiend, zij het bescheiden. William doet wat aan toneel. Zijn besluit om zijn geluk te beproeven in Londen zorgt voor de eerste verwijdering tussen beide karakters. William komt regelmatig terug naar zijn gezin in Stratford on Avon. Om te werken aan nieuwe stukken. Het onvoorzien overlijden van zoon Hamnet, -elf jaar, stuurt de film via Anne naar de onomkeerbare verschillen in de beleving van hun individuele rouw. Terwijl William furore maakt, draagt Anna in haar eentje de leegte van verlies. In 1601 is Hamlet’s monoloog ‘To Be or not to Be’ een voorschot op het bloederige slot. Een betoog over bestaan, leven, sterven, de zin van doelloos lijden en de rust van dood. In de film van 2026 komt hetzelfde betoog terug. Nu onmiskenbaar verwijzend naar de verwijdering tussen William en Anne. Zoals die ontstond na het overlijden van hun zoon. Zonder het slot als ontroerende filmische ingreep. Weergaloos.
Mijn waardering: XXXXX uit 5 / 10 uit 10

03-02-26 FHB sneak Mother’s Baby
Nogal bizarre horrorfilm uit Oostenrijk. SPOILER: kloonbabyhandel. De manier hoe en waarom je daar in de bioscoop achter moet komen begint met de ergste nachtmerrie van aspirant ouders. Direct na de geboorte wordt de baby meegenomen naar een andere ruimte. Dan krijgen ze hun kind een aantal minuten niet te zien. Maar als de vertrouwde gynaecoloog Dr.Vilfort weer de verloskamer binnenstapt stelt hij ze gerust. De bevalling is anders gegaan dan verwacht. Maar de baby is gezond. Dankzij of ondanks de zorgvuldige begeleiding van de zwangerschap en bevalling? In het scenario wordt die vraag opzichtig vermeden. Met even fantasieloze als uitdrukkelijke scènes wordt Julia’s wantrouwen via de film aangezwengeld. Niet door fundamentele twijfel over mislukt moederschap. Een botte opmerking van Dr.Vilfort waarmee hij de mislukte vader Georg begroet. “ouderschap is zekerheid voor de moeder, twijfel voor de vader…” Inmiddels is ook al bekend dat Julia als veelbelovend dirigent van een groot orkest haar loopbaan bewust heeft onderbroken. Om samen met Georg een gezin te stichten. Wat niet één, twee, drie lukte. Reden waarom ze als wensouders terecht kwamen in de privé kliniek van Dr.Vilfort. Daar staat de onmiddellijke nazorg van de bevalling nadrukkelijk in het teken van expertise, betrokkenheid en empathie. Een strak chronologische vertelling (en toen… en toen) blijft het toenemende wantrouwen van Julia’s karakter volgen. Waarmee de spanning in de film op peil blijft. Met het ongemak in de bioscoop besluit Julia toch zelf op zoek te gaan. Eerst naar Dr. Vilfort en vervolgens naar zijn kliniek. De geloofwaardigheid wordt aanmerkelijk minder. Het tempo van de film ook. Veel gesloten deuren, een wonderlijke ontsnapping en een ander adres leidden tot een plat en angstwekkend slot. Waar dat allemaal voor nodig was, blijft mijn vraag….
Mijn waardering: XX uit 5 / 4 uit 10

24-02-26 FHB sneak L'ÉTRANGER
ingehaald 26-02-26 FTH rode zaal
Verfilming vaan een wereldberoemde misdaadnovelle uit 1942. Door een van origine Algerijnse auteur. Nobelprijswinnaar Albert Camus zette in compact geschreven bewoording een gloednieuwe filosofie in de steigers. Na de oorlog zou die vanuit Frankrijk nader geduid worden als existentialisme: menselijk leven is zinloos, tenzij een persoon in staat is om zelf tot een zinvolle individuele invulling te komen. Los van bestaande godsdienst of geloof. Dat de zin van het leven immers verplaatst naar een etherisch hiernamaals. Overgebleven fictie rond maatschappelijke leefregels. Zonder waarneembare werkelijkheid of logica afgedwongen door wereldomvattende instituten. In het scenario werd een essentieel gegeven aan het oorspronkelijke verhaal toegevoegd. Dat speelt in 1932. Algiers is de hoofdstad van het door Frankrijk gekoloniseerde land Algerije. Alles hoort er Frans te zijn. Taal, wetgeving, rechtspraak, onderwijs., economie en cultuur. Indertijd in stand gehouden door nog geen miljoen Franse inwoners van een land met 6 miljoen moslim-Algerijnen. Uit de beginbeelden blijkt hoe Frans het centrum van Algiers is. In stemmig zwart wit. Een authentieke Franse bioscoop vertoont de moppen van een beroemde, later omstreden komediant. Over de wensen van ter dood veroordeelden. In de digitale bioscoop van 2026 gereconstrueerd in een vergeten beeldkader (1.37:1) voor vroege 35mm geluidsfilm. In een zinderende fotografie (1.85:1) toont het scenario hoe en waarom de ambtenaar Meursault als enige Europeaan in de gevangenis terecht komt. “Ik heb een Arabier gedood”. Zijn huiveringwekkende apathie door het verlies van zijn moeder schuurt met de ‘ware liefde’ van Marie, een beeldschone moslim-Algerijnse. Wat uitloopt in een even haarscherpe als schaamteloze weergave van Frans-koloniale arrogantie anno 1932. In 2026 wel met toevoeging van een heuse naam in plaats van ‘de Arabier’’, zoals het moordslachtoffer tot zover werd genoemd. Of en hoe Meursault aan de dood per guillotine gaat ontkomen blijft een open einde.
Mijn waardering XXX uit 5 - 6,2 uit 10

17-02-26 FHB sneak Beginnings
Vanaf het eerste moment van deze Deense film weet je dat er op de achtergrond al een gezinscrisis gaande is. Thomas en Ane gaan uit elkaar. Alleen de kinderen weten dat nog niet. Binnen enkele dagen zullen dochters Clara en Marie merken dat hun pappa niet meer thuis zal wonen. Wanneer en hoelang werd tot zover in het midden gelaten. Er is namelijk nog geen overeenstemming. Naarmate de datum dichterbij komt verwaaien onderlinge discussies in jij-bakken en verwijten. In de voorgrond blijft met de twee jonge tieners alles redelijk goed. Schoolgaand en goed in turnen. Thomas heeft een baan buiten de deur. Als hij een paar dagen weg blijft voor werk is de sfeer in huis beter. Totdat hij een keer van een werkweekend thuiskomt. Ana, op dat moment nog zijn echtgenote, ligt in de kamer op de grond. Compacte ziekenhuis-scènes geven aan ze door een beroerte werd getroffen en de linkerzijde beneden de nek verlamd raakte. Met een schokkende vanzelfsprekendheid wordt dit als niet te behandelen aangemerkt. Ondanks haar uitstekende conditie als oceaanonderzoeker. Met regelmatig duiken. Het rafelige scenario beperkt zich vervolgens op het nieuwe leven waarop Ana, Thomas, Clara en Marie zich gaandeweg moeten voorbereiden. De slome montage van langere scènes geeft aan hoe het gezin vanuit de nieuwe situatie uit elkaar valt. Ana probeert haar overgebleven capaciteiten te verbeteren via zware therapie in een zwembad. Haar moreel hoog houden lukt niet altijd. Met veel woorden en het nodige verbaal ongemak. Locaties, fotografie en camerawerk zijn niet bijzonder. Dialogen laten veel open. Een uitstekende hoofdrol van Ana, kinderen zijn geloofwaardig. Op Thomas zit Ana niet meer te wachten. Pas na een eerste aftiteling volgt het ‘echte’ slot. Plichtmatig, met Thomas als ongewenste mantelzorger. Te nadrukkelijk om als oplossing geloofwaardig te zijn voor een positief nieuw begin.
Mijn waardering: XXXuit 5 / 6 uit 10

10-02-26 FHB neak Where The Wind Comes From
Een innemend sprookje uit hedendaags Tunesië. Politiek halfslachtig verdeeld in religieus conservatief en vooral jongeren. Voor Alyssa en Mehdi biedt de vooruitgang naar een redelijk stabiel internet- en mobiel telefoonnet nieuwe perspectieven. Ze kennen elkaar uit dezelfde buurt in de hoofdstad Tunis. Het liefst zouden ze alle twee in een ander land willen wonen. Maar ze weten niet welk. En het is razend moeilijk om in je eentje het land uit te komen. Alyssa’s zorg voor haar moeder en van het gezin is de grootste belemmering. Mehdi laat zijn tekentalent maar aan weinig mensen laat zien. Zonder schijn van is Alyssa onder de indruk van de speelse stijl waarop Mehdi mensen en situaties tekent. Aangevuld met vreemde vormen als toespeling op een mogelijke ontsnapping. Niet echt handig…? In de lokale krant vindt Alyssa een oproep voor deelname aan een prijsvraag voor Tunesische kunstenaars in Djerba. Ze weet Mehdi te overtuigen om er met hem naar toe te reizen. Met enig list en bedrog binnen haar eigen familie krijgt ze een auto voor elkaar en rijden ze weg. Bij tegenslagen die overwonnen moeten worden neemt Alyssa steeds het voortouw. Haar voortvarendheid en ontwapenende overtuigingskracht zorgt voor sympathiek ongemak. Het geestige scenario maakt van Alyssa’s een bijna schaamteloos karakter dat Mehdi obehoorlijkt p zijn zenuwen werkt. Alyssa is een schitterend gespeelde rol Aan de hand van herkenbare Arabische muziek in de auto zwengelt ze heel terloops wat serieuzer onderwerpen aan. Dat de vertaling van aan de gezongen tekst niet in de ondertiteling is verwerkt doet waarschijnlijk extra afbreuk aan deze soepel en uitstekend gemaakte vriendelijke film. Met dezelfde souplesse naar een even geloopwaardig als verassend slot.
Mijn waardering: XXXX uit 5 / 8 uit 10

06-02-26 FHB filmclub The Secret Agent
Met een even lugubere als veel betekende beginscène wordt de Braziliaanse dictatuur gekenschetst. Zoals die in de jaren zeventig van de vorige eeuw was uitgegroeid. Corrupt tot in de haarvaten van een verrotte maatschappij. Waar personen zonder opgaaf van reden verdwenen. Waarvan de gegevens helemaal niet of zo slecht werden bijgehouden, dat het zoeken naar een bepaald persoon een loterij was geworden. Met loten die ook niet altijd klopten. Zodat nabestaanden of andere overlevenden in hun zoektocht vergelijkbaar werk deden als geheim agenten. Die werkten voor de militaire overheid op zoek ongewenste figuren. In een overtuigende hoofdrot in alle twijfel is Macelo op weg naar Recife. Een van de oude steden van Brazilië, met een korte Nederlandse historie. Wat hij precies van plan is blijft duister. Voor de overheid wil hij onder de radar blijven. Als snel waaiert de film uit naar een intens portret van Brazilie. Het dagelijks leven dat zich blijft afspelen aan de vooravonden van carnaval. Zoals dat in Brazilie wordt gevierd. Vanuit een baantje op een afgeschermd kantoor waar bevolkingsgegevens worden bijgehouden zoekt Marcelo zoeken naar gegevens. Maar helpt ook mensen die aan een loket gegevens hebben opgevraagd. Waarvoor blijft onduidelijk. Op het kantoor heerst een beklemmende sfeer. in een reeks van afwisselende soms bizarre scenes rond een reeks van verschillende karakters raakt Marcelle in meerdere achtervolgingen betrokken. Scenario en regie, fotografie, camerawerk, dialoog, geluid en vooral montage resulteert in een diepzinnig portret van Brazilië. Wat er precies gebeurt blijft onnavolgbaar. In drie uur achtervolging, bizarre feiten, toevalligheden en scherpe observaties ontvouwt zich een goed gedoseerd spektakel. Hoe de ooit positief verwachte maatschappelijke vooruitgang lamgeslagen werd. Maar Brazilië desondanks haar aanstekelijke humeur tot wist te behouden.
In 1985, bijna vijftien jaar later kwam er een einde aan de dictatuur.
Mijn waardering: XXXX uit 5 / 8 uit 10

7-01-26 FHB SNEAK L'INTÉRÊT D'ADAM
Waals/Vaamse ziekenhuisfilm volgens het procédé van twee ervaren Belgische filmmakers. Broers die daarmee een even internationale als invloedrijke reputatie opbouwden. Een scenario dicht op de alledaagse werkelijkheid. Fictie filmen als reportage. Zodat in de bioscoop fictie meer als ‘waarheid’ wordt ervaren. Zeker Inhoudelijk even efficiënt als riskant. Met kleine persoonlijke verhalen rond een doelbewust gekozen thema is het relatief gemakkelijk manipuleren. Op die manier is rapporteren niet ook meer wat het hoort te zijn. In deze Frans gesproken film gaat het om Adam, het vierjarig zoontje van Rebecca dat alleen wil eten wat zijn moeder voor hem klaarmaakt. Op de drukke kinderafdeling van een kliniek is het een komen en gaan van kinderartsen, kinderspecialisten, kinderverpleegkundigen en maatschappelijk werkers. Samen moeten die zorgen dat ieder kind met een specifieke diagnose en juiste aandacht krijgt. Zodat de verdere behandeling zonder problemen kan gebeuren. Met Adam is dat niet het geval. Hij ligt op een kamer te wachten. Zijn onderarm zit in het gips. Snel wordt duidelijk dat er van alles mis is. Voor een vierjarige is zijn ontwikkeling ver ondermaats. Hij kan nauwelijks praten. Maar stoot wel klanken als hij weigert eten. Dan lijkt hij zich van iedereen af te zonderen. met zijn moeder Rebecca is het contact minimaal is. Lucy is de ervaren verpleegkundige die Adam en zijn moeder voorlopig onder haar hoede moet houden. Alsof dat zo gemakkelijk is. Want alles loopt door elkaar. Met Lucy der tussenin. Het scenario blijft warrig over wat er allemaal rond Adam aan de hand is. Wat betekent Lucy’s zorg voor Adam? Waarom die verwarring rond zijn vader, die is opgeroepen. Binnen de onduidelijke hiërarchie van een onderbemande kinderafdeling wordt niets duidelijk... Het scenario vernauwt zich tot de verfilming daarvan. Veel te voorspelbaar. En daarom even nutteloos als overbodig.
Mijn waardering: XX uit 5 / 4 uit 10

20-01-26 FHB sneak L'inconnu de la Grande Arche
Als film een indrukwekkende reconstructie van een stukje vergeten geschiedenis. Hoe het Iconisch bouwwerk in het zakendistrict ‘La Défense’ kon ontstaan. Zichtbaar op de historische as van Parijs. Als meest in het oog sprekende nalatenschap van Le Président de la Republique Française. Zoals Franse staatshoofden hun ambtsperiode in de regel markeren. In de laatste twee decennia van de vorige eeuw was dat François Mitterand. Vernieuwingen uit de jaren zestig waren geland in een groots museum als prestigeobject van zijn voorganger Georges Pompidou. Op de plek waar eerder alle ingrediënten voor de voedselvoorziening van Parijs In grote hallen naar toe kwamen. Om van daaruit verhandeld te worden. De ‘poort’ naar het deels overdekte zakendistrict La Défense, 4 kilometer ten westen van Parijs zou onder de naam ‘Grande Arche’ gerealiseerd worden. Als Kubus. De uitslag van een internationale prijsvraag. Toegekend aan een relatief jonge architect uit Denemarken. Aan deze bijna vergeten architect is de film gewijd. Het conceptuele werk van een Nederlandse kunstenaar is waarschijnlijk inspiratie geweest voor de historische as waarop de kubus moest komen staan. De kennismaking met de bevlogen Deense kunstenaar, Le Président en zijn twee belangrijkste ambtenaren leidt tot een scenario waarin cultuur, politiek, culturele integriteit en vertrouwen in elkaar verweven raken. Ter verduidelijking werd aan het scenario een echtgenote toegevoegd. De bouw van de Grande Arche als kubus blijft een ingewikkeld gegeven. Authentieke beelden van de bouwplaats worden een steeds massiever decor. Aan wat statische cameravoering ervan zijn achteraf gemaakte fictiescènes geloofwaardig gemonteerd. Het ongemak in persoonlijke verhoudingen neemt toe. Een fundamentele crisis rond een kubus van ongeveer honderd meter in het vierkant. 35 verdiepingen identiek vormgegeven in dak en twee zijden door Ondanks het wrange slot maakt de doorkijk een overweldigende indruk. Ooit liep ik er even rond.
Mijn waardering: XXXX uit 5 - 8 uit 10

21-01-26 FHB Blue Moon
Volgend op de nauwgezette reconstructie van het maken van een film in Parijs, nu de reconstructie van een mislukkende successtory. In een beroemd café in New York. Eind maart 1943 is de oorlog in Europa ook in New York doorgedrongen. De geniale tekstdichter Lorenz Hart, met meer dan de nodige hits is voor de musical Oklahoma! is aan de kant geschoven. Bekend in de opkomende muziek- en filmindustrie als wonderkind opgegroeid in het joodse New York van zijn ouders. In dat café is hij een even getraumatiseerde als doorgewinterde vijftiger. En alcoholist. Het scenario is ontleend aan decennia later teruggevonden correspondentie van Larry Hart. Met vakbroeders in film en theater, maar ook met een studente aan de universiteit van Yale. Met haar bracht hij een nacht door zonder aan seks toe te komen. In plaats daarvan boomden ze over (tekst)schijven, muziek en dichten. Die avond van 31 maart 1943 wordt Larry even dronken als stapelverliefd. In een nagebouwde set in Ierland waren maar vijftien opnamedagen nodig voor 100 minuten in de bioscoop. Een premièreavond gecomprimeerd een in vlekkeloze montage. Lange scenes vol frustratie, alcohol, jaloezie en depressie. In een ongelofelijk tempo volgen anekdotes elkaar op. Lange monologen van Larry Hart. Met drankzucht, over seks, jaloezie in vlagen van diepe depressie. Razendknappe verwoordingen geloofwaardig geschreven, verwoord en gespeeld. Een scherpe kijk achter de schermen van de New Yorkse muziekindustrie in ontwikkeling. Wrang, vaak geestig en soms hilarisch. Terwijl op de achtergrond varieert de barpianist op bijna alle melodieën waarvoor Lorenz Hart ooit de tekst schreef. Bloemen op het graf waar hij niet veel later werd begraven. In de bioscoop van 2026 is Blue Moon een briljante, zéér Amerikaanse film. Over lang geleden. In Nederland taalkundig op z’n minst uitdagend. In de ondertiteling ongetwijfeld onvermijdelijke missers.
Mijn waardering: XXXX uit 5 - 8 uit 10

09-01-26 FHB filmclub The Tale of Sylian
Het aloude sprookje van Silyan in Noord Macedonië, Verbeeld voor de bioscoop. Met als voorgrond een documentair betoog over de verwording van de boerengemeen schap in deze nog jonge staat. In Zuid Europa, zonder kustlijn. Sinds de oprichting vijfentwintig jaar geleden viel het inwoneraantal onder de twee miljoen. Van oorsprong heeft Noord Macedonië een zéér vruchtbare bodem waarop het altijd goed boeren is geweest. Onder andere aardappelen, paprika’s watermeloen en tabak. In schijnbare overvloed voor de eigen boerenbevolking. Deze film werd als documentaire opgestart. Over de ooievaars die het Noord Macedonische platteland gebruiken als tussenstop voor hun jaarlijkse trek van en naar verre landen. Het uitgangspunt van een scenario. Waarvoor uit de plaatselijke bevolking kandidaten werden gezocht. Het gezin van Nicola, zestig, zijn vrouw Jana en dochtertje Ana. Het is hard werken in een schitterend landschap waarin ooievaars een belangrijke rol spelen. Ieder jaar komen ze in grote hoeveelheden terug naar de boerderijen in hun streek. Om voor het eerst eieren te leggen en hun kuikens groot te brengen. Totdat ze zelf kunnen vliegen. Het vinden van voldoende voedsel was geen probleem. Het sprookje van Sylian gaat nu over Nicola. Zonder gezin blijft hij achter om zijn land te verkopen. Voor ooievaars is het inmiddels gemakkelijker om allerlei nieuw voedsel te vinden. Omdat de vruchtbare akkers alleen nog maar nut hebben als vuilnisbelt. Zijn zoon is samen met zijn moeder al naar de stad verhuisd. Verpakt in schitterend gefotografeerd ooievaar materiaal is er één die niet terugkeert naar de verlaten boerderij van Nicola. Bij wijze van troost vangt hij een gewonde ooievaar die hij liefdevol gaat verzorgen. In de digitale bioscoop doet de vergroting naar een supergroot formaat veel afbreuk aan de authenticiteit van de ongemakkelijke mengeling van documentair en fictie.
Mijn waardering: XXX uit 5 / 6 uit 10

06-01-26 FHB sneak The Chronology of Water
Indrukwekkende verfilming van een autobiografie die teruggrijpt naar de 60er en 70er jaren van de vorige eeuw. De belevenissen van een Amerikaans meisje dat in die jaren opgroeit. Lidia, dochter van ouders die geen notie hebben van wat ze met haar denken en gedrag aan moeten. Waardoor ze zich als ‘misfit’ laat gebruiken. Met alle negatieve betekenissen en beslissingen die het woord oproept. De ruwe stijl waarmee de autobiografie in een nogal warrige structuur was geschreven, werd op sublieme wijze naar film vertaald. Een scenario met thematische hoofdstukstructuur. Niet chronologisch, met titels die voor de film werden aangepast. De subjectieve beleving vanuit Lidia blijft uitgangspunt. Het nèt niet syndroom waarmee ze iedereen teleurstelt. Zwemmen, toelatingsexamens, collegekeuze. Zichzelf afwijzend met mislukte keuzes: studierichting, jongens, vader…. haar belevingen drukt ze uit in kernachtige bewoording. Scènes die hard aankomen. Totdat het toeval haar volharding een draai geeft. Die leidt tot haar autobiografie en het onverwachte succes ervan. Een knappe verwijzing binnen het scenario. De filmische verbeelding ervan is weergaloos. De allereerste scène is al een (nieuwe?) stijlfiguur. In de digitale bioscoop worden periodes voelbaar gemaakt via oorspronkelijke dragers. Speciaal daarvoor opnamen op analoge film. (16, 8 of S8 mm). Of scènes op analoge video in (Amerikaanse!) NTSC norm. Confronterende beelden in sterke scènes. De titels van vijf ‘hoofdstukken’ geven een wat cryptische aankondiging van Lidia’s leven en emotionele ervaring. Een even gedurfde als vloeiende montage. Van heuse ‘film’fragmenten, en digitaal opgewerkte ‘live’video-opnamen. Soms ‘verstoord’ met abstracte beelden in ruwe camera beweging. Met een effectief geluidsdecor en muziekkeuze. Als onderstreping van de ruwe woorden waarmee Lidia haar belevingen uitspreekt. Met de titel van het laatste hoofdstuk komt alles bij elkaar. Het is dan ook de titel van de film. Een bioscoopbeleving die grote indruk maakt.
Mijn waardering: XXXXX uit 5 / 9,5 uit 10