Reacties

23-06-26 FHB sneak Jimpa
Een Australische semi autografische film over een familie waarvan Jim -inmiddels grootvader- bijna zestig jaar geleden het gezin opbrak. Hij was als homoseksueel uit de kast gekomen en vertrok een paar jaar later. Zijn dochter, inmiddels in de vijftig en succesvol filmmaker in Australië nam dit gegeven als uitgangspunt voor een verder grotendeels fictief scenario. Wat ze met verve naar de bioscoop toe bracht. Een uitdagende film over haar vader (Jimpa) die zijn onderdrukte omgang rond seksualiteit wist te doorbreken. De hoofdstad van Nederland bleek daarvoor de ruimste mogelijkheden te bieden. In de tijd dat daar homoseksualiteit alleen nog maar als ‘gay’ bestond. En de ziekte aids nog niet als dodelijk was bestempeld. Dochter Hannah groeide op in Adelaide en haar dochter Frances is rond 2024 een tiener. Met alle twijfels vandien. Non-binair heet dat tegenwoordig. Bij wijze van internationale ervaring zal Frances een poosje bij haar grootvader in Amsterdam komen logeren. Ze kennen elkaar uit de verte en Jimpa is zeer op zijn ‘kleine’ dochter gesteld. Jim’s komend pensioen als hoogleraar in de internationale volksgezondheid biedt extra mogelijkheden. Maar er ontstaat twijfel. Van Hannah als verlaten kind van een vader met opvattingen. En van Frances die als non-binair kleinkind gaat puberen. In Amsterdam ontstaat een dicht weefsel van relaties waarin met seks in opzichtige openheid wordt omgegaan en gesproken. Via uitstekende rollen ini drie generaties blijft de diversiteit ervan het bioscoopscherm beheersen. Met ondersteuning van kraakheldere dialogen die nog meer thema’s en emoties aanzwengelen. Karakters die bijzonder willen zijn. Waarmee in onderlinge verwevenheid ook sluimerende negatieve emoties schuilgaan. Ongemakkelijk in de bioscoop. . Het scenario wordt te veelomvattend en soms belerend. Het ontwijkende slot blijft hangen in even emotionele als verplichtende mist. Zware kost. Voor iedereen. Voor Jimpa nog het minst, ironisch genoeg….
Mijn waardering: XXX uit 5 - 6 uit 10

09-06-26 FHB sneak L'affaire Bojarski
Franse solide verfilming van een crimi die op een biografie uitdraait.
Een spectaculaire gefilmde overval op een streng beveiligde bestelwagen. In de buurt van Parijs in 1950. Franse auto’s in nieuwstaat. Een chaotisch vuurgevecht met pistolen. Onder de bewakers vallen doden, een van de overvallers raakt gewond. De buit is een hoeveelheid papier met watermerk. De overvallers ontkomen. Eén ervan blijkt een Poolse migrant die midden in de tweede wereldoorlog in Lyon terecht kwam. Op dat moment de hoofdstad van het Franse verzet tegen de Duitsers. Jan Bojarski leert Frans en concentreert zich op zijn uitvindingen. Na de oorlog werkt hij ze uit maar krijgt als niet-fransman nul op het rekest bij het Franse octrooibureau INPI. Hij ontmoet en trouwt met zijn grote liefde Salomé. Zij heeft eigen inkomen, zij het karig. Soms kan hij net aanvullen met een voorschot van fabrikanten aan wie hij zijn ontwerpen heeft laten zien. Dat de uitvindingen Frans gemeengoed zullen zijn is al duidelijk. Een wat vettig scenario volgt in détail bijna vijftien jaar valsemunterij door Jan Bojarski. In zijn eentje krijgt hij het voor elkaar om verschillende bankbiljetten in enkele coupures te vervalsen. Zodat ze op kleine schaal verspreid en gebruikt kunnen worden. Om te wisselen voor echt geld. in het grootste geheim vanuit zijn verborgen werkkamer aan de schuur van het woonhuis. Natuurlijk zit De Franse Centrale Bank en een gespecialiseerd politieteam constant achter hem aan. Als in veel thrillers met kartonnen karakters. Jaren verlopen met de nieuwe modellen Franse auto’s. In nieuwstaat en zo uit de wasstraat. Met een ongelijkmatige montage voelt de film soms (te) lang aan. Na arrestatie, veroordeling, een uitgezeten gevangenisstraf en liefdevolle hereniging met Salomé wordt het tot slot een Jan Bojarski als Frans nationale anti-hero. In een boeiende film.
Mijn waardering XXX uit 5 - 6 uit 10

04-06-26 FHB kl.zaal maatjesproject Blue Heron
Moeizame film over een gezin van zes dat vanuit Hongarije in Canada terecht is gekomen. Hongaars is een moeilijke taal die in andere talen nauwelijks houvast biedt. Ook niet naar Engels of Frans zoals dat in Canada wordt gesproken. De film is gebaseerd op ervaringen van de vrouwelijke, van oorsprong Hongaarse maker. In het scenario bestaat het gezin uit moeder, vader, Sasha, Jeremy, Henry, Felix. Het is een gezin door de ogen van Sacha. Met puber Jeremy als centrale figuur. Door zijn onverklaarbare buien waarin hij volstrekt onhandelbaar is. Zonder aanleiding, reden of onenigheid met andere gezinsleden. Tijdens zijn buien bestaan die niet. Zodat per keer de familieband als los zand wordt achtergelaten. Sacha is acht jaar en ziet gebeuren hoe haar grote broer de familieband verscheurt. Toch kan ze niet anders dan in verbazing meeleven met Jeremy ‘s wanhoop. Maar ook met het sombere vooruitzicht van hun moeder. De buien van Jeremy maken leven zo goed als onmogelijk. Ondanks de jeugdzorg die Jeremy van een afstand in de gaten houdt. Hij lijkt door te groeien naar een onontkoombaar moment dat een definitief slot moet inluiden. Vervat in strakke associatieve scènes werd dit gedramatiseerd in geloofwaardige rollen. Verbeeld en gemonteerd in een platte stijl van televisie verslaggeving. Het grootste deel van de dialogen in de film is in het Hongaars, de rest in flarden Engels en Frans. Op z’n Canadees. Het lezen van ondertiteling in welke taal dan ook gaat ten koste van de film als geheel. Jeremy ’s onverklaarbare onmacht, Sascha’s kijk op haar getroebleerde broer en haar onvoorwaardelijke moederliefde zin en blijven gelijkmatig. Wat Jeremy ook uithaalt. Het verschil dat overblijft roept dan ook niet meer op dan halfslachtigheid. Over de keuzes die in de film over het gezin zijn gemaakt. Uitgezonderd over Jeremy, helaas.
Mijn waardering XXX uit 5 - 6 uit 10

05-06-26 FHB filmclub Little Trouble Girls
In alle opzichten prachtige film uit Slovenië. Dankzij een sterk scenario, subtiel camerawerk, weergaloos acteren, een bijzondere omgeving en even voor de hand liggende als onbespreekbare thema’s.
De mengeling van fragmenten oost Europees klinkende koormuziek en alledaags geluid krijgt een dragende rol in het verloop van de film. Muziek roept emoties als het met lichamelijke inspanning geoefend wordt en uitgevoerd. Lucija zit met haar dertiende op een katholieke meisjesschool. Onderwijs van ursulinenzusters is overal conservatief en gedegen; handhaving van orde gedrag is strak en streng. Ook in Nederland wordt dat nog altijd herkend. Als Lucija wordt gevraagd voor het koor van de kerk mag mee naar een retraite voor koorrepetities. Naar een fraai ursulinenklooster dicht bij de Italiaanse grens. Onder nieuwe contacten in de bus er naartoe steken haar eerste twijfels over haar eigen lichaam en leven de kop op. Een deel van het klooster wordt gerestaureerd. Pal tegenover de werkzaamheden worden de meisjes in kleine groepjes in een galerij slaapkamers ondergebracht. Snel genoeg beginnen de repetities onder leiding van een strenge muziekleraar aan de piano. De film concentreert zich volledig op Lucija en wat zij meemaakt. Muzikaal en daarbuiten. In veel lang aangehouden close-ups wordt alle onzekerheid bijna voelbaar. Over haar zingen, maar ook rond gevoelens naar andere meisjes en over de mannen aan het werk. Vooral van Ana-Marija leert ze veel. Over muziek, zingen en mannen. Als ze vermoed dat Ana-Maria subtiel aanstuurt op lichamelijk contact. Wordt de verwarring alleen maar groter. Tijdens de repetities verraadt haar gezicht toenemende twijfel over alles wat ze aan het beleven is. In tegenstelling met de muziek. Een even wrede als intense muziekscène leidt naar een moeilijk slot van deze uiterst gevoelige film. Voorlopig zal Lucija in Slovenië met moeite volwassen en zelfstandig kunnen worden.
Mijn waardering XXXX uit 5 - 9,8 uit 10

02-06-26 FHB sneak A Sad and Beautiful World
Indrukwekkend speelfilmdebuut van een vrouwelijke documentairemaker. Fictie rond een liefdesverhaal in Beiroet. In drie generaties en tegen de achtergrond van de ooit bruisende hoofdstad van Libanon. Na een verwoestende burgeroorlog in de jaren negentig van de vorige eeuw moest er veel worden herbouwd. Nog tijdens heftige vijandigheden worden Nino en Yasmina in hetzelfde ziekenhuis geboren. Vrijwel op hetzelfde moment. In de film zal deze lotsverbondenheid hun leven blijven bepalen. Ze groeien op in een sfeer van verlies, waaruit ze alle twee willen ontsnappen. Per trein, naar een paradijselijk eiland dat ze in de verte kunnen zien. Ze zijn nog geen tien als hun poging mislukt. Omdat Yasmina’s ouders verhuizen worden ze van elkaar gescheiden. Maar zoveel jaar later komen ze elkaar weer tegen. In Beiroet drijft Nino een restaurantje met een plaatselijke reputatie. Daarvoor moet hij iedere dag weer alle zeilen bijzetten. Met veel ad-hoc improvisatie. Yasmina woonde een paar jaar in Duitsland. Met een veel breder perspectief kwam ze terug en heeft een baan in Beiroet voor de Libanese overheid. Met de herinneringen aan hun kindertijd worden ze stapelverliefd op elkaar. Een even ontspannen als degelijk scenario. Uitstekende hoofd- en bijrollen zijn met inventief camerawerk in vaak geestige scenes in elkaar geregen. In alle opzichten is de montage voorbeeldig. Contrasterende emoties worden subtiel tegen elkaar gehouden. Verschillende scènes wijzen op de veranderingen in Beiroet. Op een filmische en een rustig tempo wordt de nieuwe liefdesrelatie van Nino en Yasmina. tegen het licht gehouden. Daarvoor wordt naar hun verleden teruggegrepen. Ook in de verhoudingen binnen families en vrienden verandert er veel. Terwijl de spanningen in Beiroet weer beginnen op te lopen blijft er toch een prachtige wereld over. Zij het met een weemoedig slot. Van een film op z’n best.
Mijn waardering XXXXX uit 5 - 9 uit 10

6-05-25 FHB sneak Solomamma
Noorse film die in samenwerking met nog eens vier landen tot stand kon komen. Het scenario begon vanuit een idee rond de ouderlijke verhoudingen van kinderen verwekt via spermadonatie. De regelgeving daar omheen is per Noord Europees land verschillend. Zodat tussen Noorwegen en Denemarken daarmee onvoorspelbare situaties kunnen ontstaan. Als voorbeeld Edith, een alleenstaande moeder die werkt bij een krant in Oslo. Ze denkt over een tweede kind naast haar zoontje Sigurd , vier jaar oud.. Door klasgenootjes op de lagere schoon wordt Sigurd vaak gevraagd over zijn vader. Die bestaat niet. Misschien daarom trekt hij zoveel op met Molly. Die woont in een gezin met een moeder en vader Niels. Edith ziet wel gelijkenissen tussen Molly en Sigurd. Door een ondoordacht toeval krijgt ze de naam van Molly’s donor te weten. Onder een journalistiek voorwendsel zoekt ze die op en probeert zoveel mogelijk over hem te weten te komen. Het wordt een obesssie. Niels zou wel eens een ideale kandidaat kunnen zijn. Zowel scenario als film blijven even serieus als lichtvoetig. Ondertussen komen er wel verstrekkende thema’s bijna terloops voorbij. Intelligentie, opvoeding, carrière en gezinsverband. Met de nodige onverschilligheid blijft Niels afstand houden, maar kan gaandeweg zijn eigen kwetsbaarheden niet maskeren. Edith’s aanhoudende belangstelling was dan ook van meet af aan meer dan alleen journalistiek. Zodat twijfels en emoties over erfelijkheid, psychologische eigenschappen, gezinsleven voor Sigurd en weer een donorschap over elkaar heen buitelen. In sommige stekelige scènes spat het ongemak ervan af. Begrijpelijk, door de situatie die met puntige dialoog wordt weergegeven. Aangevuld via uitstekend geschreven bijrollen rond Edith’s sociale omgeving. De complexiteit van emotionele, maatschappelijke en niet te vergeten commerciële belangen rond (de gevolgen van) spermadonorschap komt in een weinig verassend slot vriendelijk en kraakhelder aan het licht.
Mijn waardering XXXX uit 5 - 7,5 uit 10

Irak, zo’n veertig jaar geleden. De bevolking zucht onder het totalitaire schrikbewind van dictator Saddam Hoessein. Door de oorlog met buurland Iran is land en bevolking volkomen uitgeput. Daarnaast worden Iraakse doelen vanuit de lucht regelmatig aangepakt door de Verenigde Staten. In Irak zelf is Saddam Hoessein ook populair. Ondanks de gevreesde ‘geheime’ dienst van de nationale garde. Als verplichte traditie wordt iedere verjaardag van president Hoessein aangezet. Met talloze evenementen in de hoofdstad Bagdad. Voor aangewezen vrijwilligers uit heel het land. Zo grijpt de negenjarige Lamia de kans aan om voor de jarige president een taart te maken. Die ze hoogstpersoonlijk aan hem mag overhandigen. Afzeggen kan niet, dat zou te veel opvallen. Ook is ze bang dat Oma BiBi alleen maar meegaat om haar uit te huwelijken. Vanuit een stadje tussen de ondiepe moerassen van Eufraat en Tigris reizen ze naar Bagdad. Lamia neemt wel haar haantje mee. Dat heet Hind en ze zullen onafscheidelijk blijven. De sfeer in deze debuut film slaat meteen bij aankomst om naar even drukke beelden in een dikke geluidsbrij. Ruziemakende mensen. Niemand laat de ander uitspreken. En iedereen bedriegt. Oma Bibi blijkt een boze oma, dus loopt Lamia weg. Om zelf de ingrediënten te kopen die ze nodig heeft voor een taart. Met hulp van Saeed, een Bagdads straatschoffie. Samen met Lamia, Hind en Saheed maken ze een bizar als angstwekkend avontuur mee. Alles draait om de taart voor het grote feest de volgende dag. Een redelijk solide scenario gebaseerd op eigen herinneringen van de maker. Alle rollen gespeeld door lokale personen. Met Lamia als centraal karakter. Tot en met het wrede onzichtbare slot. Dit beklemmend debuut in 2025 door een vrouw en in CinemaScope-formaat bewijst het bestaan van een heel ander Irak. Zoveel jaar later, zonder schrikbewind.
Mijn waardering XXX uit 5 - 5,4 uit 10

19-05-26-FHB sneak Love Me Tender
Een uitgesproken Franse film met een Engelse titel. Als degelijke verfilming van een boek uit 2020. Deel twee van een autofictionele trilogie gebaseerd op de eigen ervaringen van de auteur. Centraal staat Clémence, die op vijfenveertigjarige leeftijd besluit haar huwelijk te beëindigen. Die keuze leidt tot een slepende juridische strijd over seksuele autonomie, individueel recht en institutionele rechtspraak. Clémence kiest voor een leven als lesbienne, terwijl haar ex-man Laurent zijn toevlucht zoekt tot procedures binnen het Franse rechtssysteem en officiële jeugdzorg instellingen. Nadat ze uit elkaar zijn gegaan, houdt Laurent zich niet aan de afspraken van de omgangsregeling. Hun zoon Paul zit nog op de basisschool en woont bij zijn vader. Als partner is Laurent vrijwel uit Clémence' leven verdwenen, maar als vader blijft hij een bepalende factor. In het boek komt Clémence uit een Franse diplomatenfamilie en geeft ze een mogelijke carrière in die richting op. In het scenario werd dat een sportlerares die dagelijks in het zwembad aanwezig is. Waardoor de lichamelijkheid van haar seksuele contacten extra nadruk krijgt. In een sterk gespeelde hoofdrol blijft Clémence het centrale personage. Tegen de achtergrond van Parijs toont de film een gedramatiseerde, jarenlange strijd van een moeder die haar zoon wil zien opgroeien. Maar tegelijkertijd ook de vrijheid van haar seksualiteit beleeft. In korte affaires en iets langduriger relaties. Maar die niet (kunnen) leiden tot de onvoorwaardelijkheid in een familieband. In uitdrukkelijke scenes wordt het verschil in beeld gebracht. Fotografie en camerawerk zijn in orde. De karakters rond Clémence zijn geloofwaardig, zij het vanuit een eigen perspectief. De scenes met Paul als opgroeiende jongen krijgen nadruk. Gedachten die door een vrouwelijke stem worden voorgelezen zijn ongetwijfeld uit het boek. Het open slot is geen autofictie meer, en twijfels over gezinsverband, langere relaties en korte affaires blijven bestaan.
Mijn waardering XXX uit 5 - 5,6 uit 10

08-05-26 FHB filmclub Treat Her Like a Lady
Super Nederlandse film met een Engelse titel. Vooralsnog niet internationaal uitgebracht, lijkt het. Tweede speelfilm van een ervaren regisseur. Geboren in Nederland, met een Chileense en Nederlandse achtergrond. Grootgebracht in diverse wijken van Amsterdam. In 2004 rondde ze twee filmopleidingen af en is sindsdien met succes werkzaam in Amsterdam. Het scenario van deze film schreef ze op basis van haar Nederlandse ervaring. Met haar eigen, niet bijster Nederlandse kijk op de periode dat ze in Amsterdam opgroeide. Sandra, moeder van bijna puber dochter Harry en haar jongere zus Stella is alleenstaand. In het begin van deze eeuw niet meer een grote schande. Maar met een niet helemaal Nederlandse achtergrond toch beperkend. Door de nodeloos ingewikkelde wet- en regelgeving rond Nederlandse sociale stelsels. Die in principe altijd onder druk staan. Onder het motto dat haar kinderen daar niet onder mogen lijden stelt Sandra alles in het werk om ze een betere wereld te laten beleven dan ze zelf meemaakt. Geldzorgen, gedoe met uitkeringen, dwangbevelen en maatregelen zorgen hooguit voor een sober bestaan. Ook tijdens een zomerse hittegolf heeft Sandra een even creatieve als geestige oplossing voor bijna alles. Zodat de onbevangenheid van haar kinderen wordt aangetast. Totdat de eerste ambtenaar zich aan de deur aandient voor de handhaving van hittegolf regels. De vlotte verfilming van een goed geschreven scenario zorgt voor scènes waarmee veel Nederlandse situaties vrolijk op de hak worden genomen. Soms op het karikaturale af. Alles in zomerse kleuren benadrukte fotografie. Geloofwaardige pre puberale lamlendigheid tegenover de volharding van moeder Sandra naar haar kinderen. Tot en met het slot een plezierige, goed gemaakte film. Met een frisse on-nederlandse kijk. Vandaar de Nederlandse ondertiteling van dialogen?
Mijn waardering: XXX uit 5 - 7 uit 10

04-05-26 FHB sneak Tre ciotole
Een briljante boekverfilming die klein begint maar eindigt met een bijna allesomvattende (mede)levenservaring. Rond Marta, die in Rome alle fases van volwassen leven doormaakt. In twee wijken die strijden tussen toeristische authenticiteit en commerciële (on)mogelijkheden van de Romeinse keuken en cultuur. Martha is al een aantal jaren getrouwd met Antonio. Kok en eigenaar van een succesvol restaurant in Trastevere, een voormalige arme, maar nu trendy wijk van Rome. Begonnen met Marta die zijn vrouw werd totdat een dolverliefd bestaan niet langer kon duren. Er moesten keuzen gemaakt worden. In een film waarin alles lijkt te kloppen wordt dat in een niet lineair scenario overduidelijk. In de allereerste scène loopt een briljant geschreven huwelijkse discussie uit op Antonio’s keuze. Hij trekt zich tijdelijk uit zijn huwelijk terug. De wijk Testaccio, biedt nieuwe mogelijkheden. Marta blijft in twijfel en vereenzamend in rouw achter. Met de emotionele afstand van haar oudere zus Elisa kan ze niet zoveel. Marta’s vermageren is wel een goed idee. Een zorgvuldig scenario met originele vondsten maar in vederlichte toon laat zien hoe Marta haar eenzaamheid omzeilt. Dankzij of ondanks de personen om haar heen. Als geloofwaardige omlijsting, of als even geloofwaardige opzet voor aankomende rouw. Die uiteindelijk door Marta zelf ook wordt omzeild. De Spaanse vrouwelijke regisseur -autodidact- schreef mee aan het scenario. Even compacte als natuurlijke dialogen. Uitstekend vertolkt. Subliem Amerikaans camerawerk door een vrouw, met in iedere opname onopvallend aandacht voor het verhaal. Wat het ook zou worden, Ongeacht de emoties. Soepel gemonteerd in tijdsprongen van dagen, weken en jaren. In een allesomvattend slot waarin op dezelfde plaats en hetzelfde moment verschillende diepgevoelde emoties samenkomen. Tot in de bioscoop.
Als indrukwekkende filmervaring.
Mijn waardering: XXXXX uit 5 - 9 uit 10

28-04-26 FHB sneak Two Prosecutors
Maar liefst zes landen, drie West-Europese en drie met een Russische connectie in het verleden waren nodig om dit Europese project van de grond te krijgen. Nu twee presidenten met hun persoonlijke machtsinvloed koninklijke c.q. Tsaristische titels nastreven, duikt het Sovjet-Unie verleden vanzelf weer op. Ruim een eeuw geleden werd na de Russische revolutie de bestuursstructuur gewijzigd. Zogenaamd namens het volk. Maar binnen een paar jaar uitgebouwd tot schrikbewind. Een minimum aan openheid, een politiek gezuiverd rechtssysteem, showprocessen en ongecontroleerde bevoegdheden voor politieke terreur. Het Stalin schrikbewind werd wereldberucht. In late jaren dertig van de vorige eeuw speelt deze film. De NKVD is het gevreesde Volkscommissariaat voor Binnenlandse Zaken van de Sovjet-Unie. Geheime politie, volstrekt onzichtbaar voor de communistische rechtsorde. De film is even sober als strak en dwingend. Het scenario is gebaseerd op een waar verhaal. De ervaren Oekraïense maker legt een tergende nadruk op politieke bureaucratie. De nog jonge Kornyev -gediplomeerd als communistisch jurist- krijgt een Sovjet opdracht: Als beginnend aanklager moet hij onregelmatigheden in een regiogevangenis onderzoeken. In pseudo-zwartwit en een hoog kader wordt Kornye’s onbevangen volharding in het onderzoek gevolgd. Wat blijft opvallen zijn de intimiderende smoelen van personages die in de film bevolken. In het verdere verloop krijgt ieder beeld in doortrapt trage montage, de zorgvuldige locatie- en karakterkeuze, de fotografie en camerawerk een onheilspellende sfeer. Het lange wachten voor een gesprek met de hoogste aanklager maak je in de bioscoop in alle angstvalligheid mee. Kornyev’s onderhoud met zijn ervaren collega van het Volkscommissariaat voor Binnenlandse Zaken laat niets aan duidelijkheid over. De lange arm van dictator Stalin. Het slot kun je lang van tevoren zien aankomen. Een verborgen stuk geschiedenis. Driekwart eeuw later kon dat alleen vanuit Europa aan de vergetelheid worden onttrokken. Met een even leerzame als gedegen film.
Mijn waardering: XXX uit 5 - 7,4 uit 10

10-01-25 FHB filmclub When The Light Breaks
Eigentijdse film uit Ijsland. Een even sobere als gevoelige film over plotseling verlies en een lang etmaal eerste rouw. Op de ochtend van een IJslandse zomerdag waarop de zon nauwelijks helemaal omgaat rijdt Diddi door een lange tunnel. Op weg naar zijn vriendin Klara, Ze hebben elkaar al een poosje niet gezien. Hij rijdt een ontploffing in waarin meerdere automobilisten met hun passagiers het leven laten. Binnen minuten beheerst het al het nieuws. Ook bij de klas van Diddi aan kunstacademie van Reykjavik. Als Una er aankomt weet ze van het ongeluk. Terwijl haar klasgenoten geen enkel vermoeden hebben dat ze sinds kort een serieuze relatie met Diddi heeft. Behalve Gunni, maar die is er ook niet absoluut zeker van. Of Diddi is omgekomen blijft een paar uur onzeker. Als karakter draagt Una de film. Even zelfbewust als onzeker maar vooral ongerust. Als bekend wordt dat Diddi ook is verongelukt verdwijnt alle grond onder haar voeten. Voor klasgenoten is alle smart halve smart. Maar niet voor Una met haar geheim. Een even simpel als grondig scenario over een lange dag verlies en rouw. In schurende kalmte schitterend vertolkt en vooral filmisch stemmig weergegeven. Het zijn de beperkingen die een meester laten zien: IJslands licht en camerawerk voor kleine verwikkelingen, Samen beleefde ontzetting en verdriet. Una’s close-ups voor het weergeven van verstandhoudingen zijn fenomenaal. Minimale dialoog en geluid zijn overtuigend en de montage concentreert zich op Una. Geluid, muziekkeuze en plaatsing ervan dragen bij aan de ontroering van het slot. Een lange opname die teruggrijpt naar het begin. Die de zaal in stilte laat achterblijven. Als een lange pauze vóór het applaus na een fraai uitgevoerd stuk muziek .
Mijn waardering XXXX uit 5* - 8 uit 10

16-04-26 FHB kl.zaal BROkenENGlish
Wonderlijke biografie van Marianne Faithful. Een invloedrijke singer/songwriter in het Verenigd Koninkrijk. Met een carrière die begon in de zestiger jaren van de vorige eeuw. Tot haar overlijden vorig jaar.
In 1963 hadden The Beatles als eerste toonaangevende popgroep de wereld veroverd. In Londen was de Londense Marianne Evelyn Gabriel bij toeval aanwezig in een geluidsstudio. De band van haar vriendje Mick zou een ballade opnemen. De platenmaatschappij kwam er niet uit dus werd voor een ander liedje gekozen. De tekst was nog niet af. In de studio mocht Marianne een versie inzingen. Akoestische gitaar. Later aangevuld en afgewerkt met extra instrumenten en als single uitgebracht. De broze stem en voordracht van een zeventienjarige scholiere die terugkijkt op haar voorbije jaren werd een internationale hit. Daarmee werd Marianne Faithful gelanceerd. Achter de schermen hield ze beslissende invloed. Op haar repertoire, opname, afwerking en uitbreng. Bij die succesvolle carrière hoorde in die tijd ook dat haar onstuimige privéleven eens in de zoveel tijd in de openbaarheid verscheen. In alle detail: privé crises rond seks & drugs & rock-’n-roll. Voor en door alleen maar mannen. De opzet van deze biografie is bijzonder. Als eerste project van een verzonnen Ministry of Not Forgetting zijn de werkelijke regisseur en commentaarlezer in een geluidsstudio bezig. Met Marianne in beeld. Tegen de tachtig, zwaarwichtig in een rollator en met zuurstofondersteuning. Als verzorgde verschijning is ze even welbespraakt als weloverwogen. Nu in een persoonlijke terugblik op haar voorbije zestig jaren. Ondersteund met muziek- en beeldfragmenten uit een fictief archief. En uitspraken van aangezochte vaak jongere collega’s. Het resultaat is boeiend. Marianne Faithful als Marianne Evelyn Gabriel. Open, veeleisend, verbaast maar even nieuwsgierig als relativerend over haar leven en levensloop. Privé, professioneel, nieuwe inzichten. Totaal onverwacht overleed Marianne Faithful op een moment dat de opnamen nog niet waren afgerond.
Mijn waardering XXX uit 5 - 7 uit 10

21-04-26 FHB sneak 13 jours, 13 nuits
Waarheidsgetrouwe reconstructie van de allerlaatste weken en uren van de evacuatie uit Kabul in 2021. De Amerikaanse operatie Operation Allies Refuge liep al. Ambassadepersoneel, tolken, vertalers, agenten, bestuur en personeel van niet gouvernementele organisaties werden in helikopterkonvooien naar veiliger landen overgebracht. Met bijbehorende Afghanen. Tien jaar lang had doodgelopen diplomatie en oorlog met fundamentalistische bewegingen in diverse landen niets opgeveerd. In Afghanistan joeg de Taliban alle westerse vertegenwoordigingen van (NATO) landen en hulporganisaties het land uit. Veel sneller als verwacht werd het land overspoeld door goedbewapende maar ongecoördineerde milities. Niet op de hoogte van afspraken die met de Amerikanen gemaakt Zoals de controle van Hamid Karzai International Airport dicht bij Kabul. Alle landen probeerden hun mensen naar die luchthaven te krijgen. Eenmaal doorgedrongen in het centrum was ieder overzicht verloren en ontstond paniek. Nu was iedereen op zichzelf aangewezen. Paniekbeelden in die chaos gingen de wereld over. Later verwerkt in allerlei verslagen en documentaires. In deze film zijn werden veel van die beelden gereconstrueerd voor een speelfilm. Met het Franse perspectief als uitgangspunt. Afgebakend in de belevenissen van mensen van een (Franse) hulporganisatie. De persoonlijke en politieke toedracht tijdens de algemene paniek van de evacuatie brengt de groeiende chaos van dertien dagen paniek in augustus 2001. Op verschillende plekken in Kabul en binnen de luchthaven. De dertien uren zijn een greep uit de gebeurtenissen in die periode. Een knappe scenario-constructie brengt veel herkenbare beelden en/of feiten in chronologische volgorde bij elkaar. Als reconstructie of aanvullende fictie geloofwaardig verfilmd. Gemonteerd op een manier waardoor het merendeel van de 6720 seconden in de bioscoop strak staan van de spanning. Even leerzaam als ontluisterend voor een situatie die tot op de dag van vandaag niet is opgelost.
Mijn waardering XXXX uit 5 - 8 uit 10.

12-04-26 FHB kl zaal Romaría
Boeiende film op basis van autobiografische herinneringen en fictie. Samengevoegd in een scenario van de maker. Uitgangspunt is Spanje in 2004, toen simpele mobieltjes (GSM) al bestonden. Marina is als pleegkind opgegroeid in Barcelona en inmiddels, achttien jaar. Aan haar natuurlijke ouders heeft ze nauwelijks herinneringen. Overleden toen zij nog heel klein was. Nu wil daar meer over weten. Ze reist naar de badplaats Vigo aan de andere kant van Spanje. Meer dan een familienaam van haar vader, wat initialen en de plaats waar die vandaan kwam weet ze niet. Als karakter blijft Marina schuchter en onzeker. Ook over zichzelf. Wat ze wel weet is dat ze een beurs wil regelen voor een filmopleiding. Al bij de eerste controle voor die aanvraag blijkt dat haar voornamen niet passen in de familienaam. Die wel bestaat. Na wat telefoonnummers blijkt ze toch een familie te hebben. Een opa die nog leeft, wat ooms en tantes, neven en nichten. Voor een paar dagen logeren wordt een slaapplaats op een boot geregeld. Het onthaal is vriendelijk. Dan blijkt een fors zeiljacht, een van de eigendommen van de welgestelde familie waarin ze terecht is gekomen. Bijna allemaal wonen ze in de buurt van de jachthaven in Vigo. Via diverse familieleden krijgt ze veel te horen over haar ouders. Verhalen uit de jaren ’80 van de vorige eeuw en heel verschillend. Hun overlijden blijft geheimzinnig. Op de boot vindt Marina Een handgeschreven dagboek van haar moeder. Dit wordt dit de basis van een in alle details prima gemaakte film. Rond haar natuurlijke ouders. Ook in Vigo rond 1986. Niet in feitelijke volgorde. Naast scènes van aangezette feitelijkheden, ook angstige vlagen van herinneringen. Ingepast in de nieuw verzonnen (auto?)biografische context van 2004. De nieuwe(?) filmische vertelwijze rond feit en fictie zorgt voor een even fraaie als authentieke film.
Mijn waardering XXXX uit 5 - 8,4 uit 10

07-04-26 FHB sneak L'ENGLGOUTIE
Ambitieuze Franse film over de eeuwwisseling naar 1900. Een reconstructie van de laatste weken in een hooggelegen dorpje tegen de bergen van het departement Charente-Maritime in zuidwest Frankrijk. Waar het in die tijd de gewoonte was dat vrijwel alle mannen tijdens de wintermaanden afdaalden naar lager gelegen gebieden. Soms zelfs tot aan de kust. Om te werken en met hun inkomen het dorp in stand houden. Goeddeels door vrouwen met hun uitgedunde families. Zorg voor ouderen en de opvoeding van kinderen. Maar ook opleiding. Want echte scholen bestonden er nauwelijks. Terwijl de noodzaak van algemene alfabetisering zich opdrong. In een lange reeks trage instelling wordt deze context gaandeweg neergezet. Een dik aangeklede nog jonge vrouw loopt het pad door een besneeuwde helling naar boven om zich als surrogaat moeder bij een gezin te voegen. Aimée Lazare wordt zowel huishoudster als instructrice. Om de kinderen, Daniel een jongen en Pépin, een meisje- het lezen bij te brengen. Met enige opzichtigheid zien we de knorrige grootvader lezen in een boek van René Descartes. Wat volgt is een reeks anekdotische scènes over het leven in de bergen, isolement en bijgeloof in gesproken dialect. Tegenover meer seculiere en pragmatische verklaringen voor alles wat zich afspeelt. En dat met weinig woorden in verstaanbaar Frans. Leven, lijden en dood. In de volgende eeuw het afzweren van mysterieuze verdwijningen van personen en de aanwezigheid van mythische wezens. Alleen de kinderen begrijpen hoe ze met Aimée om moeten omgaan. Dat wordt wederzijds in een verder overrompelende ervaring. In een ouderwets hoog kader (1:166) en een enkele lens krijgen de mannenrollen ook nauwelijks context in scenario en regie. Ondanks donkere instellingen in louter bestaand licht. Tegenover nadrukkelijk kleur met overmatig veel wit voor buiten. De bizarre digitale kleurcorrectie voor bioscoop wakkert veel pretenties allen maar aan.
Mijn waardering XX uit 5 - 3 uit 10

10-04-26 FHB filmclub Calle Málaga
Even Innemende als charmante film over een weduwe op leeftijd. Maria Angeles woont al bijna zestig jaar in Tanger. De stad in het noorden van Marokko die door de eeuwen heen uitgroeide tot bescheiden multiculturele metropolis. Na de tweede wereldoorlog kwam Maria Angeles er terecht als dochter van een vluchteling. Niet de enige die het dictatoriale regime van generalissimo Franco in Spanje wilde ontwijken. Pas na herstel van de democratie, ruim een generatie later kon haar dochter Clara zich definitief in Madrid vestigen. Maria Angeles woont nog steeds in de Spaanse enclave. Dicht tegen het centrum van Tanger. Met een Arabische achtergrond van kleinschalige voorzieningen waar ze volledig is ingeburgerd. Iedereen kent haar als dame die ze graag helpen met zelfstandig wonen. Het contact met Clara is vooral telefonisch en zeker niet overmatig. Met haar maken we kennis tijdens een bezoek waarin ze zorgen uit over de toekomst van haar moeder. Nu alleen in het grote bovenhuis waar ze zelf ook opgroeide. Het is beter als het zonder haast te koop wordt gezet. Het experiment met een zorgwoning in Madrid wordt een grote mislukking. Via een soepel scenario rond een geestig geschreven karakter worden gaandeweg talloze thema’s aangeroerd. Vorderende leeftijd, ouder zijn, eenzaamheid, relaties, moeite met verandering, maar ook doortastend initiatief. Zij het met lokale hulp. De rol van Maria Angeles draagt de hele film en wordt fenomenaal gespeeld. De overige karakters mogen wat vlakker zijn in de wijze waarop het scenario zich ontvouwt. Zoals dochter Clara en Josefa, schoolmaatje van vroeger. Nu kloosterzuster met wie ze haar twijfels kan delen en van wie ze steun krijgt. Onverwachte ontwikkelingen rond Don Manuel worden in eerlijke oudheid verbeeld Alle belevenissen leiden tot een slot dat je in een vriendelijk perspectief zelf mag verzinnen.
Mijn waardering XXX uit 5 - 7 uit 10

29-03-26 FHB kl.zaal AMRUM
Derde generatie oorlogsfilm die zich afspeelt op een van de kleinste Waddeneilanden. Nog geen 2,5 km² Duitsland vlak bij Denemarken. In de laatste dagen van de tweede wereld oorlog spaarzaam gebruikt als schuiloord voor de burgerbevolking. Weg van de vele luchtaanvallen op Noord-Duitse havensteden. De derde oorlogsgeneratie werden de kinderen die als baby, peuter, kleuter of scholier de oorlogshandelingen doorleefden. Eerst onbewust, later nog onbevangen voor wat er zich in Duitsland aan het afspelen was. Het plan voor deze film was van twee ervaren filmmakers. De oudste, een tachtiger kon putten uit persoonlijke herinneringen aan zijn verblijf op Amrum. Zijn jongere collega, van Turkse afkomst kon daarmee de verwarring verbeelden waarmee opgroeiende kinderen tijdens de Nazi periode via hun ouders werden opgescheept. Tegen het eind ervan ontkwam ook het geïsoleerde Amrum er ook niet aan. De twaalfjarige Nanning komt met zijn moeder en tante Ena terecht op het eiland. Als. vluchtelingen uit Hamburg dat door de Engelse luchtmacht zwaar wordt gebombardeerd. Moeder Hille is fanatiek nazi: een vlag met hakenkruis voor de deur, een portret van der Führer aan de muur en aan het ontbijt ruzie daarover met haar zus Ena. Het scenario concentreert zich op de nieuwsgierige onschuld van Nanning. Op het moment dat het zinderen over een aanstaande capitulatie al is begonnen. Met de zelfmoord van Hitler schiet moeder Hille in een mentale kramp. Het even afstandelijk als vlak scenario werd voltooid en geregisseerd door de jongere collega. Met de herinneringen uit eerste hand als basis. De wat nadrukkelijke regie van karakters in het scherpe eilandlicht laat nadrukkelijk ruimte voor enige sympathie voor Nanning. Fraaie fotografie, wat slome cameravoering en montage leiden tot een voorspelbaar einde. Het filmisch stileren van herinneringen doet helaas wat afbreuk aan de authenticiteit en geloofwaardigheid ervan.
Mijn waardering XX uit 5 - 5 uit 10

24-03--2026 FHB uitwijk naar FTH bl.zaal H is for H A W K
Knappe boekverfilming rond een bijzonder rouwproces. Helen is de dochter van een succesvolle persfotograaf in het Verenigd Koninkrijk.
Een paar keer mee op reportage heeft haar leergierigheid aangewakkerd. Nog geen dertig is ze verzeild geraakt in de universiteitskringen van Cambridge. Met academische vraagstukken kan ze uitstekend overweg. Aan jonge studenten probeert ze haar academische nieuwsgierigheid over te brengen. Tijdens een vroege ochtend met haar vader vogels kijken in het Engelse natuurlandschap zien ze tegen de blauwe lucht een havikskoppel ontstaan. Daar willen ze alle twee meer van weten. Maar een paar dagen later overlijdt haar vader door een hartstilstand. Helen wordt alleen achtergelaten met de obsessie die ze net heeft opgelopen. Na wat studie besluit ze een jonge havik te kopen. Om thuis op te voeden. Eenvoudig is dat niet. Met de naam Mabel groeien ze samen uit tot een vertrouwde verschijning in de stad, op de universiteit, in lokalen en kamers waar ze soms moet zijn. Haar hobby, zoals het overal wordt genoemd is geen hobby. Maar een havik die ook haar eigen gang moet leren gaan. Op z’n haviks. Tussen de spectaculaire beelden van dit proces zwengelt het inventieve scenario terloops diepgaande thema’s aan. In een academische benadering over de verhouding tussen mens en dier. In dit geval Helen en Mabel. In de rol van Helen strijden tegenstrijdige emoties met elkaar. Zich doelbewust afsluiten van de werkelijkheid van het overlijden van haar vader. Tegenover de poging om met haar havik Mabel tot een onderlinge erkenning te komen. De rol van Mabel is even dragend als subtiel en wordt van begin tot eind uitmuntend vertolkt. Op zichzelf is het slot niet spectaculair maar wel veelzeggend. Een uitstekend gemaakte en veelzeggende film.
Mijn waardering XXXX uit 5 - 8,2 uit 10

10-03-26 FHB sneak 10-03-26 FHB sneak DREAMS
Na een vlakke opening begint meteen op te vallen dat het niet bijster originele scenario in lange instellingen werd verfilmd. Nauwelijks gemonteerde opnamen van een intense relatie tussen Fernando en Jennifer. Fernando is als ambitieuze balletdanser vanuit Mexico naar San Francisco is gereisd om zijn vriendin te bezoeken. Die is niet thuis, maar heeft wel gezorgd dat haar vriend toegang heeft tot de luxe flat waar ze woont. Fernando verwelkomt Jennifer in haar flat met allesverzengende seks. Een ononderbroken lange instelling. In regie en camera zorgvuldig gechoreografeerd om (te) expliciete beelden te vermijden. Als opzichtige opzet voor het eerste begin werpt het wat vreemd licht op de verhouding. Die door het verschil in persoonlijk belang alleen maar ingewikkelder kan worden. In het scenario zijn de karakters misschien vlak, de rollen worden geloofwaardig ingevuld. Toch zijn er situaties die het geheel schurend ongemak meegeven. Natuurlijk wil Jennifer alles doen om te zorgen dat haar Fernando, vooralsnog als illegaal vluchteling in de Verenigde Staten kan blijven. Het liefst in San Francisco, waar haar familie een prominente rol heeft in elitair kunstzinnige kringen. Dat wordt in enkele verspreide scènes strak neergezet. Officiële speeches wijzen op komende ontwikkelingen. Binnen de familiekring worden allerlei bezwaren tegen Fernando in alle vrijzinnigheid genegeerd. Zo geeft zijn talent de kans om zijn balletopleiding voort te zetten. Aan een toonaangevend balletinstituut in San Francisco. In lange opnamen die daar gemaakt werden is het talent van Fernando onmiskenbaar. Met een gespecialiseerde piano repetitor, een veeleisende choreograaf in een galmende balletzaal worden echte balletliefhebbers niet in de watten gelegd. In ruim twee uur krijgt De film zijn weinig verassend slot. Daarin zijn alle intermenselijke relaties tot zover een verdienmodel geworden. Behalve voor Fernando. Maar dat kon je van héél ver zien aankomen.
Mijn waardering XXX uit 5 - 6,3 uit 10

22-03-26 FHB IL CONFIRMISTA
Boekverfilming uit 1970, opnieuw uitgebracht in de digitale bioscoop van 2026. In het analoge tijdperk een redelijk succes. Destijds wel gewaardeerd als meesterwerk. Dat zou nog maar beperkt zichtbaar zijn in het reguliere, strikt commerciële bioscoopcircuit. Er was een alternatief bioscoopcircuit aan het ontstaan voor belangrijke, minder commerciële films. In kleine 16mm theaters (filmhuizen) konden ze enkele malen vertoond worden. En daarna de (goedkopere!) kopie naar het volgende filmhuis te sturen. Beginnende distributeurs zochten een hechte internationale samenwerking met allerlei filminstituten. Zo ontstond in veel landen een solide (tweede!) filmcircuit dat zich met wat culturele overheidssteun kon blijven professionaliseren. Tot en met de digitalisering van distributie en vertoning begin deze eeuw. Geen gezeul meer met kopieën. Meer zalen met meer vertoningen van meer films. Nieuw en oud, in alle denkbare filmformaten en met constante kwaliteit. Die zich in de loop der jaren bleef verbeteren. Voor de derde keer terugzien van IL CONFIRMISTA is een op zichzelf staande filmervaring. De eerste keer een prima projectie in een behoorlijke Londense bioscoop. Bijna twintig jaar later een beroerde 16mm kopie in een kleine Amsterdams zaaltje. Als annex van een commerciële bioscoopketen. Afgelopen zondag zag ik een ronduit spectaculaire film, waarvan het scenario zich concentreert op de hoofdrol. In een tijd veel Italianen onder dictator Benito Mussolini zich stiekem lieten voorstaan op hun onderhuids fascistische beleving. In tegenstelling tot Parijs. De vertelvorm moet destijds nieuw geweest zijn. Nu doet die nadrukkelijk en gedateerd aan. De chronologie is niet lineair. Sommige flashbacks, krijgen overpeinzingen die de omringende context een onbegrijpelijke draai lijken te geven. De enscenering is geweldig, de karakters geloofwaardig, de fotografie met sturend camerawerk is weergaloos. Het slot is even spannend als dramatisch. Van een politieke thriller waarvan context en coherentie na een eeuw later toch versleten lijkt.
Mijn waardering XXXX uit 5 - 7,7 uit 10

03-03-26 FH10-03-26 FHB filmclub La Grazia
De volgende veelomvattende film van de deze gevierde Italiaanse film auteur. Scenario en regie van even imposante als succesvolle titels. Vaak met dezelfde hoofrolspeler. Ook nu weer. Een fictieve president van Italië gaat over zes maanden terugtreden. Terugkijken op carrière wil hij nog niet. Over enkele politiek zwaarwegende besluiten die hij nog moet nemen wil hij zo zuiver mogelijk kunnen oordelen. In plaats van een handtekening plichtmatig onder de voorliggende euthanasiewet te zetten. Tegelijkertijd spelen twee politiek gevoelige gratieverzoeken. Twee personen hebben een decennialange gevangenisstraf straf goeddeels uitgezeten. Een ervan was een vrouw die haar echtgenoot vermoordde. Dat was in de vorige eeuw. Inmiddels zijn de tijden veranderd. In een relatief lichtvoetig scenario rond een ingewikkelde intrige komen talloze thema’s bovendrijven. In ambtelijke omgeving van president Santos spelen verschillende thema’s en motieven door elkaar. Politiek en persoonlijk. Mogelijke opvolging, bestaande posities van politieke partijen en personen, standpunten over zaken als abortus en euthanasie. Politieke en persoonlijke kleur en loyaliteit. Daarnaast overwegingen van strikt persoonlijke aard. Zoals lichamelijke conditie als ruim zestigjarige. geestelijk (en politiek!) vermogen om zijn persoonlijke ervaringen buiten beschouwing te kunnen laten. Maar ook individuele twijfels over het persoonlijk perspectief dat op hem wacht. Weduwnaar, vader, stiekeme roker, bescheiden muziekliefhebber (tot en met eigentijdse rapmuziek!). De dagelijkse praktijk van leven, de kwaliteit ervan zonder levensgezel zoals zijn echtgenote ooit was. Herinneringen aan en belevenissen met personen die er helemaal niet meer zijn. Of van hem vervreemd raakten. Gelukkig ziet hij zijn dochter nog dagelijks op kantoor. Vanuit haar bredere kennis over de persoon van haar vader behoedt zij hem voor de onbarmhartigheid van ouderdom. En van nog ouder worden. In een even afgewogen als visueel aantrekkelijke film. Het slot met wat zijdelings opgebouwde relativerende humor maakt dit (weer!) een weergaloze film. Mijn waardering XXXX uit 5 - 9 uit 10

03-03-26 FHB sneak DOSSIER 137
Zéér Franse politie(ke)-thriller naar aanleiding van de rellen van december 2018 in Parijs. Met een geel hesje aan als bewijs van protest werd In Frankrijk massaal gedemonstreerd. Oplopende kosten van levensonderhoud, het uitdagende presidentschap van Emmanuel Macron en zijn straffe aansturing van gloednieuwe maatregelen. Studenten sloten zich aan bij het protest. Vooral in Parijs ging het er heftig aan toe. Leden in beschermend uniform van de landelijk opererende CRS (Compagnies Républicaines de Sécurité) probeerden met traangas, rubber kogels en wapenstok de orde te herstellen. Maar lieten zich uitlokken om in de zijstraatjes van de Champs Elysees met ongeordende teams de strijd aan te gaan. Authentieke nieuwsbeelden zijn de opening van de film. Snel daarna wordt Stéphanie geïntroduceerd. Op een post waar het politionele optreden mede wordt gecoördineerd. Stéphanie is een ervaren CRS functionaris, tegen de veertig. Rond het eind van de rellen is ze vanuit haar woonplaats naar Parijs ontboden. Het dossier dat ze krijgt toegeschoven behelst een schietpartij waar een student zwaar gewond is geraakt. De rubber kogel kwam van een agent die hoorde bij een van de twee betrokken politieteams. Die probeerden In een straatje een groepje protesterende studenten in te sluiten. Het is de taak van Stephanie om een rapportage te maken over wat er precies is gebeurd. Wat volgt is een fragmentarisch verloop van haar maandenlange onderzoek. Chronologisch en In alle detail. Met tomeloze inzet probeert ze de onderste steen boven te krijgen. Haar twijfel over de politieorganisatie maakt de noodzakelijke medewerking allesbehalve optimaal. Inzet is immers om het onfortuinlijk politieoptreden onder de pet te krijgen. Stéphanie’s twijfel draagt de film. Een uitstekende rol. Met Franse souplesse even foutloos als spannend opgenomen. Uitlopend op een intense slotscène. Als navrant detail op falend politiële ordehandhaving In een ongeorganiseerde losgeslagen maatschappij.
Mijn waardering XXXX uit 5 - 7,8 uit 10

21-01-26 FHB Blue Moon
Volgend op de nauwgezette reconstructie van het maken van een film in Parijs, nu de reconstructie van een mislukkende successtory. In een beroemd café in New York. Eind maart 1943 is de oorlog in Europa ook in New York doorgedrongen. De geniale tekstdichter Lorenz Hart, met meer dan de nodige hits is voor de musical Oklahoma! is aan de kant geschoven. Bekend in de opkomende muziek- en filmindustrie als wonderkind opgegroeid in het joodse New York van zijn ouders. In dat café is hij een even getraumatiseerde als doorgewinterde vijftiger. En alcoholist. Het scenario is ontleend aan decennia later teruggevonden correspondentie van Larry Hart. Met vakbroeders in film en theater, maar ook met een studente aan de universiteit van Yale. Met haar bracht hij een nacht door zonder aan seks toe te komen. In plaats daarvan boomden ze over (tekst)schijven, muziek en dichten. Die avond van 31 maart 1943 wordt Larry even dronken als stapelverliefd. In een nagebouwde set in Ierland waren maar vijftien opnamedagen nodig voor 100 minuten in de bioscoop. Een premièreavond gecomprimeerd een in vlekkeloze montage. Lange scenes vol frustratie, alcohol, jaloezie en depressie. In een ongelofelijk tempo volgen anekdotes elkaar op. Lange monologen van Larry Hart. Met drankzucht, over seks, jaloezie in vlagen van diepe depressie. Razendknappe verwoordingen geloofwaardig geschreven, verwoord en gespeeld. Een scherpe kijk achter de schermen van de New Yorkse muziekindustrie in ontwikkeling. Wrang, vaak geestig en soms hilarisch. Terwijl op de achtergrond varieert de barpianist op bijna alle melodieën waarvoor Lorenz Hart ooit de tekst schreef. Bloemen op het graf waar hij niet veel later werd begraven. In de bioscoop van 2026 is Blue Moon een briljante, zéér Amerikaanse film. Over lang geleden. In Nederland taalkundig op z’n minst uitdagend. In de ondertiteling ongetwijfeld onvermijdelijke missers.
Mijn waardering: XXXX uit 5 - 8 uit 10

01-02-26 FTH groene zaal Hamnet
Weergaloze mengeling van feit en fictie in een weergaloze film. Vanuit een prijswinnend boek uit 2020. Wat leidde tot een succesvolle Engelse toneelproductie. En vervolgens tot een scenario dat in augustus 2024 werd opgenomen. Door een relatief jonge maar toonaangevende vrouwelijke regisseur. Prima acteurs, camerawerk, montage en muziek. De feitelijke hoofdrol is misschien wel het allerberoemdste toneelstuk dat rond 1600 werd geschreven. Door de allerbeste toneelschrijver ooit in het Engelse taalgebied. De allereerste scène is een fictieve ontmoeting al een terugblik naar vermoedelijk 1580. Waarin een jonge William Shakespeare (16) de vrouw ontmoet met wie hij een gezin zal stichten. Zij is al ouder, woont zelfstandig, enigszins geschoold. In tegenstelling tot William die met een gedegen Latijnse opleiding moeiteloos de klassieke (geschied)schrijvers kan lezen. Drie jaar later zijn William en Anne (Hathaway) getrouwd, Met driekinderen. Dochter Susanna en de tweeling Hamnet en Judith. De kost wordt verdiend, zij het bescheiden. William doet wat aan toneel. Zijn besluit om zijn geluk te beproeven in Londen zorgt voor de eerste verwijdering tussen beide karakters. William komt regelmatig terug naar zijn gezin in Stratford on Avon. Om te werken aan nieuwe stukken. Het onvoorzien overlijden van zoon Hamnet, -elf jaar, stuurt de film via Anne naar de onomkeerbare verschillen in de beleving van hun individuele rouw. Terwijl William furore maakt, draagt Anna in haar eentje de leegte van verlies. In 1601 is Hamlet’s monoloog ‘To Be or not to Be’ een voorschot op het bloederige slot. Een betoog over bestaan, leven, sterven, de zin van doelloos lijden en de rust van dood. In de film van 2026 komt hetzelfde betoog terug. Nu onmiskenbaar verwijzend naar de verwijdering tussen William en Anne. Zoals die ontstond na het overlijden van hun zoon. Zonder het slot als ontroerende filmische ingreep. Weergaloos.
Mijn waardering: XXXXX uit 5 / 10 uit 10