Reacties

03-02-26 FHB sneak Mother’s Baby
Nogal bizarre horrorfilm uit Oostenrijk. SPOILER: kloonbabyhandel. De manier hoe en waarom je daar in de bioscoop achter moet komen begint met de ergste nachtmerrie van aspirant ouders. Direct na de geboorte wordt de baby meegenomen naar een andere ruimte. Dan krijgen ze hun kind een aantal minuten niet te zien. Maar als de vertrouwde gynaecoloog Dr.Vilfort weer de verloskamer binnenstapt stelt hij ze gerust. De bevalling is anders gegaan dan verwacht. Maar de baby is gezond. Dankzij of ondanks de zorgvuldige begeleiding van de zwangerschap en bevalling? In het scenario wordt die vraag opzichtig vermeden. Met even fantasieloze als uitdrukkelijke scènes wordt Julia’s wantrouwen via de film aangezwengeld. Niet door fundamentele twijfel over mislukt moederschap. Een botte opmerking van Dr.Vilfort waarmee hij de mislukte vader Georg begroet. “ouderschap is zekerheid voor de moeder, twijfel voor de vader…” Inmiddels is ook al bekend dat Julia als veelbelovend dirigent van een groot orkest haar loopbaan bewust heeft onderbroken. Om samen met Georg een gezin te stichten. Wat niet één, twee, drie lukte. Reden waarom ze als wensouders terecht kwamen in de privé kliniek van Dr.Vilfort. Daar staat de onmiddellijke nazorg van de bevalling nadrukkelijk in het teken van expertise, betrokkenheid en empathie. Een strak chronologische vertelling (en toen… en toen) blijft het toenemende wantrouwen van Julia’s karakter volgen. Waarmee de spanning in de film op peil blijft. Met het ongemak in de bioscoop besluit Julia toch zelf op zoek te gaan. Eerst naar Dr. Vilfort en vervolgens naar zijn kliniek. De geloofwaardigheid wordt aanmerkelijk minder. Het tempo van de film ook. Veel gesloten deuren, een wonderlijke ontsnapping en een ander adres leidden tot een plat en angstwekkend slot. Waar dat allemaal voor nodig was, blijft mijn vraag….
Mijn waardering: XX uit 5 / 4 uit 10

24-02-26 FHB sneak L'ÉTRANGER
ingehaald 26-02-26 FTH rode zaal
Verfilming vaan een wereldberoemde misdaadnovelle uit 1942. Door een van origine Algerijnse auteur. Nobelprijswinnaar Albert Camus zette in compact geschreven bewoording een gloednieuwe filosofie in de steigers. Na de oorlog zou die vanuit Frankrijk nader geduid worden als existentialisme: menselijk leven is zinloos, tenzij een persoon in staat is om zelf tot een zinvolle individuele invulling te komen. Los van bestaande godsdienst of geloof. Dat de zin van het leven immers verplaatst naar een etherisch hiernamaals. Overgebleven fictie rond maatschappelijke leefregels. Zonder waarneembare werkelijkheid of logica afgedwongen door wereldomvattende instituten. In het scenario werd een essentieel gegeven aan het oorspronkelijke verhaal toegevoegd. Dat speelt in 1932. Algiers is de hoofdstad van het door Frankrijk gekoloniseerde land Algerije. Alles hoort er Frans te zijn. Taal, wetgeving, rechtspraak, onderwijs., economie en cultuur. Indertijd in stand gehouden door nog geen miljoen Franse inwoners van een land met 6 miljoen moslim-Algerijnen. Uit de beginbeelden blijkt hoe Frans het centrum van Algiers is. In stemmig zwart wit. Een authentieke Franse bioscoop vertoont de moppen van een beroemde, later omstreden komediant. Over de wensen van ter dood veroordeelden. In de digitale bioscoop van 2026 gereconstrueerd in een vergeten beeldkader (1.37:1) voor vroege 35mm geluidsfilm. In een zinderende fotografie (1.85:1) toont het scenario hoe en waarom de ambtenaar Meursault als enige Europeaan in de gevangenis terecht komt. “Ik heb een Arabier gedood”. Zijn huiveringwekkende apathie door het verlies van zijn moeder schuurt met de ‘ware liefde’ van Marie, een beeldschone moslim-Algerijnse. Wat uitloopt in een even haarscherpe als schaamteloze weergave van Frans-koloniale arrogantie anno 1932. In 2026 wel met toevoeging van een heuse naam in plaats van ‘de Arabier’’, zoals het moordslachtoffer tot zover werd genoemd. Of en hoe Meursault aan de dood per guillotine gaat ontkomen blijft een open einde.
Mijn waardering XXX uit 5 - 6,2 uit 10

17-02-26 FHB sneak Beginnings
Vanaf het eerste moment van deze Deense film weet je dat er op de achtergrond al een gezinscrisis gaande is. Thomas en Ane gaan uit elkaar. Alleen de kinderen weten dat nog niet. Binnen enkele dagen zullen dochters Clara en Marie merken dat hun pappa niet meer thuis zal wonen. Wanneer en hoelang werd tot zover in het midden gelaten. Er is namelijk nog geen overeenstemming. Naarmate de datum dichterbij komt verwaaien onderlinge discussies in jij-bakken en verwijten. In de voorgrond blijft met de twee jonge tieners alles redelijk goed. Schoolgaand en goed in turnen. Thomas heeft een baan buiten de deur. Als hij een paar dagen weg blijft voor werk is de sfeer in huis beter. Totdat hij een keer van een werkweekend thuiskomt. Ana, op dat moment nog zijn echtgenote, ligt in de kamer op de grond. Compacte ziekenhuis-scènes geven aan ze door een beroerte werd getroffen en de linkerzijde beneden de nek verlamd raakte. Met een schokkende vanzelfsprekendheid wordt dit als niet te behandelen aangemerkt. Ondanks haar uitstekende conditie als oceaanonderzoeker. Met regelmatig duiken. Het rafelige scenario beperkt zich vervolgens op het nieuwe leven waarop Ana, Thomas, Clara en Marie zich gaandeweg moeten voorbereiden. De slome montage van langere scènes geeft aan hoe het gezin vanuit de nieuwe situatie uit elkaar valt. Ana probeert haar overgebleven capaciteiten te verbeteren via zware therapie in een zwembad. Haar moreel hoog houden lukt niet altijd. Met veel woorden en het nodige verbaal ongemak. Locaties, fotografie en camerawerk zijn niet bijzonder. Dialogen laten veel open. Een uitstekende hoofdrol van Ana, kinderen zijn geloofwaardig. Op Thomas zit Ana niet meer te wachten. Pas na een eerste aftiteling volgt het ‘echte’ slot. Plichtmatig, met Thomas als ongewenste mantelzorger. Te nadrukkelijk om als oplossing geloofwaardig te zijn voor een positief nieuw begin.
Mijn waardering: XXXuit 5 / 6 uit 10

10-02-26 FHB neak Where The Wind Comes From
Een innemend sprookje uit hedendaags Tunesië. Politiek halfslachtig verdeeld in religieus conservatief en vooral jongeren. Voor Alyssa en Mehdi biedt de vooruitgang naar een redelijk stabiel internet- en mobiel telefoonnet nieuwe perspectieven. Ze kennen elkaar uit dezelfde buurt in de hoofdstad Tunis. Het liefst zouden ze alle twee in een ander land willen wonen. Maar ze weten niet welk. En het is razend moeilijk om in je eentje het land uit te komen. Alyssa’s zorg voor haar moeder en van het gezin is de grootste belemmering. Mehdi laat zijn tekentalent maar aan weinig mensen laat zien. Zonder schijn van is Alyssa onder de indruk van de speelse stijl waarop Mehdi mensen en situaties tekent. Aangevuld met vreemde vormen als toespeling op een mogelijke ontsnapping. Niet echt handig…? In de lokale krant vindt Alyssa een oproep voor deelname aan een prijsvraag voor Tunesische kunstenaars in Djerba. Ze weet Mehdi te overtuigen om er met hem naar toe te reizen. Met enig list en bedrog binnen haar eigen familie krijgt ze een auto voor elkaar en rijden ze weg. Bij tegenslagen die overwonnen moeten worden neemt Alyssa steeds het voortouw. Haar voortvarendheid en ontwapenende overtuigingskracht zorgt voor sympathiek ongemak. Het geestige scenario maakt van Alyssa’s een bijna schaamteloos karakter dat Mehdi obehoorlijkt p zijn zenuwen werkt. Alyssa is een schitterend gespeelde rol Aan de hand van herkenbare Arabische muziek in de auto zwengelt ze heel terloops wat serieuzer onderwerpen aan. Dat de vertaling van aan de gezongen tekst niet in de ondertiteling is verwerkt doet waarschijnlijk extra afbreuk aan deze soepel en uitstekend gemaakte vriendelijke film. Met dezelfde souplesse naar een even geloopwaardig als verassend slot.
Mijn waardering: XXXX uit 5 / 8 uit 10

06-02-26 FHB filmclub The Secret Agent
Met een even lugubere als veel betekende beginscène wordt de Braziliaanse dictatuur gekenschetst. Zoals die in de jaren zeventig van de vorige eeuw was uitgegroeid. Corrupt tot in de haarvaten van een verrotte maatschappij. Waar personen zonder opgaaf van reden verdwenen. Waarvan de gegevens helemaal niet of zo slecht werden bijgehouden, dat het zoeken naar een bepaald persoon een loterij was geworden. Met loten die ook niet altijd klopten. Zodat nabestaanden of andere overlevenden in hun zoektocht vergelijkbaar werk deden als geheim agenten. Die werkten voor de militaire overheid op zoek ongewenste figuren. In een overtuigende hoofdrot in alle twijfel is Macelo op weg naar Recife. Een van de oude steden van Brazilië, met een korte Nederlandse historie. Wat hij precies van plan is blijft duister. Voor de overheid wil hij onder de radar blijven. Als snel waaiert de film uit naar een intens portret van Brazilie. Het dagelijks leven dat zich blijft afspelen aan de vooravonden van carnaval. Zoals dat in Brazilie wordt gevierd. Vanuit een baantje op een afgeschermd kantoor waar bevolkingsgegevens worden bijgehouden zoekt Marcelo zoeken naar gegevens. Maar helpt ook mensen die aan een loket gegevens hebben opgevraagd. Waarvoor blijft onduidelijk. Op het kantoor heerst een beklemmende sfeer. in een reeks van afwisselende soms bizarre scenes rond een reeks van verschillende karakters raakt Marcelle in meerdere achtervolgingen betrokken. Scenario en regie, fotografie, camerawerk, dialoog, geluid en vooral montage resulteert in een diepzinnig portret van Brazilië. Wat er precies gebeurt blijft onnavolgbaar. In drie uur achtervolging, bizarre feiten, toevalligheden en scherpe observaties ontvouwt zich een goed gedoseerd spektakel. Hoe de ooit positief verwachte maatschappelijke vooruitgang lamgeslagen werd. Maar Brazilië desondanks haar aanstekelijke humeur tot wist te behouden.
In 1985, bijna vijftien jaar later kwam er een einde aan de dictatuur.
Mijn waardering: XXXX uit 5 / 8 uit 10

7-01-26 FHB SNEAK L'INTÉRÊT D'ADAM
Waals/Vaamse ziekenhuisfilm volgens het procédé van twee ervaren Belgische filmmakers. Broers die daarmee een even internationale als invloedrijke reputatie opbouwden. Een scenario dicht op de alledaagse werkelijkheid. Fictie filmen als reportage. Zodat in de bioscoop fictie meer als ‘waarheid’ wordt ervaren. Zeker Inhoudelijk even efficiënt als riskant. Met kleine persoonlijke verhalen rond een doelbewust gekozen thema is het relatief gemakkelijk manipuleren. Op die manier is rapporteren niet ook meer wat het hoort te zijn. In deze Frans gesproken film gaat het om Adam, het vierjarig zoontje van Rebecca dat alleen wil eten wat zijn moeder voor hem klaarmaakt. Op de drukke kinderafdeling van een kliniek is het een komen en gaan van kinderartsen, kinderspecialisten, kinderverpleegkundigen en maatschappelijk werkers. Samen moeten die zorgen dat ieder kind met een specifieke diagnose en juiste aandacht krijgt. Zodat de verdere behandeling zonder problemen kan gebeuren. Met Adam is dat niet het geval. Hij ligt op een kamer te wachten. Zijn onderarm zit in het gips. Snel wordt duidelijk dat er van alles mis is. Voor een vierjarige is zijn ontwikkeling ver ondermaats. Hij kan nauwelijks praten. Maar stoot wel klanken als hij weigert eten. Dan lijkt hij zich van iedereen af te zonderen. met zijn moeder Rebecca is het contact minimaal is. Lucy is de ervaren verpleegkundige die Adam en zijn moeder voorlopig onder haar hoede moet houden. Alsof dat zo gemakkelijk is. Want alles loopt door elkaar. Met Lucy der tussenin. Het scenario blijft warrig over wat er allemaal rond Adam aan de hand is. Wat betekent Lucy’s zorg voor Adam? Waarom die verwarring rond zijn vader, die is opgeroepen. Binnen de onduidelijke hiërarchie van een onderbemande kinderafdeling wordt niets duidelijk... Het scenario vernauwt zich tot de verfilming daarvan. Veel te voorspelbaar. En daarom even nutteloos als overbodig.
Mijn waardering: XX uit 5 / 4 uit 10

20-01-26 FHB sneak L'inconnu de la Grande Arche
Als film een indrukwekkende reconstructie van een stukje vergeten geschiedenis. Hoe het Iconisch bouwwerk in het zakendistrict ‘La Défense’ kon ontstaan. Zichtbaar op de historische as van Parijs. Als meest in het oog sprekende nalatenschap van Le Président de la Republique Française. Zoals Franse staatshoofden hun ambtsperiode in de regel markeren. In de laatste twee decennia van de vorige eeuw was dat François Mitterand. Vernieuwingen uit de jaren zestig waren geland in een groots museum als prestigeobject van zijn voorganger Georges Pompidou. Op de plek waar eerder alle ingrediënten voor de voedselvoorziening van Parijs In grote hallen naar toe kwamen. Om van daaruit verhandeld te worden. De ‘poort’ naar het deels overdekte zakendistrict La Défense, 4 kilometer ten westen van Parijs zou onder de naam ‘Grande Arche’ gerealiseerd worden. Als Kubus. De uitslag van een internationale prijsvraag. Toegekend aan een relatief jonge architect uit Denemarken. Aan deze bijna vergeten architect is de film gewijd. Het conceptuele werk van een Nederlandse kunstenaar is waarschijnlijk inspiratie geweest voor de historische as waarop de kubus moest komen staan. De kennismaking met de bevlogen Deense kunstenaar, Le Président en zijn twee belangrijkste ambtenaren leidt tot een scenario waarin cultuur, politiek, culturele integriteit en vertrouwen in elkaar verweven raken. Ter verduidelijking werd aan het scenario een echtgenote toegevoegd. De bouw van de Grande Arche als kubus blijft een ingewikkeld gegeven. Authentieke beelden van de bouwplaats worden een steeds massiever decor. Aan wat statische cameravoering ervan zijn achteraf gemaakte fictiescènes geloofwaardig gemonteerd. Het ongemak in persoonlijke verhoudingen neemt toe. Een fundamentele crisis rond een kubus van ongeveer honderd meter in het vierkant. 35 verdiepingen identiek vormgegeven in dak en twee zijden door Ondanks het wrange slot maakt de doorkijk een overweldigende indruk. Ooit liep ik er even rond.
Mijn waardering: XXXX uit 5 - 8 uit 10

21-01-26 FHB Blue Moon
Volgend op de nauwgezette reconstructie van het maken van een film in Parijs, nu de reconstructie van een mislukkende successtory. In een beroemd café in New York. Eind maart 1943 is de oorlog in Europa ook in New York doorgedrongen. De geniale tekstdichter Lorenz Hart, met meer dan de nodige hits is voor de musical Oklahoma! is aan de kant geschoven. Bekend in de opkomende muziek- en filmindustrie als wonderkind opgegroeid in het joodse New York van zijn ouders. In dat café is hij een even getraumatiseerde als doorgewinterde vijftiger. En alcoholist. Het scenario is ontleend aan decennia later teruggevonden correspondentie van Larry Hart. Met vakbroeders in film en theater, maar ook met een studente aan de universiteit van Yale. Met haar bracht hij een nacht door zonder aan seks toe te komen. In plaats daarvan boomden ze over (tekst)schijven, muziek en dichten. Die avond van 31 maart 1943 wordt Larry even dronken als stapelverliefd. In een nagebouwde set in Ierland waren maar vijftien opnamedagen nodig voor 100 minuten in de bioscoop. Een premièreavond gecomprimeerd een in vlekkeloze montage. Lange scenes vol frustratie, alcohol, jaloezie en depressie. In een ongelofelijk tempo volgen anekdotes elkaar op. Lange monologen van Larry Hart. Met drankzucht, over seks, jaloezie in vlagen van diepe depressie. Razendknappe verwoordingen geloofwaardig geschreven, verwoord en gespeeld. Een scherpe kijk achter de schermen van de New Yorkse muziekindustrie in ontwikkeling. Wrang, vaak geestig en soms hilarisch. Terwijl op de achtergrond varieert de barpianist op bijna alle melodieën waarvoor Lorenz Hart ooit de tekst schreef. Bloemen op het graf waar hij niet veel later werd begraven. In de bioscoop van 2026 is Blue Moon een briljante, zéér Amerikaanse film. Over lang geleden. In Nederland taalkundig op z’n minst uitdagend. In de ondertiteling ongetwijfeld onvermijdelijke missers.
Mijn waardering: XXXX uit 5 - 8 uit 10

09-01-26 FHB filmclub The Tale of Sylian
Het aloude sprookje van Silyan in Noord Macedonië, Verbeeld voor de bioscoop. Met als voorgrond een documentair betoog over de verwording van de boerengemeen schap in deze nog jonge staat. In Zuid Europa, zonder kustlijn. Sinds de oprichting vijfentwintig jaar geleden viel het inwoneraantal onder de twee miljoen. Van oorsprong heeft Noord Macedonië een zéér vruchtbare bodem waarop het altijd goed boeren is geweest. Onder andere aardappelen, paprika’s watermeloen en tabak. In schijnbare overvloed voor de eigen boerenbevolking. Deze film werd als documentaire opgestart. Over de ooievaars die het Noord Macedonische platteland gebruiken als tussenstop voor hun jaarlijkse trek van en naar verre landen. Het uitgangspunt van een scenario. Waarvoor uit de plaatselijke bevolking kandidaten werden gezocht. Het gezin van Nicola, zestig, zijn vrouw Jana en dochtertje Ana. Het is hard werken in een schitterend landschap waarin ooievaars een belangrijke rol spelen. Ieder jaar komen ze in grote hoeveelheden terug naar de boerderijen in hun streek. Om voor het eerst eieren te leggen en hun kuikens groot te brengen. Totdat ze zelf kunnen vliegen. Het vinden van voldoende voedsel was geen probleem. Het sprookje van Sylian gaat nu over Nicola. Zonder gezin blijft hij achter om zijn land te verkopen. Voor ooievaars is het inmiddels gemakkelijker om allerlei nieuw voedsel te vinden. Omdat de vruchtbare akkers alleen nog maar nut hebben als vuilnisbelt. Zijn zoon is samen met zijn moeder al naar de stad verhuisd. Verpakt in schitterend gefotografeerd ooievaar materiaal is er één die niet terugkeert naar de verlaten boerderij van Nicola. Bij wijze van troost vangt hij een gewonde ooievaar die hij liefdevol gaat verzorgen. In de digitale bioscoop doet de vergroting naar een supergroot formaat veel afbreuk aan de authenticiteit van de ongemakkelijke mengeling van documentair en fictie.
Mijn waardering: XXX uit 5 / 6 uit 10

06-01-26 FHB sneak The Chronology of Water
Indrukwekkende verfilming van een autobiografie die teruggrijpt naar de 60er en 70er jaren van de vorige eeuw. De belevenissen van een Amerikaans meisje dat in die jaren opgroeit. Lidia, dochter van ouders die geen notie hebben van wat ze met haar denken en gedrag aan moeten. Waardoor ze zich als ‘misfit’ laat gebruiken. Met alle negatieve betekenissen en beslissingen die het woord oproept. De ruwe stijl waarmee de autobiografie in een nogal warrige structuur was geschreven, werd op sublieme wijze naar film vertaald. Een scenario met thematische hoofdstukstructuur. Niet chronologisch, met titels die voor de film werden aangepast. De subjectieve beleving vanuit Lidia blijft uitgangspunt. Het nèt niet syndroom waarmee ze iedereen teleurstelt. Zwemmen, toelatingsexamens, collegekeuze. Zichzelf afwijzend met mislukte keuzes: studierichting, jongens, vader…. haar belevingen drukt ze uit in kernachtige bewoording. Scènes die hard aankomen. Totdat het toeval haar volharding een draai geeft. Die leidt tot haar autobiografie en het onverwachte succes ervan. Een knappe verwijzing binnen het scenario. De filmische verbeelding ervan is weergaloos. De allereerste scène is al een (nieuwe?) stijlfiguur. In de digitale bioscoop worden periodes voelbaar gemaakt via oorspronkelijke dragers. Speciaal daarvoor opnamen op analoge film. (16, 8 of S8 mm). Of scènes op analoge video in (Amerikaanse!) NTSC norm. Confronterende beelden in sterke scènes. De titels van vijf ‘hoofdstukken’ geven een wat cryptische aankondiging van Lidia’s leven en emotionele ervaring. Een even gedurfde als vloeiende montage. Van heuse ‘film’fragmenten, en digitaal opgewerkte ‘live’video-opnamen. Soms ‘verstoord’ met abstracte beelden in ruwe camera beweging. Met een effectief geluidsdecor en muziekkeuze. Als onderstreping van de ruwe woorden waarmee Lidia haar belevingen uitspreekt. Met de titel van het laatste hoofdstuk komt alles bij elkaar. Het is dan ook de titel van de film. Een bioscoopbeleving die grote indruk maakt.
Mijn waardering: XXXXX uit 5 / 9,5 uit 10

04-01-26 FHB To New Beginnings
Ruim zes uur oud en nieuw viering in Kopenhagen. Ook dit jaar heeft Nomi haar vriendenkring uitgenodigd op een ruime bovenverdieping in het centrum. Vanavond zullen ze er allemaal zijn. Maar van meet af aan is duidelijk dat het anders zal worden. In een toneelmatig scenario is Martin niet aanwezig. Toch wordt zijn rol allesbepalend voor de emotionele nieuwjaarsbubbels die later op de avond wel uit elkaar moeten spatten. Zes even pragmatische als welgestelde veertigers. Twee tieners als nieuwelingen in dit gezelschap, dochter en zoon die met hun ouders zijn meegekomen. De verwachting is dat deze nieuwjaarsviering net zo zal verlopen als die van vorige jaren. Lekker eten, veel drank, een spelletje en zinnige conversaties. Het wordt voelbaat dat het anders gaat worden. Wrange humor in flauwe grappen, dubbele bodems met ongemakkelijke meningen zetten karakterverschillen niet al te subtiel neer. Martin komt een paar keer ter sprake. Als taboeonderwerp, lijkt het wel. De tieners zonderen zich af in een aparte kamer. Maar wat de avond echt anders zal maken is de komst van Finn. Nomi, heeft haar nieuwe vriend uitgenodigd zonder de anderen erin te kennen. Finns pogingen om deel van het gezelschap worden lijken het oplopende ongemak rond Martin neutraliseren. Toch valt de vriendenkring verder uit elkaar. Finn wordt overmoedig. Naarmate het nieuwe jaar dichterbij komt krijgt de ijzige feestvreugde de donkere kant die er van meet af aan boven lag. Een paar niet al te voorspelbare verwikkelingen werken desondanks naar een voorspelbaar slot. Sènes binnen en buitenshuis die beweging brengen in de verstijfde sfeer tot zover. Zodat iedereen in het eerste uur van het nieuwe jaar uur voor een nieuw begin staat. Los van elkaar. Twijfel of en hoe deze vriendenkring nog eens nieuwjaar samen zal vieren is het restant.
Mijn waardering: XXX uit 5 / 6,4uit 10

30-12-25 FHB sneak Winter in Sokcho
Even fraaie als mysterieuze boekverfilming van een succesvol debuut in 2016. Door een van origine Koreaans vrouwelijke auteur. In Europa koos ze Frans voor haar boek. SokCho is een kleine havenstad aan de westkust van de Japanse zee. In het noorden van Zuid Korea, niet ver van de beruchte grens met Noord Korea. Vóór de staatkundige splitsing had het volledige Koreaanse schiereiland een halve eeuw Japanse kolonisatie en brute uitbuiting moeten doorstaan. Op strikt ideologisch gronden werd na het einde van de Tweede Wereldoorlog nóg een oorlog gevoerd. Waar Japan buiten bleef. Een Verenigde Naties initiatief waarvoor ook Frankrijk, troepen stuurden. SokCho werd en paar keer door het Noord Koreaanse leger bezet. Tot de wapenstilstand die in 1953 van het communistische Noord Koreaanse bewind werd afgedwongen Deze verfilming is een samenwerking van een ervaren Franse filmproducent en een nagenoeg debuterende Japans/Franse scenarioschrijver/regisseur. Met als resultaat een wonderschone film rond een reeks thema’s: verlangens, aspiraties, eenzaamheid, verwachtingen en vervreemding. In Sokcho werkt Soo-Ha, in de twintig in een klein hotelletje. Ze heeft Frans gestudeerd. Haar moeder verkoopt vis op de markt, is kok en mede eigenaar van het hotel. Ze verwacht veel van haar dochter waar een hoop aan te verbeteren valt. Ook van Soo Ha’s vriend die naar Seoul is om werk te zoeken. Als een Franse striptekenaar van onbestemde leeftijd zijn intrek in het hotelletje neemt, verandert alles. In het verre Zuid Korea weet deze Yan niet wáár hij wàt moet zoeken om te kunnen tekenen. Het scenario wordt een dichte kluwen van scènes. Verfilmd rond meerdere personages in een winters Soscho. Het sublieme camerawerk speelt met lichamelijkheid. In een gedurfde montage van vis bereiden, toerisme, tekenen en de Franse taal. Naar een even ontspannen als mysterieus slot. Bestaande en nieuwe tradities.
Mijn waardering: XXXX uit 5 / 8 uit 10

28-12-25 FHB Song Sung Blue Zéér Amerikaanse kerstfilm. Een waar gebeurd verhaal rond twee gescheiden muzikanten die elkaar in Wisconsin aan de oostkust van de Verenigde Staten min of meer toevallig tegen het lijf liepen. In de jaren tachtig en negentig van de vorige eeuw. Mike Sardina en Claire kwamen erachter dat ze alle twee de goed op de hoogte waren van het veel repertoire. Zoals dat van singer-songwriter Neil Diamond die wereld aan het veroveren was. Met de alterego’s Thunder & Lighting besloten ze zich specialiseren op het spelen van Neil Diamond nummers. Mike Sardina als zanger-gitarist en Claire op toetsen en tweede stem. Hun muzikale chemie was duidelijk. Dus pakte ze het degelijk aan. De muzikale afspraak werd een huwelijk met een samengesteld gezin. Twee jonge kinderen en extra muzikanten. Strak repeteren en een hoop enthousiasme zorgde voor een degelijke reputatie. Een muzikaal succesverhaal op kleine schaal. Met alles wat er tussen de bedrijven bij hoort. Zoals een eigen opnamestudio, reizen en verblijf naar meer optredens. Met onvermijdelijke risico’s in het zakelijk beheer. Het scenario houdt bij hoe Claire en Mike daar binnen hun relatie mee omgaan. Ontkenning en afstand totdat er echt iets scheef gaat. In 2008 werd een documentaire gemaakt die muzikale legende van Claire en Mike in stand hield. Om dat in 2024 nog eens als speelfilm over te doen. Nu als eerbetoon aan samen muziek maken, binnen een huwelijk en een gezinsleven. Leunend op geëigende (tegeltjes)thema’s in de muziek van Neil Diamond. Als uitgangspunt van veel voorspelbare scenes. Gekozen belevenissen uit de documentaire, nu als (te) lange speelfilm. Zonder echt uitgewerkte karakters, wel een redelijke cast, redelijk camerawerk maar soms ongeloofwaardig geluid van de ‘live’muziek. Wel een uitzonderlijke prestatie in de rol van Claire. En een stichtelijk slot voor een onderhoudende kerstfilm bij uitstek. Mijn waardering: XXX uit 5 / 6 uit 10

23-12-25 FHB sneak URCHIN
Over Mike in Oost Londen. Dakloos en regelmatig afhankelijk van ketamine. Vijftig jaar geleden werd in Amsterdam veel ervaring opgedaan met heroïne. Dat voor de gebruiker een onmiddellijk lichamelijk welbevinden forceert. En een verslaving afdwingt met een hoop criminaliteit tot gevolg. Er kwamen sociale hulpprogramma’s voor verslaafden aan heroïne. Als medische aandoening, met tot op de dag van vandaag een relatief ruime overleving. Inmiddels is een heel nieuw soort verdovend middel ontstaan. Dat in de hersenen het bewust beleven op allerlei manieren kan beïnvloeden. Nieuwe toepassingen voor strikt medisch gebruik zijn een goudmijn voor farmaceutische kartels. In zeer lage doseringen is ketamine al in gebruik als pijnstiller en antidepressivum. Terwijl voor ongecontroleerde psychische middelen al een donkerzwarte markt bestaat. Ketamine is zo’n (genots?)middel dat enkele verstandelijke vermogens gedeeltelijk stil legt. Voor een poosje laat je het je in een overprikkeld bewustzijn beperkt functioneren. Pijnloos gewetenloos, wezenloos. Een knap scenario registreert zonder meedogen wat en hoe Mike verschillende situaties doorleeft. Volgens het beproefd recept van een Britse gedramatiseerde sociale documentaire. Mike is een uitstekende rol. Hij ziet er niet echt verpauperd uit, is volstrekt schaamteloos en weet zich uit allerlei situaties te redden. Alles in een hoog gespannen tempo dat niet verklaart waarom Mike iets doet, of juist nalaat. Plotselinge terugvallen in fysiek geweld. In volslagen apathie en onbesef van zijn toestand. Het zijn bijna voelbare uitersten op het scherm. In dezelfde scènes op hetzelfde moment. Er wordt een baantje voor hem geregeld, maar hij komt zijn afspraken niet na. Na het uitzitten van zijn gevangenisstraf wil hij zijn toestand gaan verbeteren. In het contact met anderen zie je hoe hij niet leeft, maar wel bestaat. Hunkerend naar sympathie. Die in de bioscoop verdwijnt. En die Mikes’ brein in het slot van de film ook niet meer kan oproepen.
Mijn waardering: XXX uit 5 / 6 uit 10

16-12-25 FHB sneak NAWI Dear Future Me
Kenyaanse speelfilm gemaakt met het specifieke doel te laten zien hoe in een ver afgelegen arme regio dochters nog altijd door hun vaders worden uitgehuwelijkt. In ruil voor vee en vaak tegen hun wil. Slimme meisjes willen meer onderwijs. De Kenyaanse overheid wil er dan een eind aan wil maken. Met een succesvolle internationale film die als voorlichting effect sorteert. Een impact-film in beroepsjargon. Via twee ervaren Duitse producenten werden fondsen geworven voor een budget en een basis crew. In Kenya werd een scenario geschreven. Fictie aan de hand van de bestaande praktijk. In Kenya is filmervaring nog maar dun gezaaid. Acteurs en locaties werden bezocht en voorbereid. Een gedetailleerd draaiboek kon vervolgens worden opgenomen. Met Nawi in de hoofdrol. Dertien jaar en vanaf de allereerste scène geloofwaardig. In voice-over stelt ze zich voor: ”Ik ben acht kamelen, zestig schapen en honderd geiten. En ik heet Nawi”. Daarmee is de toon gezet en gaan we chronologisch, haar wederwaardigheden, confrontaties en beproevingen meemaken. In details. In het scenario is Nawi’s bijhouden van een dagboek een vondst. Maar het blijft verhalend. En toen… en toen… De verfilming is na-druk-ke-lijk. Terwijl er wordt gestrooid met verschillende karakters. Binnen de familie en daarbuiten. Verhaaltechnisch geloofwaardig, zij het onderling nogal vlak. Alles lijkt erop gericht om in ruim twee uur de gebeurtenissen rond Nawi af te ronden. Waarbij in Europese ogen haar volharding als vanzelfsprekend wordt ervaren. In het wankele slot blijkt dat dan toch weer anders. Met de geboorte van een meisje -tegen de verwachting in- kan het scenario haar gedroomde toekomst laten zien. Waarin meisjes van meet af aan onafhankelijk kunnen opgroeien. Inspirerend? Misschien wel. Als film nauwelijks. Expliciete voorlichtingsfilms hebben nou eenmaal een ander publiek. In Europese bioscopen werkt dat niet mee…
Mijn waardering: XXX uit 5 / 6 uit 10

14-12-25 FTH gr. zaal Nuremberg
Verfilming van een geactualiseerd scenario op basis van een boek uit 1947. Over de processen die een jaar eerder waren gehouden in het gerechtsgebouw in Neurenberg. Het gebouw met gevangenecomplex had de Amerikaanse en Engelse bombardementen overleefd. Afschrikwekkende ontdekkingen in de afronding van de oorlog zorgden ervoor dat een van de Moskou verklaringen uit 1943 in werking moest treden: De internationale berechting van politieke leiders die de slachtpartij hadden verzonnen, georganiseerd en uitgevoerd. Decennia later zou dat de ‘holocaust’ gaan heten. Meteen na de onvoorwaardelijke overgave van Nazi-Duitsland namen de Verenigde Staten het voortouw. Tijdens het aanpassen van het gerechtsgebouw werden een Amerikaanse, een Engelse en een Russische rechtsdelegatie opgetuigd. Aanklagers, advocaten, notulisten, rechters en tolken. Het internationale karakter voorzag in simultaan vertaling en schriftelijke vastlegging in vier talen. Van alles wat er gezegd zou worden. Voor het hoorbaar maken werd met een trits microfoons een omroepinstallatie geïnstalleerd. Bedoeld voor radiozenders over de hele wereld. Met een professionele filmprojector konden opgenomen beelden als lijfelijke getuigenis worden vertoond. Amerika kon zich geen fouten veroorloven. Hermann Göring, de tweede man van het Nazirijk liet zich arresteren. Dat het om een charismatische, gewetenloze en doortrapte opportunist was is meteen duidelijk. Als karakter subliem in de film neergezet. Vleiende arrogantie naar de psychiater, die door het Amerikaans militair gezag was ingezet. Om inzicht te krijgen in Göring’s verdediging. In de nog broze vrede wordt die psychiater vervangen. Twee dagen moet hij met zijn opvolger samenwerken. Vijfhonderd dagen, verpakt in ruim twee uur. Persoonlijke en politieke belangen, enge zelfverheerlijking. Argumenten voor internationale gerechtigheid leiden naar een angstwekkend slot. Een compacte reconstructie van een voelbaar spannende periode vlak na de grootste wereldoorlog van de vorige eeuw. Met een toespeling naar een oorlog die vanuit een gekozen ‘democratische’ dictatuur zou kunnen ontstaan.
Mijn waardering: XXXX uit 5 / 8 uit 10

07-12-25 FHB Orwell 2+2=5
Met aanleiding het boek dat George Orwell schreef in 1948 op een eiland aan de westkust van Schotland. Zijn gezondheid was zwak. Na het succes van ‘Animal Farm’ had hij besloten om journalistiek werk te laten varen en zich voortaan te concentreren op het schrijven van fictie. Op het laatste moment werd de titel ‘1984’ en verscheen in 1949. Ook weer met onmiddellijk succes. Opnieuw was politiek het onderwerp. Nu niet het ontstaan van totalitair gezag, maar een toekomstvisie. Hoe zou een totalitaire staat er zesendertig jaar later uitzien? Voor een magere biografie zijn maar weinig bewegende beelden of geluidsopnamen van George Orwell beschikbaar. Aan de hand van voorgelezen citaten uit reportages, boeken en persoonlijke brieven wordt een portret samengesteld. Ontwikkelingen, overwegingen en vooral politieke analyses... Geïllustreerd met beeldmateriaal uit een onwaarschijnlijke reeks filmarchieven. Fragmenten uit de diverse bioscoopfilms die van, en aan de hand van zijn boeken werden . Foto’s en amateurfilmopnamen waar de schrijver gedurende zijn leven werd vastgelegd. Maar ook televisiebeelden van politieke icoonmomenten uit de recente geschiedenis. Met nadruk op de totalitaire richting die de wereld in de afgelopen jaren lijkt te nemen. Allemaal voorzien van een voice-over waarvoor soms een acteur voor Orwell’s stem werd ingezet. Het betoog is een compilatie van citaten zoals die in de boeken van Orwell te lezen zijn. In de twee uur die de film duurt voelt de overkoepelende indruk als een rommelig opgemaakte krant. Vol artikelen die met schokkende voorbeelden angst moet aanwakkeren. Het onderliggend betoog is in deze film even voorspelbaar als warrig. Net zoals in het commerciële bioscoopgenre ‘shockumentary’ dat ruim zestig jaar geleden korte tijd opgang maakte. Voor de huidige digitale bioscoop werkt een onrustbarende mengeling van achterhaalde geschiedenis op film tussen recente flarden Tv-nieuws ook niet meer.
Mijn waardering: XX uit 5 / 4 uit 10

05-12-25 FHB fiimclub WAS MARIËLLE WEIß
Dubbekzinnig scenario over een enkel thema: hoe nodig is het om alles van een ander te weten. Voor grote techbedrijven kan dat nooit genoeg zijn. Totdat er geen enkele privacy overblijft. In het dagelijks leven houdt iedereen er privé geheimen op na. In gezinnen is dat net zo. In deze Duitse film is Marielle 13, de enige dochter van Julia en Tobias. Twee werkende ouders in probleemloze welstand, maar wel op de grens van verveling. Onvervulde verlangens komen aan de oppervlakte van het huwelijks bestaan. Buitenshuis, vooralsnog. Julia rookt stiekem met een collega waarmee ze ook erotische fantasieën deelt. Op de afdeling die Tobias moet leiden begint hij zijn autoriteit te verliezen. Marielle is op de middelbare school een goede leerling. Aan het ontbijt is belangstelling van haar ouders even formeel als saai. Totdat ze op school een ferme oorvijg oploopt van haar beste vriendin. Een even vertraagde als grote close-up. De volgende ochtend kan Marielle tot in detail beschrijven wat haar ouders buiten hun werkzame uren doen. Het is een telepathische gave die de komende periode voor veel verwarring zal zorgen. Een hecht maar lichtvoetig scenario zorgt voor soms geestige scènes. Die leiden tot potsierlijke situaties, verfilmd in een strakke regie. In de bioscoop zullen die zeker wat plaatsvervangende schaamte oproepen. Wel met een grimlach. Ondertussen krijgt Marielle genoeg van wat ze allemaal onbedoeld te weten komt. Als haar ouders er aan het ontbijt steeds serieus over willen praten wil ze er van af. Er wordt een bizarre oplossing gevonden. In de uitvoering daarvan raken Julia en Tobias nog verder van elkaar verwijderd. En wordt Marielle verlost van haar ‘gave’. Zodat ze wordt opgescheept met ouders waar ze eigenlijk niets aan heeft. Zoals bijna iedere puber.
Mijn waardering: XXXX uit 5 / 8 uit 10

09-12-25 FHB sneak The Love That Remains
IJslandse film over een jaar van een familie in verval. Een jaar met veel ontwikkelingen. Een gezin waarvan de karakters binnen het huwelijk van Anna en Magnus onverenigbaar worden. Ook hun kinderen groeien onderling uit elkaar. Dochter Ida is aankomend puber, maar de tweelingbroertjes nog nèt niet. De aanpak van de film is bijzonder. Beelden van het dak van een schuur dat door een kraan de staalblauwe IJslandse lucht wordt ingehesen. Totdat doeken met roestkleurige vormen verraden dat het een atelier is. Door dezelfde kraan worden ze verfrommeld. Sturing met simpele, asynchrone pianomuziek laat je raden naar context. Dit was het atelier van Anna wat ze moest opgeven. Als beeldend kunstenaar is zij de hoofdpersoon in het scenario. Getouwd met Magnus, bemanningslid op een modern vissersschip. Van familieleden is de suggestie. Het huis op het grote terrein waar het gezin woont heeft ook een familie (van Magnus) connectie. Als vader is hij maar heel weinig thuis. De spanning in het gezin is te snijden als hij er wel is . Met de beste bedoelingen wil Magnus beginnen met het houden van kippen. Als gezinsproject. Op een plek onder bomen is een groot kippenhok zo gebouwd. En de kuikens aangeschaft. Op zichzelf staande scènes brengen de complexiteit van familiale samenhang als vanzelfsprekend in beeld. Geen nadruk, in soepele montage. Fotogenieke IJslandse natuur, in alle vier seizoenen, vastgelegd met fraai camerawerk en licht schurend pianodecor. Geloofwaardige personages en handeling. Het werkt vervreemdend, maar in IJslandse omstandigheden voel je de emotie van individuele gezinsleden oplopen. Met relativering, zonder belerend betoog. Een paar heerlijk absurde droomscenes leiden naar een even dramatisch als filmisch slot. Echte logica ontbreekt in deze spannende en verbazingwekkende film. Waarvan je lang niet alles van hoeft te begrijpen. Zelf verzinnen mag ook.
Mijn waardering: XXXX uit 5 / 8 uit 10

0-11-25 FHB kl.zaal On vous croit
Dwingend relaas over Alice Piron, een Waalse moeder die haar kinderen wil behoeden voor verdere omgang met hun vader. Van wie ze gescheiden is. Twee jaar na de geboorte van Lila, haar inmiddels dertienjarige dochter. Maar pas officieel na de geboorte van Étienne. Een onhandelbaar kind met overal ingewikkelde problemen. Voor zijn moeder met name. Want zijn vader vertrok. Niet zonder omgangsregeling met zijn kinderen onder de naam Goossens. De vechtscheiding bestaat goeddeels uit gerechtelijke procedures. Over en weer. Vandaag is de zitting die zal bepalen wie van de natuurlijke ouders de voogdij zal krijgen over Lila en Étienne. Het degelijk scenario is een gedramatiseerd verslag van deze dag. In het gerechtsgebouw van Wallonië als de enige locatie. Lila en Étienne worden begripvol opgevangen. Filmisch is er niet veel te beleven. In de verhoorkamer is rol van Alice Piron voortreffelijk geschreven en wordt overtuigend gespeeld. Zuivere mimiek, subtiele intonatie, soms twijfelend, soms vastberaden. Het mag niet zo zijn dat haar kinderen onder de voogdij van de vader gaan vallen. Haar antwoorden in het eerste verhoor door de vrouwelijke rechter wordt een lange verklaring. Zorgvuldig voorbereid met haar advocaat, ook een vrouw. Gaande het proces zijn de verschillende personen afwisselend in beeld, soms sprekend, vaker met alleen de reacties van Alice in close-up. Het wordt een in ondertiteling goed vertaald en spannend betoog in vraag en antwoord. De sfeer is en blijft geladen. Onderbrekingen door de wederpartij worden afgestraft. De toelichting van de kinderen op een eigen verklaring laten nauwelijks twijfel. In zijn verweer pleit de advocaat van de vader voor vrijspraak. Op juridische gronden die de hypocrisie van de vader buiten het proces moet houden. Het slot wordt weliswaar opengelaten, maar dat Alice wordt geloofd was van meet af aan overduidelijk.
Mijn waardering: XXX uit 5 / 6 uit 10

24-11-25 FHB sneak Miroirs no. 3
Duitse filmische verhandeling over het oplopen van en omgaan met ernstig emotioneel trauma. De allereerste beelden maken duidelijk dat Laura zich niet op haar gemak voelt in de situatie waarin ze met haar vriend verzeild raakt. Het wordt de aanleiding voor een verkeersongeval. Wat ze als enige overleeft. Als jong muziekstudente wordt ze buiten de geijkte kanalen om opgevangen door Betty. Tegen de vijftig, alleen wonend aan een stille weg. In haar huis kan ze tot de eerste rust komen na wat er allemaal is gebeurd. Het leren accepteren van een onomkeerbaar trauma is voor iedereen anders. Een strak scenario laat zien hoe Laura en Betty hierin van elkaar verschillen. In een even emotioneel als psychologisch duister groeien ze emotioneel toch naar elkaar. Maar met de personen rond Betty komt er afstand. In de strakke verfilming stuurt Laura’s ontkenning verlammend ongemak de bioscoopzaal in. Sobere dialogen, geloofwaardige karakters, degelijk spel en een beheerste timing. Soms met muziek als even subtiel als sturend decor. in onderhuidse emoties spelen ook verwachtingen mee. Over het hoe, wat en waar alle schuld, schaamte en spijt naar toe moet. Als knappe analyse blijft dat over de film heen hangen. Op belangrijke momenten afgewisseld met een soepel zijweggetje in het scenario. Tegen het slot mogen nogal wat vragen over Laura en het verkeersongeluk onbeantwoord blijven. De licht voelbare verwarring en onbegrip benadrukt de durf die nodig was om de film zo intens te laten eindigen. De titel verwijst naar een stukje pianomuziek van de Franse componist Maurice Ravel. De muziekkeuze en montage in de film was dan ook bepalend. Nauwelijks verassend werd Mirroirs no. 3 onderscheiden op het festival in Cannes. Het is de bedoeling dat er met andere titels van deze pianosuite meer films gemaakt gaan worden.
Mijn waardering: XXXX uit 5 / 8 uit 10

18-11-25 FHB sneak Köln 75
Over Vera Brandes, eind 1974 een opstandige tiener die met brutaal toeval de Europese jazz-scene inrolt. Thuis In Keulen houdt ze de schijn van scholier op. Met bravour regelt ze een kantoortje om een aantal optredens te regelen in Europese concertzalen. Voor niemand minder dan Keith Jarrett. Het Amerikaanse wonderkind is nog geen dertig. Met ter plekke geïmproviseerde pianorecitals vanuit een jazz idioom geeft hij muziekbeleving een nieuwe impuls. Het worden een stuk of tien optredens. Eén ervan is het piano concert in Keulen op 24 januari 1975. Dat legendarisch wordt als het nog hetzelfde jaar In Europa op elpee verschijnt. De opname verovert de wereld en wordt de meest succesvolle jazz piano elpee/CD/stream in alle muziekbladen. Nog steeds, trouwens. Een waargebeurd verhaal in een avontuurlijk scenario rond Vera Brandes. Héél jong, heel slim, tactisch en even brutaal als enthousiast Ondanks de vijandigheid van haar ouders en broer in krijgt ze van alles voor elkaar. Concertzalen in Europa die voor een uur een zaal, een podium en een dure vleugel willen afstaan. Voor een recital van een uur. Dat het over jazz muziek gaat dringt niet altijd door. Dan is er vervoer, logies, maaltijden, publiciteit en -niet te vergeten- het welbevinden van mr. Jarrett. Een degelijke rol als afstandelijk persoon. Met soms vreemde prima-donna allures. Maar die opkijkt van het minuscule Europese autootje waarmee diverse bestemmingen bereikt moeten worden. Een verzonnen Amerikaanse muziekjournalist kan alsnog wat muzikale duiding geven. Tegen het vijfde concert in Keulen komt een reeks problemen bij elkaar. In een solide charismatische rol is de oplossing door en voor Vera Brandes. Op het allerlaatste moment voor aanvang. Een soepele verfilming. Zonder muziek van pianist/componist Keith Jarrett (rechten!) Een muzikaal ontspannen kijk op volwassen worden. Van Vera Brandes in de uitdijende jazzindustrie.
waardering: XXXX uit 5 - 8 uit 10

11-11-25 FHB sneak Drømmer
Begin dit jaar werd de uitstekende Noorse film ‘LOVE’ van dezelfde maker aangekondigd als het afrondende deel van zijn ambitieuze trilogie. Over de menselijke conditie in Noorwegen. Dat blijkt het niet te zijn geweest. Onder de titel Drømmer (Dromen) analyseert het derde deel nog eens de menselijke conditie. Maar nu aan de hand van een jong meisje. vijftien jaar, en thuiswonend met haar moeder. Nog net vóór de hormonenstorm die ze nog gaat meemaken is Johanne slim, schoolgaand, leergierig en even introvert als observerend. In alle onbevangenheid wordt ze stapelverliefd op de Franse lerares. Bijna iedere dag schrijft ze op wat ze allemaal beleeft. Met haar emotionele verwarring in spontane bewoording. Lang niet alles wordt in beeld gebracht. Haar ontmoedigen met lerares Johanna worden lijken kort, maar impliceren dat er vaak lang gepraat wordt. Thuis is ze vaak op haar slaapkamer waar ze uitspreekt wat ze aan het schrijven is. Met de gesprekken met haar moeder en oma (van moeders kant) erbij wordt het een leesfilm. Noors is een ongemakkelijke taal (in Nederlandse ondertiteling) om te lezen. Er komen talloze scènes voorbij met op het eerste oog terloopse dingen. In knap geschreven dialoog ontstaan karakters in drie generaties. Vanuit een eigen tijdvak en eigen motieven. In een schijnbare tijdloosheid loopt Johanne met haar romantische visie tegen haar eigen werkelijkheid op. Haar rol is van meet aan charismatisch. In een veeleisend scenario laat een solide verfilming zien op welke manier de menselijke conditie in complexiteit uitgroeide. Naar een even rijke als ingewikkelde maatschappij. Met een perspectief dat uitdagender is dan ooit tevoren. Maar wel de mogelijkheid om jongeren een eigen perspectief te laten kiezen. In een wereld die steeds sneller aan het veranderen. Pas na ruim twee uur wordt het weer een indrukwekkende film.
Mijn waardering: XXXX uit 5 - 7,6 uit 10

10-11-25 FTHilversum festival Nouvelle Vague
De Franse filmrevolutie in beeld gebracht met een Amerikaans eerbetoon aan de wereldberoemde Franse regisseur die het in 1959 allemaal teweeg bracht. Samen met zijn collega’s op het kantoor van een toonaangevend filmtijdschrift kreeg hij genoeg van de Amerikaanse invloed die de nog jonge Franse filmindustrie bleef overschreeuwen. Tegelijk met wijdlopige theorieën als tegenwicht bedacht hij een eigen speelfilmplan. Via wat hulp van enkele kompanen kwam er een klein budget vrij. Met een vrolijke list eist hij de regie op. Vanaf dat moment wordt het de ‘making of’ van de eerste film in de ‘nouvelle vague’ stijl. Die zou het maken van films wereldwijd veranderen. Ruim zestig jaar na dato ontstaat ‘À bout de Souffle’ een tweede keer. Nu met acteurs voor alle personages die bij het maken van het origineel betrokken waren. Met naam en toenaam. Authentieke locaties in Parijs, authentieke auto’s en interieurs. In ruim twintig opnamedagen wordt al het filmmateriaal opgenomen. Zonder geluid. De Eclair Cameflex 35mm camera maakte veel te veel herrie. Als die liep moesten cameraman en acteurs blind op de wat blaaskakerige regisseur vertrouwen. Op specifieke instructies van de regisseur over het specifieke camerageratel. In zijn opschrijfboek bleven scènes veranderen. Close-ups van hoofdrolspelers in de studio tegen een onbestemde achtergrond legden allerlei uitdrukkingen vast. Ondanks strubbelingen bleef de sfeer goed. Een even brutale als precieze montage toverde het materiaal om naar een verpletterende film over misdaad en liefde, geweld en seks. In de hele filmwereld sloeg ‘À bout de Souffle’ in als een bom. ‘Nouvelle vague’ werd synoniem voor nieuwe onafhankelijkheid. Die zou overwaaien naar vergelijkbare ontwikkelingen in de bedrijfsvoering van allerlei gevestigde filmbedrijven, productiemaatschappijen en distributeurs. Deze film is een perfect gemaakte reconstructie en een waardig eerbetoon. Even revolutionair en inspirerend als het origineel van vijfenzestig jaar geleden.
Mijn waardering: XXXXX uit 5 - 10 uit 10

07-11-26 FHB filmclub Sentimental Value
Indrukwekkend familieportret van 4 generaties na elkaar een huis bewoonde dat eind 19e eeuw in Oslo werd gebouwd. Via een rondleiding door de nog originele, zij het wat versleten staat wordt een reeks van thema’s aangeroerd. Een knap, integer gelaagd scenario legt de wat schurende karakters van de huidige bewoners bloot. De zussen Nora en Agnes. Met Nora als centrale figuur, gespeeld door een charismatische actrice in een even weergaloze als geloofwaardige rol. In een gespannen relatie met zichzelf, haar beroep en levensvervulling. In de dertig, als kleine zus van Agnes opgegroeid In Noors erudiete kringen. Als dochters van de filmregisseur Gustav Borg. Die na het overlijden van zijn echtgenote zijn werkterrein verlegde naar buurland Zweden. Nora en Agnes waren nog klein en konden in Oslo alle twee een carrière als actrice opbouwen. Met behoorlijk succes, zij het Agnes meer in film en TV, Nora goeddeels in het theater. Als vader Gustav zich na veel afwezigheid meldt met een uitgewerkt scenario voor een film waarin Nora de hoofdrol moet spelen. In drie segmenten: verleden, heden en toekomst begint de film de in jaren afgebladderde familie relatie te verkennen. In een even rustige als solide verfilming word je tijdens de film deelgenoot van Nora’s verborgen sociale verwarring, onzekerheid en onvrede. Tegenover de emotionele machteloosheid van haar vader. Die heeft een surrogaat-dochter nodig heeft om net Nora overweg te kunnen. Omgekeerd ook. Met het teruggrijpen naar de plankenkoorts-scene van het begin wordt veel gesuggereerd. Maar het slot is zonder conclusie en maakt de film nog sterker. Kraakheldere scènes, strak camerawerk en even innemend als geloofwaardig acteren. Een minimum aan dialoog. Ondersteund door effectieve muziekkeuze uit breed repertoire. Zeer goede film op prima lengte boeit van begin tot eind. Beeldtaal op z’n best. Winnaar in Cannes, Oscarinzending van Noorwegen.
Mijn waardering: XXXX uit 5 - 9.5 uit uit10