Reacties

04-01-26 FHB To New Beginnings
Ruim zes uur oud en nieuw viering in Kopenhagen. Ook dit jaar heeft Nomi haar vriendenkring uitgenodigd op een ruime bovenverdieping in het centrum. Vanavond zullen ze er allemaal zijn. Maar van meet af aan is duidelijk dat het anders zal worden. In een toneelmatig scenario is Martin niet aanwezig. Toch wordt zijn rol allesbepalend voor de emotionele nieuwjaarsbubbels die later op de avond wel uit elkaar moeten spatten. Zes even pragmatische als welgestelde veertigers. Twee tieners als nieuwelingen in dit gezelschap, dochter en zoon die met hun ouders zijn meegekomen. De verwachting is dat deze nieuwjaarsviering net zo zal verlopen als die van vorige jaren. Lekker eten, veel drank, een spelletje en zinnige conversaties. Het wordt voelbaat dat het anders gaat worden. Wrange humor in flauwe grappen, dubbele bodems met ongemakkelijke meningen zetten karakterverschillen niet al te subtiel neer. Martin komt een paar keer ter sprake. Als taboeonderwerp, lijkt het wel. De tieners zonderen zich af in een aparte kamer. Maar wat de avond echt anders zal maken is de komst van Finn. Nomi, heeft haar nieuwe vriend uitgenodigd zonder de anderen erin te kennen. Finns pogingen om deel van het gezelschap worden lijken het oplopende ongemak rond Martin neutraliseren. Toch valt de vriendenkring verder uit elkaar. Finn wordt overmoedig. Naarmate het nieuwe jaar dichterbij komt krijgt de ijzige feestvreugde de donkere kant die er van meet af aan boven lag. Een paar niet al te voorspelbare verwikkelingen werken desondanks naar een voorspelbaar slot. Sènes binnen en buitenshuis die beweging brengen in de verstijfde sfeer tot zover. Zodat iedereen in het eerste uur van het nieuwe jaar uur voor een nieuw begin staat. Los van elkaar. Twijfel of en hoe deze vriendenkring nog eens nieuwjaar samen zal vieren is het restant.
Mijn waardering: XXX uit 5 / 6,4uit 10

30-12-25 FHB sneak Winter in Sokcho
Even fraaie als mysterieuze boekverfilming van een succesvol debuut in 2016. Door een van origine Koreaans vrouwelijke auteur. In Europa koos ze Frans voor haar boek. SokCho is een kleine havenstad aan de westkust van de Japanse zee. In het noorden van Zuid Korea, niet ver van de beruchte grens met Noord Korea. Vóór de staatkundige splitsing had het volledige Koreaanse schiereiland een halve eeuw Japanse kolonisatie en brute uitbuiting moeten doorstaan. Op strikt ideologisch gronden werd na het einde van de Tweede Wereldoorlog nóg een oorlog gevoerd. Waar Japan buiten bleef. Een Verenigde Naties initiatief waarvoor ook Frankrijk, troepen stuurden. SokCho werd en paar keer door het Noord Koreaanse leger bezet. Tot de wapenstilstand die in 1953 van het communistische Noord Koreaanse bewind werd afgedwongen Deze verfilming is een samenwerking van een ervaren Franse filmproducent en een nagenoeg debuterende Japans/Franse scenarioschrijver/regisseur. Met als resultaat een wonderschone film rond een reeks thema’s: verlangens, aspiraties, eenzaamheid, verwachtingen en vervreemding. In Sokcho werkt Soo-Ha, in de twintig in een klein hotelletje. Ze heeft Frans gestudeerd. Haar moeder verkoopt vis op de markt, is kok en mede eigenaar van het hotel. Ze verwacht veel van haar dochter waar een hoop aan te verbeteren valt. Ook van Soo Ha’s vriend die naar Seoul is om werk te zoeken. Als een Franse striptekenaar van onbestemde leeftijd zijn intrek in het hotelletje neemt, verandert alles. In het verre Zuid Korea weet deze Yan niet wáár hij wàt moet zoeken om te kunnen tekenen. Het scenario wordt een dichte kluwen van scènes. Verfilmd rond meerdere personages in een winters Soscho. Het sublieme camerawerk speelt met lichamelijkheid. In een gedurfde montage van vis bereiden, toerisme, tekenen en de Franse taal. Naar een even ontspannen als mysterieus slot. Bestaande en nieuwe tradities.
Mijn waardering: XXXX uit 5 / 8 uit 10

28-12-25 FHB Song Sung Blue Zéér Amerikaanse kerstfilm. Een waar gebeurd verhaal rond twee gescheiden muzikanten die elkaar in Wisconsin aan de oostkust van de Verenigde Staten min of meer toevallig tegen het lijf liepen. In de jaren tachtig en negentig van de vorige eeuw. Mike Sardina en Claire kwamen erachter dat ze alle twee de goed op de hoogte waren van het veel repertoire. Zoals dat van singer-songwriter Neil Diamond die wereld aan het veroveren was. Met de alterego’s Thunder & Lighting besloten ze zich specialiseren op het spelen van Neil Diamond nummers. Mike Sardina als zanger-gitarist en Claire op toetsen en tweede stem. Hun muzikale chemie was duidelijk. Dus pakte ze het degelijk aan. De muzikale afspraak werd een huwelijk met een samengesteld gezin. Twee jonge kinderen en extra muzikanten. Strak repeteren en een hoop enthousiasme zorgde voor een degelijke reputatie. Een muzikaal succesverhaal op kleine schaal. Met alles wat er tussen de bedrijven bij hoort. Zoals een eigen opnamestudio, reizen en verblijf naar meer optredens. Met onvermijdelijke risico’s in het zakelijk beheer. Het scenario houdt bij hoe Claire en Mike daar binnen hun relatie mee omgaan. Ontkenning en afstand totdat er echt iets scheef gaat. In 2008 werd een documentaire gemaakt die muzikale legende van Claire en Mike in stand hield. Om dat in 2024 nog eens als speelfilm over te doen. Nu als eerbetoon aan samen muziek maken, binnen een huwelijk en een gezinsleven. Leunend op geëigende (tegeltjes)thema’s in de muziek van Neil Diamond. Als uitgangspunt van veel voorspelbare scenes. Gekozen belevenissen uit de documentaire, nu als (te) lange speelfilm. Zonder echt uitgewerkte karakters, wel een redelijke cast, redelijk camerawerk maar soms ongeloofwaardig geluid van de ‘live’muziek. Wel een uitzonderlijke prestatie in de rol van Claire. En een stichtelijk slot voor een onderhoudende kerstfilm bij uitstek. Mijn waardering: XXX uit 5 / 6 uit 10

23-12-25 FHB sneak URCHIN
Over Mike in Oost Londen. Dakloos en regelmatig afhankelijk van ketamine. Vijftig jaar geleden werd in Amsterdam veel ervaring opgedaan met heroïne. Dat voor de gebruiker een onmiddellijk lichamelijk welbevinden forceert. En een verslaving afdwingt met een hoop criminaliteit tot gevolg. Er kwamen sociale hulpprogramma’s voor verslaafden aan heroïne. Als medische aandoening, met tot op de dag van vandaag een relatief ruime overleving. Inmiddels is een heel nieuw soort verdovend middel ontstaan. Dat in de hersenen het bewust beleven op allerlei manieren kan beïnvloeden. Nieuwe toepassingen voor strikt medisch gebruik zijn een goudmijn voor farmaceutische kartels. In zeer lage doseringen is ketamine al in gebruik als pijnstiller en antidepressivum. Terwijl voor ongecontroleerde psychische middelen al een donkerzwarte markt bestaat. Ketamine is zo’n (genots?)middel dat enkele verstandelijke vermogens gedeeltelijk stil legt. Voor een poosje laat je het je in een overprikkeld bewustzijn beperkt functioneren. Pijnloos gewetenloos, wezenloos. Een knap scenario registreert zonder meedogen wat en hoe Mike verschillende situaties doorleeft. Volgens het beproefd recept van een Britse gedramatiseerde sociale documentaire. Mike is een uitstekende rol. Hij ziet er niet echt verpauperd uit, is volstrekt schaamteloos en weet zich uit allerlei situaties te redden. Alles in een hoog gespannen tempo dat niet verklaart waarom Mike iets doet, of juist nalaat. Plotselinge terugvallen in fysiek geweld. In volslagen apathie en onbesef van zijn toestand. Het zijn bijna voelbare uitersten op het scherm. In dezelfde scènes op hetzelfde moment. Er wordt een baantje voor hem geregeld, maar hij komt zijn afspraken niet na. Na het uitzitten van zijn gevangenisstraf wil hij zijn toestand gaan verbeteren. In het contact met anderen zie je hoe hij niet leeft, maar wel bestaat. Hunkerend naar sympathie. Die in de bioscoop verdwijnt. En die Mikes’ brein in het slot van de film ook niet meer kan oproepen.
Mijn waardering: XXX uit 5 / 6 uit 10

16-12-25 FHB sneak NAWI Dear Future Me
Kenyaanse speelfilm gemaakt met het specifieke doel te laten zien hoe in een ver afgelegen arme regio dochters nog altijd door hun vaders worden uitgehuwelijkt. In ruil voor vee en vaak tegen hun wil. Slimme meisjes willen meer onderwijs. De Kenyaanse overheid wil er dan een eind aan wil maken. Met een succesvolle internationale film die als voorlichting effect sorteert. Een impact-film in beroepsjargon. Via twee ervaren Duitse producenten werden fondsen geworven voor een budget en een basis crew. In Kenya werd een scenario geschreven. Fictie aan de hand van de bestaande praktijk. In Kenya is filmervaring nog maar dun gezaaid. Acteurs en locaties werden bezocht en voorbereid. Een gedetailleerd draaiboek kon vervolgens worden opgenomen. Met Nawi in de hoofdrol. Dertien jaar en vanaf de allereerste scène geloofwaardig. In voice-over stelt ze zich voor: ”Ik ben acht kamelen, zestig schapen en honderd geiten. En ik heet Nawi”. Daarmee is de toon gezet en gaan we chronologisch, haar wederwaardigheden, confrontaties en beproevingen meemaken. In details. In het scenario is Nawi’s bijhouden van een dagboek een vondst. Maar het blijft verhalend. En toen… en toen… De verfilming is na-druk-ke-lijk. Terwijl er wordt gestrooid met verschillende karakters. Binnen de familie en daarbuiten. Verhaaltechnisch geloofwaardig, zij het onderling nogal vlak. Alles lijkt erop gericht om in ruim twee uur de gebeurtenissen rond Nawi af te ronden. Waarbij in Europese ogen haar volharding als vanzelfsprekend wordt ervaren. In het wankele slot blijkt dat dan toch weer anders. Met de geboorte van een meisje -tegen de verwachting in- kan het scenario haar gedroomde toekomst laten zien. Waarin meisjes van meet af aan onafhankelijk kunnen opgroeien. Inspirerend? Misschien wel. Als film nauwelijks. Expliciete voorlichtingsfilms hebben nou eenmaal een ander publiek. In Europese bioscopen werkt dat niet mee…
Mijn waardering: XXX uit 5 / 6 uit 10

14-12-25 FTH gr. zaal Nuremberg
Verfilming van een geactualiseerd scenario op basis van een boek uit 1947. Over de processen die een jaar eerder waren gehouden in het gerechtsgebouw in Neurenberg. Het gebouw met gevangenecomplex had de Amerikaanse en Engelse bombardementen overleefd. Afschrikwekkende ontdekkingen in de afronding van de oorlog zorgden ervoor dat een van de Moskou verklaringen uit 1943 in werking moest treden: De internationale berechting van politieke leiders die de slachtpartij hadden verzonnen, georganiseerd en uitgevoerd. Decennia later zou dat de ‘holocaust’ gaan heten. Meteen na de onvoorwaardelijke overgave van Nazi-Duitsland namen de Verenigde Staten het voortouw. Tijdens het aanpassen van het gerechtsgebouw werden een Amerikaanse, een Engelse en een Russische rechtsdelegatie opgetuigd. Aanklagers, advocaten, notulisten, rechters en tolken. Het internationale karakter voorzag in simultaan vertaling en schriftelijke vastlegging in vier talen. Van alles wat er gezegd zou worden. Voor het hoorbaar maken werd met een trits microfoons een omroepinstallatie geïnstalleerd. Bedoeld voor radiozenders over de hele wereld. Met een professionele filmprojector konden opgenomen beelden als lijfelijke getuigenis worden vertoond. Amerika kon zich geen fouten veroorloven. Hermann Göring, de tweede man van het Nazirijk liet zich arresteren. Dat het om een charismatische, gewetenloze en doortrapte opportunist was is meteen duidelijk. Als karakter subliem in de film neergezet. Vleiende arrogantie naar de psychiater, die door het Amerikaans militair gezag was ingezet. Om inzicht te krijgen in Göring’s verdediging. In de nog broze vrede wordt die psychiater vervangen. Twee dagen moet hij met zijn opvolger samenwerken. Vijfhonderd dagen, verpakt in ruim twee uur. Persoonlijke en politieke belangen, enge zelfverheerlijking. Argumenten voor internationale gerechtigheid leiden naar een angstwekkend slot. Een compacte reconstructie van een voelbaar spannende periode vlak na de grootste wereldoorlog van de vorige eeuw. Met een toespeling naar een oorlog die vanuit een gekozen ‘democratische’ dictatuur zou kunnen ontstaan.
Mijn waardering: XXXX uit 5 / 8 uit 10

07-12-25 FHB Orwell 2+2=5
Met aanleiding het boek dat George Orwell schreef in 1948 op een eiland aan de westkust van Schotland. Zijn gezondheid was zwak. Na het succes van ‘Animal Farm’ had hij besloten om journalistiek werk te laten varen en zich voortaan te concentreren op het schrijven van fictie. Op het laatste moment werd de titel ‘1984’ en verscheen in 1949. Ook weer met onmiddellijk succes. Opnieuw was politiek het onderwerp. Nu niet het ontstaan van totalitair gezag, maar een toekomstvisie. Hoe zou een totalitaire staat er zesendertig jaar later uitzien? Voor een magere biografie zijn maar weinig bewegende beelden of geluidsopnamen van George Orwell beschikbaar. Aan de hand van voorgelezen citaten uit reportages, boeken en persoonlijke brieven wordt een portret samengesteld. Ontwikkelingen, overwegingen en vooral politieke analyses... Geïllustreerd met beeldmateriaal uit een onwaarschijnlijke reeks filmarchieven. Fragmenten uit de diverse bioscoopfilms die van, en aan de hand van zijn boeken werden . Foto’s en amateurfilmopnamen waar de schrijver gedurende zijn leven werd vastgelegd. Maar ook televisiebeelden van politieke icoonmomenten uit de recente geschiedenis. Met nadruk op de totalitaire richting die de wereld in de afgelopen jaren lijkt te nemen. Allemaal voorzien van een voice-over waarvoor soms een acteur voor Orwell’s stem werd ingezet. Het betoog is een compilatie van citaten zoals die in de boeken van Orwell te lezen zijn. In de twee uur die de film duurt voelt de overkoepelende indruk als een rommelig opgemaakte krant. Vol artikelen die met schokkende voorbeelden angst moet aanwakkeren. Het onderliggend betoog is in deze film even voorspelbaar als warrig. Net zoals in het commerciële bioscoopgenre ‘shockumentary’ dat ruim zestig jaar geleden korte tijd opgang maakte. Voor de huidige digitale bioscoop werkt een onrustbarende mengeling van achterhaalde geschiedenis op film tussen recente flarden Tv-nieuws ook niet meer.
Mijn waardering: XX uit 5 / 4 uit 10

05-12-25 FHB fiimclub WAS MARIËLLE WEIß
Dubbekzinnig scenario over een enkel thema: hoe nodig is het om alles van een ander te weten. Voor grote techbedrijven kan dat nooit genoeg zijn. Totdat er geen enkele privacy overblijft. In het dagelijks leven houdt iedereen er privé geheimen op na. In gezinnen is dat net zo. In deze Duitse film is Marielle 13, de enige dochter van Julia en Tobias. Twee werkende ouders in probleemloze welstand, maar wel op de grens van verveling. Onvervulde verlangens komen aan de oppervlakte van het huwelijks bestaan. Buitenshuis, vooralsnog. Julia rookt stiekem met een collega waarmee ze ook erotische fantasieën deelt. Op de afdeling die Tobias moet leiden begint hij zijn autoriteit te verliezen. Marielle is op de middelbare school een goede leerling. Aan het ontbijt is belangstelling van haar ouders even formeel als saai. Totdat ze op school een ferme oorvijg oploopt van haar beste vriendin. Een even vertraagde als grote close-up. De volgende ochtend kan Marielle tot in detail beschrijven wat haar ouders buiten hun werkzame uren doen. Het is een telepathische gave die de komende periode voor veel verwarring zal zorgen. Een hecht maar lichtvoetig scenario zorgt voor soms geestige scènes. Die leiden tot potsierlijke situaties, verfilmd in een strakke regie. In de bioscoop zullen die zeker wat plaatsvervangende schaamte oproepen. Wel met een grimlach. Ondertussen krijgt Marielle genoeg van wat ze allemaal onbedoeld te weten komt. Als haar ouders er aan het ontbijt steeds serieus over willen praten wil ze er van af. Er wordt een bizarre oplossing gevonden. In de uitvoering daarvan raken Julia en Tobias nog verder van elkaar verwijderd. En wordt Marielle verlost van haar ‘gave’. Zodat ze wordt opgescheept met ouders waar ze eigenlijk niets aan heeft. Zoals bijna iedere puber.
Mijn waardering: XXXX uit 5 / 8 uit 10

09-12-25 FHB sneak The Love That Remains
IJslandse film over een jaar van een familie in verval. Een jaar met veel ontwikkelingen. Een gezin waarvan de karakters binnen het huwelijk van Anna en Magnus onverenigbaar worden. Ook hun kinderen groeien onderling uit elkaar. Dochter Ida is aankomend puber, maar de tweelingbroertjes nog nèt niet. De aanpak van de film is bijzonder. Beelden van het dak van een schuur dat door een kraan de staalblauwe IJslandse lucht wordt ingehesen. Totdat doeken met roestkleurige vormen verraden dat het een atelier is. Door dezelfde kraan worden ze verfrommeld. Sturing met simpele, asynchrone pianomuziek laat je raden naar context. Dit was het atelier van Anna wat ze moest opgeven. Als beeldend kunstenaar is zij de hoofdpersoon in het scenario. Getouwd met Magnus, bemanningslid op een modern vissersschip. Van familieleden is de suggestie. Het huis op het grote terrein waar het gezin woont heeft ook een familie (van Magnus) connectie. Als vader is hij maar heel weinig thuis. De spanning in het gezin is te snijden als hij er wel is . Met de beste bedoelingen wil Magnus beginnen met het houden van kippen. Als gezinsproject. Op een plek onder bomen is een groot kippenhok zo gebouwd. En de kuikens aangeschaft. Op zichzelf staande scènes brengen de complexiteit van familiale samenhang als vanzelfsprekend in beeld. Geen nadruk, in soepele montage. Fotogenieke IJslandse natuur, in alle vier seizoenen, vastgelegd met fraai camerawerk en licht schurend pianodecor. Geloofwaardige personages en handeling. Het werkt vervreemdend, maar in IJslandse omstandigheden voel je de emotie van individuele gezinsleden oplopen. Met relativering, zonder belerend betoog. Een paar heerlijk absurde droomscenes leiden naar een even dramatisch als filmisch slot. Echte logica ontbreekt in deze spannende en verbazingwekkende film. Waarvan je lang niet alles van hoeft te begrijpen. Zelf verzinnen mag ook.
Mijn waardering: XXXX uit 5 / 8 uit 10

0-11-25 FHB kl.zaal On vous croit
Dwingend relaas over Alice Piron, een Waalse moeder die haar kinderen wil behoeden voor verdere omgang met hun vader. Van wie ze gescheiden is. Twee jaar na de geboorte van Lila, haar inmiddels dertienjarige dochter. Maar pas officieel na de geboorte van Étienne. Een onhandelbaar kind met overal ingewikkelde problemen. Voor zijn moeder met name. Want zijn vader vertrok. Niet zonder omgangsregeling met zijn kinderen onder de naam Goossens. De vechtscheiding bestaat goeddeels uit gerechtelijke procedures. Over en weer. Vandaag is de zitting die zal bepalen wie van de natuurlijke ouders de voogdij zal krijgen over Lila en Étienne. Het degelijk scenario is een gedramatiseerd verslag van deze dag. In het gerechtsgebouw van Wallonië als de enige locatie. Lila en Étienne worden begripvol opgevangen. Filmisch is er niet veel te beleven. In de verhoorkamer is rol van Alice Piron voortreffelijk geschreven en wordt overtuigend gespeeld. Zuivere mimiek, subtiele intonatie, soms twijfelend, soms vastberaden. Het mag niet zo zijn dat haar kinderen onder de voogdij van de vader gaan vallen. Haar antwoorden in het eerste verhoor door de vrouwelijke rechter wordt een lange verklaring. Zorgvuldig voorbereid met haar advocaat, ook een vrouw. Gaande het proces zijn de verschillende personen afwisselend in beeld, soms sprekend, vaker met alleen de reacties van Alice in close-up. Het wordt een in ondertiteling goed vertaald en spannend betoog in vraag en antwoord. De sfeer is en blijft geladen. Onderbrekingen door de wederpartij worden afgestraft. De toelichting van de kinderen op een eigen verklaring laten nauwelijks twijfel. In zijn verweer pleit de advocaat van de vader voor vrijspraak. Op juridische gronden die de hypocrisie van de vader buiten het proces moet houden. Het slot wordt weliswaar opengelaten, maar dat Alice wordt geloofd was van meet af aan overduidelijk.
Mijn waardering: XXX uit 5 / 6 uit 10

24-11-25 FHB sneak Miroirs no. 3
Duitse filmische verhandeling over het oplopen van en omgaan met ernstig emotioneel trauma. De allereerste beelden maken duidelijk dat Laura zich niet op haar gemak voelt in de situatie waarin ze met haar vriend verzeild raakt. Het wordt de aanleiding voor een verkeersongeval. Wat ze als enige overleeft. Als jong muziekstudente wordt ze buiten de geijkte kanalen om opgevangen door Betty. Tegen de vijftig, alleen wonend aan een stille weg. In haar huis kan ze tot de eerste rust komen na wat er allemaal is gebeurd. Het leren accepteren van een onomkeerbaar trauma is voor iedereen anders. Een strak scenario laat zien hoe Laura en Betty hierin van elkaar verschillen. In een even emotioneel als psychologisch duister groeien ze emotioneel toch naar elkaar. Maar met de personen rond Betty komt er afstand. In de strakke verfilming stuurt Laura’s ontkenning verlammend ongemak de bioscoopzaal in. Sobere dialogen, geloofwaardige karakters, degelijk spel en een beheerste timing. Soms met muziek als even subtiel als sturend decor. in onderhuidse emoties spelen ook verwachtingen mee. Over het hoe, wat en waar alle schuld, schaamte en spijt naar toe moet. Als knappe analyse blijft dat over de film heen hangen. Op belangrijke momenten afgewisseld met een soepel zijweggetje in het scenario. Tegen het slot mogen nogal wat vragen over Laura en het verkeersongeluk onbeantwoord blijven. De licht voelbare verwarring en onbegrip benadrukt de durf die nodig was om de film zo intens te laten eindigen. De titel verwijst naar een stukje pianomuziek van de Franse componist Maurice Ravel. De muziekkeuze en montage in de film was dan ook bepalend. Nauwelijks verassend werd Mirroirs no. 3 onderscheiden op het festival in Cannes. Het is de bedoeling dat er met andere titels van deze pianosuite meer films gemaakt gaan worden.
Mijn waardering: XXXX uit 5 / 8 uit 10

18-11-25 FHB sneak Köln 75
Over Vera Brandes, eind 1974 een opstandige tiener die met brutaal toeval de Europese jazz-scene inrolt. Thuis In Keulen houdt ze de schijn van scholier op. Met bravour regelt ze een kantoortje om een aantal optredens te regelen in Europese concertzalen. Voor niemand minder dan Keith Jarrett. Het Amerikaanse wonderkind is nog geen dertig. Met ter plekke geïmproviseerde pianorecitals vanuit een jazz idioom geeft hij muziekbeleving een nieuwe impuls. Het worden een stuk of tien optredens. Eén ervan is het piano concert in Keulen op 24 januari 1975. Dat legendarisch wordt als het nog hetzelfde jaar In Europa op elpee verschijnt. De opname verovert de wereld en wordt de meest succesvolle jazz piano elpee/CD/stream in alle muziekbladen. Nog steeds, trouwens. Een waargebeurd verhaal in een avontuurlijk scenario rond Vera Brandes. Héél jong, heel slim, tactisch en even brutaal als enthousiast Ondanks de vijandigheid van haar ouders en broer in krijgt ze van alles voor elkaar. Concertzalen in Europa die voor een uur een zaal, een podium en een dure vleugel willen afstaan. Voor een recital van een uur. Dat het over jazz muziek gaat dringt niet altijd door. Dan is er vervoer, logies, maaltijden, publiciteit en -niet te vergeten- het welbevinden van mr. Jarrett. Een degelijke rol als afstandelijk persoon. Met soms vreemde prima-donna allures. Maar die opkijkt van het minuscule Europese autootje waarmee diverse bestemmingen bereikt moeten worden. Een verzonnen Amerikaanse muziekjournalist kan alsnog wat muzikale duiding geven. Tegen het vijfde concert in Keulen komt een reeks problemen bij elkaar. In een solide charismatische rol is de oplossing door en voor Vera Brandes. Op het allerlaatste moment voor aanvang. Een soepele verfilming. Zonder muziek van pianist/componist Keith Jarrett (rechten!) Een muzikaal ontspannen kijk op volwassen worden. Van Vera Brandes in de uitdijende jazzindustrie.
waardering: XXXX uit 5 - 8 uit 10

11-11-25 FHB sneak Drømmer
Begin dit jaar werd de uitstekende Noorse film ‘LOVE’ van dezelfde maker aangekondigd als het afrondende deel van zijn ambitieuze trilogie. Over de menselijke conditie in Noorwegen. Dat blijkt het niet te zijn geweest. Onder de titel Drømmer (Dromen) analyseert het derde deel nog eens de menselijke conditie. Maar nu aan de hand van een jong meisje. vijftien jaar, en thuiswonend met haar moeder. Nog net vóór de hormonenstorm die ze nog gaat meemaken is Johanne slim, schoolgaand, leergierig en even introvert als observerend. In alle onbevangenheid wordt ze stapelverliefd op de Franse lerares. Bijna iedere dag schrijft ze op wat ze allemaal beleeft. Met haar emotionele verwarring in spontane bewoording. Lang niet alles wordt in beeld gebracht. Haar ontmoedigen met lerares Johanna worden lijken kort, maar impliceren dat er vaak lang gepraat wordt. Thuis is ze vaak op haar slaapkamer waar ze uitspreekt wat ze aan het schrijven is. Met de gesprekken met haar moeder en oma (van moeders kant) erbij wordt het een leesfilm. Noors is een ongemakkelijke taal (in Nederlandse ondertiteling) om te lezen. Er komen talloze scènes voorbij met op het eerste oog terloopse dingen. In knap geschreven dialoog ontstaan karakters in drie generaties. Vanuit een eigen tijdvak en eigen motieven. In een schijnbare tijdloosheid loopt Johanne met haar romantische visie tegen haar eigen werkelijkheid op. Haar rol is van meet aan charismatisch. In een veeleisend scenario laat een solide verfilming zien op welke manier de menselijke conditie in complexiteit uitgroeide. Naar een even rijke als ingewikkelde maatschappij. Met een perspectief dat uitdagender is dan ooit tevoren. Maar wel de mogelijkheid om jongeren een eigen perspectief te laten kiezen. In een wereld die steeds sneller aan het veranderen. Pas na ruim twee uur wordt het weer een indrukwekkende film.
Mijn waardering: XXXX uit 5 - 7,6 uit 10

10-11-25 FTHilversum festival Nouvelle Vague
De Franse filmrevolutie in beeld gebracht met een Amerikaans eerbetoon aan de wereldberoemde Franse regisseur die het in 1959 allemaal teweeg bracht. Samen met zijn collega’s op het kantoor van een toonaangevend filmtijdschrift kreeg hij genoeg van de Amerikaanse invloed die de nog jonge Franse filmindustrie bleef overschreeuwen. Tegelijk met wijdlopige theorieën als tegenwicht bedacht hij een eigen speelfilmplan. Via wat hulp van enkele kompanen kwam er een klein budget vrij. Met een vrolijke list eist hij de regie op. Vanaf dat moment wordt het de ‘making of’ van de eerste film in de ‘nouvelle vague’ stijl. Die zou het maken van films wereldwijd veranderen. Ruim zestig jaar na dato ontstaat ‘À bout de Souffle’ een tweede keer. Nu met acteurs voor alle personages die bij het maken van het origineel betrokken waren. Met naam en toenaam. Authentieke locaties in Parijs, authentieke auto’s en interieurs. In ruim twintig opnamedagen wordt al het filmmateriaal opgenomen. Zonder geluid. De Eclair Cameflex 35mm camera maakte veel te veel herrie. Als die liep moesten cameraman en acteurs blind op de wat blaaskakerige regisseur vertrouwen. Op specifieke instructies van de regisseur over het specifieke camerageratel. In zijn opschrijfboek bleven scènes veranderen. Close-ups van hoofdrolspelers in de studio tegen een onbestemde achtergrond legden allerlei uitdrukkingen vast. Ondanks strubbelingen bleef de sfeer goed. Een even brutale als precieze montage toverde het materiaal om naar een verpletterende film over misdaad en liefde, geweld en seks. In de hele filmwereld sloeg ‘À bout de Souffle’ in als een bom. ‘Nouvelle vague’ werd synoniem voor nieuwe onafhankelijkheid. Die zou overwaaien naar vergelijkbare ontwikkelingen in de bedrijfsvoering van allerlei gevestigde filmbedrijven, productiemaatschappijen en distributeurs. Deze film is een perfect gemaakte reconstructie en een waardig eerbetoon. Even revolutionair en inspirerend als het origineel van vijfenzestig jaar geleden.
Mijn waardering: XXXXX uit 5 - 10 uit 10

07-11-26 FHB filmclub Sentimental Value
Indrukwekkend familieportret van 4 generaties na elkaar een huis bewoonde dat eind 19e eeuw in Oslo werd gebouwd. Via een rondleiding door de nog originele, zij het wat versleten staat wordt een reeks van thema’s aangeroerd. Een knap, integer gelaagd scenario legt de wat schurende karakters van de huidige bewoners bloot. De zussen Nora en Agnes. Met Nora als centrale figuur, gespeeld door een charismatische actrice in een even weergaloze als geloofwaardige rol. In een gespannen relatie met zichzelf, haar beroep en levensvervulling. In de dertig, als kleine zus van Agnes opgegroeid In Noors erudiete kringen. Als dochters van de filmregisseur Gustav Borg. Die na het overlijden van zijn echtgenote zijn werkterrein verlegde naar buurland Zweden. Nora en Agnes waren nog klein en konden in Oslo alle twee een carrière als actrice opbouwen. Met behoorlijk succes, zij het Agnes meer in film en TV, Nora goeddeels in het theater. Als vader Gustav zich na veel afwezigheid meldt met een uitgewerkt scenario voor een film waarin Nora de hoofdrol moet spelen. In drie segmenten: verleden, heden en toekomst begint de film de in jaren afgebladderde familie relatie te verkennen. In een even rustige als solide verfilming word je tijdens de film deelgenoot van Nora’s verborgen sociale verwarring, onzekerheid en onvrede. Tegenover de emotionele machteloosheid van haar vader. Die heeft een surrogaat-dochter nodig heeft om net Nora overweg te kunnen. Omgekeerd ook. Met het teruggrijpen naar de plankenkoorts-scene van het begin wordt veel gesuggereerd. Maar het slot is zonder conclusie en maakt de film nog sterker. Kraakheldere scènes, strak camerawerk en even innemend als geloofwaardig acteren. Een minimum aan dialoog. Ondersteund door effectieve muziekkeuze uit breed repertoire. Zeer goede film op prima lengte boeit van begin tot eind. Beeldtaal op z’n best. Winnaar in Cannes, Oscarinzending van Noorwegen.
Mijn waardering: XXXX uit 5 - 9.5 uit uit10

10-10-24 FHB filmclub Un Simple Accident
Winnaar van de gouden palm in Cannes 2025. Van een veel gelauwerd Iraanse filmmaker. Ook uitgebracht als ‘It Was Just an Accident’ voor een groter internationaal bereik. Waarmee de maker ook het ‘grand slam’ van Europese filmfestivals compleet maakte. Venetië, Berlijn, Cannes en Locarno. De film werd in Iran opgenomen. In Teheran, in het Farsi, en in het geheim. Zonder dat acteurs en crew het volledige scenario kenden. Een poging van de Iraanse overheid om beslag te leggen op al het opgenomen materiaal mislukte. De digitale filmbestanden waren het buitenland veilig. De afwerking vond plaats in Parijs. Vlak voor de start van Cannes werd de film vrijgegeven, vertoond en geselecteerd. Alles begint met Vahid en zijn echtgenote en dochtertje in de auto. Na een aanrijdinkje zoekt hulp in een garage. Herkent hij daar de man die hem jaren geleden in de gevangenis martelde? Toen was hij geblinddoekt. In een redelijk solide scenario met hier en daar een vleugje ironie ontvoert hij Eghbal de dag erop in zijn busje. Om hem geblinddoekt levend te begraven. Maar de twijfel slaat toe. Via via komt Vahid op het spoor van mensen die door dezelfde Eghbal man zouden zijn gemarteld. Het wordt een ingewikkelde route door Teheran om ze te vinden en tegelijkertijd de Iraanse overheid te misleiden. Die al jaren met eenzijdig afgekondigde ‘waarheden’ het individuele zelfdenken blijft ondermijnen. Gaandeweg ontstaat een bonte verzameling karakters die hun verhalen over marteling willen delen. Tegen de avond leidt dit tot een lang, opgeklopt en intens dispuut over waarheid en menselijke waarden. Wahid refereert naar uitspraken van humanistische filosofen. Wat zijn onzekerheid overigens niet wegneemt. Ook niet van de anderen. De film wordt een moedig statement dat in Iran niet vertoond zal worden. Maar wel een internationaal publiek wist te bereiken.
Mijn waardering: XXX uit 5 - 7uit 10

04-11-25 FHB sneak ELEONOR THE GREAT
Ingewikkelde Amerikaanse film over traumaverwerking op leeftijd. Nadat over het trauma decennialang werd gezwegen. Totdat het geheugen zelf ermee aan de haal gaat. Dan worden ernstig vervormde herbelevingen door de betreffende persoon als onbetwistbaar ervaren. Terwijl de directe omgeving -voor zover op de hoogte van het trauma, decennia jaar later alle feiten ook niet meer kan duiden. Het trauma zelf kan van alles zijn. Zoals de nasleep van een watersnood, oorlogsgeweld of een uit de hand gelopen massa-manifestatie. Waarbij meerdere slachtoffers zijn gevallen. De overlevenden blijven eenzaam achter. Met het gemis van een of meer dierbaren, vermengd met het verzwijgen van steeds meer ongerijmde belevingen. Van een soms levenslange nasleep. Een debuterende actrice samen met een debuterende scenariste kozen voor hun film het meest ongelukkige voorbeeld van een wereldwijd collectief ervaren trauma. Van meer dan tachtig jaar geleden. De verzamelde herinneringen aan de gruwelen van de holocaust. Voor iedereen even privé als vaak verwarrend. Maar voor deze film is het de meest gemakzuchtige en daarmee ongeloofwaardige keuze. Het scenario zelf zet braaf de meeste vinkjes voor een solide toneeldrama over trauma, geheugen en persoonsverwisseling. Dan wel identiteitsfraude. Met aanvulling van een karakter dat feitelijke traumatische ervaringen uit eerste hand de film moet aanzwengelen, wordt het rondweg potsierlijk. Met terugkerende flashbacks wordt het tijdens de negentig minuten bijna tenenkrommend. Het straalt ok nog eens uit naar de hoofdrol. Een hoogbejaarde weduwe die teruggaat naar New York. Gespeeld door een vierentachtigjarige Amerikaanse actrice die de film draagt. Zodat het scenario voorspelbaar wordt. Het dreigt een cruciaal thema (waarheidsvinding) te overschaduwen. Helemaal verdwijnen doet het niet. Via andere rollen wordt het geloofwaardig neergezet. Trauma, emotie en een onderdrukt geheugen. Tot aan het slot. Van een twijfelachtige film met na afloop bizarre discussies.
Mijn waardering: XX uit 5 - 4 uit10

10-10-24 FHB filmclub Das Verschwinden des Josef Mengele
Even wonderlijke als Russische verfilming van een Franse non fictie ‘roman’ uit 1917. Een psychologisch portret van Josef Mengele, SS arts in vernietigingskamp Auschwitz. Verantwoordelijk voor de afdeling rassen morfologisch onderzoek waar doelbewust medische experimenten op gevangenen werden uitgevoerd. Zodat de Duitse bevolking gezuiverd zou worden van het jodendom. Nadat het nazi regime was geïmplodeerd kreeg dat instituut een bijna mythische antistatus. Die nog eens werd versterkt toen Mengele in 1949 stiekem emigreerde naar Argentinië. Daar kon hij onder andere namen ruim tien jaar en in het geheim rustig leven. Totdat in 1960 Adolf Eichmann in Argentinië werd opgepakt, in Jerusalem berecht en 1962 geëxecuteerd. Het lijk werd gecremeerd en Eichmann’s as werd verstrooid over de diepste delen van de Middellandse zee. Vanaf dat moment voelde Mengele zich in Argentinië niet meer veilig. Weer in het grootste geheim wist hij in Brazilië een plek te vinden waar hij tot zijn dood in 1979 zou blijven. Achtervolgd door de demonen uit zijn verleden die eens in de zoveel tijd de kop opstaken. Maar die hij in de overtuiging van zijn Nazistische onschuld bleef ontkennen. In een rommelig scenario wordt geschetst hoe en met wie de persoon van Josef Mengele tot zijn 68e anoniem kon overleven. Via aangetrouwde en bevriende nazi’s in Duitsland en Zuid Amerika hield hij er een uitgebreide briefwisseling op na. Zodat hij onbekend en onvindbaar kon blijven. Met stijlfiguren in filmformaten wordt in breedbeeld zwart wit het nodige gesuggereerd. Vermoedelijk zijn het feiten. Citaten uit zijn erfelijkheidsonderzoek in ambtelijke ondertiteling van nagemaakte amateuropnamen in kleur zijn even gruwelijk als eenduidig bewijs. Met opgewekt sfeergeluid en achtergrondgemurmel is het effectbejag te nadrukkelijk. Geen enkele toevoeging aan de speculatieve opzet van de film. Op z’n best laat die een wrange indruk achter.
Mijn waardering: XXX uit 5 - 7 uit 10

28-10-25 FHB sneak DJ Ahmet
Coproductie van Noord Macedonië, Tsjechië, Servië en Kroatië. Delen van het voormalige Joegoslavië dat in de negentiger jaren van de vorige eeuw als een lappendeken uit elkaar werd getrokken. Noord Macedonië bleef een zelfstandige republiek en probeert al jarenlang toegelaten te worden tot de EU. Yuruk bevolking, van oorsprong Turks, woont er in een eigen gebied. Met een eigen taal en godsdienst (Islam). Veel van de moderniteiten die in de westerse landen al gemeengoed zijn, werden door de conservatieve ouderen geweerd. De jongeren zijn al wat wijzer. Ahmet en zijn jonger broertje Naim weten dat internet bestaat en zitten ook wel eens achter een computer. Met een primitieve smartphone kan Ahmet naar westerse muziek luisteren. Naim is negen jaar maar heeft nog geen woord gesproken. Tot grote frustratie van zijn vader, sinds kort weduwnaar. Nu nog conservatiever en strenger. Hij houdt zijn twee zonen verantwoordelijk voor zijn kudde schapen. Die grazen overdag in het fraaie landschap. Maar tegen de avond komen ze alle twintig bij elkaar in de omheining naast een schuur. Daar slapen Ahmet en Naim soms ook. In een even inventief als geestig scenario wordt de achterstand in ontwikkeling van de Yuruk gemeenschap in beeld gebracht. En in geestige scènes op de hak genomen. Het scenario draait om Ahmet. Tijdens een nachtelijk struinen met de schapen komt hij terecht in een kleine rave party diep in een naburig bos. Als hij de twintig schapen door de eigentijdse muziek stuurt worden Aya en Ahmet hopeloos verliefd op elkaar. Maar Aya is al uitgehuwelijkt. De meeste rollen worden gespeeld door amateurs. Vooral Naim’s oogopslag spreekt boekdelen. Fraaie fotografie met onevenwichtig camerawerk geeft de film soms overbodige nadruk. Gelukkig gaat het niet ten koste van de ontspannen toon in deze leuke film over individuele vrijheid.
Mijn waardering: XXX uit 5 – 6 uit 10

21-10-25 FHB sneak The Mastermind
Moeizame Amerikaanse film van een schrijver/regisseur bekend om haar handelsmerk ‘minimalistisch’. Daarmee bouwde ze vanuit haar generatie X een (geboren tussen1955 en 1970) een bescheiden reputatie op.. Zij het met een relatief beperkt aantal fictiefilms die ze in haar werkzame leven tot zover maakte. The Mastermind is de moeizame verfilming van een mager scenario. Als fictieve verkenning van psychologie in de Verenigde Staten van 1970. Gesitueerd in de fictieve provincieplaats Framingham. Met een even fictief museum voor beeldende kunst en rond het fictieve karakter van James B. Mooney. Een rijkeluiszoontje van een welgestelde rechter, getrouwd met Terry in een gezin met twee nog jonge zonen. Fragmentarisch opgeleid. Gesjeesd architect, kunstgeschiedenis niet afgemaakt en geëindigd als meubelmaker. Met te weinig werk. Moeder Terry heeft een eigen baan en inkomen. Daarmee is het sappelen. In zijn werkloze uren is James graag in het museum. In de zeventiger jaren van de vorige eeuw was dat meestal gratis. Daar broedt hij een plan uit voor een kunstroof. Om aan zijn gezin te laten zien dat hij naast de Amerikaanse droom wel degelijk iets kan presteren: Het het stelen van vier schilderijen van de Amerikaanse abstract kunstenaar Arthur Dove. De roof en het vervolg worden in waarheidsgetrouw 1970 in beeld gebracht. Met Dave als brein gaan er in de uitvoering toch een paar dingen mis. Met een puntje ironie (of is het sarcasme?) maken we mee hoe James B. Mooney verandert van een toegewijd vriend, vader en kunstliefhebber tot een gezochte crimineel. Via list en bedrog van familie, vrienden, collega’s en uiteindelijk zichzelf. Chronologisch vastgelegd in een traag tempo en montage, redelijk acteren en oppervlakkige karakters. Niet veel veel drama of ontwikkeling. Omdat er vooral Amerikaanse thema’s overheen leunen wordt het een even lange als onbeduidende film. Zeker in een Europese bioscoop. Mijn waardering: XX uit 5 - 4 uit10

19-10-25 FTH After The Hunt
Ingewikkelde film die zich afspeelt op de filosofie-faculteit van Yale. Een van de meest vooraanstaande academische instituten in de Verenigde Staten. Waar zéér onlangs een missive van president Trump directe invloed op het onderwijs opeiste. Van een aantal faculteiten kan de financiering in gevaar komen. Tenzij iedere faculteit aantoont dat hun onderzoeksresultaten een passende bijdragen leveren aan de plannen van het federaal bestuur in de VS. Alma is opgeleid in Europa en geeft op Yale al een paar jaar les over filosofische stromingen. Met haar Amerikaanse collega Hank kan ze het goed vinden. Net zoals met de meeste leerlingen. Misschien krijgt Alma een vaste aanstelling. In plaats van achtereenvolgende onderzoek contracten. Daarvoor moet ze op haar allerbest blijven. De conversaties zijn academisch met een filosofische ondertoon. Leerlingen typeren zichzelf verschillend. Nieuwsgierig, onderzoekend zolang het maar geen ongemak oplevert. Maar ook volhardend en onderzoekend. Met nieuwe meningen, regels en omgangsvormen die met ‘Me Too’ ontstonden. Een klacht over grensoverschrijdend gedrag binnen de faculteit vergroot daarmee ook de verschillen in redeneren. In de argumentatie worden bepalende thema’s aangeroerd. Persoonlijke identiteit en integriteit, machtsverhoudingen, verantwoordelijkheid, schuld, generatie, tot en met waarheidsvinding en zelfbedrog. Dit alles in even academische als schijnbaar terloopse redenaties die per persoon met eigen waarheden tot voorlopige conclusies kunnen leiden. Een complex scenario dat zich in losse scenes en degelijk camerawerk blijft ontwikkelen. Via uitstekende hoofd- en bijrollen. Opgenomen in Engeland met digitale invulling van bepalende Yale-locaties. Ongemakkelijke keuzes in geluid en muziek. Daarmee loopt het incident uit op een situatie waarvan het resultaat nauwelijks te duiden is. De slotscène speelt dan ook een jaar later en wordt door de stem van de regisseur afgebroken. Wat je dan wel aan het denken zet over de film als geheel. Pretentieus is het zeker… Doeltreffend trouwens ook.
Mijn waardering: XXX uit 5 - 6 uit 10

26-10-25 FTH The Pinguin Lessons
Argentinië,1975. Een waargebeurd verhaal opgeschreven als herinnering, bijna vijftig jaar later een succesvol boek. Inmiddels verfilmd vanuit het perspectief van herinnering. Een jonge, wat mismoedige Britse leraar scheikunde uit Sheffield gaat in Zuid Amerika op zoek naar werk. In Buenos Aires krijgt hij een functie aan een dure kostschool. Voor de even arrogante als verwende rijkeluiszonen van Argentijnse industriëlen, bestuursambtenaren, regeringsfunctionarissen en hoge militairen. Tijdens een trip naar de kust van Uruguay komt hij langs een strand waar honderden dode pinguïns in zwarte scheepsolie ronddobberen. Een van de laatst levende waggelt naar hem toe in volgt hem met een vriendin overal waar ze heen gaan. Het komt erop neer dat hij het beest wat schoonmaakt en in een boodschappentas mee naar zijn appartement in het schoolgebouw smokkelt. Ondanks veel telefoneren naar Argentijnse instanties lukt het niet om voor de pinguïn een plek te vinden. Wel leert en regelt hij hoe hij de pinguïn kan laten aansterken. Tijdens lesuren op het balkon van zijn appartement. De rest van de tijd houden ze elkaar gezelschap en ontstaat er een aandoenlijke band. Natuurlijk gaat het een keer fout. Dan maken zijn leerlingen ook kennis met de pinguïn en noemen hem Juan Salvador. Inmiddels heeft een bruut dictatoriaal regime de macht gegrepen. In de volgende zeven jaar zal het tienduizenden burgers laten verdwijnen. De juridische nasleep ervan is in 2025 nog steeds niet voltooid. Het vlotte scenario rijgt anekdotes aan elkaar die laten zien hoe deze pinguïn via zijn hoge aaibaarheidsfactor een rol krijgt tussen de leerlingen. In een afgeleide hoofdrol en soepele regie, camerawerk en montage. Wat er in verder in Argentinië aan bet gebeuren blijft goeddeels buiten beschouwing. Het leidt dan ook naar een positief slot. Zij het even voorspelbaar als innemend.
Mijn waardering: XXX uit 5 – 6 uit 10

3-10-24 FHB Voor de Meisjes
Meer dan uitstekende boekverfilming door een ervaren Nederlandse scenarist/regisseur. Oscarwinner in 1998 (beste niet-Engelstalige film) dat was ook een boekverfilming. Deze keer gaat het over twee ‘bevriende’ stellen delen die sinds jaren een week lang een sjieke villa delen op een dure plek in Oostenrijk. Dat is zo gegroeid. Met hun twee dochters die als tieners ook deze vakantie weer een week ‘vriendinnen’ zullen zijn. In de briljante allereerste scene zetten de aanhalingstekens in deze zinnen de toon. Het wordt een sardonische (=boosaardige) kijk op de onderlinge verhoudingen. Met een bloedserieuze ondertoon. Als beginnende tieners laten Elise en Madelon laten zich stiekem rondrijden in een Quad. Met een jonge garagehulp aan het stuur gaat het mis. De meisjes komen na het ongeluk terecht in een Oostenrijks ziekenhuis. Elise in coma, Madelon met schijnbaar oppervlakkige verwondingen. In een even uitgekiend als verzorgd scenario ontwikkelt zich een psychologische thriller tussen de vier individuele ouders. Ineens gaat het over ouderschap, trouw vriendschap en loyaliteit. In de karaktercrisis waarin de loyaliteit pas echt serieus wordt. De verwondingen van Madelon blijken alsnog levensbedreigend te zijn. De karakters zijn subliem geschreven, uitstekend ingevuld en geloofwaardig. In de beheerste cameravoering is de manipulatie nauwelijks merkbaar. De sfeer slaat om in ongeloof, wantrouwen, hypocrisie, machteloosheid en wanhoop. Via verassende keuzes in instellingen, geluid en montage. Maar op het moment zelf wel zo uitgevoerd dat het niet opvalt. De wankele emotiebalans tussen drama en komedie blijft in de bioscoop intact. Fragmenten koormuziek van Brahms zorgt in het begon voor een ijle, maar nèt niet ongemakkelijke sfeer. De andere muziek komt van een gezinsvideo en wordt overgenomen door de film. Als klein accent voor de grote zorg waarmee deze film werd gemaakt. Onderhoudend en toch serieus.
Mijn waardering: XXXXX uit 5 – 9,5 uit 10

30-09-24 FHB sneak Confidante
Op een zwarte achtergrond in rode titels: ‘17 Augustus 1999’, een onuitspreekbare naam van een wijk of stad, de naam ‘Ankara’ en het aantal kilometers verwijderd van de Turkse hoofdstad. In dat jaar was Turkije kandidaat-lid van de Europese unie aan het worden. In de vaart van volken was telefoonseks ook al in Turkije een lucratieve bedoening. Internet moest nog worden uitgevonden. Het het eerste beeld pikt een telefoongesprek op. Arzu, schuilnaam voor Sabiha in close-up. Ze rondt geroutineerd een live seksgesprek met een klant af. Een stuk of vijf vrouwelijke collega’s in afgeschermde loketten zorgen ervoor dat klanten hun lijn zoveel mogelijk bezet houden. Geen bandjes. De gesprekken zijn allemaal live en echt. Over seksuele voorkeuren zoals stem (vandaar de schuilnaam) type vrouw, een bepaalde handeling of standje en zo nodig gehijg en gekreun als antwoord op de andere kant van de lijn. De hele film zal zich in deze ruimte afspelen. Zonder daglicht. Rond Sabiha, midden dertig. Van terugkerende klanten noteert ze in een schrift namen, telefoonnummers en vaste verlangens. Tussendoor leren we via collega’s dat Sabiha in scheiding ligt met haar man. Die eist de volle voogdij van hun kind -nog net geen puber- op. Met haar alter-ego Arzu houdt Sabiha zich in leven. Meestal nachtwerk. Om 03:01 onverwacht dertig seconden een zware aardbeving. Waarna in de volgende uren, als de verbindingen zijn hersteld zich een solide, claustrofobisch en spannend scenario ontvouwt. In een uitstekend dragende rol maken we mee hoe Sabiha gevaarlijke situaties weet te op te lossen. Rond haar laatste jonge klant, hoge piefen in de regering en op kantoor. Uiteindelijk redt Sabiba zichzelf. Als slot van een compacte politieke thriller. Goeddeels in gesproken tekst. Telefoonconversaties met klanten, gesprekken met collega’s en met haar baas. Naar een dubbelzinnig slot.
Mijn waardering: XXX uit 5 - 5 uit 10

23-09-25 FHB sneak Familiar Touch
Nogal vlakke Amerikaanse film over Ruth, in de tachtig, die onverwacht moet wennen aan haar eerste dagen in een Amerikaanse ouderenvoorziening. Is het reclame voor deze ‘Villa Gardens’ in Pasadena, California, U.S.A.? Daar werden immers alle opnamen gemaakt. Met echte bewoners in de achtergrond als gelaten figuranten in ‘familiale’ sfeer. Dat heeft iets sarcastisch. Want Villa Gardens is een voorziening voor welgestelde (witte!) Amerikaanse Boomers. Ruth’s gebreken zijn nog relatief mild. Wel wordt ouderenzorg noodzakelijk. Dat legt het lineaire scenario snel genoeg bloot. Met een scène die ook het bioscooppubliek in verwarring brengt. Twijfel die in het scenario even geruststellend als dwingend in fictieve zekerheid wordt omgebogen. De beleving van Ruth enerzijds en haar directe naastbestaanden met die van nieuwe professionele verpleging in het verzorgingshuis anderzijds kan niet groter zijn. Een opdoemend vooruitzicht van dementie in emotionele vervlakking en verlies van verleden contrasteert met de overenthousiaste bemoediging die daar tegenover staat. Ruth’s innemende karakter wordt goed neergezet. Als nieuwkomer heeft ze dat nog. Terwijl de karakters van andere gedramatiseerde rollen ronduit zwak zijn. Haar zoon, een vertrouwde verpleegster en professionele zorgverleners zijn het onontkoombaar tegenwicht waarmee het scenario nog wat thema’s zijdelings aanzwengelt. Tijdsbesef, humeur, verstoorde herinneringen. Zonder muziek is de cameravoering en montage beklemmend. Hoelang Ruth wennen moet wordt ook niet duidelijk. Weken? Maanden? Jaren? Het eerste moment dat ze lijdzaam in haar nieuwe situatie berust is het slot van de film. Op een m.i. verkeerd gekozen nummer wordt ‘gedanst’. Een uitgesponnen opname als happy end. Emotionele vervlakking in een Amerikaanse ouderenvoorziening. Op weg naar verdere ontluistering en aftakeling. Van de welgestelde bewoners wordt niet anders verwacht dan gelaten ondergaan en betalen van professionele hulpverleners, personeel voor voeding en lichamelijk onderhoud. Aangestuurd door managers, CEO’S, CFO’s ten behoeve van aandeelhouders. Amerikaanser kan het niet. Mijn waardering: XXX uit 5 - 5 uit 10