Reacties

29-03-26 FHB kl.zaal AMRUM
Derde generatie oorlogsfilm die zich afspeelt op een van de kleinste Waddeneilanden. Nog geen 2,5 km² Duitsland vlak bij Denemarken. In de laatste dagen van de tweede wereld oorlog spaarzaam gebruikt als schuiloord voor de burgerbevolking. Weg van de vele luchtaanvallen op Noord-Duitse havensteden. De derde oorlogsgeneratie werden de kinderen die als baby, peuter, kleuter of scholier de oorlogshandelingen doorleefden. Eerst onbewust, later nog onbevangen voor wat er zich in Duitsland aan het afspelen was. Het plan voor deze film was van twee ervaren filmmakers. De oudste, een tachtiger kon putten uit persoonlijke herinneringen aan zijn verblijf op Amrum. Zijn jongere collega, van Turkse afkomst kon daarmee de verwarring verbeelden waarmee opgroeiende kinderen tijdens de Nazi periode via hun ouders werden opgescheept. Tegen het eind ervan ontkwam ook het geïsoleerde Amrum er ook niet aan. De twaalfjarige Nanning komt met zijn moeder en tante Ena terecht op het eiland. Als. vluchtelingen uit Hamburg dat door de Engelse luchtmacht zwaar wordt gebombardeerd. Moeder Hille is fanatiek nazi: een vlag met hakenkruis voor de deur, een portret van der Führer aan de muur en aan het ontbijt ruzie daarover met haar zus Ena. Het scenario concentreert zich op de nieuwsgierige onschuld van Nanning. Op het moment dat het zinderen over een aanstaande capitulatie al is begonnen. Met de zelfmoord van Hitler schiet moeder Hille in een mentale kramp. Het even afstandelijk als vlak scenario werd voltooid en geregisseerd door de jongere collega. Met de herinneringen uit eerste hand als basis. De wat nadrukkelijke regie van karakters in het scherpe eilandlicht laat nadrukkelijk ruimte voor enige sympathie voor Nanning. Fraaie fotografie, wat slome cameravoering en montage leiden tot een voorspelbaar einde. Het filmisch stileren van herinneringen doet helaas wat afbreuk aan de authenticiteit en geloofwaardigheid ervan.
Mijn waardering XX uit 5 - 5 uit 10

24-03--2026 FHB uitwijk naar FTH bl.zaal H is for H A W K
Knappe boekverfilming rond een bijzonder rouwproces. Helen is de dochter van een succesvolle persfotograaf in het Verenigd Koninkrijk.
Een paar keer mee op reportage heeft haar leergierigheid aangewakkerd. Nog geen dertig is ze verzeild geraakt in de universiteitskringen van Cambridge. Met academische vraagstukken kan ze uitstekend overweg. Aan jonge studenten probeert ze haar academische nieuwsgierigheid over te brengen. Tijdens een vroege ochtend met haar vader vogels kijken in het Engelse natuurlandschap zien ze tegen de blauwe lucht een havikskoppel ontstaan. Daar willen ze alle twee meer van weten. Maar een paar dagen later overlijdt haar vader door een hartstilstand. Helen wordt alleen achtergelaten met de obsessie die ze net heeft opgelopen. Na wat studie besluit ze een jonge havik te kopen. Om thuis op te voeden. Eenvoudig is dat niet. Met de naam Mabel groeien ze samen uit tot een vertrouwde verschijning in de stad, op de universiteit, in lokalen en kamers waar ze soms moet zijn. Haar hobby, zoals het overal wordt genoemd is geen hobby. Maar een havik die ook haar eigen gang moet leren gaan. Op z’n haviks. Tussen de spectaculaire beelden van dit proces zwengelt het inventieve scenario terloops diepgaande thema’s aan. In een academische benadering over de verhouding tussen mens en dier. In dit geval Helen en Mabel. In de rol van Helen strijden tegenstrijdige emoties met elkaar. Zich doelbewust afsluiten van de werkelijkheid van het overlijden van haar vader. Tegenover de poging om met haar havik Mabel tot een onderlinge erkenning te komen. De rol van Mabel is even dragend als subtiel en wordt van begin tot eind uitmuntend vertolkt. Op zichzelf is het slot niet spectaculair maar wel veelzeggend. Een uitstekend gemaakte en veelzeggende film.
Mijn waardering XXXX uit 5 - 8,2 uit 10

10-03-26 FHB sneak 10-03-26 FHB sneak DREAMS
Na een vlakke opening begint meteen op te vallen dat het niet bijster originele scenario in lange instellingen werd verfilmd. Nauwelijks gemonteerde opnamen van een intense relatie tussen Fernando en Jennifer. Fernando is als ambitieuze balletdanser vanuit Mexico naar San Francisco is gereisd om zijn vriendin te bezoeken. Die is niet thuis, maar heeft wel gezorgd dat haar vriend toegang heeft tot de luxe flat waar ze woont. Fernando verwelkomt Jennifer in haar flat met allesverzengende seks. Een ononderbroken lange instelling. In regie en camera zorgvuldig gechoreografeerd om (te) expliciete beelden te vermijden. Als opzichtige opzet voor het eerste begin werpt het wat vreemd licht op de verhouding. Die door het verschil in persoonlijk belang alleen maar ingewikkelder kan worden. In het scenario zijn de karakters misschien vlak, de rollen worden geloofwaardig ingevuld. Toch zijn er situaties die het geheel schurend ongemak meegeven. Natuurlijk wil Jennifer alles doen om te zorgen dat haar Fernando, vooralsnog als illegaal vluchteling in de Verenigde Staten kan blijven. Het liefst in San Francisco, waar haar familie een prominente rol heeft in elitair kunstzinnige kringen. Dat wordt in enkele verspreide scènes strak neergezet. Officiële speeches wijzen op komende ontwikkelingen. Binnen de familiekring worden allerlei bezwaren tegen Fernando in alle vrijzinnigheid genegeerd. Zo geeft zijn talent de kans om zijn balletopleiding voort te zetten. Aan een toonaangevend balletinstituut in San Francisco. In lange opnamen die daar gemaakt werden is het talent van Fernando onmiskenbaar. Met een gespecialiseerde piano repetitor, een veeleisende choreograaf in een galmende balletzaal worden echte balletliefhebbers niet in de watten gelegd. In ruim twee uur krijgt De film zijn weinig verassend slot. Daarin zijn alle intermenselijke relaties tot zover een verdienmodel geworden. Behalve voor Fernando. Maar dat kon je van héél ver zien aankomen.
Mijn waardering XXX uit 5 - 6,3 uit 10

22-03-26 FHB IL CONFIRMISTA
Boekverfilming uit 1970, opnieuw uitgebracht in de digitale bioscoop van 2026. In het analoge tijdperk een redelijk succes. Destijds wel gewaardeerd als meesterwerk. Dat zou nog maar beperkt zichtbaar zijn in het reguliere, strikt commerciële bioscoopcircuit. Er was een alternatief bioscoopcircuit aan het ontstaan voor belangrijke, minder commerciële films. In kleine 16mm theaters (filmhuizen) konden ze enkele malen vertoond worden. En daarna de (goedkopere!) kopie naar het volgende filmhuis te sturen. Beginnende distributeurs zochten een hechte internationale samenwerking met allerlei filminstituten. Zo ontstond in veel landen een solide (tweede!) filmcircuit dat zich met wat culturele overheidssteun kon blijven professionaliseren. Tot en met de digitalisering van distributie en vertoning begin deze eeuw. Geen gezeul meer met kopieën. Meer zalen met meer vertoningen van meer films. Nieuw en oud, in alle denkbare filmformaten en met constante kwaliteit. Die zich in de loop der jaren bleef verbeteren. Voor de derde keer terugzien van IL CONFIRMISTA is een op zichzelf staande filmervaring. De eerste keer een prima projectie in een behoorlijke Londense bioscoop. Bijna twintig jaar later een beroerde 16mm kopie in een kleine Amsterdams zaaltje. Als annex van een commerciële bioscoopketen. Afgelopen zondag zag ik een ronduit spectaculaire film, waarvan het scenario zich concentreert op de hoofdrol. In een tijd veel Italianen onder dictator Benito Mussolini zich stiekem lieten voorstaan op hun onderhuids fascistische beleving. In tegenstelling tot Parijs. De vertelvorm moet destijds nieuw geweest zijn. Nu doet die nadrukkelijk en gedateerd aan. De chronologie is niet lineair. Sommige flashbacks, krijgen overpeinzingen die de omringende context een onbegrijpelijke draai lijken te geven. De enscenering is geweldig, de karakters geloofwaardig, de fotografie met sturend camerawerk is weergaloos. Het slot is even spannend als dramatisch. Van een politieke thriller waarvan context en coherentie na een eeuw later toch versleten lijkt.
Mijn waardering XXXX uit 5 - 7,7 uit 10

03-03-26 FH10-03-26 FHB filmclub La Grazia
De volgende veelomvattende film van de deze gevierde Italiaanse film auteur. Scenario en regie van even imposante als succesvolle titels. Vaak met dezelfde hoofrolspeler. Ook nu weer. Een fictieve president van Italië gaat over zes maanden terugtreden. Terugkijken op carrière wil hij nog niet. Over enkele politiek zwaarwegende besluiten die hij nog moet nemen wil hij zo zuiver mogelijk kunnen oordelen. In plaats van een handtekening plichtmatig onder de voorliggende euthanasiewet te zetten. Tegelijkertijd spelen twee politiek gevoelige gratieverzoeken. Twee personen hebben een decennialange gevangenisstraf straf goeddeels uitgezeten. Een ervan was een vrouw die haar echtgenoot vermoordde. Dat was in de vorige eeuw. Inmiddels zijn de tijden veranderd. In een relatief lichtvoetig scenario rond een ingewikkelde intrige komen talloze thema’s bovendrijven. In ambtelijke omgeving van president Santos spelen verschillende thema’s en motieven door elkaar. Politiek en persoonlijk. Mogelijke opvolging, bestaande posities van politieke partijen en personen, standpunten over zaken als abortus en euthanasie. Politieke en persoonlijke kleur en loyaliteit. Daarnaast overwegingen van strikt persoonlijke aard. Zoals lichamelijke conditie als ruim zestigjarige. geestelijk (en politiek!) vermogen om zijn persoonlijke ervaringen buiten beschouwing te kunnen laten. Maar ook individuele twijfels over het persoonlijk perspectief dat op hem wacht. Weduwnaar, vader, stiekeme roker, bescheiden muziekliefhebber (tot en met eigentijdse rapmuziek!). De dagelijkse praktijk van leven, de kwaliteit ervan zonder levensgezel zoals zijn echtgenote ooit was. Herinneringen aan en belevenissen met personen die er helemaal niet meer zijn. Of van hem vervreemd raakten. Gelukkig ziet hij zijn dochter nog dagelijks op kantoor. Vanuit haar bredere kennis over de persoon van haar vader behoedt zij hem voor de onbarmhartigheid van ouderdom. En van nog ouder worden. In een even afgewogen als visueel aantrekkelijke film. Het slot met wat zijdelings opgebouwde relativerende humor maakt dit (weer!) een weergaloze film. Mijn waardering XXXX uit 5 - 9 uit 10

03-03-26 FHB sneak DOSSIER 137
Zéér Franse politie(ke)-thriller naar aanleiding van de rellen van december 2018 in Parijs. Met een geel hesje aan als bewijs van protest werd In Frankrijk massaal gedemonstreerd. Oplopende kosten van levensonderhoud, het uitdagende presidentschap van Emmanuel Macron en zijn straffe aansturing van gloednieuwe maatregelen. Studenten sloten zich aan bij het protest. Vooral in Parijs ging het er heftig aan toe. Leden in beschermend uniform van de landelijk opererende CRS (Compagnies Républicaines de Sécurité) probeerden met traangas, rubber kogels en wapenstok de orde te herstellen. Maar lieten zich uitlokken om in de zijstraatjes van de Champs Elysees met ongeordende teams de strijd aan te gaan. Authentieke nieuwsbeelden zijn de opening van de film. Snel daarna wordt Stéphanie geïntroduceerd. Op een post waar het politionele optreden mede wordt gecoördineerd. Stéphanie is een ervaren CRS functionaris, tegen de veertig. Rond het eind van de rellen is ze vanuit haar woonplaats naar Parijs ontboden. Het dossier dat ze krijgt toegeschoven behelst een schietpartij waar een student zwaar gewond is geraakt. De rubber kogel kwam van een agent die hoorde bij een van de twee betrokken politieteams. Die probeerden In een straatje een groepje protesterende studenten in te sluiten. Het is de taak van Stephanie om een rapportage te maken over wat er precies is gebeurd. Wat volgt is een fragmentarisch verloop van haar maandenlange onderzoek. Chronologisch en In alle detail. Met tomeloze inzet probeert ze de onderste steen boven te krijgen. Haar twijfel over de politieorganisatie maakt de noodzakelijke medewerking allesbehalve optimaal. Inzet is immers om het onfortuinlijk politieoptreden onder de pet te krijgen. Stéphanie’s twijfel draagt de film. Een uitstekende rol. Met Franse souplesse even foutloos als spannend opgenomen. Uitlopend op een intense slotscène. Als navrant detail op falend politiële ordehandhaving In een ongeorganiseerde losgeslagen maatschappij.
Mijn waardering XXXX uit 5 - 7,8 uit 10

21-01-26 FHB Blue Moon
Volgend op de nauwgezette reconstructie van het maken van een film in Parijs, nu de reconstructie van een mislukkende successtory. In een beroemd café in New York. Eind maart 1943 is de oorlog in Europa ook in New York doorgedrongen. De geniale tekstdichter Lorenz Hart, met meer dan de nodige hits is voor de musical Oklahoma! is aan de kant geschoven. Bekend in de opkomende muziek- en filmindustrie als wonderkind opgegroeid in het joodse New York van zijn ouders. In dat café is hij een even getraumatiseerde als doorgewinterde vijftiger. En alcoholist. Het scenario is ontleend aan decennia later teruggevonden correspondentie van Larry Hart. Met vakbroeders in film en theater, maar ook met een studente aan de universiteit van Yale. Met haar bracht hij een nacht door zonder aan seks toe te komen. In plaats daarvan boomden ze over (tekst)schijven, muziek en dichten. Die avond van 31 maart 1943 wordt Larry even dronken als stapelverliefd. In een nagebouwde set in Ierland waren maar vijftien opnamedagen nodig voor 100 minuten in de bioscoop. Een premièreavond gecomprimeerd een in vlekkeloze montage. Lange scenes vol frustratie, alcohol, jaloezie en depressie. In een ongelofelijk tempo volgen anekdotes elkaar op. Lange monologen van Larry Hart. Met drankzucht, over seks, jaloezie in vlagen van diepe depressie. Razendknappe verwoordingen geloofwaardig geschreven, verwoord en gespeeld. Een scherpe kijk achter de schermen van de New Yorkse muziekindustrie in ontwikkeling. Wrang, vaak geestig en soms hilarisch. Terwijl op de achtergrond varieert de barpianist op bijna alle melodieën waarvoor Lorenz Hart ooit de tekst schreef. Bloemen op het graf waar hij niet veel later werd begraven. In de bioscoop van 2026 is Blue Moon een briljante, zéér Amerikaanse film. Over lang geleden. In Nederland taalkundig op z’n minst uitdagend. In de ondertiteling ongetwijfeld onvermijdelijke missers.
Mijn waardering: XXXX uit 5 - 8 uit 10

01-02-26 FTH groene zaal Hamnet
Weergaloze mengeling van feit en fictie in een weergaloze film. Vanuit een prijswinnend boek uit 2020. Wat leidde tot een succesvolle Engelse toneelproductie. En vervolgens tot een scenario dat in augustus 2024 werd opgenomen. Door een relatief jonge maar toonaangevende vrouwelijke regisseur. Prima acteurs, camerawerk, montage en muziek. De feitelijke hoofdrol is misschien wel het allerberoemdste toneelstuk dat rond 1600 werd geschreven. Door de allerbeste toneelschrijver ooit in het Engelse taalgebied. De allereerste scène is een fictieve ontmoeting al een terugblik naar vermoedelijk 1580. Waarin een jonge William Shakespeare (16) de vrouw ontmoet met wie hij een gezin zal stichten. Zij is al ouder, woont zelfstandig, enigszins geschoold. In tegenstelling tot William die met een gedegen Latijnse opleiding moeiteloos de klassieke (geschied)schrijvers kan lezen. Drie jaar later zijn William en Anne (Hathaway) getrouwd, Met driekinderen. Dochter Susanna en de tweeling Hamnet en Judith. De kost wordt verdiend, zij het bescheiden. William doet wat aan toneel. Zijn besluit om zijn geluk te beproeven in Londen zorgt voor de eerste verwijdering tussen beide karakters. William komt regelmatig terug naar zijn gezin in Stratford on Avon. Om te werken aan nieuwe stukken. Het onvoorzien overlijden van zoon Hamnet, -elf jaar, stuurt de film via Anne naar de onomkeerbare verschillen in de beleving van hun individuele rouw. Terwijl William furore maakt, draagt Anna in haar eentje de leegte van verlies. In 1601 is Hamlet’s monoloog ‘To Be or not to Be’ een voorschot op het bloederige slot. Een betoog over bestaan, leven, sterven, de zin van doelloos lijden en de rust van dood. In de film van 2026 komt hetzelfde betoog terug. Nu onmiskenbaar verwijzend naar de verwijdering tussen William en Anne. Zoals die ontstond na het overlijden van hun zoon. Zonder het slot als ontroerende filmische ingreep. Weergaloos.
Mijn waardering: XXXXX uit 5 / 10 uit 10

03-02-26 FHB sneak Mother’s Baby
Nogal bizarre horrorfilm uit Oostenrijk. SPOILER: kloonbabyhandel. De manier hoe en waarom je daar in de bioscoop achter moet komen begint met de ergste nachtmerrie van aspirant ouders. Direct na de geboorte wordt de baby meegenomen naar een andere ruimte. Dan krijgen ze hun kind een aantal minuten niet te zien. Maar als de vertrouwde gynaecoloog Dr.Vilfort weer de verloskamer binnenstapt stelt hij ze gerust. De bevalling is anders gegaan dan verwacht. Maar de baby is gezond. Dankzij of ondanks de zorgvuldige begeleiding van de zwangerschap en bevalling? In het scenario wordt die vraag opzichtig vermeden. Met even fantasieloze als uitdrukkelijke scènes wordt Julia’s wantrouwen via de film aangezwengeld. Niet door fundamentele twijfel over mislukt moederschap. Een botte opmerking van Dr.Vilfort waarmee hij de mislukte vader Georg begroet. “ouderschap is zekerheid voor de moeder, twijfel voor de vader…” Inmiddels is ook al bekend dat Julia als veelbelovend dirigent van een groot orkest haar loopbaan bewust heeft onderbroken. Om samen met Georg een gezin te stichten. Wat niet één, twee, drie lukte. Reden waarom ze als wensouders terecht kwamen in de privé kliniek van Dr.Vilfort. Daar staat de onmiddellijke nazorg van de bevalling nadrukkelijk in het teken van expertise, betrokkenheid en empathie. Een strak chronologische vertelling (en toen… en toen) blijft het toenemende wantrouwen van Julia’s karakter volgen. Waarmee de spanning in de film op peil blijft. Met het ongemak in de bioscoop besluit Julia toch zelf op zoek te gaan. Eerst naar Dr. Vilfort en vervolgens naar zijn kliniek. De geloofwaardigheid wordt aanmerkelijk minder. Het tempo van de film ook. Veel gesloten deuren, een wonderlijke ontsnapping en een ander adres leidden tot een plat en angstwekkend slot. Waar dat allemaal voor nodig was, blijft mijn vraag….
Mijn waardering: XX uit 5 / 4 uit 10

24-02-26 FHB sneak L'ÉTRANGER
ingehaald 26-02-26 FTH rode zaal
Verfilming vaan een wereldberoemde misdaadnovelle uit 1942. Door een van origine Algerijnse auteur. Nobelprijswinnaar Albert Camus zette in compact geschreven bewoording een gloednieuwe filosofie in de steigers. Na de oorlog zou die vanuit Frankrijk nader geduid worden als existentialisme: menselijk leven is zinloos, tenzij een persoon in staat is om zelf tot een zinvolle individuele invulling te komen. Los van bestaande godsdienst of geloof. Dat de zin van het leven immers verplaatst naar een etherisch hiernamaals. Overgebleven fictie rond maatschappelijke leefregels. Zonder waarneembare werkelijkheid of logica afgedwongen door wereldomvattende instituten. In het scenario werd een essentieel gegeven aan het oorspronkelijke verhaal toegevoegd. Dat speelt in 1932. Algiers is de hoofdstad van het door Frankrijk gekoloniseerde land Algerije. Alles hoort er Frans te zijn. Taal, wetgeving, rechtspraak, onderwijs., economie en cultuur. Indertijd in stand gehouden door nog geen miljoen Franse inwoners van een land met 6 miljoen moslim-Algerijnen. Uit de beginbeelden blijkt hoe Frans het centrum van Algiers is. In stemmig zwart wit. Een authentieke Franse bioscoop vertoont de moppen van een beroemde, later omstreden komediant. Over de wensen van ter dood veroordeelden. In de digitale bioscoop van 2026 gereconstrueerd in een vergeten beeldkader (1.37:1) voor vroege 35mm geluidsfilm. In een zinderende fotografie (1.85:1) toont het scenario hoe en waarom de ambtenaar Meursault als enige Europeaan in de gevangenis terecht komt. “Ik heb een Arabier gedood”. Zijn huiveringwekkende apathie door het verlies van zijn moeder schuurt met de ‘ware liefde’ van Marie, een beeldschone moslim-Algerijnse. Wat uitloopt in een even haarscherpe als schaamteloze weergave van Frans-koloniale arrogantie anno 1932. In 2026 wel met toevoeging van een heuse naam in plaats van ‘de Arabier’’, zoals het moordslachtoffer tot zover werd genoemd. Of en hoe Meursault aan de dood per guillotine gaat ontkomen blijft een open einde.
Mijn waardering XXX uit 5 - 6,2 uit 10

17-02-26 FHB sneak Beginnings
Vanaf het eerste moment van deze Deense film weet je dat er op de achtergrond al een gezinscrisis gaande is. Thomas en Ane gaan uit elkaar. Alleen de kinderen weten dat nog niet. Binnen enkele dagen zullen dochters Clara en Marie merken dat hun pappa niet meer thuis zal wonen. Wanneer en hoelang werd tot zover in het midden gelaten. Er is namelijk nog geen overeenstemming. Naarmate de datum dichterbij komt verwaaien onderlinge discussies in jij-bakken en verwijten. In de voorgrond blijft met de twee jonge tieners alles redelijk goed. Schoolgaand en goed in turnen. Thomas heeft een baan buiten de deur. Als hij een paar dagen weg blijft voor werk is de sfeer in huis beter. Totdat hij een keer van een werkweekend thuiskomt. Ana, op dat moment nog zijn echtgenote, ligt in de kamer op de grond. Compacte ziekenhuis-scènes geven aan ze door een beroerte werd getroffen en de linkerzijde beneden de nek verlamd raakte. Met een schokkende vanzelfsprekendheid wordt dit als niet te behandelen aangemerkt. Ondanks haar uitstekende conditie als oceaanonderzoeker. Met regelmatig duiken. Het rafelige scenario beperkt zich vervolgens op het nieuwe leven waarop Ana, Thomas, Clara en Marie zich gaandeweg moeten voorbereiden. De slome montage van langere scènes geeft aan hoe het gezin vanuit de nieuwe situatie uit elkaar valt. Ana probeert haar overgebleven capaciteiten te verbeteren via zware therapie in een zwembad. Haar moreel hoog houden lukt niet altijd. Met veel woorden en het nodige verbaal ongemak. Locaties, fotografie en camerawerk zijn niet bijzonder. Dialogen laten veel open. Een uitstekende hoofdrol van Ana, kinderen zijn geloofwaardig. Op Thomas zit Ana niet meer te wachten. Pas na een eerste aftiteling volgt het ‘echte’ slot. Plichtmatig, met Thomas als ongewenste mantelzorger. Te nadrukkelijk om als oplossing geloofwaardig te zijn voor een positief nieuw begin.
Mijn waardering: XXXuit 5 / 6 uit 10

10-02-26 FHB neak Where The Wind Comes From
Een innemend sprookje uit hedendaags Tunesië. Politiek halfslachtig verdeeld in religieus conservatief en vooral jongeren. Voor Alyssa en Mehdi biedt de vooruitgang naar een redelijk stabiel internet- en mobiel telefoonnet nieuwe perspectieven. Ze kennen elkaar uit dezelfde buurt in de hoofdstad Tunis. Het liefst zouden ze alle twee in een ander land willen wonen. Maar ze weten niet welk. En het is razend moeilijk om in je eentje het land uit te komen. Alyssa’s zorg voor haar moeder en van het gezin is de grootste belemmering. Mehdi laat zijn tekentalent maar aan weinig mensen laat zien. Zonder schijn van is Alyssa onder de indruk van de speelse stijl waarop Mehdi mensen en situaties tekent. Aangevuld met vreemde vormen als toespeling op een mogelijke ontsnapping. Niet echt handig…? In de lokale krant vindt Alyssa een oproep voor deelname aan een prijsvraag voor Tunesische kunstenaars in Djerba. Ze weet Mehdi te overtuigen om er met hem naar toe te reizen. Met enig list en bedrog binnen haar eigen familie krijgt ze een auto voor elkaar en rijden ze weg. Bij tegenslagen die overwonnen moeten worden neemt Alyssa steeds het voortouw. Haar voortvarendheid en ontwapenende overtuigingskracht zorgt voor sympathiek ongemak. Het geestige scenario maakt van Alyssa’s een bijna schaamteloos karakter dat Mehdi obehoorlijkt p zijn zenuwen werkt. Alyssa is een schitterend gespeelde rol Aan de hand van herkenbare Arabische muziek in de auto zwengelt ze heel terloops wat serieuzer onderwerpen aan. Dat de vertaling van aan de gezongen tekst niet in de ondertiteling is verwerkt doet waarschijnlijk extra afbreuk aan deze soepel en uitstekend gemaakte vriendelijke film. Met dezelfde souplesse naar een even geloopwaardig als verassend slot.
Mijn waardering: XXXX uit 5 / 8 uit 10

06-02-26 FHB filmclub The Secret Agent
Met een even lugubere als veel betekende beginscène wordt de Braziliaanse dictatuur gekenschetst. Zoals die in de jaren zeventig van de vorige eeuw was uitgegroeid. Corrupt tot in de haarvaten van een verrotte maatschappij. Waar personen zonder opgaaf van reden verdwenen. Waarvan de gegevens helemaal niet of zo slecht werden bijgehouden, dat het zoeken naar een bepaald persoon een loterij was geworden. Met loten die ook niet altijd klopten. Zodat nabestaanden of andere overlevenden in hun zoektocht vergelijkbaar werk deden als geheim agenten. Die werkten voor de militaire overheid op zoek ongewenste figuren. In een overtuigende hoofdrot in alle twijfel is Macelo op weg naar Recife. Een van de oude steden van Brazilië, met een korte Nederlandse historie. Wat hij precies van plan is blijft duister. Voor de overheid wil hij onder de radar blijven. Als snel waaiert de film uit naar een intens portret van Brazilie. Het dagelijks leven dat zich blijft afspelen aan de vooravonden van carnaval. Zoals dat in Brazilie wordt gevierd. Vanuit een baantje op een afgeschermd kantoor waar bevolkingsgegevens worden bijgehouden zoekt Marcelo zoeken naar gegevens. Maar helpt ook mensen die aan een loket gegevens hebben opgevraagd. Waarvoor blijft onduidelijk. Op het kantoor heerst een beklemmende sfeer. in een reeks van afwisselende soms bizarre scenes rond een reeks van verschillende karakters raakt Marcelle in meerdere achtervolgingen betrokken. Scenario en regie, fotografie, camerawerk, dialoog, geluid en vooral montage resulteert in een diepzinnig portret van Brazilië. Wat er precies gebeurt blijft onnavolgbaar. In drie uur achtervolging, bizarre feiten, toevalligheden en scherpe observaties ontvouwt zich een goed gedoseerd spektakel. Hoe de ooit positief verwachte maatschappelijke vooruitgang lamgeslagen werd. Maar Brazilië desondanks haar aanstekelijke humeur tot wist te behouden.
In 1985, bijna vijftien jaar later kwam er een einde aan de dictatuur.
Mijn waardering: XXXX uit 5 / 8 uit 10

7-01-26 FHB SNEAK L'INTÉRÊT D'ADAM
Waals/Vaamse ziekenhuisfilm volgens het procédé van twee ervaren Belgische filmmakers. Broers die daarmee een even internationale als invloedrijke reputatie opbouwden. Een scenario dicht op de alledaagse werkelijkheid. Fictie filmen als reportage. Zodat in de bioscoop fictie meer als ‘waarheid’ wordt ervaren. Zeker Inhoudelijk even efficiënt als riskant. Met kleine persoonlijke verhalen rond een doelbewust gekozen thema is het relatief gemakkelijk manipuleren. Op die manier is rapporteren niet ook meer wat het hoort te zijn. In deze Frans gesproken film gaat het om Adam, het vierjarig zoontje van Rebecca dat alleen wil eten wat zijn moeder voor hem klaarmaakt. Op de drukke kinderafdeling van een kliniek is het een komen en gaan van kinderartsen, kinderspecialisten, kinderverpleegkundigen en maatschappelijk werkers. Samen moeten die zorgen dat ieder kind met een specifieke diagnose en juiste aandacht krijgt. Zodat de verdere behandeling zonder problemen kan gebeuren. Met Adam is dat niet het geval. Hij ligt op een kamer te wachten. Zijn onderarm zit in het gips. Snel wordt duidelijk dat er van alles mis is. Voor een vierjarige is zijn ontwikkeling ver ondermaats. Hij kan nauwelijks praten. Maar stoot wel klanken als hij weigert eten. Dan lijkt hij zich van iedereen af te zonderen. met zijn moeder Rebecca is het contact minimaal is. Lucy is de ervaren verpleegkundige die Adam en zijn moeder voorlopig onder haar hoede moet houden. Alsof dat zo gemakkelijk is. Want alles loopt door elkaar. Met Lucy der tussenin. Het scenario blijft warrig over wat er allemaal rond Adam aan de hand is. Wat betekent Lucy’s zorg voor Adam? Waarom die verwarring rond zijn vader, die is opgeroepen. Binnen de onduidelijke hiërarchie van een onderbemande kinderafdeling wordt niets duidelijk... Het scenario vernauwt zich tot de verfilming daarvan. Veel te voorspelbaar. En daarom even nutteloos als overbodig.
Mijn waardering: XX uit 5 / 4 uit 10

20-01-26 FHB sneak L'inconnu de la Grande Arche
Als film een indrukwekkende reconstructie van een stukje vergeten geschiedenis. Hoe het Iconisch bouwwerk in het zakendistrict ‘La Défense’ kon ontstaan. Zichtbaar op de historische as van Parijs. Als meest in het oog sprekende nalatenschap van Le Président de la Republique Française. Zoals Franse staatshoofden hun ambtsperiode in de regel markeren. In de laatste twee decennia van de vorige eeuw was dat François Mitterand. Vernieuwingen uit de jaren zestig waren geland in een groots museum als prestigeobject van zijn voorganger Georges Pompidou. Op de plek waar eerder alle ingrediënten voor de voedselvoorziening van Parijs In grote hallen naar toe kwamen. Om van daaruit verhandeld te worden. De ‘poort’ naar het deels overdekte zakendistrict La Défense, 4 kilometer ten westen van Parijs zou onder de naam ‘Grande Arche’ gerealiseerd worden. Als Kubus. De uitslag van een internationale prijsvraag. Toegekend aan een relatief jonge architect uit Denemarken. Aan deze bijna vergeten architect is de film gewijd. Het conceptuele werk van een Nederlandse kunstenaar is waarschijnlijk inspiratie geweest voor de historische as waarop de kubus moest komen staan. De kennismaking met de bevlogen Deense kunstenaar, Le Président en zijn twee belangrijkste ambtenaren leidt tot een scenario waarin cultuur, politiek, culturele integriteit en vertrouwen in elkaar verweven raken. Ter verduidelijking werd aan het scenario een echtgenote toegevoegd. De bouw van de Grande Arche als kubus blijft een ingewikkeld gegeven. Authentieke beelden van de bouwplaats worden een steeds massiever decor. Aan wat statische cameravoering ervan zijn achteraf gemaakte fictiescènes geloofwaardig gemonteerd. Het ongemak in persoonlijke verhoudingen neemt toe. Een fundamentele crisis rond een kubus van ongeveer honderd meter in het vierkant. 35 verdiepingen identiek vormgegeven in dak en twee zijden door Ondanks het wrange slot maakt de doorkijk een overweldigende indruk. Ooit liep ik er even rond.
Mijn waardering: XXXX uit 5 - 8 uit 10

21-01-26 FHB Blue Moon
Volgend op de nauwgezette reconstructie van het maken van een film in Parijs, nu de reconstructie van een mislukkende successtory. In een beroemd café in New York. Eind maart 1943 is de oorlog in Europa ook in New York doorgedrongen. De geniale tekstdichter Lorenz Hart, met meer dan de nodige hits is voor de musical Oklahoma! is aan de kant geschoven. Bekend in de opkomende muziek- en filmindustrie als wonderkind opgegroeid in het joodse New York van zijn ouders. In dat café is hij een even getraumatiseerde als doorgewinterde vijftiger. En alcoholist. Het scenario is ontleend aan decennia later teruggevonden correspondentie van Larry Hart. Met vakbroeders in film en theater, maar ook met een studente aan de universiteit van Yale. Met haar bracht hij een nacht door zonder aan seks toe te komen. In plaats daarvan boomden ze over (tekst)schijven, muziek en dichten. Die avond van 31 maart 1943 wordt Larry even dronken als stapelverliefd. In een nagebouwde set in Ierland waren maar vijftien opnamedagen nodig voor 100 minuten in de bioscoop. Een premièreavond gecomprimeerd een in vlekkeloze montage. Lange scenes vol frustratie, alcohol, jaloezie en depressie. In een ongelofelijk tempo volgen anekdotes elkaar op. Lange monologen van Larry Hart. Met drankzucht, over seks, jaloezie in vlagen van diepe depressie. Razendknappe verwoordingen geloofwaardig geschreven, verwoord en gespeeld. Een scherpe kijk achter de schermen van de New Yorkse muziekindustrie in ontwikkeling. Wrang, vaak geestig en soms hilarisch. Terwijl op de achtergrond varieert de barpianist op bijna alle melodieën waarvoor Lorenz Hart ooit de tekst schreef. Bloemen op het graf waar hij niet veel later werd begraven. In de bioscoop van 2026 is Blue Moon een briljante, zéér Amerikaanse film. Over lang geleden. In Nederland taalkundig op z’n minst uitdagend. In de ondertiteling ongetwijfeld onvermijdelijke missers.
Mijn waardering: XXXX uit 5 - 8 uit 10

09-01-26 FHB filmclub The Tale of Sylian
Het aloude sprookje van Silyan in Noord Macedonië, Verbeeld voor de bioscoop. Met als voorgrond een documentair betoog over de verwording van de boerengemeen schap in deze nog jonge staat. In Zuid Europa, zonder kustlijn. Sinds de oprichting vijfentwintig jaar geleden viel het inwoneraantal onder de twee miljoen. Van oorsprong heeft Noord Macedonië een zéér vruchtbare bodem waarop het altijd goed boeren is geweest. Onder andere aardappelen, paprika’s watermeloen en tabak. In schijnbare overvloed voor de eigen boerenbevolking. Deze film werd als documentaire opgestart. Over de ooievaars die het Noord Macedonische platteland gebruiken als tussenstop voor hun jaarlijkse trek van en naar verre landen. Het uitgangspunt van een scenario. Waarvoor uit de plaatselijke bevolking kandidaten werden gezocht. Het gezin van Nicola, zestig, zijn vrouw Jana en dochtertje Ana. Het is hard werken in een schitterend landschap waarin ooievaars een belangrijke rol spelen. Ieder jaar komen ze in grote hoeveelheden terug naar de boerderijen in hun streek. Om voor het eerst eieren te leggen en hun kuikens groot te brengen. Totdat ze zelf kunnen vliegen. Het vinden van voldoende voedsel was geen probleem. Het sprookje van Sylian gaat nu over Nicola. Zonder gezin blijft hij achter om zijn land te verkopen. Voor ooievaars is het inmiddels gemakkelijker om allerlei nieuw voedsel te vinden. Omdat de vruchtbare akkers alleen nog maar nut hebben als vuilnisbelt. Zijn zoon is samen met zijn moeder al naar de stad verhuisd. Verpakt in schitterend gefotografeerd ooievaar materiaal is er één die niet terugkeert naar de verlaten boerderij van Nicola. Bij wijze van troost vangt hij een gewonde ooievaar die hij liefdevol gaat verzorgen. In de digitale bioscoop doet de vergroting naar een supergroot formaat veel afbreuk aan de authenticiteit van de ongemakkelijke mengeling van documentair en fictie.
Mijn waardering: XXX uit 5 / 6 uit 10

06-01-26 FHB sneak The Chronology of Water
Indrukwekkende verfilming van een autobiografie die teruggrijpt naar de 60er en 70er jaren van de vorige eeuw. De belevenissen van een Amerikaans meisje dat in die jaren opgroeit. Lidia, dochter van ouders die geen notie hebben van wat ze met haar denken en gedrag aan moeten. Waardoor ze zich als ‘misfit’ laat gebruiken. Met alle negatieve betekenissen en beslissingen die het woord oproept. De ruwe stijl waarmee de autobiografie in een nogal warrige structuur was geschreven, werd op sublieme wijze naar film vertaald. Een scenario met thematische hoofdstukstructuur. Niet chronologisch, met titels die voor de film werden aangepast. De subjectieve beleving vanuit Lidia blijft uitgangspunt. Het nèt niet syndroom waarmee ze iedereen teleurstelt. Zwemmen, toelatingsexamens, collegekeuze. Zichzelf afwijzend met mislukte keuzes: studierichting, jongens, vader…. haar belevingen drukt ze uit in kernachtige bewoording. Scènes die hard aankomen. Totdat het toeval haar volharding een draai geeft. Die leidt tot haar autobiografie en het onverwachte succes ervan. Een knappe verwijzing binnen het scenario. De filmische verbeelding ervan is weergaloos. De allereerste scène is al een (nieuwe?) stijlfiguur. In de digitale bioscoop worden periodes voelbaar gemaakt via oorspronkelijke dragers. Speciaal daarvoor opnamen op analoge film. (16, 8 of S8 mm). Of scènes op analoge video in (Amerikaanse!) NTSC norm. Confronterende beelden in sterke scènes. De titels van vijf ‘hoofdstukken’ geven een wat cryptische aankondiging van Lidia’s leven en emotionele ervaring. Een even gedurfde als vloeiende montage. Van heuse ‘film’fragmenten, en digitaal opgewerkte ‘live’video-opnamen. Soms ‘verstoord’ met abstracte beelden in ruwe camera beweging. Met een effectief geluidsdecor en muziekkeuze. Als onderstreping van de ruwe woorden waarmee Lidia haar belevingen uitspreekt. Met de titel van het laatste hoofdstuk komt alles bij elkaar. Het is dan ook de titel van de film. Een bioscoopbeleving die grote indruk maakt.
Mijn waardering: XXXXX uit 5 / 9,5 uit 10

04-01-26 FHB To New Beginnings
Ruim zes uur oud en nieuw viering in Kopenhagen. Ook dit jaar heeft Nomi haar vriendenkring uitgenodigd op een ruime bovenverdieping in het centrum. Vanavond zullen ze er allemaal zijn. Maar van meet af aan is duidelijk dat het anders zal worden. In een toneelmatig scenario is Martin niet aanwezig. Toch wordt zijn rol allesbepalend voor de emotionele nieuwjaarsbubbels die later op de avond wel uit elkaar moeten spatten. Zes even pragmatische als welgestelde veertigers. Twee tieners als nieuwelingen in dit gezelschap, dochter en zoon die met hun ouders zijn meegekomen. De verwachting is dat deze nieuwjaarsviering net zo zal verlopen als die van vorige jaren. Lekker eten, veel drank, een spelletje en zinnige conversaties. Het wordt voelbaat dat het anders gaat worden. Wrange humor in flauwe grappen, dubbele bodems met ongemakkelijke meningen zetten karakterverschillen niet al te subtiel neer. Martin komt een paar keer ter sprake. Als taboeonderwerp, lijkt het wel. De tieners zonderen zich af in een aparte kamer. Maar wat de avond echt anders zal maken is de komst van Finn. Nomi, heeft haar nieuwe vriend uitgenodigd zonder de anderen erin te kennen. Finns pogingen om deel van het gezelschap worden lijken het oplopende ongemak rond Martin neutraliseren. Toch valt de vriendenkring verder uit elkaar. Finn wordt overmoedig. Naarmate het nieuwe jaar dichterbij komt krijgt de ijzige feestvreugde de donkere kant die er van meet af aan boven lag. Een paar niet al te voorspelbare verwikkelingen werken desondanks naar een voorspelbaar slot. Sènes binnen en buitenshuis die beweging brengen in de verstijfde sfeer tot zover. Zodat iedereen in het eerste uur van het nieuwe jaar uur voor een nieuw begin staat. Los van elkaar. Twijfel of en hoe deze vriendenkring nog eens nieuwjaar samen zal vieren is het restant.
Mijn waardering: XXX uit 5 / 6,4uit 10

30-12-25 FHB sneak Winter in Sokcho
Even fraaie als mysterieuze boekverfilming van een succesvol debuut in 2016. Door een van origine Koreaans vrouwelijke auteur. In Europa koos ze Frans voor haar boek. SokCho is een kleine havenstad aan de westkust van de Japanse zee. In het noorden van Zuid Korea, niet ver van de beruchte grens met Noord Korea. Vóór de staatkundige splitsing had het volledige Koreaanse schiereiland een halve eeuw Japanse kolonisatie en brute uitbuiting moeten doorstaan. Op strikt ideologisch gronden werd na het einde van de Tweede Wereldoorlog nóg een oorlog gevoerd. Waar Japan buiten bleef. Een Verenigde Naties initiatief waarvoor ook Frankrijk, troepen stuurden. SokCho werd en paar keer door het Noord Koreaanse leger bezet. Tot de wapenstilstand die in 1953 van het communistische Noord Koreaanse bewind werd afgedwongen Deze verfilming is een samenwerking van een ervaren Franse filmproducent en een nagenoeg debuterende Japans/Franse scenarioschrijver/regisseur. Met als resultaat een wonderschone film rond een reeks thema’s: verlangens, aspiraties, eenzaamheid, verwachtingen en vervreemding. In Sokcho werkt Soo-Ha, in de twintig in een klein hotelletje. Ze heeft Frans gestudeerd. Haar moeder verkoopt vis op de markt, is kok en mede eigenaar van het hotel. Ze verwacht veel van haar dochter waar een hoop aan te verbeteren valt. Ook van Soo Ha’s vriend die naar Seoul is om werk te zoeken. Als een Franse striptekenaar van onbestemde leeftijd zijn intrek in het hotelletje neemt, verandert alles. In het verre Zuid Korea weet deze Yan niet wáár hij wàt moet zoeken om te kunnen tekenen. Het scenario wordt een dichte kluwen van scènes. Verfilmd rond meerdere personages in een winters Soscho. Het sublieme camerawerk speelt met lichamelijkheid. In een gedurfde montage van vis bereiden, toerisme, tekenen en de Franse taal. Naar een even ontspannen als mysterieus slot. Bestaande en nieuwe tradities.
Mijn waardering: XXXX uit 5 / 8 uit 10

28-12-25 FHB Song Sung Blue Zéér Amerikaanse kerstfilm. Een waar gebeurd verhaal rond twee gescheiden muzikanten die elkaar in Wisconsin aan de oostkust van de Verenigde Staten min of meer toevallig tegen het lijf liepen. In de jaren tachtig en negentig van de vorige eeuw. Mike Sardina en Claire kwamen erachter dat ze alle twee de goed op de hoogte waren van het veel repertoire. Zoals dat van singer-songwriter Neil Diamond die wereld aan het veroveren was. Met de alterego’s Thunder & Lighting besloten ze zich specialiseren op het spelen van Neil Diamond nummers. Mike Sardina als zanger-gitarist en Claire op toetsen en tweede stem. Hun muzikale chemie was duidelijk. Dus pakte ze het degelijk aan. De muzikale afspraak werd een huwelijk met een samengesteld gezin. Twee jonge kinderen en extra muzikanten. Strak repeteren en een hoop enthousiasme zorgde voor een degelijke reputatie. Een muzikaal succesverhaal op kleine schaal. Met alles wat er tussen de bedrijven bij hoort. Zoals een eigen opnamestudio, reizen en verblijf naar meer optredens. Met onvermijdelijke risico’s in het zakelijk beheer. Het scenario houdt bij hoe Claire en Mike daar binnen hun relatie mee omgaan. Ontkenning en afstand totdat er echt iets scheef gaat. In 2008 werd een documentaire gemaakt die muzikale legende van Claire en Mike in stand hield. Om dat in 2024 nog eens als speelfilm over te doen. Nu als eerbetoon aan samen muziek maken, binnen een huwelijk en een gezinsleven. Leunend op geëigende (tegeltjes)thema’s in de muziek van Neil Diamond. Als uitgangspunt van veel voorspelbare scenes. Gekozen belevenissen uit de documentaire, nu als (te) lange speelfilm. Zonder echt uitgewerkte karakters, wel een redelijke cast, redelijk camerawerk maar soms ongeloofwaardig geluid van de ‘live’muziek. Wel een uitzonderlijke prestatie in de rol van Claire. En een stichtelijk slot voor een onderhoudende kerstfilm bij uitstek. Mijn waardering: XXX uit 5 / 6 uit 10

23-12-25 FHB sneak URCHIN
Over Mike in Oost Londen. Dakloos en regelmatig afhankelijk van ketamine. Vijftig jaar geleden werd in Amsterdam veel ervaring opgedaan met heroïne. Dat voor de gebruiker een onmiddellijk lichamelijk welbevinden forceert. En een verslaving afdwingt met een hoop criminaliteit tot gevolg. Er kwamen sociale hulpprogramma’s voor verslaafden aan heroïne. Als medische aandoening, met tot op de dag van vandaag een relatief ruime overleving. Inmiddels is een heel nieuw soort verdovend middel ontstaan. Dat in de hersenen het bewust beleven op allerlei manieren kan beïnvloeden. Nieuwe toepassingen voor strikt medisch gebruik zijn een goudmijn voor farmaceutische kartels. In zeer lage doseringen is ketamine al in gebruik als pijnstiller en antidepressivum. Terwijl voor ongecontroleerde psychische middelen al een donkerzwarte markt bestaat. Ketamine is zo’n (genots?)middel dat enkele verstandelijke vermogens gedeeltelijk stil legt. Voor een poosje laat je het je in een overprikkeld bewustzijn beperkt functioneren. Pijnloos gewetenloos, wezenloos. Een knap scenario registreert zonder meedogen wat en hoe Mike verschillende situaties doorleeft. Volgens het beproefd recept van een Britse gedramatiseerde sociale documentaire. Mike is een uitstekende rol. Hij ziet er niet echt verpauperd uit, is volstrekt schaamteloos en weet zich uit allerlei situaties te redden. Alles in een hoog gespannen tempo dat niet verklaart waarom Mike iets doet, of juist nalaat. Plotselinge terugvallen in fysiek geweld. In volslagen apathie en onbesef van zijn toestand. Het zijn bijna voelbare uitersten op het scherm. In dezelfde scènes op hetzelfde moment. Er wordt een baantje voor hem geregeld, maar hij komt zijn afspraken niet na. Na het uitzitten van zijn gevangenisstraf wil hij zijn toestand gaan verbeteren. In het contact met anderen zie je hoe hij niet leeft, maar wel bestaat. Hunkerend naar sympathie. Die in de bioscoop verdwijnt. En die Mikes’ brein in het slot van de film ook niet meer kan oproepen.
Mijn waardering: XXX uit 5 / 6 uit 10

16-12-25 FHB sneak NAWI Dear Future Me
Kenyaanse speelfilm gemaakt met het specifieke doel te laten zien hoe in een ver afgelegen arme regio dochters nog altijd door hun vaders worden uitgehuwelijkt. In ruil voor vee en vaak tegen hun wil. Slimme meisjes willen meer onderwijs. De Kenyaanse overheid wil er dan een eind aan wil maken. Met een succesvolle internationale film die als voorlichting effect sorteert. Een impact-film in beroepsjargon. Via twee ervaren Duitse producenten werden fondsen geworven voor een budget en een basis crew. In Kenya werd een scenario geschreven. Fictie aan de hand van de bestaande praktijk. In Kenya is filmervaring nog maar dun gezaaid. Acteurs en locaties werden bezocht en voorbereid. Een gedetailleerd draaiboek kon vervolgens worden opgenomen. Met Nawi in de hoofdrol. Dertien jaar en vanaf de allereerste scène geloofwaardig. In voice-over stelt ze zich voor: ”Ik ben acht kamelen, zestig schapen en honderd geiten. En ik heet Nawi”. Daarmee is de toon gezet en gaan we chronologisch, haar wederwaardigheden, confrontaties en beproevingen meemaken. In details. In het scenario is Nawi’s bijhouden van een dagboek een vondst. Maar het blijft verhalend. En toen… en toen… De verfilming is na-druk-ke-lijk. Terwijl er wordt gestrooid met verschillende karakters. Binnen de familie en daarbuiten. Verhaaltechnisch geloofwaardig, zij het onderling nogal vlak. Alles lijkt erop gericht om in ruim twee uur de gebeurtenissen rond Nawi af te ronden. Waarbij in Europese ogen haar volharding als vanzelfsprekend wordt ervaren. In het wankele slot blijkt dat dan toch weer anders. Met de geboorte van een meisje -tegen de verwachting in- kan het scenario haar gedroomde toekomst laten zien. Waarin meisjes van meet af aan onafhankelijk kunnen opgroeien. Inspirerend? Misschien wel. Als film nauwelijks. Expliciete voorlichtingsfilms hebben nou eenmaal een ander publiek. In Europese bioscopen werkt dat niet mee…
Mijn waardering: XXX uit 5 / 6 uit 10

14-12-25 FTH gr. zaal Nuremberg
Verfilming van een geactualiseerd scenario op basis van een boek uit 1947. Over de processen die een jaar eerder waren gehouden in het gerechtsgebouw in Neurenberg. Het gebouw met gevangenecomplex had de Amerikaanse en Engelse bombardementen overleefd. Afschrikwekkende ontdekkingen in de afronding van de oorlog zorgden ervoor dat een van de Moskou verklaringen uit 1943 in werking moest treden: De internationale berechting van politieke leiders die de slachtpartij hadden verzonnen, georganiseerd en uitgevoerd. Decennia later zou dat de ‘holocaust’ gaan heten. Meteen na de onvoorwaardelijke overgave van Nazi-Duitsland namen de Verenigde Staten het voortouw. Tijdens het aanpassen van het gerechtsgebouw werden een Amerikaanse, een Engelse en een Russische rechtsdelegatie opgetuigd. Aanklagers, advocaten, notulisten, rechters en tolken. Het internationale karakter voorzag in simultaan vertaling en schriftelijke vastlegging in vier talen. Van alles wat er gezegd zou worden. Voor het hoorbaar maken werd met een trits microfoons een omroepinstallatie geïnstalleerd. Bedoeld voor radiozenders over de hele wereld. Met een professionele filmprojector konden opgenomen beelden als lijfelijke getuigenis worden vertoond. Amerika kon zich geen fouten veroorloven. Hermann Göring, de tweede man van het Nazirijk liet zich arresteren. Dat het om een charismatische, gewetenloze en doortrapte opportunist was is meteen duidelijk. Als karakter subliem in de film neergezet. Vleiende arrogantie naar de psychiater, die door het Amerikaans militair gezag was ingezet. Om inzicht te krijgen in Göring’s verdediging. In de nog broze vrede wordt die psychiater vervangen. Twee dagen moet hij met zijn opvolger samenwerken. Vijfhonderd dagen, verpakt in ruim twee uur. Persoonlijke en politieke belangen, enge zelfverheerlijking. Argumenten voor internationale gerechtigheid leiden naar een angstwekkend slot. Een compacte reconstructie van een voelbaar spannende periode vlak na de grootste wereldoorlog van de vorige eeuw. Met een toespeling naar een oorlog die vanuit een gekozen ‘democratische’ dictatuur zou kunnen ontstaan.
Mijn waardering: XXXX uit 5 / 8 uit 10

07-12-25 FHB Orwell 2+2=5
Met aanleiding het boek dat George Orwell schreef in 1948 op een eiland aan de westkust van Schotland. Zijn gezondheid was zwak. Na het succes van ‘Animal Farm’ had hij besloten om journalistiek werk te laten varen en zich voortaan te concentreren op het schrijven van fictie. Op het laatste moment werd de titel ‘1984’ en verscheen in 1949. Ook weer met onmiddellijk succes. Opnieuw was politiek het onderwerp. Nu niet het ontstaan van totalitair gezag, maar een toekomstvisie. Hoe zou een totalitaire staat er zesendertig jaar later uitzien? Voor een magere biografie zijn maar weinig bewegende beelden of geluidsopnamen van George Orwell beschikbaar. Aan de hand van voorgelezen citaten uit reportages, boeken en persoonlijke brieven wordt een portret samengesteld. Ontwikkelingen, overwegingen en vooral politieke analyses... Geïllustreerd met beeldmateriaal uit een onwaarschijnlijke reeks filmarchieven. Fragmenten uit de diverse bioscoopfilms die van, en aan de hand van zijn boeken werden . Foto’s en amateurfilmopnamen waar de schrijver gedurende zijn leven werd vastgelegd. Maar ook televisiebeelden van politieke icoonmomenten uit de recente geschiedenis. Met nadruk op de totalitaire richting die de wereld in de afgelopen jaren lijkt te nemen. Allemaal voorzien van een voice-over waarvoor soms een acteur voor Orwell’s stem werd ingezet. Het betoog is een compilatie van citaten zoals die in de boeken van Orwell te lezen zijn. In de twee uur die de film duurt voelt de overkoepelende indruk als een rommelig opgemaakte krant. Vol artikelen die met schokkende voorbeelden angst moet aanwakkeren. Het onderliggend betoog is in deze film even voorspelbaar als warrig. Net zoals in het commerciële bioscoopgenre ‘shockumentary’ dat ruim zestig jaar geleden korte tijd opgang maakte. Voor de huidige digitale bioscoop werkt een onrustbarende mengeling van achterhaalde geschiedenis op film tussen recente flarden Tv-nieuws ook niet meer.
Mijn waardering: XX uit 5 / 4 uit 10