Reacties

Deze film draait niet zozeer om de professionele carrière van Hitchcock, maar meer om de relatie met zijn vrouw Alma Reville. Ik vond dit een verfrissende invalshoek voor een biografische film. De acteerprestatie van Helen Mirren was fantastisch.

Ik ben nooit een fan van het machogedrag en de lompheid in veel militaire films, en deze film is daar geen uitzondering op. De film heeft even nodig om op gang te komen, maar zodra dat gebeurt, houdt hij niet meer op. Een diesel dus. De uitgebreide actiescène aan het einde is erg goed gedaan, met een goed gevoel voor ruimtelijkheid en enkele langere shots die de kijker er helemaal in trekken.

Ik waardeerde het snelle tempo van deze film; de twee uur waren voorbij voor ik het wist. Sommige dialogen waren een beetje cliché en de plotwendingen waren niet spectaculair, maar desondanks was dit leuk om naar te kijken.

Een goede verkenning van wat familie voor iemand kan betekenen (je eigenlijke familie thuis of je strijdmakkers), maar belemmerd door een eenzijdig Amerikaans perspectief.

Wat een bizarre (sorry) ervaring. Geen van de personages in deze film voelen aan als echte mensen. Het is alsof het aliens zijn die proberen menselijk gedrag na te bootsen en worstelen om te begrijpen hoe relaties werken. Het is als acteur moeilijk om dialoog van dit niveau geloofwaardig te maken en dat zie je; het acteerwerk is er het slachtoffer van. Ook de cameravoering is slecht, de meeste shots lijken onscherp te zijn.

Wat een interessante manier om het korte filmformaat te gebruiken. Door een montage te maken van iemands strijd tegen kanker, krijgt het publiek de hele reis te zien in korte flitsen van emoties. Uiteindelijk liet dit me niet echt toe om een connectie te maken met het hoofdpersonage en de film als geheel.

Een van de grootste tekortkomingen van deze film is dat een groot deel van de cast bestaat uit Nederlandse acteurs die Nederlandse personages moeten neerzetten en gedwongen worden om (slecht geschreven) dialogen in het Engels te leveren. Dit voelde meestal onnatuurlijk aan.

Het is jammer dat het script tekortschiet, want het conflict in de kern van dit verhaal is erg interessant en verdient eerlijk gezegd beter.

Ik heb genoten van de manier waarop deze film herinneringen in audiovisuele vorm weergeeft. Het voelde heel natuurlijk aan. Ook het prachtige landschap in deze film was geweldig.

Een film met een geweldig gevoel voor tijd en plaats. Het gebruik van radio-uitzendingen om de kijker te informeren over het geweld in de stad was erg goed gedaan. Bovendien was de film prachtig geschoten en het acteerwerk was uitstekend. De muziek was ook mooi en subtiel.

Deze film slaat nergens op als je er langer over nadenkt, maar bij dit soort films is het beter om je verstand op nul te zetten. Ik heb deze film als kind meerdere keren gezien toen hij op tv werd uitgezonden, dus ik denk dat de nostalgie ervoor heeft gezorgd dat ik hem iets hoger heb beoordeeld dan hij waarschijnlijk verdient.

Deze film wordt gedragen door een prachtige hoofdrol die langzaam in intensiteit toeneemt. Ik heb ook genoten van het kijken naar een film over de dagelijkse routine van een wat teruggetrokken personage. Dit was een leuke afwisseling van alle grootschalige superheldenverhalen die ik de laatste tijd heb gezien.

Deze film is heel erg gedateerd. De effecten zien er vreselijk uit, maar daar kan ik voor het grootste deel nog mee leven. Het zijn vooral de ongepaste grappen die deze film de das omdoen.

Het grootste probleem van deze film is het gebrek aan een echte rode draad. Het zijn gewoon wat gasten die hun eigen kleine avonturen beleven zonder echte samenhang of karakterontwikkeling. Toch waren er enkele ontroerende momenten binnen deze grotendeels op zichzelf staande verhalen.

Enkele geweldige scènes met uitbarstingen van geweld, maar de algehele ervaring voelde erg onsamenhangend aan. Bovendien probeerde de dialoog heel hard diepzinnig te zijn, maar daardoor raakte ik compleet de draad kwijt. Ook moet dit een van de slechtste openingscènes zijn die ik ooit heb gezien.

Deze documentaire biedt een uitstekend overzicht van de geschiedenis van Feyenoord, met veel prachtig archiefmateriaal. Deze historische achtergrond wordt regelmatig afgewisseld met interviews speciaal voor deze film opgenomen. Beide zorgen voor een interessante kijkervaring en slagen erin de voetbalclub van context te voorzien.

Een geweldige film voor als je in de juiste stemming bent. Het verhaal en de sfeer zijn somber en het uitstekende acteerwerk ondersteunt deze vibe echt goed. Vanwege deze positieve punten kon ik de film vergeven voor het gebruik van enkele overbekende verhaalelementen.

Een beetje vreemd qua toon (ik verwachtte bijvoorbeeld niet de scènes die leken te zijn overgenomen uit een horrorfilm), maar ik denk dat dit juist is wat deze film voor mij interessant maakte. Ik denk dat het juist deze eigenaardigheid (van het verhaal en sommige regie-/acteer-/castingkeuzes) is die me dit iets hoger deed beoordelen dan de film waarschijnlijk verdient.

Komisch bedoelde films die niet grappig zijn, behoren tot de vervelendste soorten films om naar te kijken. Deze zit vol met eendimensionale personages die zich gedragen als kinderen.

Dit wist een paar oprechte lachbuien aan mij te ontlokken, dus de film verdient daar wel wat lof voor. Over het algemeen was ik echter teleurgesteld in het filmwerk dat hier tentoongespreid werd. Het geluidsontwerp was op sommige momenten erg slecht (vooral merkbaar in een scène waarin een shotgun afgevuurd wordt) en het camerawerk was behoorlijk vlak.

Een leuke en verfrissende kijk op een personage dat een beetje saai was geworden door de vele media-iteraties. Het plaatsen van Spider-Man in een tienerdramedy, omringd door goed gecastte bijpersonages, was een geweldige invalshoek.

Mijn grootste klacht over deze film is de toevoeging van Iron Man en de technologie die hij aan Peter Parker geeft. Ik heb het gevoel dat het geavanceerde pak dat Spidey draagt afbreuk doet aan zijn uniekheid. Hij zou degene moeten zijn die al zijn gadgets uitvindt. Alles voorgekauwd krijgen doet afbreuk aan Peter Parker als personage, die normaal gesproken uitblinkt in het ter plekke bedenken van oplossingen voor zijn problemen.

Een makkelijk te vergeten film zonder echte spanning. Geen van de personages is voldoende uitgewerkt om om hen te geven en het plot waarin ze betrokken zijn heb ik ontelbare keren eerder gezien.

Afgezien van wat kleurrijke animatie heeft deze film eigenlijk niets te bieden. Beroemdheden casten als stemacteurs werkt bijna nooit goed, maar het is vooral vervelend wanneer ze kinderen vertolken. De manier waarop de aliens praten was ik ook al na twee minuten zat.