Reacties

Een prachtige documentaire over de wonderen van de natuur. Bonuspunten voor de aandacht die wordt besteed aan voortplanting onder planten, dit onderwerp blijft vaak onderbelicht in natuurfilms. De muziek geeft karakter aan alle organismen die worden getoond, maar sommige sequenties duren iets te lang (vooral het gedeelte over de bloemen). Tot slot voelde de montage op sommige momenten enigszins manipulatief aan, maar dit is een veelvoorkomend probleem bij de meeste natuurdocumentaires.

De filmmakers tonen een compleet gebrek aan begrip als het gaat om de manier waarop sociale media door tieners worden gebruikt. Bovendien voelde bijna geen van de personages aan als echte mensen. De meesten van hen waren dezelfde oude archetypen die je in zo veel middelbare school films tegenkomt. Ook ben ik het zat dat acteurs in hun twintiger jaren onironisch worden gecast als tieners.

Ik kan de poging waarderen om deze stripboekpersonages in een meer realistische wereld te plaatsen, bijvoorbeeld door elementen van lichaamshorror te gebruiken. Helaas wordt dit aspect niet verder verkend dan één enkele scène en voelen alle personages voor de rest van de film aan als lege hulzen. Ik heb geen idee wat hun karakter definiëert, aangezien al hun dialoog gericht is op het voortstuwen van het plot. Dit maakt de film erg saai. Het feit dat het grootste deel van de film zich afspeelt in laboratoria draagt bij aan dit gevoel van levenloosheid.

Een doorsnee actiefilm met dialogen die te hard hun best doen om stoer over te komen. Vooral het overmatige gebruik van scheldwoorden kwam erg geforceerd over. Afgezien van één of twee kleine momenten waren de actiescènes ook niet erg creatief.

Een leuke film met geweldig en kleurrijk creature design, en een boodschap die op een eenvoudige maar effectieve manier wordt overgebracht. Ik moest behoorlijk wat lachen, wat een goed teken is in een film die voornamelijk op kinderen gericht is.

Een zeer goed gefilmde inkijk naar de gruwelen en zinloosheid van oorlog. De gevechtsscènes zijn fantastisch, evenals sommige van de meer kalme momenten. Soms voelden die twee tegenpolen een beetje losgekoppeld door de structuur van de film. Ook de scènes waarin de hoge piefen aan het onderhandelen waren, voelden onderontwikkeld aan.

De prachtige acteerprestaties maken deze film een genot om naar te kijken. Het script is ook briljant. Ik had het gevoel dat de tijd en plaats van het verhaal heel goed werden gevangen in de dialogen. De onverdraagzaamheid van veel personages voelde realistisch aan, iets wat niet altijd het geval is in dit soort films. In de tweede helft van de film vond ik dat het tempo een beetje inkakte, maar dit hinderde mijn algehele ervaring niet al te veel.

Het verhaal in deze film was zo weinig inspirerend, dat ik eigenlijk totaal niet geprikkeld ben om een fatsoenlijke recensie te schrijven.

Komedies waar bijna geen van de grappen aanslaan, zorgen altijd voor een vreselijke kijkervaring. Ik kan nog steeds niet geloven hoeveel poepgrappen ik moest doorstaan. En manmanman twee uur speeltijd biedt ruimte voor heel wat poepgrappen.

De film heeft een eenvoudig plot dat erg goed wordt uitgevoerd. Het is ook vrij uniek dat één enkele scène de rest van de film naar een hoger niveau tilt; de manier waarop de ontvoering wordt getoond, voelt echt angstaanjagend aan. De actiescènes zijn niet bijzonder creatief, maar passen wel in het verhaal.

Ik vind het interessant dat een film die zo eenvoudig is nog steeds veel andere films heeft geïnspireerd.

Een incompetente opvolger van een verhaal dat eigenlijk helemaal geen vervolg nodig had. De actie is moeilijk te volgen vanwege al het snelle knipwerk, de filmmakers gebruikten een lelijke kleurenfilter en de lensflares worden snel irritant. Ik vond het leuk dat de film zich afspeelde in Turkije, maar deze locatie werd niet volledig benut.

De hoeveelheid cuts die worden gebruikt om eenvoudige handelingen zoals over een hek springen te tonen is belachelijk. Deze film heeft ook dezelfde lelijke uitstraling als zijn voorganger. En hoewel het verhaal nogal dom is, heb ik er iets meer van genoten dan van deel twee.

Wat een geweldige verkenning van schuld en verlossing. Deze film is doorlopend grappig en alle personages zijn heel goed uitgewerkt. Een van de beste scripts die ik ben tegengekomen, vol met symbolische betekenis. Colin Farell en Brendan Gleeson geven beiden verbluffende optredens.

Deze film draait niet zozeer om de professionele carrière van Hitchcock, maar meer om de relatie met zijn vrouw Alma Reville. Ik vond dit een verfrissende invalshoek voor een biografische film. De acteerprestatie van Helen Mirren was fantastisch.

Ik ben nooit een fan van het machogedrag en de lompheid in veel militaire films, en deze film is daar geen uitzondering op. De film heeft even nodig om op gang te komen, maar zodra dat gebeurt, houdt hij niet meer op. Een diesel dus. De uitgebreide actiescène aan het einde is erg goed gedaan, met een goed gevoel voor ruimtelijkheid en enkele langere shots die de kijker er helemaal in trekken.

Ik waardeerde het snelle tempo van deze film; de twee uur waren voorbij voor ik het wist. Sommige dialogen waren een beetje cliché en de plotwendingen waren niet spectaculair, maar desondanks was dit leuk om naar te kijken.

Een goede verkenning van wat familie voor iemand kan betekenen (je eigenlijke familie thuis of je strijdmakkers), maar belemmerd door een eenzijdig Amerikaans perspectief.

Wat een bizarre (sorry) ervaring. Geen van de personages in deze film voelen aan als echte mensen. Het is alsof het aliens zijn die proberen menselijk gedrag na te bootsen en worstelen om te begrijpen hoe relaties werken. Het is als acteur moeilijk om dialoog van dit niveau geloofwaardig te maken en dat zie je; het acteerwerk is er het slachtoffer van. Ook de cameravoering is slecht, de meeste shots lijken onscherp te zijn.

Wat een interessante manier om het korte filmformaat te gebruiken. Door een montage te maken van iemands strijd tegen kanker, krijgt het publiek de hele reis te zien in korte flitsen van emoties. Uiteindelijk liet dit me niet echt toe om een connectie te maken met het hoofdpersonage en de film als geheel.

Een van de grootste tekortkomingen van deze film is dat een groot deel van de cast bestaat uit Nederlandse acteurs die Nederlandse personages moeten neerzetten en gedwongen worden om (slecht geschreven) dialogen in het Engels te leveren. Dit voelde meestal onnatuurlijk aan.

Het is jammer dat het script tekortschiet, want het conflict in de kern van dit verhaal is erg interessant en verdient eerlijk gezegd beter.

Ik heb genoten van de manier waarop deze film herinneringen in audiovisuele vorm weergeeft. Het voelde heel natuurlijk aan. Ook het prachtige landschap in deze film was geweldig.

Een film met een geweldig gevoel voor tijd en plaats. Het gebruik van radio-uitzendingen om de kijker te informeren over het geweld in de stad was erg goed gedaan. Bovendien was de film prachtig geschoten en het acteerwerk was uitstekend. De muziek was ook mooi en subtiel.