Recensie 'Barn'

Verdwenen kinderlijke onschuld

Recensie 'Barn'
8 september 2020 om 11:59

Barn van Dag Johan Haugerud ging in première op het filmfestival van Venetië. Hoewel Barn Noors is voor 'kinderen', gaat het vooral over wat voor gevolgen daden van kinderen kunnen hebben voor de levens van volwassenen. Haugerud legt verschillende maatschappelijke problemen bloot, zonder daarbij in de val te lopen er een groots melodrama van te maken.

Een bonte hoeveelheid personages

Het uitgangspunt van Barn is de dood van Jamie. De dertienjarige Lykke heeft hem per ongeluk geduwd en dat wordt hem fataal. De school moet uitvinden hoe ze met deze onverwachte en tragische situatie om moeten gaan zonder dat zij hun imago als tolerant en bekwaam beschadigen. Daarnaast is er persoonlijke drama. Zo volgen we directrice Liv die een relatie heeft met de vader van Jamie, een rechtse politicus, maar zich schaamt voor zijn politieke kleur. Haar broer Anders staat op het punt samen met zijn partner Jan in een flat te trekken, terwijl hij om moet gaan met zijn knagende schuldgevoel. Hij had namelijk toezicht moeten houden op het moment dat Jamie gewond raakte. Ook het meisje Lykke voelt zich uiteraard schuldig en haar ouders moeten leren omgaan met de daad van hun dochter.

De opsomming van al deze personages en hun zorgen klinkt wellicht als een uitgangspunt voor een aaneenschakeling van simpele dramatische scènes, maar dat is het niet. Het begint er al mee dat de dood van Jamie nooit in beeld gebracht wordt. Het gaat om de menselijke relaties en verhoudingen die op scherp komen te staan. In de dialogen worden doodernstige zaken afgewisseld met banaliteiten en roddels. Daarmee toont de film het schrijnende van de situatie en ook de onmogelijkheid om een situatie als deze zomaar even een plek te geven.

Doorleven na de dood

Het enige wat de personages dus kunnen is doorleven. Dit wordt ondersteund door de opvallende cinematografie. De beelden zijn rustig en er zijn een aantal mooie lange shots. Ook is er gekozen voor een warm kleurenpalet. Dit roept een huiselijk gevoel op, terwijl die juist wordt aangetast door de gebeurtenissen. Niet alleen de kleuren ondersteunen de huiselijkheid, ook het tempo van de film is kabbelend en gebalanceerd. De film bevat weinig actie, maar weet alsnog de aandacht met gemak voor tweeënhalf uur vast te houden vanwege het overtuigende acteerwerk.

Hoewel je van alle personages uiteindelijk een duidelijk beeld krijgt van wie ze zijn, is het aan het begin wel even wennen aan de grote cast. Tegelijkertijd is de lange looptijd eigenlijk nog steeds te kort om in alle interessante zaken te duiken. De verschillende politieke achtergronden van de ouders van Lykke en van Jamie worden wel een aantal keren genoemd, maar wat de impact daarvan is, komt nooit erg sterk naar voren. Er zijn wel enkele dialogen waarin het besproken wordt, maar op dat moment voelt de 'realiteit' van deze dingen te ver weg. Daarmee mijdt Barn wel het melodrama, maar glipt de focus soms ook door de vingers van de regisseur.

Met Barn schetst regisseur Haugerud een verstild en warm portret van de mensen die achterblijven na een persoonlijke ramp. De film weet te boeien, maar maakt net niet genoeg indruk om nog dagen in je gedachten rond te blijven spoken.

3.5 / 5
Barn is nu te zien in 16 bioscopen.

Meer over:

Bioscoop Films RecensiesBarn (2019)

Lees ook: Vanavond op tv: Oscarwinnende oorlogsfilm 'La vita è bella'

Trailer 'Barn'

Reacties


Meer recensies


Bekijk alle recensies