Recensie 'Michael'

De iconische muziek en unieke persoonlijkheid van Michael Jackson lijken op zichzelf het perfecte uitgangspunt voor een biopic. Toch start de film met een fikse achterstand: de vele controverses rond zijn leven, de zware invloed van zijn familie en forse juridische beperkingen. Grote delen van de film moesten zelfs worden herschreven en opnieuw opgenomen omdat een belangrijk personage niet gebruikt mocht worden. Om daar toch iets overtuigends van te maken, heb je een regisseur nodig die weet wat hij doet. Antoine Fuqua is geen regisseur die meteen in het rijtje van de allergrootsten staat, maar wel een betrouwbare vakman die al jaren degelijk werk aflevert. Met een sterk script en een goede cast kan hij echt iets neerzetten, Training Day (2001) blijft het schoolvoorbeeld. Zijn filmografie is wisselvallig, maar juist daarom is het boeiend om te zien wat hij met dit beladen project heeft gedaan.

De eerste spanning

De film opent in 1966 in het ouderlijk huis van de Jacksons. De toon is meteen gezet: Michael (als kind gespeeld door Juliano Valdi) en zijn vader Joseph (een bijna onherkenbare Colman Domingo) hebben van jongs af aan een stroeve, beladen relatie. De film draait niet om de strenge, soms harde opvoeding heen. Toch voelt die eerste acte wat oppervlakkig aan, doordat er weinig context of nuance wordt geboden. Gelukkig maakt het acteerwerk van Domingo heel veel goed. Zijn Joseph Jackson is ronduit indrukwekkend en misschien wel Oscarwaardig. Juliano Valdi is perfect gecast als jonge Michael; het is bijna jammer dat hij niet meer schermtijd krijgt.

In de rol van Michael

Vooraf was er veel scepsis over de casting van Jaafar Jackson: nepotisme, beperkte acteerervaring en de vrees dat hij Michael vooral zou imiteren in plaats van belichamen. Die twijfels blijken grotendeels onterecht. Jaafar zet een indrukwekkende vertolking neer. Hij vangt niet alleen de bewegingen, de stem en de kenmerkende danspasjes, maar weet ook echt iets van Michaels kwetsbaarheid en innerlijke drive over te brengen. Gezien de immense druk rond deze rol is dat knap gedaan.

Wanneer de film even stilstaat

Michael (2026) raast in hoog tempo door het leven van de King of Pop, alsof het een lange muziekvideo is. Daardoor schiet het verhaal regelmatig tekort in diepgang. Juist op de momenten dat de film vertraagt en scènes meer ademruimte krijgen, toont hij zijn echte kracht. De cast overtuigt dan des te meer. Je vraagt je af waarom de makers niet vaker die rust pakken. De film hint zelf sterk op een mogelijk vervolg; meer rust en tijd nemen voor de personages in dit eerste deel had een tweede deel alleen maar sterker kunnen maken.

Status boven inhoud

Michael zal geen hoge ogen gooien bij critici die op zoek zijn naar een diepgravend portret. De film ontwijkt de controverses volledig en de invloed van de familie is voelbaar, maar voor het grote publiek maakt dat weinig uit. De status en vooral de muziek van Michael Jackson maken de film een gegarandeerde publiekstrekker, en niet onterecht. Het is een zeer vermakelijke, goed geproduceerde biopic waarin de iconische nummers mooi zijn verweven. Jaafar Jackson overtuigt, Colman Domingo steelt de show en Antoine Fuqua levert solide regiewerk. En ja, Michael wordt in de film herhaaldelijk gevraagd zijn voeten stil te houden. Het publiek zal tijdens het kijken precies hetzelfde probleem hebben want wie kan er nou stilzitten bij de muziek van Michael?