Recensie 'Kill Bill: The Whole Bloody Affair'

Terwijl we wachten op de tiende en laatste film - naar eigen zeggen - van regisseur Quentin Tarantino, is het maar goed dat we kunnen terugvallen op zijn kleine maar fijne oeuvre. Een van de films is Kill Bill. Tarantino heeft dat altijd als één film gezien. De productie en distributie werd destijds door het onafhankelijke Miramax gedaan. Toch durfde ze het niet aan de visie die Tarantino voor ogen had, namelijk een film met een speelduur van vier uur uit te brengen. De film werd opgedeeld in part 1 en part 2 en vond zo zijn weg in de bioscopen. Die films waren alsnog succesvol. Vorig jaar ging in Amerika deze vier en half uur durende versie uit en is vanaf mei 2026 in Nederland te zien.

Het ultieme wraakverhaal maar dan toch anders

Kill Bill: The Whole Bloody Affair (2004) is het wraakverhaal van Beatrix Kiddo alias The Bride (Uma Thurman), een voormalig huurmoordenaar - ze maakte deel uit van Deadly Viper Assassination Squad - die na een coma van vier jaar op jacht gaat naar oude baas en geliefde Bill (David Carradine) en de overige vier leden. Opgeleid door Pa Mei (Chia-Hui Liu), een oude samoerai, is ze een gevaar voor iedereen. Vastbesloten om ze een voor een om te leggen, reist ze eerst af naar Okinawa, Japan om een legendarisch zwaard van meester smid Hattori Hanzo (Shin'ichi Chiba) te bemachtigen en spoort de overige vier leden: O-Ren Ishii (Lucy Liu), Vernita Green (Vivica A. Fox). Elle Driver (Daryl Hannah) en Budd (Michael Madsen) op.

Een ode aan de grote meesters

Zoals bekend is een Tarantino een groot bewonderaar van alle stijlen en genres. Met een liefde voor de oude meesters en hun films is hij de perfecte regisseur om dat allemaal in een blender te gooien en daar weer een geheel nieuwe maar toch altijd frisse en originele film van te maken. Ook in Kill Bill zijn de verwijzingen naar de grote meesters, hun stijl en de muziek weer volop aanwezig. Denk aan de close-ups van gezichten à la Sergio Leone met zijn spaghettiwesterns, de samoeraifilms á la Kurosawa en de gevechten zijn indirect een ode aan Kinji Fukasaku - een verwijzing is te zien in het intro van de film - (Battle Royale (2000)) en de Shaw Brothers Studio waar legendarische martialartsfilms vandaan kwamen. Ook de scores van Ennio Morricone en Bernard Hermann komen voorbij. Alsmede muziek van Quincy Jones.

Wat zijn de verschillen?

Wat zijn de grote verschillen tussen de eerdere twee delen en deze nieuwe versie? In de eerste plaats de structuur en toon waardoor de film beter en anders aanvoelt. Ook de geanimeerde scène die achtergrond geeft bij O-Ren Ishii is langer en gedetailleerder. Het legendarische gevecht met The Bride en de Crazy 88 is in deze versie volledig in kleur - in de eerdere versie was deze door censuur in zwart-wit te zien - en bepaalde overgangen en intro's zijn anders dan in de twee losse delen. 

Als je echt fan bent van Tarantino moet je deze versie natuurlijk in de bioscoop gaan kijken. Er is na ongeveer twee uur een intermission in de film van vijftien minuten. Die vier en half uur zijn echt zo voorbij en je zal je geen minuut vervelen. Deze waanzinnige mix van martial arts en brute actie gecombineerd met een grote dosis humor is en blijft een pareltje van Tarantino. Voor wie echt niets wil missen: blijf nog even zitten tot na de aftiteling.