Recensie 'Gunda'

Van maaltijd tot ster

Recensie 'Gunda'
14 juni 2021 om 18:29

Gunda heeft net het leven geschonken aan twaalf biggetjes. Langzaamaan komen de biggetjes een voor een, rollend over hun moeder, uit de stal. Vanaf dat moment volgt de documentaire de zeug en haar opgroeiende biggetjes die zich de hele dag onlosmakelijk van elkaar over de boerderij bewegen. Gunda (2020) is een unieke documentaire waar veel over gesproken wordt, maar niemand in te horen is.

Er is geen mens te bekennen in de verre omgeving, je zou haast denken dat je terecht bent gekomen op een verlaten boerderij. Desondanks wordt er volop geleefd op de boerderij: de kippen, waaronder één met slechts één poot, scharrelen rond, de koeien komen springend uit hun stal, de schapen mekkeren in de verte uit het zicht, terwijl moeder zeug haar kinderen meeneemt op hun eerste ontdekkingstocht. Een idyllische wereld, waarin de afwezigheid van de mens niet gemist wordt.

Droom en realisatie

Regisseur Victor Kossakovsky is een Russische documentairemaker. Als kind bracht hij enige tijd door op een boerderij waar hij bevriend raakte met een varken, genaamd Vasya. Kossakovsky en Vasya brachten veel tijd met elkaar door totdat Vasya op een dag het hoofdgerecht van een feestmaal werd. Dat was het doorslaggevende moment voor de regisseur om vegetariër te worden. Het is voor Kossakovsky altijd al een droom geweest een film te maken over dieren, maar zonder hen te betuttelen of vermenselijken en zonder sentiment of anti-dierenleed propaganda. Na dertig jaar lang zoeken naar een financier, ontmoette hij de Noorse producent Anita Rehoff die het project met hem aanging. Daarnaast vond hij steun bij de Oscarwinnende acteur Joaquin Phoenix die zich verbond aan de documentaire als uitvoerend producent.

Anders dan Babe (Babe (1995)) praat Gunda niet. Er is ook geen muziek of verteller, maar de film is alles behalve stil. Naast de liefdevolle knorretjes van Gunda en de geluiden van de andere dieren, wordt de film begeleid door een symfonie van insectengezoem en het geritsel van de wind door de bomen en het gras. Er is geen plot of ook maar iets van een verhaal, maar dat is overbodig. Het verhaal van dieren op de boerderij zal niemand meer verrassen en hoeft hier dan ook niet meer expliciet verteld te worden. Gunda is een volledig in zwart-wit geschoten documentaire, een opvallende keuze gezien de centrale rol die moeder natuur hierin speelt; de afwezigheid van de kleuren helpt ons echter wel te focussen op de essentie: leven. Je raadt het wellicht al: dit is geen aanrader voor degenen met een korte spanningsboog.

Een nieuwe kijk

Met deze film wil Kossakovsky ons het leven laten ervaren vanuit een ander perspectief dan het perspectief van de mens. De rennende koeien, de worstelende kip op één poot en de liefdevolle blik van Gunda naar haar biggetjes maken ons als publiek ervan bewust dat wij als mensen niet als enige in staat zijn emoties te voelen. Toch is het inderdaad geen geprononceerde documentaire met nare beelden of een overduidelijke boodschap en dus niet vergelijkbaar met doelgerichte documentaires als Earthlings (2005) of Dominion (2018). Gunda is een prachtige en realistische documentaire met unieke beelden en drukt ons voor de zoveelste keer de inherente waarde van het leven voor alle wezens op het hart. Hopelijk dient deze documentaire zoals Phoenix zegt als een stem voor die, die geen stem hebben.

3.5 / 5

Gunda is nu te zien in 12 bioscopen.

Beeld: Still 'Gunda' via TMDb

  Volg ons op Google Nieuws

Deel dit artikel

Meer over:

Bioscoop Films RecensiesGunda (2020)

Lees ook:

Meer recensies

Trailer 'Gunda'

Reacties


Meer recensies


Nog meer recensies