Recensie 'Bloody Nose, Empty Pockets'

Intens portret van een laatste kroegavond

Recensie 'Bloody Nose, Empty Pockets'
24 augustus 2021 om 13:41

Roaring 20s is een kroeg ergens aan de buitenrand van Las Vegas, een ruige buurt waar alle ondernemers hun zaak verkopen en vertrekken. Ook Roaring 20s gaat definitief sluiten. Het is zo'n bar waar dezelfde stamgasten op dezelfde barkrukken plaatsnemen, elke dag. Een bar waar niemand je kent en waar toch iedereen alles van elkaar weet. De broers Bill en Turner Ross leggen het laatste etmaal in het bestaan van Roaring 20s vast. Een interessante, maar ook triest aandoende documentaire. Hoe gaat het verder met de levens van de stamgasten?

Wat is dat toch met Las Vegas? Een stad middenin de woestijn, drijvend op alle verslavingen die de mensheid kent. Als 's avonds de straatverlichting aangaat, de felle neonverlichting van de vele hotels, casino's, bars en theaters aan en uit flikkert, de muziek klinkt en mensen zichzelf lijken te vermaken; dan is het leven vol levenslust. Alsof het lege bestaan moet worden verjaagd, al is het alleen maar voor de komende nacht. Maar wanneer de zon opkomt en de lichten uitgaan, komt er een andere wereld tevoorschijn; een harde wereld waar overleven het enige is wat telt. Dit geldt vooral voor de vaste stamgasten van Roaring 20s.

Boulevard van gebroken dromen

Bloody Nose, Empty Pockets (2020) is een portret over een bar zoals zo velen, zonder een direct plot wat helemaal overeenkomt met de ongeordende wereld van de drinker; er is geen duidelijk afgebakend patroon van gedachten, meningen en acties. Wat wel duidelijk is, is dat de stamgasten verhalen hebben. Soms interessant maar vaker pijnlijk; ervaringen over eenzaamheid en verlies zoals Lowell, type Willy Nelson, een man met een geweldig gevoel voor humor die zijn overleden vrouw enorm mist. Of John, vol verwijten over zijn eigen en andermans leven die zegt de stamgasten als familie te zien. En Michaels ervaringen met onbeantwoorde liefdes en tegenslagen. Hij is een aan lager wal geraakte acteur en slaapt op de bank, maar waar gaat hij morgen heen als Roaring 20s sluit? Dit alles is ondergedompeld in liters drank en cynische humor om de pijn van het leven even niet te voelen.

Authentieke filmstijl

De broers Ross gebruiken vele stilistische kenmerken om de ervaring van Roaring 20s te verbeelden. In deze cinéma vérité, een Franse filmstijl ontstaan zo rond 1960, staat het filmen van mensen in alledaagse situaties met authentieke dialogen en zonder acteeracties centraal. Het lettertype in de intro komt rechtstreeks uit een jaren-zeventig-film inclusief muziekkeuze. Dit draagt bij aan het idee van verleden tijd. In de documentaire zijn citaten opgenomen van stamgasten. Goed bedacht! Ze verschijnen op het filmdoek als nieuwe hoofdstukken in de lange laatste nacht van Roaring 20s. Deze citaten geven de documentaire een grillige sfeer, een vluchtige laatste herinnering aan stamgasten die er zelf ook niet meer zijn. De cinéma vérité elementen passen perfect in deze documentaire. Het zet een tijdsbeeld neer dat tegelijkertijd tijdloos is.

Bloody Nose, Empty Pockets is geen vrolijke documentaire en juist daardoor een intense kijkervaring. Het laat karakters zien die Charles Bukowski (Warmwatermuziek, 1983) had begrepen; de wereld van Barfly (1987) met confrontaties en vechtpartijen, met medeleven en empathie; de wereld van daklozen, junks, alcoholisten en sekswerkers. Mensen die je misschien niet wil zien, maar in wiens aanwezigheid je een fijne tijd kan hebben. Al is het maar voor één laatste avond.

3.5 / 5

Bloody Nose, Empty Pockets is nu te zien op:

Picl (€ 8,50)
Beeld: Still 'Bloody Nose, Empty Pockets' via Filmdepot

  Volg ons op Google Nieuws

Deel dit artikel

Meer over:

Bioscoop Films RecensiesBloody Nose, Empty Pockets (2020)

Lees ook:

Meer recensies

Trailer 'Bloody Nose, Empty Pockets'

Reacties


Meer recensies


Nog meer recensies