Michael1968 heeft 462 reactie(s) geplaatst.
Mmm...'who lives as a gangsta will die like a gangsta'; ik vond het wel leuk gedaan, met dat pinnetje uit die granaat alvorens Léon zelf overleed...."and this is for Mathilda!"
Zeg dat wel; spreekt ze op school eindelijk eens de waarheid, is het weer niet goed....
Jacob (Victor Löw) is zijn vader (Peter Bolhuis) - die het villen van dode dieren als kunstvorm beschouwde - onlangs verloren en nu de COVID-19-pandemie in volle hevigheid is losgebarsten, moet hij er niet aan denken dat hij zijn mama óók nog verliest.
Hij besluit ontslag te nemen, bij haar in te trekken en haar tegen alle mogelijke besmettingsbronnen te beschermen; hij kluistert haar aan huis en verbiedt zijn zus Magda (Monica Hendricx) om nog langer op visite te komen bij Jacob en zijn moeder (Leny Breederveld).
Hele nachten brengt hij door achter zijn laptopje en komt in aanraking met een radicale predikant die hem wijst op het bijbelhoofdstuk 'Openbaringen'. Hij begint stemmen te horen waar hij ook tegen kan terugpraten en begint overal tekenen in te zien van de naderende apocalyps.
Al met al een claustrofobisch vormgegeven psychologisch drama met wel een nogal jammer en ronduit belachelijk einde (al kun je een gedeelte ervan wel aan zien komen).
Chris W. Mitchell had dat best wat beter uit mogen werken (of het moet de bedoeling zijn dat de kijker zelf uitmaakt of het echt gebeurt of enkel in de geperverteerde geest van Jacob).
Vanwege de acteerprestaties van Leny Breederveld en Victor Löw als de psychotische en daardoor alsmaar enger wordende Jacob toch nog een.......
7,5/10
"het is schoonheid in zijn puurste vorm"
"Ieder die geeft zal herboren worden!"
P.S.: Nog zin in een potje Scrabble?
De overambitieuze Robert Doniger (David Thewlis), de oprichter van kwantumcomputingbedrijf ITC, speelt maar wat graag met levens om zichzelf op de kaart te zetten; mensen zijn voor hem niks meer dan testobjecten.
In de woestijn wordt een doodzieke man gevonden; hij wordt in het ziekenhuis opgenomen maar is niet te redden. Dit blijkt Professor Traub te zijn. Ondertussen stelt Doniger zijn experimenten aan zijn personeel heel wat onschuldiger voor dan zij daadwerkelijk zijn en sponsort archeologisch onderzoek op een Frans kasteel, Castelgard geheten, en op een nabijgelegen klooster, althans, de verwoeste restanten ervan. De dappere archeologe Kate (Frances O'Connor) vindt tot haar grote verbazing een dubbelfocusbril en een kattebelletje op perkament waarin de vader (Professor Edward Johnston, vertolkt door Billy Connelly) van haar collega Chris (Paul Walker) om hulp vraagt. Doniger heeft deze prof veel te hard nodig om hem te laten stikken en besluit zijn gesponsorde archeologen en zijn eigen werknemers naar de Middeleeuwen te laten flitsen, maar er gaat na de tot dan toe vlekkeloos verlopen operatie nogal wat mis met de kwantumcomputer en dus zou terugkeer wel eens heel wat lastiger kunnen blijken te zijn dan gepland.
Ik heb weleens veel slechtere boekverfilmingen gezien (zoals het wanproduct Inferno en het eveneens volstrekt mislukte She-Devil) maar toch mis ik wel wat sappige details uit het boek zoals het Klungelsmurfachtige gestuntel van de nerdy Chris (in het boek blijft hij nog lang onhandig en vóóral bang), de quintin (het gecapitonneerde kussen aan een op een platform ronddraaiende hengel waar André Marek zijn lansoefeningen op doet en dat Chris uiteráárd tegen zijn achterhoofd krijgt; hij is en blijft tenslotte Chris) het 'geintje' met die handschoen als gevolg van Chris' naïviteit, en ook het gruwelijke 'damesbad' van de sadistische warlord Oliver (Michael Sheen) die de professor gevangen houdt, speelt een niet onbelangrijke rol in het verloop van het verhaal maar ontbreekt helaas.
Ik denk dan ook dat Christopher Nolan deze details wél in de film zou hebben verweven indien hij de regie op zich had genomen, maar goed, dat is speculatie mijnerzijds.....
Verder houdt Richard Donner zich redelijk aan het verhaal en is de filmversie dan ook best wel te hachelen.
7/10
Verder zeg ik: lees vooral het boek van Michael Crichton; vele zaken waar nu daadwerkelijk mee geëxperimenteerd wordt - zoals kwantumverstrengeling - worden door hem al eind jaren negentig tot in de sappigste details beschreven; Crichton kan dan ook gerust een visionair worden genoemd.
"I am home!"
P.S.: Zou Elon Musk zichzelf hebben laten inspireren door het personage Doniger? Ik hoop het niet.....
Als je goed oplet - ik heb hem in de bioscoop gezien, dat scheelt natuurlijk - zie je bij tijd en wijle opeens geesten verschijnen, en wel in de houding waarin zij zijn afgeslacht. Bovendien geven er overledenen instructies via een niet-aangesloten telefoon. Dit is dus overduidelijk WEL het prototype van een horror, al vliegen de ledematen NIET in het rond; horrorfilms kunnen immers een hoog of juist een laag 'gore-gehalte' bevatten; tot deze laatste categorie behoort The Black Phone. Je zou het natuurlijk ook een schrikfilm kunnen noemen 😀
Een drugssmokkelaar dumpt cocaïne op een afgesproken plek, namelijk Blood Mountain, een schitterend natuurgebied in Georgia.
Hij wil uit het vliegtuig springen maar doordat hij zijn kop tegen de rand van de deur stoot, raakt hij bewusteloos en zodoende blijft zijn parachute dicht en sterft hij.
Twee spijbelaartjes, Henry en Deedee, vinden de coke maar worden aangevallen door een superagressieve beer, en dat terwijl zwarte beren mensen normaliter zelden of nooit grijpen; dit is dus geen gewone beer. En deze moordzuchtige beer blijkt bepaald niet het enige gevaar; ook de messentrekkende Doochamps kunnen er wat van en Syd (vertolkt door wijlen Ray Liotta aan wie de film is opgedragen) weet al helemáál van geen ophouden. Syd is - niet geheel onbegrijpelijkerwijs - banger voor zijn opdrachtgevers dan voor de aan cocaïne verslaafde beer. Zijn zoon Eddie wordt gespeeld door Alden Ehrenreich.
Al met al een - losjes op een gebeurtenis uit 1985 gebaseerde - b-film met een onvervalst vroegejarentachtigsfeertje, inclusief foute snorren, en met - afgezien van de nodige afgerukte ledematen - een aanvankelijk ronduit matige spanningsopbouw.
Zowel het predikaat 'horror' als 'comedy' dekt de lading dan ook niet of hooguit nauwelijks.
Gelukkig lukt het regisseuse Elizabeth Banks - naarmate het einde nadert - de gevreesde zesjescultuur uiteindelijk toch nog te ontstijgen.
"He....is terrible! His singing is like shit!"
"That fucking skateboard!"
"Oh Henry, we always find out!"
Andrew (Ryan Reynolds), kortweg Drew, werkt als editor bij de uitgeverij van de ronduit onuitstaanbare Margaret (Sandra Bullock).
Aangezien ze te laat is met het verlengen van haar verblijfspapieren, zal ze worden uitgezet naar haar geboorteland Canada. Margaret zou Margaret niet zijn als ze geen snode list zou bedenken; ze besluit Andrew onder druk te zetten om een schijnhuwelijk met haar aan te gaan. Eigenlijk eet hij nog liever glas, maar hij ziet opeens wel carrièrekansen opdoemen. Wel moet ze ervoor naar Sitka in Alaska, waar Andrew oorspronkelijk vandaan komt. Andrews vader wil dat hij het enorme Paxtonconglomeraat overneemt, maar Andrew moet er niet aan denken om de rest van zijn leven in Alaska door te moeten brengen. Zijn oma - wier overgrootmoeder van half Indiaanse (Tlingit), half Russische origine is doet een vruchtbaarheidsritueel met een Indiaans kleed dat zij een babymaker noemt en overhandigt Margaret een familiestuk en het wordt dan ook steeds moeilijker om het toneelstukje met droge ogen vol te houden, zéker nu ook de Marechaussee er bovenop zit. Bovendien voelt Andrew nog steeds wel iets voor zijn oude vlam Gertrude (Malin Akkerman).
Ik ben over het algemeen niet van de afdeling romcoms, maar deze vind zélfs ik best wel te pruimen, zie ook de scène met Keffende Kevin, Margarets smartphone en de adelaar😀
6/10
"They're looking for terrorists, not for book publishers!"
"You know i can't swim!"..."Hence the boat!"
"One wrong answer and I'll take you down!"
Let ook op de ietwat corpulente Oscar Nunez die een hilarische rol speelt als stripper ('the only one in town') annex kruidenier annex minister Ramone, en ook de rol van Asif Mandvi als de licht ontvlambare Bob Spoulding is niet te versmaden.
P.S.: De digitale infrastructuur blijkt in Sitka wat achter te lopen; er wordt nog steeds een 56k inbelmodem gebruikt, althans, als je de film mag geloven (zouden er al protestacties vanuit Alaska hebben plaatsgevonden, zoals in Kazachstan ten tijde van Borat?!) 🤪
Misschien had ik op de Koningsdagvrijmarkt toch eens wat intensiever naar zo'n synchronisator moeten zoeken; leuk speelgoed. Voor de rest een ronduit abominabel vervolg, wat een afknapper. 3/10
De sombere, pathologisch stotterende Cleveland Heep (Paul Giamatti) is opzichter in een luxueus appartementencomplex.
Zijn familie is afgeslacht bij een inbraak en hij heeft zodoende begrijpelijkerwijs ieder greintje levenslust verloren en zit het leven als het ware uit. Plotseling ontdekt hij een roodharige vrouw (vertolkt door Bryce Dallas Howard) in het zwembad, die zich ietwat eigenaardig en erg angstig gedraagt; ze beweert een zogeheten Narf te zijn, een zeenimf uit een sprookjeswereld en haar naam is Story (hoe toepasselijk). Tevens merkt Cleveland dat hij zodra hij in haar buurt is, opeens vloeiend spreekt.
Al met al een bijzonder sympathieke fantasyfilm (van én met M. Night Shyamalan), gekenmerkt door karaktervol acteerwerk van Bryce Dallas Howard (haar subtiele gelaatsuitdrukkingen verraden de acteerklasse van deze dochter van regisseur Ron Howard) en ook Paul Giamatti overtuigt.
Persoonlijk snap ik de lage waardering dan ook geenszins; wellicht omdat er afgezien van Shyamalan zelf geen heel erg bekende namen in meespelen?
"Shut up and try!"
P.S.: Waar blijft die klotevogel nou?!
Cat (Eva Crutzen), werknemer bij een castingbureau, geleid door Claudia (Lineke Rijxman), zit bepaald niet lekker in haar vel.
Ze heeft namelijk vijf jaar geleden haar broertje Tom verloren bij een auto-ongeluk en voelt zich hier dusdanig schuldig over dat ze er nimmer bovenop is gekomen. Om haar gepieker te dempen vlucht ze in overvloedig gebruik van drugs, het achterelkaar leegzuipen van complete flessen sterke drank (met de nodige soms ronduit hilarische hallucinaties en allerlei foute beslissingen tot gevolg - het contrast met haar enkel maar melk drinkende halfzus Sally (Lindsay Zwaan) kán gewoon niet groter - en het hebben van seks met allerlei louche types (zoals de zelfingenomen - negentien jaar jongere - rappende pulpdocumentairemaker Bliksem, vertolkt Door Nils Verkooijen). Op steun van haar ouders hoeft ze al helemaal niet te rekenen; haar vader - de narcistische Anthonie - schrijft boeken waarin hij vooral zichzelf op de borst klopt en haar moeder Cecile (Marieke Heebink) is haar rouwproces begrijpelijkerwijs nooit te boven gekomen.
Deze soms komische dan weer schrijnende, zeg maar gerust pijnlijke, serie is leuk vormgegeven waarbij de kijker regelmatig op het verkeerde been wordt gezet; soms lijkt er iets daadwerkelijk te gebeuren maar blijkt dit uiteindelijk een hersenschim.
8/10
"Ik moet je laten gaan".
"Je bent een dom, dom sletje!"
P.S.: De naam Bodem is dubbelzinnig gekozen; van lieverlee blijkt waarom.....
.....................................................................
Ook seizoen 2 heb ik helemaal zitten bingen en guess what?
Cat - inmiddels uitvaartondernemer, al is afstand houden tot haar clientèle, gezien haar eigen onverwerkte verlies, niet bepaald haar sterkste punt - wordt onbedoeld zwanger na een avondje alcohol- en drugsovergoten groepsseks waarna ze uit moet zien te vogelen van wíé ze nou eigenlijk zwanger is.
Al met al is ook deze achtdelige reeks beslist geen tegenvaller, al is er één ding dat mij wel irriteert:
Waarom moet die tussendoormuziek die de absurdistische verhaallijnen moet omlijsten zo takke-hard en moet vervolgens de tv weer harder om de gesprekken te kunnen verstaan?
De geluidsmix had stukken beter uitgebalanceerd gemogen, vóóral 's nachts is het uitkijken geblazen voor burenruzie als je de afstandsbediening net even niet bij de hand hebt.
Let overigens ook op het verrassende einde van seizoen II.....
Altijd grappig, die (ogenschijnlijk schijnbare?!) karaktertegenstelling tussen de (meestal) vanuit emotieloze logica redenerende Mr. Spock (een halve Vulcan is tenslotte nog steeds een Vulcan) en de regelmatig in - bepaald niet onbegrijpelijke doch desalniettemin uitermate onpraktische - tomeloze woede uitbarstende James Tiberius 'Jim' Kirk.
De schofterige, Poetineuze Romuliaanse dictator Nero heeft snode plannen met Spocks moederplaneet Vulcan en Spock komt dan ook voor een afschuwelijk dilemma te staan. Gelukkig maar dat de Romuliaanse taal nauw verwant is aan het Vulcan.....
Al met al het kijken waard; ook Zoë Saldana (Colombiana, iemand?) speelt zoals altijd weer een geweldige rol als Uhura.
Toch hoor je dit type franchises eigenlijk in 3D te zien op een héél groot scherm; op jouw huis-, tuin-, en keukenplatje komt het spectaculaire geheel toch allemaal nét even wat minder tot zijn recht.
"Who's that point eared bastard?!"
"That what's necessary is never unwise"
P.S.: Gaila - die leuke groene vrouwtjesalien, afkomstig uit de Orionnevel (Rachel Nichols) - maakt het geheel helemaal af. Vraag van haar vriendin Uhura: "Wie is die hijger onder dat bed?"
Beam me up, Scotty.....
Begenadigd politieinspecteur John Hobbes (Denzel Washington) heeft er mede voor gezorgd dat de alsmaar provocerende en treiterende massamoordenaar Edgar Reese (Elias Koteas) zijn einde vindt in de gaskamer.
Edgar brabbelt vlak voor zijn executie iets waarvan hij beweert dat het in het Nederlands is, laat John een raadseltje omtrent ene George Lyons en Anton Spakovsky na, en na zijn overlijden beginnen er steeds meer mensen in Johns omgeving het deuntje 'Time is on my side' van The Rolling Stones te fluiten of te zingen. Ook wordt John steeds vaker gekweld door visioenen en ook gebeuren er allerhande onverklaarbare dingen zoals letters op de borst van Johns familieleden.
Al met al een hele mooie paranormale mysterythriller met een innemende rol voor de bezorgd kijkende Embeth Davidtz als de bijbelgeleerde Gretta Milano.
8,5/10
"Caress what you have!"
"Someone is playing with my dick and it ain't me"
"If the moment comes, you know it."
P.S.: Geef een ter dood veroordeelde misdadiger nooit zomaar een hand.....
A)De graancirkels
B)De toevalligheden, zoals onder andere de astma-aanval van Morgan, nét op het moment dat de gifspuitende alien die hem gevangen houdt, zijn/haar vuiligheid in hem spuit, waardoor het gif niet diep genoeg zijn longweefsel binnendringt om hem te doden.
Graancirkels.
Niet altíj́d worden zij door overijverige eerstejaarsstudenten gecreëerd; de ex-geestelijke Graham (Mel Gibson), wiens vrouw Colleen (Patricia Kalember) op gruwelijke wijze om het leven is gekomen, en zijn broer Merrill (Joaquin Phoenix) kunnen er over meepraten. Wanneer de oude babyfoon van Grahams zwaar astmatische zoontje Morgan (Rory Culkin) en diens zusje Bo (Abigail Breslin) opeens rare geluiden begint te maken en beide Duitse herders plotseling onverklaarbaar agressief worden, blijkt dat er meer aan de hand is.
De eerste helft van deze sciencefictionthriller verkoopt nogal zouteloos, langdradig en tam maar de tweede helft maakt veel goed.
Wie goed oplet, snapt waarom de titel 'Signs' twee betekenissen heeft.
Al met al wat mij betreft een 7 min.
"I don't appreciate sarcasm!"
"Thus this is exactly what the nerds want!"
"Extra bacon"
En.....rammen maar!
P.S.: Wat is er toch met dat water?
De filmtitel is júíst uitermate scherp gekozen; die vervloekte spiegel vormt namelijk een oog waarmee je in een andere dimensie kunt kijken.....
Mijn antwoord op jouw vraag: Ik zie het als volgt: niet enkel betreft het in deze film een typische draaideurfrase waar de titel reeds de helft van weggeeft maar tevens blijkt deze spreuk telkens weer te kloppen in al haar zuurheid; je voedt kinderen op met wij-zij-denken en zij zullen mensen niet in de eerste plaats gaan beoordelen op hoe zij zijn doch op de groep waartoe zij behoren. 'THUGLIFE' is dus uitermate scherp gevonden.....
De Lift van diezelfde Dick Maas is anders geweldig. Vind ik tenminste, en vergeet vóóral TBS van Pieter Kuijpers niet met Theo Maassen in de hoofdrol; Daar kan menig Amerikaans filmmaker nog een puntje aan zuigen🤔
De Zuid-Afrikaans-Deens-Amerikaanse coming-of-age-actrice Amandla Stenberg speelt de hoofdrol als Starr Carter; de dochter van Maverick (Russell Hornsby) die enkel zijn gezin een redelijk leven heeft weten te schenken door in drugs te handelen namens King Lord, de bijnaam van het hoofd van de bende waartoe Maverick nog steeds behoort.
Tegen wil en dank, dat dan weer wel.
De moedige Starr zit op een blanke school en heeft verkering met een blanke jongen met de naam Chris (K.J. Apa), hetgeen zowel haar als hem lang niet door iedereen in dank wordt afgenomen en is de enige getuige van de nogal laffe politiemoord op haar oude vlam Khalil; zodoende komt ze tussen drie vuren terecht: enerzijds de vijandige - want racistische en bevooroordeelde - politie, anderzijds de rest van de bende van King Lord die haar en haar familie als verraders beschouwt en tot overmaat van behoud van ellen haar schoolvriendinnetjes die van zichzelf denken dat ze reuze vooruitstrevend en antiracistisch zijn maar waar de hypocrisie vanaf druipt (lees je mee, Hailey? ;-)
Amandla Stenberg speelt een geweldige rol en is niet voor niks de ultieme protagonist.
De rode draad in het verhaal: THUGLIFE oftewel The Hate You Give Little Infants Fucks Everybody; deze zinsnede komt immers telkens weer terug.
"This is just Chris"
"You're Jumpy as shit!"
"Don't anyone make you be quiet!"
P.S.: Wat is dat toch met die haarborstel?
Denzel Washington in topvorm; wraak smaakt zoeter dan de zoetste suiker.....8,5/10
"No duermos, solamente juedos!"
SS'er Rudolph Höss en zijn vrouw 'Mutzi' wonen in Polen en hebben een prachtige rozentuin langs de muur van Auschwitz-Birkenau.
Zij en hun kinderen leiden een onbezorgd leventje en genieten met volle teugen van het heerlijke weer, zonder al te veel acht te slaan op het paniekerige geschreeuw van de wagonladingen Joden die een paar meter verderop worden vergast, sterker nog, de kinderen apen het geluid zelfs na, wanneer ze op bed liggen. Waar zij (althans, pa en ma) zich wél druk om kunnen maken: de bloemetjes die weer eens zijn platgetrapt door marcherende SS'ers. Al met al een prima film over een volstrekt nihilistisch, onverschillig gezin binnen het systeem waarin op wiskundige wijze berekend wordt hoe je "de lading" zo efficiënt mogelijk kunt "afwerken" en waarin slechts vijf sympathieke karakters voorkomen: twee hondjes (waarvan één in Oranienburg), twee paarden en het dochtertje des huizes. Let ook op de manier waarop laatstgenoemde in beeld gebracht wordt wanneer ze iedere nacht stiekem even naar buiten gaat om wat fruit voor de dwangarbeiders te verstoppen.
"Das bekommst du wenn du mir tretest!"
"'Wo guckst du hin?' 'Zähne!'"
"Sie nennen mir die Königin von Auschwitz"
P.S.: Verwacht geen The Boy In The Striped Pyjamas deel twee, want dan kom je bedrogen uit.
P.P.S.: Dankjewel, Cynthia.Shout, ik had één aspect aan deze film verkeerd geïnterpreteerd maar het - na het nog even na te trekken - alsnog gecorrigeerd.
Susanna (Winona Ryder) zit eufemistisch uitgedrukt niet lekker in haar velletje en spoelt een hele doos aspirines weg met een liter wodka. Niet verwonderlijk dat ze wordt doorverwezen naar een psychiatrische kliniek, alwaar ze er aanvankelijk bijloopt als een kat in een vreemd pakhuis.
Al met al een geweldig en niet geheel chronologisch psychodrama met alleskunner Angelina Jolie als de grofgebekte en manipulatieve Lisa en een grandioze Whoopi Goldberg als Valerie; flat characters ontbreken volledig want iedereen ontwikkelt zich op de een of de andere manier.
Nog zo'n superster: Ruby. Prrrrrrrrt.
9/10
"Why can't you control time?"
"Is that a dare, or a double dare?"
"One step and I'll jam this into my aorta!"
P.S. Als je deze film eenmaal hebt gezien, kun je kip nooit meer los zien van bedden en laxeermiddelen, yeach.....
Angelina Jolie en Brad Pitt in topvorm; lekkere vette actie en een fikse portie relationele perikelen (duuuhhh) zijn de smakelijk gekruide ingrediënten van deze lekker vette actiekomedie vol blikschade.
"I'm looking forward"
"You're ticking!"
P.S.: Voorzichtig kauwen; je weet maar nooit...........
Godwin Dexter - kortweg God (Willem Dafoe), een door het leven getekende professor die als kind door zijn vader als proefkonijn werd gebruikt voor allerhande gruwelijke experimenten en daardoor opvallende uiterlijke gelijkenissen vertoont met Frankenstein - slaagt erin een zwangere vrouw met de naam Victoria die suïcide gepleegd heeft (Emma Stone), weer tot leven te wekken en heeft besloten haar voortaan Bella te noemen. God heeft haar hersenen verwijderd - omdat hij ook wel snapt dat ze zichzelf anders vermoedelijk meteen weer van het leven zou benemen - en de hersentjes uit de ongeboren foetus in Bella's hoofd getransplanteerd en het resultaat is een vrouw met een volwassen lichaam (inclusief seksuele verlangens) maar aanvankelijk zeer kinderlijke gedragingen en een soms ronduit ontwapenende onbeholpenheid. Mannen eisen van haar dat ze hen trouw is maar daar heeft ze maling aan, met alle mogelijke - soms schrijnende, dan weer hilarische - situaties tot gevolg.
Een ronduit kunstzinnige fantasyfilm vol anomalieën (zwevende trams in Lissabon, schepen waar groene rook uit komt, etcetera) die in zwartwit begint maar verder verzandt in één grote kleurenorgie die er vanuit de ogen van - de zich in hoog tempo ontwikkelende - Bella uitziet alsof alles is opgenomen met een fisheyelens. Het verlangen naar vrijheid en zelfbeschikking is een steeds terugkerend thema. De acteerprestaties zijn ronduit formidabel. Of moet ik zeggen: 'formidable'😉
De vreemde beestjes (waaronder knorrende kippen met varkenskop etcetera) zijn reeds eerder genoemd in de commentaren.
9,5/10
"It's like a dog face"
"We're not whores, we're our own means of production"
"Bèèèèh!"
P.S.: Beroof Bella niet van haar vrijheid want dat gaat je geheid bezuren.....
Yep; bij deze.....
Yep, je hebt gelijk. Bij deze opgelost.....
Meer nieuws
Netflix Pathé Thuis Disney+ Prime Video CANAL+ NPO Start Apple TV HBO Max Viaplay Videoland Cinetree Film1 CineMember Picl SkyShowtime MUBI
Meer beoordelingenReacties Populaire filmsPopulaire series
Meer populaire films
Meer populaire series