Reacties

Ik zag een video op You Tube van Hugh Grant bij Graham Norton, waardoor ik besloot om Four Weddings nog eens te kijken. En daar heb ik geen spijt van gehad. Ruim 30 jaar oud, maar de bijna twee uur vlogen om. Het is gewoon een hele leuke, grappige en vlotte film.

O, ja, op die manier, dan snap ik het. Bedankt voor de toelichting. En inderdaad, het is clickbait. Maar toch jammer voor een verder hele goede site.

Ehm, die snap ik niet helemaal. Als er geen hoog cijfer is, dan zijn de meeste mensen die een score geven toch niet lyrisch?

Even een correctie op de update: In dit artikel staat dat Netflix 82,7 miljard dollar betaalt voor de over te nemen onderdelen van Warner Bros. Discovery. Dat is niet juist. Netflix waardeert het totale bedrijf op 82,7 miljard dollar, maar betaalt 72 miljard dollar, omdat het niet het hele bedrijf overneemt.

Zijn mensen 'lyrisch' over een serie met een 6,5? Waarom toch steeds deze hysterisch positieve titels voor nieuwsitems? Ik merk dat ik het nieuws hier niet meer serieus neem.

In het begin van de film wordt er een mop verteld: "Wat is het verschil tussen God en een dokter? God weet dat hij geen dokter is." Tijdens de film moest ik nog een paar keer aan deze mop denken, want hij raakt het thema volop.

Alexandra is een hele bekwame dokter. En misschien wel een beetje God. Ze is zelfverzekerd, een goede collega (zij neemt een extra achterwachtdienst op zich), breed inzetbaar en zij lijkt het bruisend middelpunt van het ziekenhuis. Totdat ze een verkeerde diagnose stelt en haar jonge patiënt in een coma raakt. En dan gaat het om de schuldvraag. Hoe kon dit gebeuren?

Als kijker weet je in principe dat het verkeerd loopt en kun je dus ook een paar momenten aanwijzen waarop niet goed gehandeld is. De aanwezigheid van de moeder van patiënt Nicolas zorgt ervoor dat hij niet echt kan of wil vertellen hoeveel hij vorige dagen gedronken heeft. Verder is het zijn verjaardag en wacht er thuis een feestje op hem. En dokter Alexandra heeft het druk druk druk, waardoor zij ook niet echt ingaat op de twijfelsituaties. De coassistent vraagt expliciet of er geen scan gemaakt moet worden, maar men moet rekening houden met de kosten van medische procedures, dus nee ("we gaan niet iedereen met hoofdpijn een scan aanbieden").
Dan volgt een heel boeiend spel van de hete aardappel die heen en weer gegooid wordt, maar die niemand vast wil pakken. Zeker Alexandra niet. Want dan moet zij toegeven dat ze ook maar een dokter is, en geen God.

Ik vond het een indrukwekkende film, met over het algemeen goed (en soms uitmuntend) emotioneel spel en fantastische dialogen. Heel realistisch - ook qua machtsverhoudingen op de werkvloer. Als klein minpuntje deed het decor goedkoop aan, maar verder echt top! Ik denk dat nog wel af en toe aan deze film zal denken en dan ook aan die mop.

Ik had bedacht om mezelf deze kerst (weer) eens op de 'Godfather' trilogie te trakteren en dan nu vooraf eerst het boek te lezen. Goed idee, toch? Nee, want ik heb het boek al uit en de 1e film ook meteen gekeken, ik kon gewoon niet wachten.

Want ik heb zelden zo'n geweldige twee-eenheid ervaren. De film is fantastisch, prachtig, meeslepend, origineel en nog wat van die superlatieven, dat is bekend. De film volgt het boek ook grotendeels. Maar het boek geeft net die achtergrond en verdieping die nodig zijn om de karakters en de gebeurtenissen naar een (nog) hoger level te tillen. De persoon Don Corleone wordt heel duidelijk omdat zijn loopbaan wordt verteld, net zoals bijvoorbeeld de oorsprong van de maffia en hoe het zit met de familiewaarden. Toen ik dat allemaal wist, kon ik ook zien wat voor fantastische acteerprestatie met name Marlon Brando heeft neergezet.

Omdat de film zulke indrukwekkende scenes kent, was het bij het lezen van het boek heel bijzonder om die beelden weer voor me te zien. Ik hoorde zelfs af en toe de muziek in mijn gedachten spelen. Dat maakte mijn leeservaring beter. Natuurlijk zijn er delen uit het boek geknipt (zoals een behoorlijk uitgebreid verhaal omtrent Johnny Fontaine), maar ik vond dat niet storend. Het einde van het boek, waarbij Kay en Mama Corleone samen naar de kerk gaan, was ontroerend en een waardige afsluiting van het boek.

Ik had oorspronkelijk een 9 gegeven voor de film, maar dit wordt nu een 10. Wow.

Het verhaal van the Supremes, maar dan anders. Met een mooie rol van Jennifer Hudson. De muziek is leuk en het verhaal is onderhoudend. En voor mij als fan van de jaren 60 mode viel er veel te genieten. Prima film.

Inderdaad een hele Amerikaanse documentaire. Heel eenzijdig (Gabby wordt zelfs met een aureool afgebeeld) en vol hiaten. Ik heb zelf toentertijd wel het een en ander van de zoektocht naar Gabby en later Brian meegekregen en eerlijk gezegd vind ik het nu nog steeds net zo'n vreemd en ingewikkeld verhaal als toen. Wat ook wrang blijft, is dat het alleen maar zoveel aandacht krijgt omdat het een heel knap, jong, blond meisje betreft (net zoals bij Natalee Holloway).

Wat me wel duidelijk is, is hoe vreselijk oppervlakkig het Social Media Van Life is. Gabby stond op de mooiste plekken op de wereld met als grootste zorg dat het licht niet goed was voor de video. En een stel dat belangrijke informatie ontdekte, was niet blij omdat ze dat met de politie konden delen, maar met de 1 miljoen views die het filmpje kreeg. Hoe ijdel kun je zijn?

Een heel complex verhaal, waarbij het niet gewoon over een 'alledaagse' stalker gaat, maar er allerlei wendingen zijn. En dat maakt deze documentaire natuurlijk interessant en boeiend, maar ook soms moeilijk te volgen. Er waren in ieder geval nogal wat onbeantwoorde vragen bij mij.
Ik heb in ieder geval wel iets geleerd; namelijk dat er in Nebraska geen jury rechtspraak is. Heel apart.

Meer dan gemiddeld goede mini serie. Ik had bijna niet gekeken, omdat ik een (achteraf rare) recensie van Filmtotaal had gelezen. Maar gelukkig ben ik toch gaan kijken.
Als je een echte crimi wilt zien, een whodunit, dan ben je misschien aan het verkeerde adres. Maar als je van drama houdt met een sausje crimi, dan zit je goed. De hoofdrol wordt uitzonderlijk goed gespeeld door Alexandra Karlsson Tyrefors. Eindelijk weer eens een rol waarbij een volledig karakter naar voren komt. Daar bedoel ik mee dat iemand grappig, ernstig, onzeker, arrogant, eigenwijs, trouw etc. is, zoals we allemaal in verschillende situaties zijn. De ouders zijn iets meer zwart/wit, maar nog steeds interessante personages. De opbouw is goed en hoewel in afl. 4 al een deel van het plot wordt weggegeven, bleef ik nieuwsgierig naar het volledige verhaal.
Het enige dat ik echt zwak vond, waren de rechtbank scenes. De OvJ leek wel uit een sprookjesboek te komen - zij was een 'slechte' vrouw die alleen uit was op een veroordeling. En de hele procedure vond ik raar, maar misschien is dat gewoon hoe het Zweedse juridische systeem in elkaar zit.
Het einde vond ik wel weer leuk, alles werd mooi afgerond. Een onverwachte topper dus.

Ik heb alleen seizoen 1 gekeken en toen was het wel klaar wat mij betreft. Het is allemaal heel mooi gedaan qua kostuums en decors. Ook is het leuk dat er Duits wordt gesproken, dat maakt het wat authentieker. Maar het klopt helaas niet zo erg met de werkelijkheid.
Het verhaal van Sissi is op sommige vlakken vergelijkbaar met dat van Marie-Antoinette. Beiden kwamen op zeer jonge leeftijd van een in vergelijking eenvoudige achtergrond naar een grandioos en ultiem paleis, met héél véél hovelingen en een zeer strikt protocol. Allebei hadden een accent dat aanleiding tot bespotting gaf en allebei kregen nauwelijks steun van hun echtgenoten. Ze waren allebei een periode lang razend populair en de prinses Diana van hun tijd. Maar waar het leven van Marie Antoinette in de film van Sofia Coppola in nog geen 2 uur heel treffend wordt neergezet, komt het verhaal van Sissi in deze serie echt minder goed uit de verf. Het was zelfs af en toe een beetje saai. Ik zou tot een 6,5 komen en rond het naar boven af tot een 7.

Wat een goede serie! Het begint al met de titel 'Unbelievable', wat zowel ongelofelijk als ongeloofwaardig betekent. En dat is goed gekozen, want het verhaal van Marie Adler wordt als ongeloofwaardig weggezet. Wat daarna volgt is een ongelofelijke speurtocht van twee detectives. Fijn aan deze serie is dat de tijd wordt genomen om de karakters en het verhaal goed neer te zetten én dat er heel goed geacteerd worden.
Ik werd regelmatig emotioneel, omdat er zoveel onrecht plaatsvond. Zowel bij de slachtoffers als in het leven van Marie. Om dan te zien dat die twee detectives (die echt als vrouwen van vlees en bloed worden neergezet) zó hard werken om de verdachte te vinden, zelfs dat was ergens ook ontroerend. Een hele dikke vette 8 wat mij betreft.

Ik vind het het geld nog steeds dubbel en dwars waard. Ik ben wel benieuwd naar de optie met reclame, die we nog steeds niet in Nederland hebben.

Hele goede synopsis van @Rensini. Wat ik persoonlijk miste was om de persoonlijkheid van Maja Norberg te leren kennen. Wat was haar drijfveer? Wat waren haar gedachten over wat er was gebeurd? Welke gevoelens speelde een grote rol in haar leven? Er werd nu wel hier en daar een tipje van die sluier opgelicht, maar te weinig om een duidelijk beeld te schetsen. Dat vond ik jammer. Nu zagen we een tiener die geen verantwoordelijkheid voor haar daden leek te nemen en alleen bang voor de consequenties leek te zijn. Dat maakte het nogal moeilijk voor mij om echt met haar mee te leven.
Ik vond het wel een goede serie verder, ik had steeds zin om naar een volgende aflevering te kijken, dus dat maakt dat ik een ruime voldoende geef.

Omdat ik dus niet zo houd van een verhaal in 2 afleveringen, is het voor mij geen gemiste kans.

Werd gepresenteerd door Netflix als een miniserie van 5 afleveringen. Maar na 3 afleveringen was het verhaal al uit. Jammer, want ik houd er vooral van als een serie langer duurt, zodat je de personages en de achtergronden beter leert kennen. En deze serie keek lekker weg.
De 2 overige afleveringen heb ik daarom niet gezien.

Ik houd veel van Scandinavische series, maar ik had nu het idee dat deze serie beter door Amerikanen gemaakt had kunnen worden, want het undercover-deel was ronduit knullig. Ik begrijp verder dat de Denen een bepaalde interne strijd wilden aangeven, maar dat maakte de constante stiltes in gesprekken en het peilloze gestaar in de ruimte van de hoofdrolspeelster niet duidelijk, het was gewoon raar. Het haalde echt de vaart uit de dialogen.

Ook al die verhaallijnen die geen vervolg kregen (de moeder, de broer, 6 jaar clean maar zonder problemen drank en drugs kunnen nemen) haalden dit, op zich goede verhaal, naar beneden.
Het einde was duidelijk een voorbode voor een seizoen 2. Hopelijk is dat beter.

Maar wel een 9, dus uiteindelijk is dat maar een klein onderdeel van je score?

Ik heb dat met Breaking Bad. Sommige series passen gewoon niet bij je, hoeveel andere mensen die ook geweldig vinden. Maar toch aardig, een zes voor de moeite.

Aileen Wuornos, de enige bekende vrouwelijke seriemoordenaar, is nog veel beroemder geworden door de film 'Monster' waarin haar persoon werd gespeeld door Charlize Theron, die hier een terechte Oscar voor won. Deze documentaire vertelt op een behoorlijk rommelige manier het verhaal van Theron door beelden van haar proces en interviews met allerlei betrokkenen.

Maar misschien nog wel meer is het een verhaal over het afschuwelijk corrupte juridische systeem van de VS. Laat ik voorop stellen dat Aileen schuldig is aan het plegen van de moorden, dat staat buiten kijf. Maar de manier waarop haar proces is verlopen is schandalig. Haar bekentenis is uitgelokt, de oorspronkelijke (vrouwelijke) rechter is vervangen door een vriendje van de Officier van Justitie en die heeft dingen toegestaan tijdens het proces die ongehoord zijn. En er is (zoals wel vaker) belangrijk bewijs achtergehouden. Als de toenmalige OvJ hiermee geconfronteerd wordt, zegt hij doodleuk dat hij het niet relevant vindt.

Ik kan alleen maar zeggen dat ik blij ben dat wij geen doodstraf kennen in Nederland. In de VS wordt de helft (!) van alle doodstraffen uiteindelijk omgezet in levenslang, omdat in hoger beroep blijkt dat de doodstraf onterecht is opgelegd. Aileen heeft uiteindelijk haar gevecht opgegeven en geëist dat haar vonnis werd uitgevoerd. Ik ben benieuwd wat de uitkomst van een eerlijk proces was geweest.

Te lang, te voorspelbaar en te ongeloofwaardig. Er wordt moeite gedaan om een soort achtergrondverhaal bij enkele hoofdpersonen te laten zien, maar het blijven oninteressante personages. Ik ben afgehaakt bij aflevering 4.

De film wordt helemaal niet hoog aangeschreven door kenners. Dit is gewoon weer een promo praatje op FilmVandaag.
"De film wordt helemaal goedgekeurd door kijkers" met een 6.6 op IMDB.

Deze documentaire serie liet mij weer eens zien hoe enorm goed en realistisch 'The Sopranos' was. De schimmige bijeenkomsten, de afrekeningen, de geheimtaal, de telefoontaps en het kat-en-muis-spel met de FBI, het kwam allemaal terug in deze documentaire serie. Dat vond ik mooi om te zien.

Maar als documentaire vond ik deze serie minder geslaagd. Er waren weer heel veel betrokkenen in een passend decor gezet (aan tafel in een diner, achter een bureau, zogenaamd aan het werk) die allemaal een minuscuul stukje van het verhaal vertelde. Daardoor vond ik het veel te rommelig en incompleet. Ook twijfelde ik aan het waarheidsgehalte van sommige verhalen. Zo is er bijvoorbeeld altijd littekenweefsel na een derdegraads verbranding en dat was hier niet zichtbaar. Daarbij werd het succes van de FBI ook behoorlijk overdreven. Maar goed, ik heb alle afleveringen uitgekeken, dus daarom een voldoende.

Jeetje, wat een aangrijpende film. Hoofdrolspelers Sofie Gråbøl en Mikael Birkkjær laten heel goed zien hoe het is om opgesloten te zitten op een eigen eiland van verdriet, waar niemand ze kan bereiken. Maar ze kunnen ook elkaar niet bereiken. Want helemaal niemand kan hun persoonlijke verdriet begrijpen of is veilig genoeg om het aan te kunnen raken. En als het verdriet zó groot is dat er geen enkele manier is om het te uiten... - dan kunnen er rare dingen gebeuren.

Ik vind Sophie Gråbøl een geweldige actrice. Ze is één van de weinigen die mij aan het meehuilen krijgt (net zoals Emma Thompson bijvoorbeeld). Ook het samenspel met Mikael Birkkjær is goed. Het is nu de 3e keer dat ik ze samen zie en het werkt tussen ze. Mooie film die indruk maakte.