Reacties

Ik ken deze film vooral nog van de muziek van Carly Simon en ik was benieuwd wat ik nu, 40 jaar na dato, zou vinden van deze film. Ik vond 'm eigenlijk best goed. Meryl Streep is natuurlijk heel erg Meryl Streep met smakgeluidjes, gefriemel aan een sierraad en vooral het likken van haar lippen. Maar buiten dat is het een fijne actrice om naar te kijken. Het zal voor mij altijd een raadsel blijven wat er aantrekkelijk zou kunnen zijn aan Jack Nicholson, maar ook hij speelt prima. Er zit verrassend veel humor in deze film!

Ik had de docu over Take That gezien en deze leek daar mooi op aan te sluiten. Want ik ken Robbie Williams eigenlijk niet goed, behalve dat ik ooit een optreden van hem op Pinkpop heb gezien in 1999 en hij daar een ras-entertainer bleek te zijn. Daarna had hij veel hits, had het moeilijk, zag het licht en werd een brave huisvader. Zoiets.

Maar het blijkt toch een beetje anders in elkaar te zitten. Ik schrok gewoon van Robbie Williams anno 2023. Ik zag een oude man in zijn ondergoed in bed, in een krankzinnig groot landhuis dat meer op een 5-sterrenhotel leek, die innerlijk niet gegroeid leek. Zijn dochter kwam af en toe in beeld, maar dan alsof ze op visite kwam in zijn slaapkamer. Williams zegt dat hij een kluizenaar is en veel tijd in bed doorbrengt. Hij kan schijnbaar ook niet naar de kapper daardoor. Nou ja, het was nogal vervreemdend allemaal.

De documentaire geeft een gedetailleerd beeld van de problemen gedurende de carrière van Robbie Williams. Alle ups blijken nauw verbonden te zijn met downs. Hij geeft de grootste concerten ooit, maar hij maakt zich druk om een artikel in The Sun. En zo zijn er nog veel meer situaties waarbij er altijd een dikke vette zwarte rand zit om dromen die uitkomen. Op een bepaald moment word je er als toeschouwer zelf een beetje depressief van.
Williams probeert de afsluiting positief te laten zijn door te vertellen hoe gelukkig hij nu is met zijn grote liefde (zijn opgespoten en strakgetrokken Amerikaanse) echtgenote en vier kinderen. Ik hoop dat het waar is. Maar als ik die oude man in zijn ondergoed in bed zie, dan geloof ik dat eerlijk gezegd niet zo.

Dit is misschien ook wel mijn overheersende gevoel over deze docu. Het is het verhaal van Williams en van Williams alleen. Maar in hoeverre het met de werkelijkheid te maken heeft? Ik weet het niet.

Best wel interessante documentaire over 30 jaar Take That. Ik ben persoonlijk nooit een Take That-fan geweest en ken de band niet goed. Ik wist dat Robbie Williams erin had gezeten en dan nog ene Gary en Mark en de andere twee waren echt onbekend voor me. Ik heb Robbie Williams in 1999 op Pinkpop gezien (min of meer toevallig) en ik moet zeggen dat hij me toen geïmponeerd heeft met zijn entertainmentvermogen.

De documentaire bestaat uit drie delen en dat vond ik wonderlijk genoeg niet echt te lang. Maar ik vond het wel een vermoeiende documentaire. Ik denk dat dat komt omdat werkelijk el-luk beeld wordt ingevuld. Als er een telefoon ter sprake komt, zie je een telefoon in beeld. Als er wordt gezegd dat ze lol hadden, zie je 15 beelden van lachende bandleden. Wat het ook vermoeiend maakt, is dat er steeds voice-overs zijn van de verschillende bandleden die een stukje van het verhaal vertellen. Maar we zien nooit wie er nu praat, en buiten Robbie Williams herken ik hun stemmen niet. Af en toe staat er bij wie aan het woord is en de beelden focussen vaak ook wel op die persoon, maar niet altijd. Die twee factoren geven een raar effect. Waar aan de ene kant er helemaal geen ruimte is voor je eigen ideeën, is er aan de andere kant weer veel onduidelijkheid.

Maar goed, wat vooral heel duidelijk wordt, is dat hele jonge mensen goed begeleid zouden moeten worden bij dit soort successen. Gelukkig zijn alle bandleden er best goed uitgekomen, maar dat is wel een zware dobber geweest. Petje af wat dat betreft!

De zaak Lucy Letby gaf aanleiding tot veel heftige reacties. Lucy Letby werd tot levenslang veroordeeld voor de moord op zeven pasgeboren baby's en de poging tot moord op nog eens zeven baby's. De zaak leek afgedaan. Tot er opeens een persconferentie was in 2025, waardoor bleek dat het ingewikkelder in elkaar zat dan in eerste instantie leek.

De documentairemakers proberen nu een afgewogen beeld te geven van het verloop van deze zaak door zowel voor- als tegenargumenten te laten zien voor haar straf. Dat lukt tot op zekere hoogte. Want er blijven echt nog wel veel vragen over. Wat ik storend vond aan deze docu is dat er gebruik werd gemaakt van AI-personages. De moeder van 'baby Zoë' en een vriendin van Letby waren digitaal anoniem gemaakt, wat heel duidelijk zichtbaar was en daardoor erg afleidend. AI kan gewoon nog geen menselijke emoties tonen en ook het haar is erg onnatuurlijk. Waardoor de discussie thuis eigenlijk meer ging over wel/niet AI inzetten dan over Lucy Letby. Ook interessant, maar niet de bedoeling van deze docu, denk ik. Gemiste kans dus.

Ik vind het altijd knap als een film de tand des tijds goed kan doorstaan en een goede boekverfilming is. En dat doet deze film zeker! Een spannend kat-en-muisspel zonder high tech, een actiefilm zonder eindeloze auto-achtervolgingen en knokscenes. Kom er maar eens om. Het meest bijzondere aan deze film vind ik dat ik zowel voor de boef als voor de detective was!

Mag ik wat kleine correcties aanbrengen? De hoofdrolspeelster heet Ani (niet Any) en werkt niet in het topsegment (daar is ze niet knap genoeg voor), maar in het middensegment. Ze werkt maar in één club (die HQ heet) en niet in meerdere. Ze wordt gevraagd om Ivan als klant te nemen, omdat ze de Russische taal een beetje machtig is. De villa van zijn ouders staat niet op een van de duurste plekken van New York, maar in een buitenwijk in Brooklyn. Dit is allemaal belangrijk, omdat dit de wensdroom van Ani verklaart en bereikbaar maakt.

Indrukwekkende film die mij nog wel een tijdje zal bijblijven. Waarom? Héél, heel goed geacteerd, daar begint het mee. Maar ook een echte tragi-komedie en dat vind ik altijd heel knap. Met veel onverwachte wendingen, waardoor ik me gevoelsmatig dan weer wel en dan weer niet met de karakters kon meevoelen. Zeker ook een origineel verhaal. En heel realistisch. Persoonlijk vond ik de sekscènes nogal meevallen, zeker gezien het onderwerp van de film. In Bridgerton zit bijvoorbeeld veel meer seks en dat speelt zich in de preutse Engelse society van de 19e eeuw af.
Dit alles maakt dat ik deze film naar boven afrond en een 9 geef.

De paar afleveringen die ik heb gezien, lijken een patroon te volgen. Ze eindigen met een clifhanger, om dan de volgende aflevering daar niet op door te pakken. Nogal teleurstellend. Er zit wel humor in de serie, maar door de te grote hoeveelheid drama komt dat niet zo goed uit de verf. Daarbij worden de personages elke aflevering irritanter. Ik ben dus gestopt met kijken.

Wow, als je een 10/10 geeft met zoveel zware minpunten, dan vergelijk je de serie waarschijnlijk met het kijken naar verf die opdroogt. Totaal ongeloofwaardig.

Hoogst vermoeiende documentaire die van links naar rechts zwalkt, met zeer harde achtergrondmuziek (geinspireerd door de Stranger Things tune) en commentaar van veel mensen die twee zinnen aan het verhaal toevoegen (vaak met 'vocal fry' waardoor het ook nog eens niet aan te horen is). Zonde van je tijd, er zijn betere documentaires op You Tube te vinden.

Deze serie verdwijnt op Netflix zag ik, dus greep ik mijn kans om eens een aflevering van deze veelbesproken serie te kijken. Ik heb er 1 1/2 gekeken, toen moest ik stoppen omdat ik mijn herseninhoud voelde afnemen. Wat een nep. Alles is gescript. Maar vooral: wat een totaal leeg leven. Logisch dat al deze zussen slechte relaties hebben met mannen die vreemdgaan of gek zijn (Kanye West), dat ze constant aan het verbouwen zijn (zowel hun huizen als hun lichamen) en steeds aandacht nodig hebben.
Ik heb zelf weinig geld, maar ik voel me erg rijk vergeleken met deze familie. Het is niet uit te drukken hoe fijn het is om van kleine dingen te kunnen genieten. Ik heb vanmorgen koffie gedronken met een buurvrouw en ik ga zo mijn bed verschonen. Topdag!

Het is mooi als een documentairenmaker terughoudend is in het geven van een oordeel. Maar in dit geval was het vooral nogal onvolledig.
Al heel vroeg in de documentaire kreeg ik het idee dat Laila B. haar man uit de grond van haar hart haat. Want zelfs bij de herinnering aan wat haar zo aantrok in hem dat ze verliefd werd, bleef haar gezicht helemaal star. Dat is heel ongebruikelijk. Dat wil natuurlijk niet zeggen dat ze schuldig is, maar het maakte duidelijk dat er een verhaal zit achter alle fantastische vakantiefoto's. Dat verhaal kwam later in de documentaire wel meer naar voren, maar toch bleven er (te)veel vraagtekens bij me.
Ik heb een vleugje van het leven van Laila B meegekregen, wat zeker interessant is. Zij is bijvoorbeeld tassen gaan maken met opmerkelijke teksten, zodat haar mening aandacht zou krijgen tijdens de rechtszaak. Wat een bijzonder idee! Ik had daarom graag wat een diepere gedachtenuitwisseling met haar willen zien.

Saaie film met een absolute sterrencast, hoe is het mogelijk. Johnny Depp (ik ben persoonlijk geen fan van hem, maar hij is natuurlijk wel een A-lister), Benedict Cumberbatch, Jesse Plemons, Dakota Johnson, Kevin Bacon, het was een groot feest van herkenning. Maar ja, het verhaal is oppervlakkig en dus saai. Het is een aaneenschakeling van mannen die nare dingen doen, maar waarom en hoezo wordt niet duidelijk. Terwijl iemands drijfveren zijn acties interessant maken. Het feit dat er een film over een beroemd of berucht persoon is, maakt iemand niet boeiend.

Ik heb tot aflevering 7 gekeken. Wat mij opbrak, was dat er te weinig evenwicht was tussen spanning en ontspanning. Spanning en dreiging is interessant, maar het moet wel gedoseerd zijn. Een autoachtervolging in een film duurt ook geen half uur, want dan haakt iedereen af. In deze serie zijn er altijd minstens drie partijen die bedreigend zijn voor de hoofdrol en zijn gezin. Voor mij is dat teveel.

Maar ik kan zeker zien dat dit op zich een goede serie is. Laura Linney is een favoriete actrice van mij en Jason Bateman speelt ook goed.

Prima film, met leuke plotwendingen. Er had alleen veel meer ingezeten. Nu was het een mix van een psychologische thriller en een actiefilm, waardoor het een beetje alles van niets was. Het was in ieder geval leuk om te zien hoe Damon en Affleck bijna als een oud getrouwd stel samen acteren. Hoewel het duidelijk was dat ze niet veel hoefden te doen in dit 'van dik hout zaagt men planken' verhaal.
Maar ik heb me vermaakt, dus een verdiende 7.

Na alle positieve recensies was ik bijna naar de bioscoop gegaan om deze film te zien. Gelukkig heb ik 'm uiteindelijk op Netflix gekeken, want wat zou dat zonde van mijn geld zijn geweest!
Houterig spel, onnatuurlijke dialogen en zeer onsympathieke karakters. Jeetje, wat een sof. En dat vreselijk slechte geluid altijd bij Nederlandse films, het lijkt alsof er sinds de dagen van Turks Fruit nog niets veranderd is. Ik dacht dat dit een film á la Turist zou zijn, qua zwarte humor bijvoorbeeld, maar helaas. Alleen het natuurschoon was positief.

Op momenten aangrijpende film over het vreselijke dilemma waar familieleden van harddrugsverslaafden mee te maken hebben; in hoeverre gaan ze mee in het gedrag van de verslaafde? Misschien niet de beste film hierover, maar er zaten wel een paar scenes in die dit heel treffend schetsen en daardoor indruk op mij maakten.

Ik ben een grote fan van Ricky Gervais. Ik heb echt bewondering voor zijn vermogen om zichzelf niet serieus te nemen (te zien aan zijn geweldige 'bathpics') en de rest ook (te zien aan zijn Golden Globes grappen). Maar dit is voor mij zijn slechtste show tot nu toe. Ik vond het veelzeggend dat het maar een uurtje was. Hij heeft blijkbaar niet zoveel meer te zeggen, want hij greep bijvoorbeeld terug naar zijn Golden Globes speeches. Hij had de show beter 'Morality' kunnen noemen, want het thema 'Mortality' was niet te vinden.

De laatste 10 minuten kwam de echt Ricky Gervais humor weer om de hoek kijken en dat was leuk. Daarom toch een voldoende.

Prima serie met wat leuke twists in het verhaal.

Het grootste minpunt voor mij was dat de serie niet in Yosemite National Parc was gefilmd, maar in Maple Ridge, Canada. Ook mooi, maar natuurlijk wel heel anders omdat het 1600 km noordelijker ligt.

Het regiedebuut van Kate Winslet, naar het script van haar 22-jarige zoon. Met een absolute sterrencast, dat trok mij wel aan.
Ik had de eerste zeven minuten al zoveel clichés gezien dat ik bijna afgehaakt was. Maar toen Helen Mirren in beeld kwam ging de film met sprongen vooruit. Wat speelt zij deze rol fantastisch. Ze is zó breekbaar en tegelijk zó sterk, het is ongelofelijk. Haar oudste dochter, gespeeld door Kate Winslet, vertoont ook deze trekken, maar op een andere manier. De andere karakters bleven veel meer aan de oppervlakte, maar waren toch duidelijk genoeg om de gezinsdynamiek goed te kunnen schetsen.
Het bleef allemaal erg voorspelbaar en suikerzoet, maar ach, voor een kerstfilm moet dat kunnen.

Court TV is ideale brei-tv voor mij en ik heb behoorlijk wat uren de rechtszaak tegen Alex Murdaugh gevolgd. Maar omdat daar een aantal voorafgaande situaties niet werden behandeld, was ik nog nieuwsgierig en heb ik de Netflix documentaire gekeken. En wat daar voor beerput openging...

In 1e instantie kon ik me niet voorstellen dat deze hoogst succesvolle en rijke man met een goed huwelijk, een fijne familie, hoog op de maatschappelijke ladder, zijn vrouw en zoon zou hebben gedood. Een motief leek te ontbreken en die enorm verdrietige, huilende man in de beklaagdenbank leek in de verste verte niet op een gewetenloze psychopaat. Maar in de rechtszaal bleek al dat het achter de schermen toch een wat ander verhaal was en de Netflix documentaire onthult nog veel meer. Weer typisch zo'n verhaal waarbij de realiteit een filmscript overtroeft.

Helaas zit ik nog steeds met vraagtekens, want in de Netflix documentaire gaat men niet verder onderzoeken wat er nu gebeurd is. Het is wel een goede beschrijving.
In februari 2026 speelt het hoger beroep in deze zaak. Ik ben benieuwd wat daar weer naar voren komt!

Informatie van Emma Thompson herself: "At a fundraiser for the Tricycle Theatre in London, the actress told the audience that she’d gone through something similar with her now ex-husband, Kenneth Branagh, who had an affair with Helena Bonham Carter.

“That scene where my character is standing by the bed crying is so well known because it’s something everyone’s been through,” she said, according to The Telegraph. “I had my heart very badly broken by Ken. So I knew what it was like to find the necklace that wasn’t meant for me. Well, it wasn’t exactly that, but we’ve all been through it.”

Thompson wed Branagh in 1989, and in 1994 Branagh reportedly began an affair with Mary Shelley’s Frankenstein co-star Helena Bonham Carter. The couple announced their separation in 1995 and Branagh and Bonham Carter went on to date until 1999.
“I’ve had so much bloody practise at crying in a bedroom, then having to go out and be cheerful, gathering up the pieces of my heart and putting them in a drawer,” Thompson told The Telegraph.

Later, she described her experience as a humiliating affair and one that took many years of reflection to overcome.

Hele bijzondere serie. Ik moest er ook even inkomen, even 'vertrouwd' raken met de karakters en de verschillende verhaallijnen, maar toen dat er eenmaal was (na de 4e aflevering denk ik), was ik echt fan. Ik vind het altijd mooi als een sf serie een mix van wat is er mogelijk en (nog) onmogelijk laat zien, want dat prikkelt mijn fantasie.

Ik ben blij dat pas bekend is geworden dat er een serie 2 komt. Ik kan niet wachten!

Ik vertel mijn observaties over de film, dingen die mij zijn opgevallen en hoe ik bepaalde dingen heb ervaren. Dat is iets anders dan de synopsis en ook iets anders dan een spoiler. Ik zie jouw reactie en ik denk dat jij ook iets soortgelijks doet.

Er is geen spoiler omdat de synopsis vertelt wat er gebeurd. Het is geen whodunnit of raadsel hoe iets gebeurde. Ik heb gewoon een paar observaties gedaan.