Reacties

"Where the Crawdads Sing" is een prachtige film en dus een aanrader.
We hebben deze film enkele weken geleden gezien en waren aardig onder de indruk. Kijken dus als je de mogelijkheid hebt.

Van ons kreeg de film als waardering een mooie 8.

Helaas was "A Call to Spy", waarvan ik de helft gisteren had gezien, om 20.00u bij mij al van Netflix verwijderd. Dan het laatste maar uit de pindakaas pot. Daar is hij nog te vinden.

De plot is heel eenvoudig.

Een man van middelbare leeftijd genaamd David (Dennis Weaver) gaat op zakenreis. Hij rijdt door de Mojave-woestijn en komt daar een grote vrachtwagen tegen met het woord 'flammable' op de achterkant. David heeft haast, dus besluit hij de vrachtwagen in te halen, wat een heel stom idee was. Wat er daarna gebeurt, zul je zelf moeten zien.

Deze film heeft spanning van het Hitchcock-type. Als je eenmaal denkt dat alles veilig is BANG! het zit er weer op. De woestijn is de perfecte omgeving voor deze film, omdat het je het gevoel geeft dat de beleefdheid en wetten van de mens zijn uitgewist en de junglewet regeert.
Dennis Weaver speelt perfect een gefrustreerde man die wordt gecommandeerd door iedereen om hem heen, maar die gedwongen wordt het op te nemen tegen de 'pestkop' en zichzelf te bewijzen.

Zeer aan te bevelen en onze waardering voor deze gouwe ouwe is een 8-.

"Novembre" is een Franse film uit 2022 over de terreuraanslag op 13 november 2015 in Parijs.
De film volgt het verhaal van de overlevenden en de verantwoordelijken. Het acteerwerk is indrukwekkend met een sterke cast (Jean Dujardin The Wolf of Wall Street (2013), Anaïs Demoustier Le Temps du Loup (2003) en Sandrine Kiberlain L'Appartement (1996)) die een realistisch beeld van de tragedie weergeven.

De acteurs zijn in staat om de emoties van de personages naar voren te brengen, waardoor de kijker zich in hun situatie kan verplaatsen.
De fil is ook visueel aantrekkelijk, met goed gefilmde scènes die de spanning verhogen.

Kortom, "Novembre" is een indrukwekkende film die de kijker in een wereld vol drama en emotie onderdompelt.
Een 7+.

Tot nu toe drie afleveringen van de vier bekeken en een fijne spannende serie waarin Bella Ramsey echt de hoofdrol speelt. Ze is heerlijk dwars, cynisch en grappig. Ik heb Catherine Called Birdy (2022)#trailer maar als je de trailer hiervan ziet, krijg je ongeveer een indruk van haar cynisme en dwarsheid op beeld.
Nog geen serie op het oog? Mag ik deze dan aanbevelen?

Dit was een succesvolle aanval op Japan.
Ze verloren wel alle 16 vliegtuigen en 7 mannen in de 'Doolittle Raid'. Het was één van de meest succesvolle missies in WO-II, gezien de extreem lage verliezen voor het aanvallen van meerdere steden in Japan en Japan dwong toe te geven dat ze kwetsbaar waren betreffende de bevolking.
Dit veranderde toen Japan gedwongen werd zich terug te trekken uit de offensieve oorlog en zich te concentreren op verdediging. De inval zelf deed natuurlijk bijna niets. Het symboliseerde dat alles veranderde.
En misschien is het wat overdreven, maar zelfs dat is goede propaganda.
We zien de gedetailleerde training die verreweg het meest interessante onderdeel is. De hoofdrolspeler heeft ook een vrouw die om de een of andere reden een vreselijke actrice is. Vrouwen in sommige van deze films waren gewoon op onverklaarbare wijze vreselijk op het scherm, omdat ze vaak jong waren en deze hoofdrollen hun eerste rollen ooit waren. Ze ziet er goed uit, maar ze overdrijven vaak zo in elke scène. En het irritante is de hoeveelheid romantiek in veel films van deze leeftijd. Romantiek speelde toen ook een rol in het leven maar het wordt hier door de dames zo onderdanig en vervelend gebracht.
De overige acteurs zijn prima. Spencer Tracy en Robert Mitchum waren veruit de beste.

Het bombardement ziet er glorieus uit. Geen kleuren jammer genoeg en geen CGI. Ze bouwden een kleine stad op een tafel en explodeerden vervolgens delen ervan, zo lijkt het. Het ziet er zo verdomd echt uit. Dit is het verschil tussen oudere en moderne films. CGI in oorlogsfilms is meestal vrij goedkoop en ziet er altijd nep uit. Ondertussen zien miniatuurmodellen er soms bijna volledig realistisch uit en ze zijn ook veel, veel goedkoper om te maken. Dus waarom zou je dit vandaag niet doen? Kijk maar naar de film, het bombardement op Tokio lijkt echt.
Ik heb goed gekeken en zag er niets nep aan. Het was misschien een beetje te schoon en eenvoudig maar omdat de explosies echt waren, voelde het echt aan. In moderne films over WO-II zien we overdag geen hele steden vanuit de lucht. En nooit zulke close-ups.

De vliegtuigen en het schip zijn deels echt spul. Vooral de vliegtuigen zien er geweldig uit. Nogmaals, vandaag zou het gedaan zijn met CGI die eigenlijk meer kost dan zo'n vliegtuig. En zou er veel slechter uitzien. Het is gewoon verbazingwekkend hoeveel lelijker speciale effecten er in 2022 in veel opzichten zijn gekomen in vergelijking met tijdens WO-II. Natuurlijk zou kleur het allemaal echter hebben doen lijken.

Twelve O'Clock High (1949) is een betere film en ook gericht op vliegtuigen. Het menselijke element en het acteren in die film maakt het beter en leuker. Het is ook intenser en unieker omdat het een verzonnen verhaal is met een duidelijk plot en thema. Maar dat gaat over totaal mislukte luchtaanval missies tijdens de nacht in Duitsland, waar Amerikanen weigerden naar de Britten te luisteren dat het een vreselijk idee was en er vervolgens zelf achter kwamen terwijl ze faalden.
Ze raakten niets en de doelen die ze hadden waren waren ook nog eens niets waard.

"Thirty seconds over Tokyo, qua romantiek een flutfilm maar het oorlogsdrama maakt alles weer goed gelukkig.
Een fraaie 7!

Ik zie nu pas dat we deze film niet beoordeeld hadden.
Kort geschreven: een prachtig film werk met alles op topniveau!
Een 9!
en dat geven wij zelden als waardering.

Soms helaas, smaak verandert in de loop van de jaren.

Leuke film met een niet echt horror verhaal. Maar toch houdt de film de kijker beet en leidt naar een einde wat we niet helemaal aan zagen komen. Voor de echte "gore" liefhebber geen sterke film maar voor ons prima verhaal en dito set en play.

Voor de betere horrorfilms moet je toch echt in het verleden kijken is onze mening, b.v.
The Shining (1980) The Conjuring (2013)

Voor deze "je bent mijn moeder niet" een kleine 7.

Erg overdreven slecht geacteerd, doorzichtig verhaal en erg vervelend om naar te kijken.
Diepgang in het geheel was ook ver te zoeken, eigenlijk afwezig. En griezelig? Absoluut niet!
Onze interesse was ook snel weg maar we hebben de film uitgekeken wat ons eigenlijk een soort Kijk-Oscar op had moeten leveren.

Een 4-.

Dit SyFy Channel-verhaal gaat over de tijd,

De 'Earth Supervisor' is Karellen gespeeld met imperialistisch understatement door Charles Dance, hij selecteert een boer als woordvoerder en zijn spreekbuis en dit is Rick Stormgren (Mike Vogel - 'Under The Dome') en hij is gewend om over te brengen naar de wereld wat

Dit is goed gemaakt, de CGI en SFX is goed en het acteerwerk is ook allemaal behoorlijk, de echte kracht is het verhaal en hoe het zoveel dingen in de plot verweeft maar doet het aardig subtiel. Ik vond het een leuke miniserie en de tijd vloog gewoon voorbij.

Een 7 voor de waardering.

"Battle for Haditha" toont de verschrikkingen van de oorlog die werd gevoerd door The VS en Irak nadat de Amerikanen Irak waren binnengevallen.

Een oorlogsfilm die mij niet aansprak zoals de meesten uit dit genre.
Hier liet men zien hoe barbaars en wreed strijders zijn, die menen het gelijk aan hun kant te hebben en daarvoor alles opofferen, zelfs kinderen.
Halverwege de film had ik er eigenlijk al genoeg van, een herhaling van zetten in onnozelheid zoals ik zei, bij beide zijden en de irritante zelfverheerlijking terwijl men over leven en dood beschikt! De terroristen van "Al Qaida" en de soldaten, de eersten die menen dat Allah hen ondersteunt en de tweede groep die meent dat Amerika en het Marine korps in alles gelijk heeft.
De leugens werden steeds opnieuw er goed ingestampt bij deze jonge mensen die elkaar mede daardoor, niet konden luchten of zien!

Wat de doorslag gaf voor de 6 die ik als waardering plaats, is de waanzin dat de top de onderkant straft en daar ook nog eens mee weg kan komen. Korporaal Ramires was de dader dus, niet de opdrachtgever: de bevelvoerende Luitenant-Kolonel. Eerstgenoemde komt levenslang vast te zitten in zijn wroeging en spijt, laatstgenoemde betegeld zichzelf met medailles. En de terroristen, ook zij voelen zich onschuldig op een enkeling (net als Ramires) na.

Vandaag eindelijk weer tegengekomen en ditmaal wel gezien.

Aardige film die inderdaad gemakkelijk kijkt, je moet wel de namen iets uit elkaar houden maar het verhaal is verder goed te volgen.

Een 7.

Dit is geweldig amusement - vol clichés, verwijzingen naar films uit het verleden, volkomen onwaarschijnlijk en toch onweerstaanbaar. Waarom?
Ach, films horen leuk te zijn en/of diepgang te hebben. Dit was verdomd leuk. Deze heeft melodrama, geweldige personages, uitstekende acteurs, een goed script, meeslepende scènes, prachtig decorontwerp en een strakke montage.

Gene Hackman zou zelfs meeslepend zijn in een wc-papierreclame. Wat een geweldige acteur! En hij wordt gekoppeld aan een even geweldige acteur - nou ja, twee - in Max von Sydow en Ian Holm. By the way, ik vergeet de stralende Catherine Deneuve die ook in deze film goed mee kan komen als het liefje van Mr. Hill. Bij deze man stond ik wel even mijn indrukken te verwerken van de films die hij maakte met Bud Spencer. Dat waren over het algemeen niet mijn favoriete films maar in deze film, geweldig.
Het echte acteercentrum van deze film was Terence Hill. Hij deed me denken aan Errol Flynn zonder het glas gin en de kinky gewoontes. Dat is een compliment voor Errol Flynn.

Ik denk dat sommige mensen denken dat dit niet het epos was dat het wilde zijn. Niet ik! Dit moest vermakelijk zijn, en het was echt vermakelijk.

Een kleine 8.

Mooie film met een prima spanningsboog.

Dit verhaal is losjes gebaseerd op de werkelijkheid maar de Russische overheid liet goed zien hier, hoe het in Rusland gesteld is als je in 'beeld' bent, schuldig of niet!

Een beeldverhaal waarbij je door mag fantaseren.

Een 7+.

"Multimiljonair Gunther VI reist met privévliegtuigen, eet goudgebakken steaks en omringt zich met een glamoureuze entourage van woordvoerders en entertainers. Hij is ook een Duitse herder".

En waar wil Gunther 6 dan vandaag een kijkje nemen via een vlucht met zijn privévliegtuig? Wat heeft hij vanavond te delen met de mensheid via zijn woordvoerders en welke film wil hij graag zien in zijn privébioscoop?

Het zou de gravin gesierd hebben als de hond een goed leven na haar dood een goed leven zou hebben en de rest had gegeven
aan b.v. de 10% hongerigen die iedere dag een doodstrijd leveren.

Wat zijn mensen toch verknipt in hun bovenste lichaamsdeel geworden als ze dieren menselijke eigenschappen toedichten!

Ik kijk in elk geval niet naar deze docuserie!

Nog nooit in een oorlog gevochten denk ik voor de meesten onder ons maar van een vriend van mij die in het VN-leger was gedetacheerd in Libanon en ook acties heeft ondernomen beschrijft deze film een aardige realiteit.

Missie ingaan en vervolgens op verkenning pad.
De film laat geen frontoorlog zien zoals sommige andere oorlogsfilms, vandaar dat het niet steeds actie is.
Er is in deze film een tijdsbestek van ongeveer 2 dagen en de actie die erin voorkomt is dan ook vrij realistisch.
Men komt in een gebied waar "Charlie" actief is en vervolgens is het hommeles.

Persoonlijk vond ik dit een prima oorlogsfilm.
Een mooie voldoende, een 7.

Slecht gespeeld, gelijk in het begin krijg je hier al de irritaties van en daarom zijn we na ongeveer 10 minuten ervan door gegaan.
Een kleine 4.

Een afrader voor de meesten. Het acteerwerk viel mij tegen en het verhaal: we worden bang van sneeuw en omdat we een tijdje samen zijn en weinig signaal voor de telefoon hebben, krijgen we waanvoorstellingen.

En als ik zie naar de speeltijd (79 minuten) heb ik vaak het vooroordeel al klaarliggen, is het een slapjannus verhaal wat echt geen anderhalf uur kan vullen of is het een sterk verhaal wat in die tijd kan?
Nu kijken we soms een film en meestal is het met deze korte tijd vaak raak!
Even snel de beurs vullen met weinig tot geen werk.
Eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik oordeel over de eerste 40 minuten maar dit was zo onecht!

Vandaar een 4 als waardering voor het begin, ik vermoed dat wat daarna kwam het waarderingscijfer nog verder omlaag had geholpen.

Goeie omschrijving van deze film die inderdaad een mooie spanningsboog kent.
Je moet niet claustrofobisch zijn of zoals ik altijd benauwd worden met onderwaterbeelden. ;)
Een 7.

Op 16 mei 2003 kreeg Marokko zijn eigen 11 september. En dat is waar de "Paarden van God" over gaat.
De tijdelijke schok vervaagde met de tijd en er kwamen andere steden zoals Madrid in 2004 of Londen in 2005 in beeld, het was dichterbij en dus imponerende het de Europeanen zoals jij en ik meer dan deze aanslag in Casablanca.
Een prima filmverhaal, werkelijk gebeurd maar vergelijkbaar met Paradise Now (Film, 2005) , vond ik de laatste iets beter, toegankelijker.

Ik had in deze film de moeite met de religieuze overdaad. Vrijwel in elke scène nadat ze oudere tieners zijn geworden, word je geconfronteerd met het in mijn ogen extreme van het geloof bij deze jongens. Het draait alleen nog maar om de Islam en God. Familie, vrienden en samenleving valt buiten hun interesse.
Dan kom je net als bij andere geloven en (politieke) overtuigingen snel uit bij het extremisme.
Want daarvan ben ik wel overtuigt, een geloof of overtuiging kan veel goed doen in het leven maar de extreme hang is radicaal verkeerd!

Toch geloof ik niet dat iemand die in armoede en uitzichtloosheid opgroeit, altijd vatbaar is voor extreem gedachtengoed. De mens is uitgevoerd met hersenen!

De setting van de film is prachtig, het verhaal is iets overdadig maar realistisch en het acteerwerk uitstekend.
Een 8-.

Coppola's "Apocalypse Now" en Stone's "Platoon" werden gemaakt in de Filippijnen en Kubrick's "Full Metal Jacket" werd gemaakt in Groot-Brittannië.
"Diên Biên Phu" is gemaakt waar het gebeurde. Het gevoel van de lokale bevolking wordt versterkt met scènes uit het burgerleven die in Hanoi zijn opgenomen.

Er was slechts een overlevingskans van ongeveer een op de vier voor Franse soldaten tijdens de strijd in Diên Biên Phu en gevangenschap die volgden tijdens de krijgsgevangenschap maar Schoendoerffer overleefde.
Hij keerde terug om deze opmerkelijke film in Vietnam te maken met behulp van zijn voormalige vijanden. Interessant genoeg had Schoendoerffer al een film gemaakt over de Franse Indochina-oorlog in Cambodja in 1965, de gruizige "The 317 Platoon".

Buiten de belegerde heuvels gaat het leven min of meer gewoon door. Diên Biên Phu wordt bijna een sportarena, aangezien de Vietnamezen wedden op hoeveel dagen het zal duren voordat elke positie op een heuvel valt. We zijn ons ook bewust van de 'sang-froid' van de Franse soldaten en vreemdelingenlegionairs die op het punt staan ​​om in Diên Biên Phu te parachutespringen.
Deze slag was voor de Fransen aanleiding zich uit Vietnam terug te trekken. Voor de Amerikanen vormde de val van Diên Biên Phu echter de aanleiding tot een interventie, uiteindelijk leidend tot de Vietnamoorlog.

De rol van Donald Pleasance als Simpson, de Brits/Amerikaanse journalist, zorgt ervoor dat er achtergrondinformatie wordt aangeleverd. Maar om eerlijk te zijn had ik deze informatie in een andere context gegoten.

Voor deze film een 7 als waardering.

Deze film begint in 1876 met de Samurai-krijgsheer "Katsumoto" (Ken Watanabe) die mediteert op een heuvel in Japan en een griezelig visioen krijgt van een witte tijger die vecht voor zijn leven in een extreem felle en wanhopige strijd.

Het verhaal verschuift vervolgens naar een klein stadje in Amerika waar een "Medal-of-Honor" Captain Nathan Algren (Tom Cruise) aan het publiek de mogelijkheden van een gloednieuw Winchester-repeteergeweer demonstreert. Niet lang daarna wordt hij gerekruteerd om naar Japan te komen om Japanse soldaten te leren vechten met westerse wapens en technieken die voornamelijk zullen worden gebruikt tegen een opstand van samoeraikrijgers onder leiding van niemand minder dan Katsumoto. Hij wordt vergezeld door een voormalige commandant die hij intens niet mag, Colonel Bagley, (Tony Goldwyn) samen met een gerespecteerde strijdmakker Sergeant Zebulon Gant (Billy Connolly).

Maar hoewel hij strikt militair adviseur is, is het slechts een kwestie van tijd voordat kapitein Algren en zijn rauwe rekruten Katsumoto en zijn goed opgeleide samoeraistrijders ontmoeten op het slagveld en geen van beiden zal daarna nog hetzelfde zijn. In plaats van meer te onthullen, wil ik alleen maar zeggen dat dit een zeer vermakelijke actiefilm was die erin slaagde de onrust en angst veroorzaakt door de modernisatie van de krijgskunst in Japan, op een uitstekende manier vast te leggen. Evenzo waren de uitvoeringen van Ken Watanable en Tom Cruise ook eersteklas. Kortom, ik heb genoten van deze film en ik raad hem zeker aan, aan de liefhebbers van dit genre.
Een 8!

De eerste klap die Hitler te verwerken kreeg in het begin van de 2e-Wereldoorlog en dan ook nog eentje, die ging om de havenstad Narvik in het hoge noorden van Noorwegen. Narvik (plaats) - Wikipedia - nl.wikipedia.org

Ik heb het even opgezocht en zoals ik het kan zien, lijkt het een mooie omgeving te zijn, (vooral zonder oorlog) vele eilanden voor de 'deur' en op een van de smalste stukjes van Noorwegen.
Het was een bijzonder belangrijke plaats voor ijzerafnemers zoals Duitsland om aan de wapenfabricage te kunnen voldoen.

Een toppertje voor Netflix met de vertoonrechten in Nederland.
Een fraaie 7.

'The Raven' is absoluut belachelijk, een verhaal waarin Edgar Allan Poe op jacht gaat naar een moordenaar wiens plaats delict een griezelige gelijkenis vertoont met het eigen werk van de auteur, maar de film is onmiskenbaar leuk. Het is geenszins een biopic, maar eerder een soort filmische fanfictie die de hoofdrolspeler opnieuw voorstelt als het soort personage dat hij in een van zijn eigen verhalen zou schrijven.

Gelukkig is hij niet getransformeerd in een soort superheld; hij voelt zich als een vis in het water. Hij is een arrogante intelligente alcoholist die wordt achtervolgd door zijn verleden, dat enigszins onconventioneel is en toch helemaal thuis is in een verhaal als dit. Dat verhaal is af en toe gespannen en zelfs dwazer dan het uitgangspunt doet vermoeden, maar het is net zo vaak intrigerend en plezierig. De toon is iets te stug (vooral in zijn vreemde, esthetisch schokkende volgorde van hoofd-aan-eind aftiteling) en het lijkt soms alsof het zichzelf te serieus neemt. Toch is het de hele weg verrassend vermakelijk.

In het begin was het voor mij persoonlijk even doorbijten maar toen ik eenmaal in de 'trein' zat ben ik meegereden tot het eindstation. Eindconclusie; een 7+.