Recensie 'Into the Forest'

Karakter tonen in tijden van crisis

Recensie 'Into the Forest'

Apocalyptische films zijn vaak veelomvattende spektakels. Ze verhalen over werelden die met veel zichtbaar geweld vervallen in chaos en misère. Into the Forest laat zien dat het ook anders kan. Geen virussen of natuurrampen, maar een zee van emoties in een oase van rust en afzondering. Het resultaat: een intens psychologisch drama over twee zussen, die steeds dichter tot elkaar komen in een wereld die almaar kleiner wordt…

Into the Forest past daarmee in het vaak wat subtielere (sub)genre van de post-apocalyptische film. Als Will Smith aan het begin van I am Legend met zijn hond rondstruint over een verlaten Times Square, is het in eerste instantie aan de kijker om in te vullen wat daarvoor heeft plaatsgevonden. Soms ontstaat er in de surrealistische werkelijkheid van een post-apocalyptische wereld een nieuwe bedreiging, maar het komt ook voor dat de focus verlegd wordt naar het menselijke drama. The Road van John Hillcoat (2009) was zo'n film, en ook Into the Forest volgt dit stramien.

Langzame toenadering

Als de film aanvangt, zien we hoe Nell en Eva (Ellen Page en Evan Rachel Wood) samen met hun vader (Max Minghella) een teruggetrokken leven leiden op een idyllische, bosrijke locatie aan de Amerikaanse westkust. Aan ambitie ontbreekt het hen echter niet. Nell is een leergierige studente, terwijl Eva haar tijd doorbrengt met het aanscherpen van haar meticuleuze dansroutines. Als plotsklaps de stroom uitvalt in hun appartement, breekt een tijd van onzekerheid en groeiende angst aan. Paradoxaal genoeg brengt juist de toenemende isolatie en vereenzaming de twee zussen op den duur dichter bij elkaar.

Thema's als bouwstenen

Daarmee is Into the Forest een film geworden die volledig steunt op het acteerwerk van Page en Wood. Erg is dat niet, want de relatie tussen de twee zussen wordt goed uitgediept en rust op een intens en innemend samenspel. Toch zal die focus op de personages misschien niet bij iedereen in goede aarde vallen. Het scenario is nogal miniem, en de ontwikkeling van het plot rust meer op thema's dan op aanwijsbare wendingen. Zo is een psychische aandoening, vrij vertaald de dissociatieve fugue, van cruciaal belang voor de verloop van het verhaal. Mensen die lijden aan deze aandoening vervallen naar aanleiding van een trauma, stress en/of identiteitsproblemen in vluchtgedrag en de bewuste afwending van dreigingen.

Gewaagde aanpak

De incorporatie van psychologische fenomenen en de nadruk op gevoel en karakterontwikkeling zorgt ervoor dat Into the Forest overkomt als een literair sfeerstuk (het scenario is gebaseerd op een roman van Jean Hegland), en daardoor misschien een wat atypische film is. Het camerawerk - soms schokkerig, dan weer angstaanjagend dichtbij - lijkt een eigen verhaal te vertellen, de score van Max Richter kruipt onder de huid en zorgt bij vlagen voor kippenvel. Het verdient respect dat Patricia Rozema (When Night is Falling, Mansfield Park) in haar regie het zwaartepunt durfde te leggen op de cinematografie, thematiek en karakterontwikkeling. Een veilige keuze is dat niet, maar Rozema weet de juiste snaar te raken door de ruimte te geven aan authentieke emoties en menselijke dilemma's. Nog steeds schiet dit post-apocalyptische drama dan tekort op het narratieve vlak, maar de nobele poging los te komen van de bestaande genreconventies is op zichzelf al een geïnteresseerd publiek waard.

3.5 / 5

Trailer 'Into the Forest'

  Volg ons op Google Nieuws

Deel dit artikel

Meer over:

Bioscoop Films RecensiesInto the Forest (2015)

Meer recensies

Meer recensies

🔥 Meest gelezen

Meer populaire artikelen

Reacties


Meer film- en serienieuws

Nog meer nieuws