Recensie 'The Other Side of the Mirror'

Een donkere zoektocht over identiteit en verbinding

Recensie 'The Other Side of the Mirror'
26 november 2020 om 12:53

The Other Side of the Mirror (2016) is een vrije interpretatie van het boek Alice in Wonderland van Lewis Carroll. Afhankelijk van de gemoedstoestand van de kijker zijn er grofweg twee scenario's te ontdekken: een maatschappijkritisch verhaal over het Amerika van 1905, of een film die een aaneenschakeling is van scènes waar logica, tijd en ruimte naar de achtergrond zijn gedreven.

Identiteit en transitie

We zien Alice (Selena Tibert) op een boot staan. In flashbacks wordt de aanloop naar deze scène duidelijk. Alice zit naast haar moeder, die op bed ligt en haar laatste adem uitblaast. Juist door de religieuze koormuziek krijgt deze scène een intense lading. Na de dood van moeder verhuist Alice naar het noorden van Amerika. Als ze op een ochtend wakker wordt zit er een mysterieuze man met witte handschoenen in haar slaapkamer. Later ziet ze hem in een boom zitten. Hij biedt haar een witte pil aan die ze inneemt. De man rent weg en Alice rent hem achterna. Ineens stopt hij bij een boom. Onderaan de stam is een kleine opening waar hij doorheen kruipt. Ze volgt hem en valt naar beneden.

Alice bevindt zich in een lange hal met vele deuren. Terwijl ze rondloopt wordt ze steeds groter of de hal wordt steeds kleiner. Op een tafel liggen vele sleutels. Alice pakt er een en probeert de deur aan het einde van de hal te openen. Dit lukt niet. Op tafel staat nu een flesje met onbekende inhoud. Alice drinkt het flesje leeg en de tijd vervaagt. Ze vraagt zich huilend af wie ze is en waar ze is. Met name het camerawerk in deze scènes zorgt voor een beklemmend gevoel. Een gevoel dat overeenkomt met de geestestoestand van Alice.

Vervreemding en verbinding

In de onderwereld komt Alice een bonte stoet van personages tegen. Met name Mad Hatter (Nathan Hamer) maakt indruk. De scènes in het psychiatrische ziekenhuis waar hij als patiënt overgeleverd is aan de interventies van een verslaafde dokter (Trey Hatch), kunnen gezien worden als een aanklacht tegen het rigide en beruchte imago van de psychiatrie.

Eenmaal buiten het ziekenhuis gaat Alice op aanwijzing van de man met de witte handschoenen op zoek naar de opiumgrot. "Wie wil je zijn?" vraagt de man met de opiumpijp. "Ik weet niet meer wie ik ben, soms ben ik groot dan weer klein. Ik zou graag iets ouder willen zijn," zegt Alice. De man blaast rook in haar gezicht en Alice rent het bos in. Daar eet ze paddenstoelen en ziet ze zichzelf in verschillende leeftijdsfasen samen met haar moeder. De man met de witte handschoenen zwaait en lacht naar haar vanuit zijn vaste plekje in de boom.

Het is opvallend dat de filmposter een beeld laat zien wat niet terugkomt in de film en er zijn de nodige inconsistenties in het verhaal te bespeuren. Zo schijnen de schoenen van Alice een geheel eigen pad te bewandelen. Zijn dit echter wel inconsistenties? In de belevingswereld van Alice is per slot van rekening alles mogelijk. Dat kan verwarring scheppen, maar dit is wellicht een bewuste keuze van regisseur Zach Hamer. Verwarring is immers de overkoepelende sfeer die The Other Side of the Mirror omarmd. Een donkere droomwereld, of zoals Mad Hatter zo stellig aangeeft: "We are all mad here."

3 / 5

The Other Side of the Mirror is nu te zien op:

Prime Video
Beeld: Still 'The Other Side of the Mirror' via TMDb

Meer over:

Video on demand Films Amazon Prime Video RecensiesThe Other Side of the Mirror (2016)

Lees ook:

Meer recensies

Trailer 'The Other Side of the Mirror'

Reacties


Meer recensies


Nog meer recensies