Recensie 'Drijfzand'

Drijven tussen twee werelden om maar niet te verdrinken

Recensie 'Drijfzand'
13 oktober 2021 om 12:49

Suze woont met haar geliefde en haar kind op Texel, fietst elke dag door de duinen en werkt met de tuindeuren open aan haar schrijfklussen. Dat paradijselijke leventje wordt bruut verstoord wanneer haar moeder plotseling op de stoep staat. Haar moeder brengt namelijk niet alleen zichzelf, maar ook een trauma uit het verleden mee.

Drie generaties vrouwen

Psychologische dramafilm Drijfzand (2021) is het speelfilmdebuut van Margot Schaap. De film gaat over Suze, haar dochter Juul en haar moeder Helena. Nadat Helena hoort dat ze ongeneeslijk ziek is, besluit ze langs te gaan bij haar dochter en kleindochter om zo de familiebanden weer wat aan te halen. Maar daar zit Suze helemaal niet op te wachten. Helena's nabijheid haalt in haar dochter weer een onzekere puber naar boven.

Voor eeuwig je moeders kind

Dat laatste zal voor veel mensen herkenbaar zijn: hoe volwassen je ook wordt, bij je ouders in je buurt verander je weer in het kind dat je ooit was. Dat is op zichzelf niet erg, maar bij Suze zit er nog meer in de weg. Hun onderlinge band is allesbehalve vanzelfsprekend, hoewel Helena er alles aan doet om dat wel zo te laten lijken. Dat zorgt voor een hoop pijn en ongemak, en om daar mee om te gaan vervalt Suze in oude, dwangmatige gewoontes.

Hoewel haar dwangmatigheden redelijk onschuldig blijven, maken ze het leven van Suze wel tot een hel. Ze probeert bovendien uit alle macht om haar onwillige, onvoorspelbare moeder bij te staan in haar ziekte, tegelijkertijd haar eigen gezin niet te verwaarlozen én een stuk te regisseren van een student die haar maar half serieus neemt. In haar hoofd wordt het ondertussen steeds donkerder, hoewel ze dat goed kan verbergen. Maar dat de vastgeroeste patronen haar dwars zitten is meer dan duidelijk. Ze hoopte dat alles anders zou zijn tussen haar moeder en haar, nu ze zelf volwassen is en haar eigen gezin heeft. Maar zo makkelijk is de realiteit niet.

Twee werelden

Cinematografisch is de film een ode aan de veelzijdigheid van Nederland - van het prachtige duinlandschap op Texel tot het drukke stadscentrum van Amsterdam, maar door de meertaligheid van Suzes gezin, die als vanzelfsprekend wordt opgevoerd, voelt Drijfzand niet als typisch Nederlands. Het contrast tussen de twee landschappen voedt ook het narratief van de film: het idyllische Texel benadrukt Suzes rustige bestaan met haar gezin, en de chaos in de hoofdstad toont ons hoe haar moeder in de wereld staat.

Suze belandt in het verhaal tussen die twee werelden in, net als ze overal tussenin lijkt te vallen. Juul wil haar dolgraag zien en Helena stoot haar af maar heeft haar hulp wel nodig. Aan de ene kant ziet ze iemand opgroeien, en aan de andere kant ziet ze iemand aftakelen en lijkt de dood dichterbij dan ooit. De spanning tussen die twee werelden groeit en langzaam raakt Suze haar plek in de wereld helemaal kwijt.

Op het moment dat de onderlinge spanningen op de spits gedreven worden en het net waanzinnig interessant wordt, is de film plotseling klaar. Schaap laat haar kijkers enigszins verward achter, maar geeft ons ook een hoop ruimte voor eigen interpretatie, en daarmee zorgt ze ervoor dat je dagen na het kijken nog terug zult denken aan deze film.

4 / 5

Drijfzand is nu te zien op:

Picl (€ 8,50)
Beeld: Still 'Drijfzand' via Filmdepot / Emo Weemhoff

  Volg ons op Google Nieuws

Deel dit artikel

Meer over:

Bioscoop Films RecensiesDrijfzand (2021)

Lees ook:

Meer recensies

Trailer 'Drijfzand'

Reacties


Meer recensies


Nog meer recensies