Reacties

FVeastbird heeft 265 reactie(s) geplaatst.

10-10-23 FHB sneak MEDUSA DELUXE
Intrigerende film over de voorbereidingen van een regionale kapsel-competitie. Achter de schermen in een evenementencomplex van een middelgrote stad. Een zeer Brits en zeer betonnen gebouw. Met een stelsel van gangen, trappen, liften, zithoekjes en kleedkamers zonder daglicht. Losgezongen van de wereld, lijkt het wel. Op de ambulance buiten na, die het slachtoffer moet ophalen van een ‘bad hair day’ en daarbij het leven moest laten. Het lijk is nog binnen op de plaats delict. Tegelijkertijd worden beschuldigingen, insinuaties, machinaties en verdachtmakingen de hoofdmoot van de film. Waarbij de camera op eigen houtje op zoek lijkt te gaan naar de toedracht en de moordenaar. Een paar beveiligers die ook door het pand lopen proberen zich er buiten te houden maar worden door het geroddel rond de competitie meegesleurd in de intriges. De vaktaal rond de haute culture van het kapperswezen verpakt grappen die voor niet-ingewijden moeilijk te volgen zijn. Ook omdat de cameravoering de overtuigende indruk blijft geven dat bijna alle honderd minuten van de film in één keer achter elkaar zijn opgenomen. Met zorgvuldig afgewogen aandacht voor vorm, tempo, een aantal karakters, dialogen en aankleding. Het laatste met een accent op het maken en dragen van uitzinnige haardrachten. Alles met één camera in beeld gebracht: dialogen via spiegels, achter personen aanlopen die naar een ander toe gaan, onderweg weer iemand anders tegen komen, de verkeerde kleedkamer binnenlopen of elkaar toevallig tijdens een rookpauze ontmoeten voor een volgende scene. Het geheel werd door acteurs, en camera opgevoerd als de gedetailleerde uitvoering van een scenario. Met subtiele verwijzingen naar Medusa als figuur uit de Griekse mythologie. Lange scenes, zonder zichtbare montage, en zonder alles verklarend slot. Wel met effecten en muziek die je het geheel je toch weer als speelfilm laten ervaren. Razend knap, mysterieus en spannend.
Mijn waardering XXXX uit 5 8,4 uit 10

Het was een reguliere voorstelling in een filmhuis.
Aan gekondigd als 'premierefilm'.
Kopieën bestaan niet meer en voorstellingen
worden bijna automatisch ingeregeld van een DCP
en geautomatiseerd gestart. Zo gaat dat tegenwoordig.
En dat is maar goed ook. Het zou nog kunnen dat de plaatselijke
operateur bij de instellingen vergeten was om ondertiteling
uit te zetten. Voor de dialoogjes tussen de jongens was dat
in deze film soms nodig. Je wilt altijd weten wat er (in het Nederlands)
gezegd wordt, en soms moest dat zelfs.
Een belangrijke reden dat Nederlandse films het (nog altijd!)
niet zo goed doen in de bioscoop is (nog altijd!) belabberde
dialoog, licht gekunstelde geluidsmontage en intonatie,
(nog altijd!) verre van optimale mix (voor TV en streaming?)
en daarom in veel digitale bioscopen nog steeds geen optimaal
en verstaanbaar synchroon geluid.
Van het laatste heeft de kleine zaal van het (digitale) theater
waar ik vaak naar toe ga geen last. Weergave van beeld en geluid is
hier optimaal voorbeeldig . Vaak minstens zo goed als 35mm,
is mijn ervaring. Geen 16 zoals vroegah...
In andere talen spatsync en verstaanbaar, waardoor ik zeker in het
(UK)Engels de ondertiteling nauwelijks nodig heb.
Digitaal is ook zonder krassen, kabels beschadigingen, lichte instabiliteit,
of ongemakkelijk aangelegde of opgestarte leaders van de aktes.
In de laatste regels van mijn stukje 05-09-23 FHB sneak TÓTEM
maak ik melding van hoe rare keuzes een film bijna kunnen bederven.
Mijn professionele adagium blijft dan ook "van slechte films leer je het meest."
Los daarvan prijs ik me hier gelukkig met een uitstekende programmering
en idem projectie.
Tot zover & TNX! voor je reactie

27-09-23 FHB kl.zaal TOEN WE VAN DE DUITSERS VERLOREN
Een prima Nederlandse film. Gebaseerd op een striproman uit 2002, waarvan de schrijver/tekenaar ook de film regisseerde. Voor de film werden op allerlei gebied verassende keuzes gemaakt. Voor het scenario, de locatie, aankleding, cast, dialoog en geluid. De film speelt in 1974 en werd digitaal vertaald naar gestileerd zwart-wit beeld in een standaard 35mm beeldverhouding. Maar het meest verassend is de Nederlandse ondertiteling. Voor Nederlandse gesproken film hoort dat niet nodig te zijn. Het betekent wel dat het begrip van wat er precies wordt gezegd véél beter is. We zijn nou eenmaal gewend om ondertiteling lezen. Voor straattaal van een halve eeuw geleden is dat misschien nodig. De belangrijkste achtergrond van het scenario is de omstreden voetbalfinale in 1974. Daar had Nederland wereldkampioen moeten worden en dat ging dus niet door. Nog diezelfde middag werd dat een trauma voor iedere Nederlandse voetballiefhebber. Tijdens de wedstrijd was de spanning in het hele land te snijden. Iedereen keek naar de televisie, meestal nog zwart-wit. De straten waren leeg en er heerste een lome zomerrust. De sfeer in een typische jaren zeventig (van de vorige eeuw) wijk met flats en rijtjeshuizen is in filmbeelden uitstekend in getroffen. Jonas en Daan ontmoeten elkaar voor het eerst en besluiten uit verveling samen op te trekken. Om die voetbaldag met zoveel mogelijk onnutterij proberen door te komen. Alle twee met een eigen invulling, vanuit een totaal verschillende achtergrond. Met aandacht voor onnoemelijk veel detail wordt het begin van hun vriendschap verkend. Zo voelt het ook aan. Via flarden vanuit een paar flashbacks waarin ook de ouders een rol spelen, wordt het een ontwapenend verhaal over vriendschap en aansluipende volwassenheid. In een prachtig gemaakte film.
mijn waardering XXXX uit 5 8 uit 10

26-09-23 FHB sneak LETZTER ABEND
Zéér knappe low budget film met een psychologische ‘production value’ van heb ik jou daar. Nou eens geen imposante locaties met opwindende actiescenes rond misdaad of rampen. Dit is een briljant uitgevoerde film. In scenes, spel en vooral montage. Op basis van nauwelijks meer dan een synopsis. Tijdens het opnemen aangevuld met allerlei film ideeën. Ter plekke verzonnen meta-fictie van de hoofdrolspeler en de regisseur. Dat allemaal in en bij een flat in ergens een Duitse stad. Welke, doet er niet eens toe. Letzter Abend is een ultieme bevestiging van filmvolwaardig digitaal produceren voor de bioscoop. Op locatie met meerdere camera’s opgenomen. Clemens en Lisa zijn een feestje aan het voorbereiden omdat ze morgen naar Berlijn verhuizen. Door de strenge Duitse corona maatregelen hebben ze hun beste vrienden veel te lang niet gezien. Bijna allemaal hoogopgeleide twintigers van wie het sociale en werkzame leven is gestagneerd. Wat niemand onberoerd liet en ook verwachtingen en verhoudingen heeft veranderd. Zelfs van degenen die al die tijd samen zijn geweest. Toespelingen daarop zijn er al in de allereerste scenes. Uiteindelijke wordt het een zeer gemêleerd gezelschap. Trouwe vrienden komen niet opdagen en een buurvrouw schuift onverwacht aan. In een even verkrampt als hedonistisch gezelschap zorgen schurende conversaties over van alles en nog wat, afbrokkelende verhoudingen en totaal verkeerde muziek voor vrijwel permanent ongemak. In een perfecte timing afgewisseld met rare voorvallen en geestig verwoorde tussendoortjes waar niet iedereen om kan lachten. Vermaak en leedvermaak komt terecht bij Clemens, die er niet mee om weet te gaan. Zijn licht naïef positivisme van het begin is veranderd in een onvermogen om zijn depressie zo te relativeren dat Lisa er ook mee overweg kan. Op het laatst weten ze van elkaar niet eens meer wie ze precies zijn.
Bij nader inzien mijn waardering XXXXX uit 5 9,5 uit 10

19-09-23 FHB sneak UPON ENTRY
Deze goed gekozen titel van een spannende film verwijst naar de eerste woorden van het formulier waarmee veel reizigers naar de Verenigde staten kennis maken: de aanvraag van een verplicht en tijdelijk visum. Het Electronic System for Travel Authorization (ESTA) is een goeddeels geautomatiseerd proces. Het wordt op vrijwel ieder vliegveld gebruikt en dagelijks aangevuld met massa’s nieuwe persoonsgegevens van reizigers. In een uitstekende gemaakt film reizen Diego en Elena naar Miami. Vanuit San Francisco, waar ze elkaar twee jaar eerder ontmoetten. Dertigers die samen hun horizon in de Verenigde Staten willen verbreden. Met een tussenstop in New York om met de broer van Elena kennis te maken. Aan de balie van de douane worden ze uit de rij gelicht en verzocht om ‘even mee te komen’. In verhoorzaaltjes diep in het gebouw volgt een scherpe ondervraging over wat ze op hun ESTA formulier hebben ingevuld. Het verhoor wordt een even Orwelliaans als Kafkaesk onderzoek naar feiten die per sessie persoonlijker worden. Er komt van alles aan het licht maar lang niet alles wordt geloofd. Wel met ‘eigen feiten’ ingevuld. Aanvankelijk doet de professionele distantie van de achtereenvolgende ondervragers niet echt onvriendelijk aan. Maar in vervolgsessies worden de vragen gaandeweg directer, persoonlijker en de toon ronduit intimiderend. Terwijl de protocollaire bejegening ook nog eens toelaat dat Diego en Elena gescheiden van elkaar worden verhoord. Met dezelfde privé vragen. Een doortrapte methode van psychologische manipulatie. Tegen het grensoverschrijdende aan. Zodat ’gaslighting’ bijna onvermijdelijk word: gaan geloven in twijfels over knap verzonnen leugens die je steeds worden voorgehouden. Zodat ook de relatie van Diego en Elena wordt aangetast. Perfect geschreven dialoog in het scenario. Met simpele middelen uiterst vakkundig geregisseerd. Een goed lopende en zeer geloofwaardige film. Niet te lang, razend spannend. Met een zorgvuldig gekozen open einde.
Mijn waardering XXXX uit 5 9 uit 10

12-09-23 FHB sneak ESIMDE
Voor niet ingewijden een moeilijk te begrijpen film. Dat kun je zo hebben bij een sneak preview. Ondertussen in Kirgizië maakt het risico daarvoor groter. Een wonderlijk scenario, met wonderlijk thema, een wonderlijke rolverdeling en een en wonderlijke verfilming. Daardoor zal iedere associatie die wordt opgeroepen weinig met het bedoelde thema te maken hebben. Daar moet je achteraf achter zien te komen. Een behoorlijk ingewikkeld thema. Na 23 jaar keert Atantai terug naar zijn geboortedorp in Kirgizië. Een republiek in centraal-Azië omsloten door drie voormalig USSR-republieken en een lange grens met China. Moest ik wel even opzoeken. Atantai praat niet en loopt wezenloos door zijn dorp. Als hij door ouwe vrienden wordt herkend reageert hij nauwelijks. Zijn zoon Kubat is getrouwd met Umsunai, en er zijn twee kleinkinderen. Nu Atantai is teruggevonden, is zijn broer misschien ook op te sporen. In een t- r- a- a- g tempo gaat Atantai mee in de auto door de woestijn. Van het landschap is niks te zien. Het beeld blijft op de voorruit… Een simpel thema, in een simpel scenario over geheugenverlies (of is het hersenschade?) in een te bedrieglijk versimpelde verfilming. Met e-l-l-e-l-a-n-g-e i-n-s-t-e-l-l-i-n-g-e-n wordt van alles gesuggereerd. Een spoorwegovergang, een zwijgende wandeling in het donker. Het zaait twijfel over een verkrachtings-scene en de ontmoeting van Kubat met twee louche figuren (autoriteiten?). Dialoogscenes maken het een leesfilm. Want alleen op het gehoor en een lichte herkenning van Turks blijft mijn Kirgizisch mager. Dus blijft alleen ondertiteling over waarop Kubat en zijn gezin met zijn getraumatiseerde en vooralsnog doodongelukkige vader om moet leren gaan. Onbedoeld deed de allerlaatste scene mij denken aan een vroeg werk van een Nederlandse kunstenaar. Dat maakte voor mij even onbedoeld de nietszeggendheid van de film compleet.
Mijn waardering XX uit 5 4 uit 10

30-08-23 FHB sneak ROTER HIMMEL
Een film die uitloopt op een boek vlak voor publicatie. En dan weer de basis is was voor een inventief scenario voor de film die net is afgelopen. Deze circelverwijzing wordt zonder nadruk in de allerlaatste scene fraai afgerond. Via subliem karakterspel van mensen in een vakantiehuisje aan de Baltische zee in Noord Duitsland. Gaandeweg worden onderliggende verhoudingen blootgelegd van mensen die elkaar per vergissing, of bij toeval ontmoeten. Het begint met autopech waardoor studievrienden Leon en Felix te voet het vakantiehuisje moeten vinden. Daar gaan ze een poosje logeren om in alle rust ieder aan een eigen project te werken. Voor Leon is dat zijn tweede boek, na een succesvol debuut. Felix moet voor zijn kunstacademie de opzet van een foto-project presenteren. Tegen hun verwachting in woont Nadja ook in het huisje. Voor Leon wordt zijn werk daarmee een stuk ingewikkelder. Zeker omdat Nadja’s vriend er ook logeert. En van Devid, (in het voormalig Oost Duitsland de spelling van een veel voorkomende naam) is zijn aanwezigheid vooral s‘nachts merkbaar. Leon stoort zich daaraan maar staat zichzelf niet toe om op wat toenadering van Nadja in te gaan. Felix trekt op met Devid die op het strand werkt. En Leon bijt zich vast in zijn werk maar krijgt steeds minder voor elkaar. Het wordt een steeds meer voelbare ongemakkelijke situatie. Die zich nauwelijks laat verloochenen. De verfilming is kalm met een superieure digitale camera (ARRI?) en prachtige lenzen (Cooke’s?). Strakke composities en gestoken scherpte, afgewogen kleurgebruik en relatief weinig camerabeweging. In alledaagse scenes wordt via subtiele dialoog en naturel acteren psychologische context gegeven. Vooral voor Leon en Nadja. En met een prima timing wordt naar een onverwacht, maar even indrukwekkend als schokkend slot toegewerkt: een boek…
Mijn waardering XXXX uit 5 8 uit 10

24-08-23 EYE A’dam zl.2 FITZCARRALDO
Kunst als waanzin… waanzin als film… Met als resultaat een even waanzinnige als bijna perfecte filmervaring van twee en een half uur. Sinds het verschijnen van Fitzcarraldo in 1982 werd de film het icoon project van de maker van internationale films. Inmiddels wereldberoemd, maar ook omstreden. Wegens de opnamen in een geïsoleerd gebied rond de Amazone-rivier. Waaraan honderden inheemse bewoners in zware omstandigheden meewerkten. Met name voor de scenes waar een metalen schip van drie verdiepingen over een heuvel moest worden gesleept. Fitzcarraldo is gebaseerd op een verhaal van een ondernemende rubberbaron in Peru. Die wilde in 1890 met zijn schip een lange omweg over water afsnijden. Hij liet het schip over een heuvel naar de bocht in een andere rivier slepen. In Fitzcarraldo is een soortgelijke expeditie gekoppeld aan een obsessie voor muziek. Klassieke muziek in de tijd dat geluid voor het eerst in de geschiedenis opgenomen kon worden. En er al platen verschenen met populaire opera fragmenten. En die konden met een mechanische grammofoon overal worden afgespeeld. Na het mislukken van een rubber-expeditie ontstaat het plan om ergens in het Amazonegebied een operahuis te bouwen. In een jongensboekachtig scenario is die obsessie voor de film als fictie gereconstrueerd. Tot in de details. Een groot metalen schip, dwangmatige karakers, meesterlijk gespeelde rollen en alles als fraai tijdsbeeld in een even afgelegen als adembenemend Amazone rivierlandschap. Inclusief misrekeningen, domme pech, afhaken van de bemanning, een vijandige inheemse bevolking die wel degelijk wilde meewerken. En allemaal analoog opgenomen en afgewerkt. Zonder digitale effecten en met alleen maar echte personen in beeld. Ieder moment houdt een eigen spanning. Dat de opnamen in 1980 allesbehalve soepel verliepen kwam ook als fictie in de film terecht. In een weergaloze filmervaring die nog steeds niet is geëvenaard.
Mijn waardering XXXXX uit 5 9,8 uit 10

22-08-23 FHB sneak PASSAGES
Nogal expliciete film over de homoseksuele relatie van twee getrouwde mannen. Thomas en Martin. In de beginscene heeft Thomas als filmregisseur moeite met de dramatiek van traplopen. Hij legt het aan met Agathe en verleidt haar tussen de bedrijven door tot intense seks. Voor Thomas is dit een nieuwe ervaring. Die hij vanwege de seks wil bestendigen. Hij blijft druk aan het werk aan zijn nieuwe film. Voor het scenario van de film waar je naar zit te kijken blijft dat een nutteloos struikelblok. De open driehoeksverhouding zoals die lijkt te ontstaan wordt afgedekt met biseksuele lust. In beeld gebracht met scenes die lang genoeg zijn om ongemakkelijk te worden. Martin moet toelaten dat hij als vriend en geliefde op een zijspoor raakt. Dus slaat twijfel toe en begint hij in onzekerheid ook aan een nieuwe relatie. Met nieuwe lustgevoelens en seks. Natuurlijk is er In de achtergrond onderlinge jaloezie. De onvoorziene zwangerschap van Agathe verandert alles. In goed geschreven dialoogscenes vervlakt de jaloezie tot lust en seks. En is het Martin die redelijkheid en realiteit weet te bewaren. De mogelijkheid om samen Thomas en Agathe aan een gezin te beginnen is voor hem wel een wens, maar vanwege Thomas geen realiteit. Met een prima cast, goed acteerwerk en sturende cameravoering worden egocentrische verhoudingen genadeloos blootgelegd. En tegelijk met het onverwachte succes van Thomas’ film komt de hypocrisie boven in de manier waarop hij met Agathe en Martin is omgegaan. Culminerend in een open einde en een gevaarlijke fietstocht door het Parijs waar Thomas uitstekend de weg kent. Uitdagend in beeld gebracht en voorzien van prima muziek. Als onderstreping van zijn obsessieve, niets ontziend egoïsme waar hij alleen maar een film aan overhoudt. Als poster die in deze film bijna toevallig voorbij komt.
Mijn waardering XXX uit 5 7 uit 10

15-08-23 FHB sneak TENGO SUEÑOS ELECTRICOS
Over geweld en liefde in een gezin. Een wijds thema in een inventief en broeierig scenario. Een onevenwichtig egodocument als intense film. Waarin de broeierigheid zich versmalt tot vader en dochter om aan her slot iedereen in fatalisme achter te laten. Eva is zestien en woont met haar jongere zus bij hun moeder Sol. Sinds kort gescheiden van Martín. Die is op zoek naar een andere eigen woning. Thuis is de sfeer tussen moeder en dochters explosief. Want Eva wil met haar vader mee haar zijn nieuwe huis. Daarom helpt ze hem zoeken. De film speelt zich af in San José, de hoofdstad van Costa Rica, een Midden-Amerikaans land met een zekere traditie van politieke rust en relatieve welvaart. Maar de rommelige en gespannen situatie in het huis van Sol maakt van korte lontjes elektrische vonken. Waarmee vijandigheid plotseling alle kanten kan op schieten en elkaar lichamelijk pijn doen er bijna bij hoort. Kat Kwesie plast van de zenuwen in het rond en laat zich alleen door Eva oppakken. Terwijl die genadeloos verder pubert en haar zusje de kunst lijkt af te kijken. In de zoektocht naar een nieuwe woning is Eva niet vaak alleen met haar vader. Die zielsveel van zijn dochter houdt. Maar in een vast gezelschap van amateur dichters in verkeerde gevoelens verstrikt raakt. Dichtregels waarmee sommige muren zijn beklad lijken daarop te wijzen. In een situatie waarin hij nog net niet betrokken raakt stedelijk pubergeweld wordt Martin toegezongen door een drietal gitaristen. Dan is het knap slordig dat de Nederlandse filmdistributeur een vertaling van de dichtregels op muren en de gezongen tekst van de gitaristen niet in de ondertiteling niet meegeeft. Waarmee de filmbeleving van het oorspronkelijk Spaanstalige scenario belangrijk verbeterd zou zijn.
Mijn waardering XXX uit 5 7 uit 10

12-08-23 FHB IL PRIMO GIORNO DELLA MIA VITA
Bijzondere, intrigerende film over dood zijn, sterven en zelfdoding. Als directe of indirecte doodsoorzaak. Verbeeld via een tijdelijk hiernamaals. Voor een week na overlijden wordt dat stand gehouden. In een hotel in de stad Rome worden dagelijks de nieuwste zelfdoden opgevangen. De ene dag zijn dat er meer dan andere. Van de vier personen die op de eerste dag in de film het hotel binnenkomen is de individuele beleving van dood zijn uiteraard fundamenteel verschillend. Tijdens de zeven dagen van hun hiernamaals maken ze ieder dezelfde week mee, op dezelfde plekken, met dezelfde personen. Maar wat er gebeurt zorgt voor andere verwikkelingen. Dit fraaie uitgangspunt werd met een uitgesproken avontuurlijk scenario opgetuigd. Met als resultaat een prima en inspirerende film. Vanuit het hotel is er een raadsman, die de achtergronden van iedere zelfdoding van die dag volledig respecteert. Maar ook wijst naar een andere uitkomst. Zijn wijsheid voorziet op goede momenten en een allervriendelijkste sfeer in het open houden van deuren naar de Zin Van Het Leven in het algemeen. En die van de vier nieuwe zelfdoden in het bijzonder. Alle karakters zijn echt, en rond de verschillende intriges is de mening en diepgang van gesprekken prettig ingewikkeld. Maar niet drukkend. Misschien vereist het wel iets meer aandacht voor de ondertiteling tijdens het kijken. In de film wordt het leven gelijk gesteld aan moeite. Maar aan de film zie je dat niet af. Je maakt het gewoon mee. Op minstens vier verschillende manieren. Allemaal in Rome, wat de kans groter maakt dat de nieuwe zelfdoden van elkaars bestaan weten. Via familie of vrienden of zo. Ook dat is in het scenario meegenomen. De inventieve muziekkeuze werkt prima. Terwijl locaties, licht, camerawerk, dialoog, acteerprestaties, geluid en montage zorgen voor een inspirerende beleving van deze bijzonder fraaie film.
Mijn waardering XXXX uit 5 8 uit 10

06-08-23 FHB JUNIPER
Een ultra strak gedramatiseerd egodocument van een Nieuw Zeelandse scenarioschrijver-regisseur. Aan de hand van zijn belevenissen met zijn grootmoeder. In een periode dat het met hemzelf, nog in de puberleeftijd, helemaal niet zo goed ging. En dat alles in Nieuw Zeeland, de eilandengroep in het zuiden van de Stille Oceaan, die in de loop van de afgelopen 200 jaar bevolkt raakte met Europeanen uit diverse landen. En uitgegroeid tot een constitutionele monarchie met conservatieve signatuur. Met inmiddels King Charles III als staatshoofd. Het tijdsverschil met Europa is een halve dag in de winter, tien uur in de zomer. De seizoenen zijn andersom. Op dit moment is het er winter. Vergelijkbaar met de milde winters in West Europa. Het autoverkeer is links in plaats van rechts, en de volkse mentaliteit is eerder rechts dan links. In het scenario is een trits thema’s verwerkt: puberale depressie, pensionado-depressie, afscheid en sterven. Scenes lijken op zichzelf te staan, zonder veel betrekking met wat er nog meer speelt. Wel ontspint zich een verhaal rond Sam, zijn grootmoeder Ruth, zijn afwezige vader Robert, en Sarah, de vaste verpleegster van Ruth. Die niet van pan is om tijdens haar vakantie in Nieuw Zeeland ook maar een enkele gewoonte uit haar zwaar alcoholische leefwijze aan te passen. Terwijl Sam als puber de twijfels aan zijn levensperspectief in Nieuw Zeeland overschreeuwt. Maar het karakter van Ruth draagt het hele scenario en wordt weergaloos vertolkt. In een platte montage van het verder kale scenario spelen een paar intriges. Vanuit opstandigheid. Niet altijd even overtuigend toewerkend naar een slot in berusting. In een sfeer van stekeligheid waar de titel van de film naar verwijst: Juniper is een familie van naaldbomen en vaak stekelige struiken. Waaronder de jeneverbes. Als gif en als medicijn. Nauwelijks toeval.
Mijn waardering XXXX uit 5 7,6 uit 10

1-08-23 FHB sneak L'ULTIMA NOTTE DI AMORE
Zéér Italiaanse film over een oorlog tussen de maffia in Milaan en een Chinese misdaadorganisatie die daar voet aan de grond wil krijgen. Uiteraard ook gebruik makend van het politie personeel dat wil ‘bijverdienen’. Het uiterst inventief scenario begint met de voorbereiding van een surpriseparty. Het wachten is op Franco Amore, een rechercheur die op het punt staat om na vijfendertig jaar de politie te verlaten. Zonder noemenswaardige incidenten. Om te beginnen aan zijn pensioen. Zijn vrouw Viviana geeft familieleden, vrienden en collega’s de opdracht zich in het appartement te verstoppen. Zodat hun aanwezigheid voor Franco een verassing zal zijn. Dat is het ook, maar vanwege iets héél anders. Via een slimme reeks flashbacks wordt een doortrapt plan blootgelegd. Daar is Franco onder dwang van meedogenloze Chinese misdadigers in betrokken geraakt. Het plan mislukt op zijn allerlaatste werkdag nog eens jammerlijk. Twee doden. Een ervan is zijn collega van wie de zoon op het feestje aanwezig is. In een reeks spannende actiescenes worden de relaties tussen enerzijds zijn collega’s maar ook die van zijn Chinese bedreigers duidelijk. De laatsten met moordlustige bedoelingen. Als Franco voor zijn feestje thuiskomt is de schietpartij in een tunnel al achter de rug. Maar als enige weet hij wie, waar en hoe het in het in Chinese plan in elkaar zit. Met een paar familieleden en collega’s die thuis ook op zijn afscheidsfeestje aanwezig zijn. Een uitstekende rol van Franco, die in alle hectiek bescheiden blijft. Maar wel veel slimmer is dan zijn corrupte collega’s. En die domme Chinezen die tussen alle bedrijven door achter hem aan blijven zitten. Die worden door Viviane afgeleid. Een hecht plot, in alle opzichten vaardig verfilmd. En dat bijna ieder moment spannend blijft. Tot een brijante slotscene, die alsnog twijfel kan oproepen.
Mijn waardering XXXX uit 5 8 uit 10

25-07-23 FHB sneak IL SOL DELL’AVVENIRE
Start met een briljante scene waarin de titel van de film levensgroot door (communistische?) activisten op de hoge muren langs de Tiber in Rome wordt gekalkt. Gevolgd door de viering in een ander district van Rome. Ter gelegenheid van het feit dat het district (met een communistische burgermeester) op het dan gloednieuwe elektriciteitsnet wordt aangesloten. Dit is het najaar van 1956. De eerste beelden van een film die nog in de maak is. Onder regie van een veteraan in het vak, in de zeventig. En met een reputatie dat hij nogal wat autofictie in zijn films verwerkt. Verfabelde vertellingen rond zijn eigen persoon. De film die hij aan het maken is grijpt terug naar de inval door de toenmalige Sovjet Unie van Hongarije. Beelden en opnamen voor een film in een filmraamvertelling maken het scenario er niet bepaald helder op. Het omvattende kader, ook in filmvorm concentreert zich op de regisseur, zijn gedateerde denk- en werkwijze op de filmset, en de opnamen die al gemaakt zijn van het Russisch circus dat op bezoek is. Maar ook op de slechte relatie met zijn echtgenote annex raadsvrouw. En ook nog eens de staking van het Russisch circus in solidariteit met het Hongaarse volk in opstand. Gesteund door de plaatselijke afdeling van de communistische partij. Voeg daarbij de belachelijke eisen die streamingdiensten stellen om de film af te kunnen maken. En het protest loopt het uit op een demonstratie tegen de communistische partijtop. In die demonstratie zijn een hoop acteurs en actrices herkenbaar uit eerdere films van de regisseur. De film eindigt in mild sarcasme rond de leukste communistische propaganda de die ik ooit heb gezien. De waarschijnlijk onvoorziene verwijzing naar de huidige stakingen in de Amerikaanse filmindustrie maakt dit toeval in de film nog leuker.
Mijn waardering XXXX uit 5 7,8 uit 10

04-07-23 FHB sneak FÆDRE & MØDRE
Over Deense ouders, hun kinderen, opvoeding en onderwijs. Hannah is twaalf en wordt door haar ouders meegenomen naar een introductiebijeenkomst op de school die het meest voor haar geschikt zou zijn. Met ervring op drie verschillende (basis?)scholen houdt ze zich als de beginnende puber naar haar ouders stil. Onzekerheid en ongemak straalt van haar gezicht als moeder Piv en vader Ulrik zich als nieuweling voorstellen in een oudergroep van de school. Het is een rommelige bijeenkomst omdat veel ouders het woord willen voeren over de kwaliteit van het onderwijs, de veelheid aan creatieve activiteiten en natuurlijk het jaarlijkse zomerkamp. Bijna alle ouders zijn gemotiveerd om hun diensten aan te bieden. Maar er zijn ook twijfels over paragraaf 20 van een nieuwe Deense onderwijswet waarin zaken als inclusiviteit en LHBTI+ meer aandacht zouden moeten krijgen. In een paar uitspraken wordt Hannah door haar ouders natuurlijk als hoogbegaafd en zeer sociaal aangemerkt. Tegelijkertijd leren we andere ouders en de staf ook een beetje kennen. De dialogen zijn net zo scherp als karikaturaal. Ietwat geforceerd wordt familiaire kameraadschappelijkheid tot norm verheven. Ouders kunnen op hun eigen manier bijdragen aan een goede sfeer en beleving. Alles voor en van de kinderen, natuurlijk. Terwijl Hannah nog maar nauwelijks met medeleerlingen is omgegaan komt ze met haar ouders als eerste aan op het zomerkamp. Vanaf dat moment staan in het scenario de ouders centraal. De wijze van verfilming blijft laveren tussen platte humor en plaatsvervangend ongemak. Het laatste natuurlijk voor iedereen die er niet direct bij betrokken is. Net zoals het publiek in de zaal. Deense doelbewuste overcompensatie van ouders mengt zich met het gênante gebrek aan invoelingsvermogen voor hun kinderen. Lollig ongemak in beschamende situaties. Of andersom? Rare lui, die Denen…
Mijn waardering XXX uit 5 5,6 uit 10

11-07-23 FHB sneak LE PARADIS
Wat cynische titel voor een film die zich afspeelt een Waalse jeugdgevangenis. Voor jongens die zijn veroordeeld door een strafrechter. Ze worden binnen het Belgisch rechtssysteem begeleid naar maatschappelijke re-integratie, zoals dat heet. Met iedere jongen hebben professionele krachten de beste bedoelingen. Joe, nog geen achttien zit in de laatste weken van zijn opgelegde straf. Zo goed en ze kwaad als hij kan werkt hij aan zijn brief voor de rechter. Daarmee wordt zijn vooruitgang in geestelijke gesteldheid mede beoordeeld. Maar dan komt William als nieuweling de gevangenis binnen. Ook met het nodige op zijn kerfstok. In een bijna woordeloos, dagenlang proces van aantrekking en afstoten komt het plotseling tot lichamelijk contact. Dat moet voor iedereen geheim blijven. Anders gaat Joe’s invrijheidsstelling zeker niet door. Dus beginnen Joe en William zich steeds meer terug te trekken. En dat valt op en wordt er in de groep voorzichtig geroddeld. In een niet al te inventief scenario wordt de kortstondige liefdesaffaire belicht. Behalve de seks blijft de verdere aard van die relatie duister. Nauwelijks onderling dialoog in een wisselende tempo van de scenes. Soms kort, krachtig maar ook ingehouden, de andere keer een minuten durende instelling rond de groep. Weergegeven in gedegen camerawerk. Scenes die er voor de beginnende liefdesrelatie nauwelijks toe doen Ongemakkelijke gemonteerd naar het slot. De verwarring rond het plotseling gedwongen afscheid de film voegt er dan ook geen enkele meerwaarde aan toe. Wat je doet beseffen dat voor het filmisch weergeven van nieuwe en diepmenselijke emoties toch meer nodig is. Nu kijk je naar iets dat weliswaar nieuw aanvoelt. Maar wat je ermee zou kunnen of zou moeten blijft in de achtergrond. Met het gedegen camerawerk en acteren wordt daarmee een centraal thema van de film alsnog versluierd.
Mijn waardering XXX uit 5 - 5,6 uit 10

18-07-23 FHB sneak SMALL, SLOW BUT STEADY
Zeer fraaie, verstilde film gebaseerd op een op een Japanse autobiografie van Keiko Ogasawara. Verstild, want zij was ondanks haar beperking -ze was doof geboren- de eerste Japanse vrouwelijke profbokser. Vanzelfsprekend is beperking de hele film belangrijk. Via een even geloofwaardige als indrukwekkende hoofdrol. Voor haar baantje als schoonmaakster in een hotel kan Keiko zich met gebarentaal redden. Zonder dat ze een woord spreekt weet die rol uit te drukken hoe gedrevenheid om te boksen gebruikt wordt om haar beperking te ontstijgen. Onder bezielende leiding van haar trainer/coach en in de allereerste -en dus oudste boksschool van Tokyo. In de eerste tien jaar van deze eeuw was dat een sleetse boel van een eigenaar die tegen de gevolgen van een niet aangeboren hersenletsel aan het lopen is. Maar wel meeleeft met het eerste en tweede succes van Keiko. Terwijl Keiko’s moeder haar twijfels over boksen maar moeilijk opzij kan zetten. In Het scenario is even subtiel als indrukwekkend. De verfilming net zo. Beelden, kadrering, beweging en montage concentreren zich op de gemankeerde beleving van Keiko. En op de mensen om haar heen. Dat alle opnamen werden gemaakt op analoge 16mm film mag inmiddels uitzonderlijk worden genoemd. Maar met digitaal opwaarderen en digitale montagetechnieken werd de film uiterst inventief in elkaar gezet. Voorzien van geluid voor dialoog en effecten. Met een even spontaan als soms voorspelbaar tempo. Wat ruimte laat om vanuit het verstilde hoofd van Keiko dingen soms wel, maar soms ook niet mee te beleven. Terwijl je het toch voor je ogen ziet gebeuren. Een film over boksen als karakterstudie van een persoon is niet nieuw. Maar deze boksfilm is ook een karakterstudie van film. Rond het heel eigen karakter van de hoofdpersoon.
Mijn waardering XXXX uit 5 - 8 uit 10

20-07-23 EYE prem. flmprj OPPENHEIMER
Onwaarschijnlijk fraaie, knappe en belangrijke film over het ontstaan van de atoombom. Bij de allereerste atoomontploffing in 1945 werd nog niet volledig uitgesloten dat de atmosfeer van de hele aarde zou meedoen aan de nucleaire kettingreactie die werd veroorzaakt. Niet het natuurkundig concept, maar de ontwikkeling ervan tot een kernwapen werd geleid door J.Robert Oppenheimer. In een speciaal daarvoor gebouwde en ultrageheime militaire basis, diep in Nieuw Mexico. Met op het hoogtepunt zo’n honderdduizend man personeel. Wetenschappers, technici, architecten, bouwers, dokters, juristen en kantoorpersoneel, veelal militairen. Voor kantoren, laboratoriumruimtes, vervoer, woningen, water, stroom, voedselvoorziening, afvalverwerking, veiligheid, interne communicatie, verslaglegging en toezicht op de geheimhouding. In de film zijn nagespeelde verhoren het uitgangspunt. Verhoren die een paar jaar na de succesvolle ‘Manhattan’ operatie werden gehouden. Over de loyaliteit van Oppenheimer aan het nieuwe politieke regime. Dat had zich meteen na de atoombommen op Hiroshima en Nagasaki gericht op verdere nucleaire wapenproductie. In de voorbereiding van de eerste test begon Oppenheimer zich de ultieme waanzin van atoomoorlog te realiseren. Wat dat voor de wereld kon betekenen. Via die ondervragingen maken we kennis met Oppenheimer als even briljant en ingewikkeld persoon. Tijdens de gebeurtenissen in zijn leven die leidden tot de benoeming tot leider van het Manhattan project. En tijdens de ontwikkeling van ‘de bom’. In een nagenoeg chronologische reeks van bijna perfect gefilmde scenes. Bij elkaar drie uur. Met personen die er direct of indirect bij betrokken waren. Waar in een sfeer van optimistische voortvarendheid en militaire precisie de oplossingen werden bedacht. Met de atoombom als resultaat voor de mensheid. Later, In de verhoren werd dat dat politiek en persoonlijk opportunisme. Dit alles is voorzien van angstwekkende flitsen uit knap nagemaakte ontploffingsscenes. Zeker in Eye spoorde dat extra bange verbeelding aan. Wat zeker ook de bedoeling was.
Mijn waardering XXXXX uit 5 9 uit 10

27-06-23 FHB sneak SISI & ICH
Ongetwijfeld een zeer vrije interpretatie van feiten zoals die meer dan een eeuw geleden werden opgetekend door Irma gravin Sztáray. De laatste hofdame van keizerin Elisabeth van Oostenrijk, koningin van Hongarije. Deze vrouw zou onder de naam Sisi een mythische status krijgen. Deels tijdens haar leven, later veel meer via een reeks films die erover werden gemaakt. Dit is er een van, even bijzonder als indrukwekkend. Het zijn de laatste jaren van haar leven, waarin ze van haar echtgenoot, keizer Franz Joseph en haar drie kinderen afstand heeft genomen. Om onder alle verplichtingen en persoonlijke depressies uit te komen. Een saai huwelijk na het verlies van een eerste kind en daarna verwaarloosd moederschap. Het moest ten volle gecompenseerd kunnen worden. Daarvoor moest ze van zichzelf ook altijd ‘aan’ staan. En schaamteloos egoïstisch keuzes te maken. In de grenzeloze decadentie die op alle gebied in de late jaren 1800 opgang maakte. Van de officiële hofhouding werd de schijn opgehouden maar voor haar reizen, liefde en luxe bestonden geen grenzen. Ze leefde uitsluitend voor en met haar lichaam. Dat altijd ‘aan’ moest staan. Voor drugs, seks en genot. Met meerdere mannen en vrouwen. Met haar hofdame Irma had ze jarenlang een knipperlichtrelatie. Die was wederzijds en intiem, maar vanuit Sisi met de ondubbelzinnige bedoeling om alles te laten ophouden. Altijd uit. Het indrukwekkende scenario is in alle weelde van die tijd verfilmd. In het begin wordt met de muziekkeuze de tijdgeest honderd jaar naar voren geschoven. Popmuziek uit het begin van deze eeuw. Niet altijd herkenbaar maar verbazingwekkend genoeg ook geen anachronisme. Dialogen zijn strak en effectief, aankleding fotografie en camerawerk is weergaloos en in de vele situaties zijn de rollen overtuigend. Een net iets te lange maar toch even fraaie als boeiende film.
Mijn waardering XXXX uit 5 - 8,7 uit 10
https://www.imdb.com/title/tt14040054/?ref_=nv_sr_srsg_0_tt_8_nm_0_q_sisi%2520%2526%2520ich

20-06-23-FHB sneak LA REGAZZA DEL FUTURO
Beklemmend portret van de institutionele vrouwonvriendelijkheid zoals die op het Italiaanse eiland Sicilië heerste in de zestiger jaren van de vorige eeuw. Ultra katholieke onderdrukking, verkleed in allerlei rituelen die mede door eerzame gelovigen in stand werden gehouden. Lia is zestien en werkt graag met haar vader op het land. Haar eerste belangstelling voor jongens loopt uit op een brute verkrachting door de zoon van de burgemeester, Lorenzo. Die heeft toch een oogje op haar en wil met haar wil trouwen. Maar ze weigert een ‘herstelhuwelijk’ waarin alle opgelopen schande en afgedwongen zwijgen voorgoed wordt weggemoffeld. Haar vader steunt zijn dochter die hij wil beschermen voor Lorenzo en zijn lompe, hooghartige familie. Het akkefietje met de burgemeester jaren geldeden werd ook niet netjes opgelost. Dus zijn de motieven van Lorenzo niet zuiver. Lia’s moeder krijgt bezoek van de priester die haar een schuldbesef aanpraat. Dat roept problemen op in het gezin, maar Lia houdt voet bij stuk. Ook als een advocaat zijn diensten aanbiedt. Maar Lia heeft een vriend die het klappen van de zweep kent en die haar helpt haar in de gerechtelijke procedures. Want het herstelhuwelijk wordt alsnog afgedwongen. Een proces dat twintig jaar zal duren. Delen ervan worden in beeld worden gebracht. Stuitende procedurele overwegingen komen daarmee als een wolk hypocrisie de bioscoopzaal in. Terwijl de regelrechte maffiapraktijken waarmee Lia’s vader door Lorenzo en zijn vriendjes onder druk wordt gezet ook niets aan duidelijkheid overlaten. Een relatief compact maar afgewogen scenario werd degelijk verfilmd. Heel bewust zonder nadruk op emoties. Prima karakters, heldere scenes, degelijk camerawerk, soms sturende muziek. De complexiteit van Italiaanse gerechtelijke procedures demonstreert ook nog eens hoe vrouwonvriendelijkheid misbruikt kan worden. Waarom heet deze film in veel landen trouwens ‘PRIMADONNA’? In plaats van ‘het toekomstmeisje’.
Mijn waardering XXX uit 5 - 7,5 uit 10
https://www.imdb.com/title/tt18295000

15-06-23 FHB kl.zaal BLUE JEAN
In de ‘gewoontewetgeving’ (common law, zonder grondwet) van het Verenigd Koninkrijk hoorden alle wetten rond ‘seksuele misdrijven’ bij het strafrecht. Met name anale seks werd met zware gevangenisstraffen bestreden. Dat het bestond, wist iedereen. Het bleef dan ook even ondergronds als onbesproken. Pas In 1967 werd het met een leeftijdsgrens van 21 en wederzijdse toestemming niet meer als misdadig aangemerkt. Echt veel veranderde dat niet. Begin jaren tachtig van de vorige eeuw werd er een wetsvoorstel voorbereid dat het bespreken van ‘afwijkende seksuele voorkeuren’ op scholen strafbaar maakte. Als aangenomen wet maakte sectie 28 seksuele opvoeding over alles buiten een huwelijk zo goed als onmogelijk. In die jaren speelt deze film. Alles ademt jaren tachtig: Het scenario, de karakters, de kleding de huizen en gebouwen met hun interieurs, het camerawerk, fotografie, en kleurstelling. Tot en met het beeldformaat waarop de film digitaal te zien is. Als verwijzing naar het analoge 16mm filmformaat. De digitale beeldkwaliteit is inmiddels wel stukken beter als toen. in Een oerdegelijk scenario, een prima cast met een fraaie hoofdrol van vrouwelijke gymdocent Jean. En twee middelbare school leerlingen Viv en Lois als even brutale als onzekere jonge vrouwen in een kleinsteedse omgeving. De onderliggende herkenning (als lesbisch) met bijkomende twijfel is in veel ontmoetingen overtuigend. Net zoals de benauwdheid in het ideologisch tijdsbeeld via bijrollen. Thuis, op school, op straat en in de pub waar ze elkaar en anderen ontmoeten. Vooral in toon zijn conversaties soms onbeheerst direct. En toch serieus, ingegeven door alle twijfel en onzekerheid die de jongeren in deze levensfase meemaken. In enkele situaties met onnodige nadruk neergezet. Wat het tijdsbeeld met toekomstvisie uit de jaren ’80 er met de kennis van nu zeker niet vrolijker op maakt. In deze verder innemende film.
Mijn waardering XXX uit 5 - 6,3 uit 10
https://www.imdb.com/title/tt8649344

13-06-23 FHB sneak THE ETERNAL DAUGHTER
Psychologische thriller rond een dochter filmmaker en haar moeder. Een begin in spookachtige sfeer, aangezet met alle mogelijkheden die film daarvoor biedt. Het hotel waar bijna alles zich afspeelt is een perfect gerestaureerd landhuis in Wales. In de tijd dat het tot een ruïne aan het vervallen was kwam Rosalind hier regelmatig op familiebezoek. Dochter Julie heeft dat niet meegemaakt, maar wil aan een scenario beginnen over haar moeder. Over wie ze bitter weinig weet en haar daarom heeft meegevraagd. Zijn ze de enige gasten in een even gigantisch als luxueus hotel met prachtige kamers? Maar wel eigentijdse (2022) en daarom veel soberder ontvangst. En een bediening die bijna onzichtbaar aan alle wensen van hotelgasten kan voldoen. Zoals het serveren van exquise maaltijden in het fraaie restaurant met uitzicht op de levensgrote tuin met oprijlaan en vijver, het doorgeven van boodschappen en roomservice voor het ontbijt. Zelfs Louis, de hond van Rosalind is mee en kan verzorgd worden. Behalve het uitlaten, dat wordt overgelaten aan de gasten. In dit geval meestal dochter Julie. In hun onderling bijna formele relatie op z’n Brits laat Rosalind weinig los over de achtergrond van haar herinneringen. De logeerpartijen zijn immers meer dan zeventig jaar geleden. Voor Julie blijft het moeilijk om aan de verhouding met haar moeder iets te veranderen. Terwijl ze dat graag zou willen. Zeker hier. Zelf is ze geen moeder. Iets wat tussen hen in blijft staan. Zoals alle conversaties even oppervlakkig als afstandelijk blijven. En beide karakters elkaar steeds meer in weg gaan zitten. Beide rollen worden weergaloos gespeeld. Julie komt nauwelijks aan haar filmplan toe. Totdat het slot van de film laat doorschemeren dat het misschien toch de film is die je aan het bekijken bent. Prachtige, indrukwekkende filmpsychologie.
Mijn waardering XXXX uit 5 - 8 uit 10

8-06-23 FHB kl.zaal PACIFICTION
Bij het zien van de titel in de bioscoop zag ik dat ik die tot op dat moment verkeerd had gelezen als PACIFICATION. Uit het Frans zou ‘vredemakerij’ een Nederlandse vertaling kunnen zijn, maar dat was het dus niet. Deze film duurt bijna drie uur en speelt op Frans Polynesië. Een overzees gebiedsdeel dat bestaat uit meer dan honderd eilandjes midden in de stille oceaan. De pacific. Tussen Nieuw Zeeland en Mexico op het Zuid Amerikaanse continent. Sinds 1946 wordt het hele gebied met zeer Franse hand bestuurd via een hoge commissaris vanuit het eiland Tahiti. Tot begin 1996 werden twee onbewoonde atollen gebruikt voor het testen van atoombommen. Met in totaal 142 nucleaire explosies werd een blijvend stralingseffect veroorzaakt. In Pacifiction moet de hoge commissaris de bewoners van de diverse eilanden overtuigen dat het hardnekkig gerucht over nieuwe kermproeven op een misverstand berust. Het is nepnieuws, en waar het vandaan wordt in de film nauwelijks onderzocht, laat staan opgehelderd. De experimentele werkwijze die de maker hanteerde om tot deze film te komen is zeker niet nieuw. Precies hetzelfde gebeurde al in de jaren zestig van de vorige eeuw. Op analoge film, met een enkele camera en een beperkte hoeveelheid film. Maar wel met meerdere karakters. In geïmproviseerde rollen voor scenes met sluimerende maar herkenbare onderliggende thema’s. In de bioscoop met een lengte onder de 100 minuten. In Pacifiction niets van dat alles. Met twee, soms drie camera’s werden geïmproviseerde dialogen en andere scenes opgenomen. Rond obscure thema’s waarvan de feitelijke inhoud verborgen blijft. In een nagenoeg standaard cameravoering en montage. Karakterloze rollen, wankele acteerprestaties en veel minder spectaculaire locaties dan je in Polynesië zou verwachten. De pretenties van deze film walmden mij een goed deel van 2uur en 45 minuten schaamteloos tegemoet.
Mijn waardering X uit 5 - 2 uit 10