Reacties

23-01-24-FHB sneak FERRARI
Het moet een hele toer geweest zijn om deze film van de grond te krijgen. Een succesvolle biografie over Enzo Ferrari. Gebruikt voor diverse documentaires. Zoon van de oprichter van de autofabriek in 1939. Zes jaar eerder gestopt als coureur voor andere automerken. In een tijd dat vooruitgang in de jonge auto-industrie werd bepaald door snelheid. Waarbij veiligheid nauwelijks een rol speelde. Autocoureurs reden op eigen risico. Het besturen van een auto gold als avontuur en de overstelpende vraag naar nieuwe auto’s van nieuwe merken begon te stagneren. Voor deze film moesten na de COVID-beperkingen van 2022 veel extra hordes worden genomen. Amerikaanse scenarioschrijvers en acteurs waren in staking tegen de grote studio’s en blokkeerden het ontwikkelen en maken van nieuwe films. Inclusief alle publiciteit er omheen. Alleen onafhankelijke producenten konden na veel gedoe een vrijstelling krijgen van machtige vakbonden. In deze verdrukking kreeg een internationaal team rond een gerenommeerde Amerikaanse regisseur dat voor elkaar. Een al lang bestaand scenario werd door een gelauwerde Britse scenarist afgestoft en klaar gemaakt voor opnamen in Italië. Vanuit cast en crew was de belangstelling groot. Van de maar liefst 53 namen in de credits voor producer zijn tientallen medewerkers die met hun professionaliteit en salaris aan de film bijdroegen. Daaronder veel bekende namen. Het werd een solide film rond een privé intrige in de Ferrari familie tijdens de jaren vijftig van de vorige eeuw. Uitgewerkt in wat toneelmatige scenes en ingekleurd met beelden over het automerk Ferrari in wording. Door heel Italië in competitie met concurrerende fabrikanten. Met tegenvallers en problemen in races, over techniek, organisatie en bedrijfsvoering. Razend spannend gemonteerde opnamen en geluid van autoraces op opvallend digitaal opgepoetste wegen. Wel jammer dat het markante privé Italiaans per scene wat blijft schuren met het fabrieks-Engels over auto’s.

16-01-24 FHB sneak LOS COLONOS
Als het beeld in deze film met opzet deze ‘retro-look’ kreeg heeft dat de beeldkwaliteit in de digitale bioscoop in de weg gezeten. Los van het gekozen klassieke kader, enkele Spaans- en Engelstalige tussentitels (in zeer contrasterende kleur!) met nauwelijks mis te verstane citaten als leuze. Maar dan zien beelden van het imposant wijds natuurlandschap er ineens uit als analoog 16mm film als bronmateriaal vergroot naar 35mm bioscoopformaat. Ook alweer bijna een halve eeuw geleden. Met digitaal kan dat. LOS COLONES werd voorbeeldig opgenomen en even doordacht als subtiel verfilmd. Het scenario schetst de situatie van Vuurland aan het allereerste begin van de vorige eeuw. De eilanden-archipel in het uiterste zuiden van Zuid Amerika. Het grootste gedeelte Chileens. De rest Argentijns. In het begin van de vorige eeuw is de Spaanse avonturier annex succesvolle zakenman José Menéndez al een paar jaar actief als schapenhouder op Vuurland. Hij neem de Schotse kapitein Alexander Maclennan aan voor een geheime opdracht. Die ervoor moet zorgen dat de mega-ondernemng “Primera Argentina" van Menéndez geen last meer heeft van de inheemse bevolking. Op het ruige, onherbergzame eiland worden teveel van zijn schapen geroofd. Voor eigen consumptie. Er worden er groepjes kolonialen gerekruteerd en bewapend. ‘Eervaren’ avonturiers uit Noord Amerika en andere landen. Maar uit de inheemse bevolking wordt ook Segundo gekozen. Volstrekt schaamteloos laat de film zien hoe koloniseren zich vertaalt: superioriteit, eigenbelang, onverschilligheid en moordzucht. Geen spoor van welke menselijke empathie voor wie of wat dan ook. Doet Segundo er wijselijk het zwijgen toe? Of is het dezelfde onverschilligheid? Of is het zijn doen alsof tijdens de schietpartijen? Apathie of angst? Zeven jaar daarna levert een even inventieve als confronterende verwijzing naar filmmaken het bewijs dat wat er allemaal is gebeurd nog steeds geen fictie is. Zonder overbodige retro-look minstens zo schrikbarend.

22-01-24 FHB OPPENHEIMER bij de vierde keer niets ingeboet aan mjn waardering.
20-07-23 EYE prem. flmprj OPPENHEIMER
Onwaarschijnlijk fraaie, knappe en belangrijke film over het ontstaan van de atoombom. Bij de allereerste atoomontploffing in 1945 werd nog niet volledig uitgesloten dat de atmosfeer van de hele aarde zou meedoen aan de nucleaire kettingreactie die werd veroorzaakt. Niet het natuurkundig concept, maar de ontwikkeling ervan tot een kernwapen werd geleid door J.Robert Oppenheimer. In een speciaal daarvoor gebouwde en ultrageheime militaire basis, diep in Nieuw Mexico. Met op het hoogtepunt zo’n 6000 man personeel. Wetenschappers, technici, architecten, bouwers, dokters, juristen en kantoorpersoneel, veelal militairen. Voor kantoren, laboratoriumruimtes, vervoer, woningen, water, stroom, voedselvoorziening, afvalverwerking, veiligheid, interne communicatie, verslaglegging en toezicht op de geheimhouding. In de film zijn nagespeelde verhoren het uitgangspunt. Verhoren die een paar jaar na de succesvolle ‘Manhattan’ operatie werden gehouden. Over de loyaliteit van Oppenheimer aan het nieuwe politieke regime. Dat had zich meteen na de atoombommen op Hiroshima en Nagasaki gestort op verdere nucleaire wapenproductie. In de voorbereiding van de eerste test begon Oppenheimer zich de ultieme waanzin daarvan te realiseren. Wat dat voor de wereld kon betekenen. Via die ondervragingen maken we kennis met Oppenheimer als even briljant en ingewikkeld persoon. Tijdens de gebeurtenissen in zijn leven die leidden tot de benoeming tot leider van het Manhattan project. En tijdens de ontwikkeling van ‘de bom’. In een nagenoeg chronologische reeks van bijna perfect gefilmde scenes. Bij elkaar drie uur. Met personen die er direct of indirect bij betrokken waren. Waar in een sfeer van optimistische voortvarendheid en militaire precisie de oplossingen werden bedacht. Met de atoombom als resultaat voor de mensheid. Later, In de verhoren werd dat politiek en persoonlijk opportunisme. Dit alles is voorzien van angstwekkende flitsen uit knap nagemaakte ontploffingsscenes. En het zet op het eind de domme hypocrisie van nog dommere politici in een even angstwekkend daglicht.
Mijn waardering XXXXX uit 5 9 uit 10

09-01-24 FHB sneak ALL OF US STRANGERS
Het scenario is een eigen versie van een Japanse novelle die in 1983 verscheen. Ondanks internationaal succes liepen pogingen om het te verfilmen op niets uit. In deze versie geen beginnende man-vrouw relatie, maar de eenzame zoektocht naar de ontluikende relatie tussen Adam en Harry. Beiden bewonen sinds kort een appartement van een gloednieuwe wolkenkrabber in een uithoek van de Londense agglomeratie. Trein en underground naar de stad doen er meer dan drie kwartier over. Voor zijn beroep werkt Adam aan scripts, scenario’s en toneel. Over zijn tekstverwerker kijkt hij vanaf de zesde verdieping uit over de betonnen jungle. Harry belt aan als stomdronken buurman van de bovenste verdieping. Hij heeft zin in een praatje. Nog aan de deur verklaart hij zichzelf als openlijk homoseksueel. En ook eenzaam, net zoals Adam, die niet gestoord wil worden. Desondanks ontstaat er een zekere toenadering die uitmondt in een expliciet lijfelijke scene. Nog geen seks. Adam reist kort daarna naar het Londense huis waar hij in de jaren tachtig van de vorige eeuw opgroeide. Een héél andere tijd, een héél ander treinstation en inmiddels wonen er andere mensen. Aan het huis zelf niet veel is veranderd. Hij belt aan en er wordt opengedaan. Vervolgens beleeft hij een reeks willekeurige herinneringen uit zijn jeugd. Zijn vroegste herinneringen aan (homo?)seksualiteit, ruzies met zijn ouders met aanpalende thema’s zoals opvoeden en familie. En de ontluikende relatie met Harry en zijn innemende empathie voor Adam’s onzekerheid. In een spel met tijd, personen, meningen en belevenissen wordt heen en weer terug gereisd. Fraai camerawerk, inventieve scènewisseling tijdens treinreizen. Een knap scenario, precieze dialogen uitstekende rollen voor alle karakters, overtuigend geacteerd. Met even sturende als bijna onopvallende muziek wordt iedere cliché rond homoseksualiteit zonder nadruk vermeden. Juist dat maakt het een indrukwekkende film.
Mijn waardering XXXX uit 5 - 8 uit 10

05-01-24 FHB filmclub 20.000 SPECIES OF BEES
Even innemend als knap filmdebuut rond gender en identiteit in een brede familie. Tijdens een zomervakantie in het Spaanse autonome deel van Baskenland begint de achtjarige Aitor zichzelf vragen te stellen over zijn identiteit. Zijn ouders in het aangrenzende Franse-Baskische arrondissement Bayonne zijn alle twee druk met ieder een eigen carrière als beeldend kunstenaar. De moeder geeft Aitor, zijn broertje en zijn zus veel vrijheid. Terwijl hun vader soms maanden achter elkaar op reis is voor het uitvoeren van een opdracht. Op deze vakantie begint Aitor zich eerder meisje te voelen dan jongen. Door grootouders, tantes en een oom worden zijn lange haren geaccepteerd, maar bijna door niemand als onzekerheid aangemerkt. Aitor is nog teveel kind en laat zich liever Cocó noemen.. Voor zijn moeder bestaat gender differentiatie nog niet.En helamaal niet in Spanje. Cocó zoekd zijn eigen weg met terughoudendheid. In een ontspannen maar allesbehalve zwaarmoedige sfeer worden verschillen duidelijk in de karakters van de verschillende personen waar Cocó mee te maken krijgt. Zonder nadruk blijft gender het hoofdthema in het scenario. Via Baskische tradities, verstikkend bijgeloof en CoCó’s nieuwsgierigheid naar leeftijdsgenoten. Verbeeld in een indrukwekkende hoofdrol en regie rond een achtjarige. In situaties rond Cocó met soms bijna tastbaar ongemak. Alleen zijn moeder is niet meteen afwijzend. Bij een oudtante die bijenhoudt valt zijn spanning weg. Daar komt hij graag. Omdat ze geheimpjes verklapt over de verschillen tussen bijenvolken, bijengedrag en bijensoorten. Daarvan bestaan er minstens twintigduizend zegt ze. Net zoals bij mensen? Maar in de rest van zijn uitgebreide familie blijft hij toch een buitenbeentje. Wat leidt tot een even fraai als veelzeggend open slot met als sleutelwoorden “Aitor!” en “Lucia!”

02-01-23 FHB sneak ONE LIFE
Op basis van een biografie uit 2014 over Nicholas Winton. Met als uitgagspunt de aktetas die hij decennialang in een bureaula liet verfstoffen. Met gegevens over een oorlogsverhaal dat weinig aandacht kreeg. In de negen maanden voor het feitelijke begin van de Tweede Wereldoorlog zette Nicholas Winton als jonge bankmedewerker treintransporten op touw. Voor kinderen waarvan maar al duidelijk was dat ze niet in Nazi Duitsland hoorden te blijven. Dat liep via de vestiging van een Britse bank in Praag. Waar hij contacten zocht die persoonsgegevens van kinderen konden verzamelen. Zodat hij reisvisa kon regelen. De coördinatie van het treintransport gebeurde dan vanuit Londen. Daar werden de kinderen -tot zeventien jaar- verdeeld over Britse gastgezinnen die bereid waren om ze in huis te nemen. Al dan niet tijdelijk. Aan het uitreiken van visa werden door de Britse overheid de nodige eisen gesteld. In de film kijkt de hoofdrol als oudere man nogal nurks terug op zijn oorlogsverleden. Uitmuntend gespeeld door een zeer ervaren Britse filmacteur. Het karakter verraadt steeds hoe hij zijn leven lang bescheidenheid koesterde. Maar ook geen ‘nee’ kon accepteren. “Als iets niet kan moet er een mogelijkheid gevonden worden”. De lof die het scenario toezwaait blijft papier en werd als Wikipedia-pagina verfilmd. Met flashbacks en zo. Spectaculair wordt het nergens. Op z’n best melodramatisch tijdens een gereconstrueerd BBC televisieprogramma in 1988. De plotselinge confrontatie met het resultaat van zijn inspanningen. Waarvan zijn Deense vrouw veel van de oorspronkelijke bewijsstukken van zolder viste. Als twintiger maakte Nicholas Winton de tweede Wereldoorlog mee. Pas decennia later kreeg zijn vluchtelingenwerk een bescheiden rol in de media. Hij overleefde zijn vrouw met 26 jaar en stierf in 2015, op de hoge leeftijd van 106. Deze film mag je een bescheiden filmmonumentje noemen

Intrigerende Japanse film over werkelijkheid, Door een zeer befaamd Japanse filmregisseur. Voor het eerst een niet door hemzelf geschreven script, maar van een ervaren Japanse scenarist. Het geheel opgedragen aan de beroemdste Japanse componist van filmmuziek die vorig jaar overleed. Uitgangspunt zijn schokkende beelden van een allesverwoestende brand van een hoog appartementengebouw. Vanuit een andere flat gadegeslagen door Saori en haar jonge tienerzoon Minato. Die houdt er vreemde ideeën op na. Over reïncarnatie bijvoorbeeld. Hoe gaat zijn overleden vader zich aan hem manifesteren? Als een slang, een spin, een varken? Op school wordt hij gepest met ‘pig brain’ en vraagt zich in alle ernst af of hij dan ook een varken zal zijn. Zijn jonge leraar Hori is in de vuurzee omgekomen. Volgens een gerucht in het bordeel dat in de torenflat was gevestigd. Via de rectrix van de school hoort Saori dat Minato agressief gedrag vertoont en meester Hori heeft geslagen. Vervolgens een reeks scenes die vóór de brand heeft plaatsgevonden. Daarin worden de karakters van Saori, Minato, en Hori in dezelfde situaties heel verschillend geduid. Misverstanden, misleiding, leugens, minachting en wreedheid buitelen over elkaar heen. Ook nog eens verwoven in liefdevolle aandacht, interesse, onschuld, en avontuurzucht. De sprongen in tijd, plaats of personen zijn soms verwarrend. Terwijl onbekendheid met Japanse cultuur en levensbeschouwing duiding via de ondertiteling alleen maar ingewikkelder maakt . De motieven lijken op een muziekmanier verbeeld. Akkoorden, straffe maatsoorten en intrigerende melodieën. Het avontuur dat Minato met een schoolvriendje aangaat krijgt extra spanning mee. Uiteindelijk kabbelt de film in een lijdzaam tempo door naar een moeilijk te verklaren einde. In meer dan twee uur verzandt de werkelijkheid rond de brand uit het begin in de brei van losse scenes die je al een paar keer hebt gezien.

Een esthetisch meesterwerk in film. Van een zeer ervaren Duitse regisseur die zoiets al eerder deed. Waarin scenario en verfilming in perfectie tot elkaar zijn gebracht. Met creatieve verbeelding rond een gewaagd thema. Net zo herkenbaar als moeilijk te definiëren. Dit keer over de dagelijkse levensvervulling van Hirayama in een hyper geïndustrialiseerde maatschappij. Die er naar streeft om op alle denkbare manieren te blijven produceren, te verkopen en te laten gebeuren. Met goederen, evenementen en diensten. En het liefst met zo min mogelijke menselijke interactie. Voor het in stand houden van de benodigde infrastructuur worden door diezelfde maatschappij nog strengere eisen gesteld. Maar héél anders gewaardeerd in status, beloning en bejegening. In een eenvoudige buitenwijk van Tokyo woont Hirayama één hoog in een appartement en leeft van vaste gewoonten: Opstaan, aankleden, naar buiten, met de auto naar zijn werk aan de overkant van de rivier. Hij is in de veertig en doet dit al jaren. Zijn werk is het schoonmaken van een aantal publieke wc’s die druk bezocht worden. Iedere wc ziet er anders uit en heeft een ander publiek dat hem anders behandelt. De WC-gebouwtjes worden met grote zorg in beeld gebracht. Hirayama’s dagen lijken op elkaar. Met muziek in de auto maakt hij ze toch een beetje verschillend. Ook met foto’s van bomen die hij maakt en verzamelt. En de boeken die hij thuis leest. Dit kale scenario krijgt veel filmische context mee: Via de secure beelden van fraaie locaties, karaktervolle bijrollen, gezichtsuitdrukkingen, en kleine observaties. De suggestief vormgegeven dromen, kleine ontmoetingen in soepele, spreektaal en -toon. Situaties die zich even spontaan als geloofwaardig voor lijken te doen. Een innemende hoofdrol wiens gedachten leesbaar zijn. In fraaie esthetiek en montage razend knap geconstrueerd tot een ontroerende film rond een veelomvattend thema. Indrukwekkend…

19-12-23 FHB sneak The Holdovers
Plichtmatige Amerikaanse en te lange kerstfilm die in net zo plichtmatig als feel-good kerstsfeer eindigt. Het begint met een Amerikaanse kostschool voor rijkeluispubers. Commercieel onderwijs, dat ook. In de opmaat naar de laatste dag van het trimester krijgt Angus Tully, een van de leerlingen het aan de stok met mr. Hunham, leraar klassieke talen. Die steekt zijn teleurstelling over zijn leerlingen maar ook zijn eruditie niet onder stoelen of banken. Het duurt even voordat je in de gaten hebt dat het scenario het jaar 1969 als uitgangspunt heeft genomen. Als de school leegloopt omdat iedereen thuis kerstmis gaar vieren, blijven er aanvankelijk een paar leerlingen over. Die kunnen thuis nog niet terecht. Angus krijgt het bijna zover dat hij naar huis gestuurd wordt, maar zal als straf samen met mr. Hunham op school moeten blijven. Om op verwarmingskosten te bezuinigen verhuizen ze naar een ziekenboeg. Vanuit de keuken worden ze in de eetkamer bediend door Mary Lamb, die zelf aan tafel aanschuift. Nu het aantal rollen fors is uitgedund, zijn het deze drie karakters die binnen het scenario en vanuit een eigen achtergrond in de fuik van de kerstgedachte moeten eindigen. In een reeks situaties die daaromheen zijn verzonnen wordt gaandeweg ook de onderlinge betrokkenheid iets groter. Het scenario eist daarvoor tijd, terwijl karakterekeningen dun blijven, visuele verwijzingen voorspelbaar, omringende humor te nadrukkelijk en dialogen in veel situaties niet geestig. Uiteindelijk wordt met wat filmische omhaal de achtergrond van drie persoonlijke belevingen uit de doeken gedaan. Drie achtereenvolgende belevingen die op kerstavond en oudjaar van 1969/1970 tot drie veelbetekenende besluiten zullen leiden. Voor het publiek in de zaal even herkenbaar als begrijpelijk en daarom bevredigend. Wat de waardering vast zal vergroten. Met commerciële verleidingstechnieken uit de vorige eeuw.
Mijn waardering: XX uit 5 - 4 uit 10

Midden in het meest geïndustrialiseerde hoekje van Nederland ligt een laatste plukje groen dat nog altijd wordt gebruikt voor akkerbouw. Door Gelach van Beinum, die zestig jaar geleden na het onverwacht overlijden van zijn vader de boerderij moest overnemen. Toen nog geen vijftien jaar. Boer heeft hij nooit willen worden. Hij noemt zich akkerbouwer die kan terugvallen op een weidse expertise. Op het juiste moment zaaien, eggen, wieden, bewateren en oogsten van verschillende gewassen. Gespecialiseerd in aardappelen. In zijn loods heeft hij er ook een handeltje bij. Groente en wat fruit. Inmiddels in de zeventig, reumatisch en krom. De vaste blik op zijn schoenen en de kostbare grond. Vanuit zijn woning heeft hij ieder jaar zijn handen vol aan het verbouwen van gewassen. Vaak met hulp uit de regio, want hij woont nog altijd alleen. Hulp via jongeren van verre familie en die van oude en nieuwe vrienden. Over de belangstelling van investeringsmaatschappijen zijn jarenlang en op alle niveaus processen gevoerd. Die akkerbouw moest dan weg. Dat werd ingeklemd in een geïndustrialiseerde omgeving van startbanen, hangars, autowegen, distributiecentra, benzinestations en fastfood-restaurants. Al die jaren heeft een even onverstoorbare als gelijkmatige Gerlach van Beinum stand gehouden. Tegenwoordig komen vrienden bijna dagelijks op bezoek. Om aangemoedigd door koffie in even korte als rake bewoordingen de toestand, de omgeving, de gewassen en wereld door te nemen. Deze film is een weergaloos afgewogen portret van Gerlach. Zijn akker en karakter. De beelden verzameld in vijf jaar. Zijn innemende persoonlijkheid draagt de hele film. In een even zorgvuldige als kalme montage van fraaie opnamen. Van de akker, het werk, in alle seizoenen en in alle omstandigheden. In 75 minuten maak je mee hoe het klimaat verandert, En hoe Gerlach dat ondergaat in relativerende wijsheden. Daaruit valt veel te leren. Voor iedereen.

Biografie van de vergeten componist Josef Myslivecek uit Praag die zijn geluk ging beproeven in Italië. Daar viel hij als man van Bohemen (de titel van de film) in de decadente boter van de rococo. De kunststroming die in het kielzog van de Franse koning Lodewijk XV de rest van het toenmalige Europese vasteland had aangestoken. In het midden van de 18e eeuw. Rococo werd vijftig jaar lang de tijd waarin het elitegeld over de plinten klotste. De eerste kerken en paleizen waarvan de buitenkant en vooral het interieur werden voorzien van zoveel mogelijk kunst. Even gekunsteld als herhalend en protserig doet het veel mensen nog altijd pijn aan de ogen. Over smaak valt niet te twisten, en al helemaal niet over muziek. Maar van de onnoemelijk hoeveelheid werken die Josef Myslivecek op papier naliet zijn er maar heel weinig stukken die nog wel eens worden uitgevoerd of die werden opgenomen. Met de werken van Mozart die hij gekend heeft is dat natuurlijk anders. Iedere biografie over een componist zoekt de balans tussen het biografische en de muziek. Zeker voor film is dat essistentieel. Zelfs als de muziek niet je smaak is moet die toch te vinden zijn. Maar met rococo muziek is dat moeilijk. Korte fragmenten uit honderden werken, met veel virtuoos damesgezang. Coloratuur klinkt nog even gekunsteld als herhalend en protserig. Dat doet bij veel mensen nog altijd pijn aan de oren. Mij ook. De film koppelt muziek-ijver aan een muziekindustrie die aan het ontstaan is. Myslivecek wordt dan ook de best betaalde componist/dirigent van zijn tijd. Met een decadente levensstijl, bewonderd en bemind door gravinnen, sopranen en zakelijke dames. In een gekunsteld, herhalend en protserig rococo scenario met te grote nadruk op aankleding en kostuums. Met muziek die alleen vergetelheid kan inluiden.

Een megaproject rond een Amerikaanse giga-persoonlijkheid. Aanvankelijk als uitdaging voor een zeer prominente Amerikaanse studio met inbreng van de allerbekendste Amerikaanse regisseurs. Geland bij de meest prominente Amerikaanse internetdienst annex productiehuis. Geregisseerd door een Amerikaanse acteur die ook aan het scenario schreef en de hoofdrol voor zijn rekening nam. Het resultaat: een alleszins indrukwekkende film over Leonard Bernstein. De even charismatische als muzikale dirigent, componist en muziek-pedagoog die in New York bijna per toeval als dirigent werd ontdekt. Vanaf dat moment maakt hij zijn allerbeste muzikale Amerikaanse dromen waar. In alle opzichten. Tot aan zijn overlijden op twee en tachtig jarige leeftijd. Alleen zijn huwelijk met Felicia María Cohn Montealegre werd steeds ingewikkelder. Hij was joods, nauwelijks belijdend, zij was katholiek opgevoed en net zo min belijdend. Voor ze trouwden had zij het al een keer uitgemaakt. Hun huwelijk in 1951 ging gepaard met stringente afspraken waarover voorgoed gezwegen moest worden. Dat duurde bijna dertig jaar. Felicia als moeder van zijn drie kinderen overleed op haar zes en vijftigste aan kanker. Met de nodige bombast portretteert de film de toch wat brokkelige muzikale carrière van de algemeen vereerde echtgenoot. Inclusief zijn professionele nieuwsgierigheid en diepe twijfels. Maar charisma houdt het opportunisme stand in het langzaam splijtend huwelijk. En in zijn beroep. We zien hem schrijven aan een ‘Laudate’ als vast onderdeel van een katholieke mis. Als je dat ziet, hoort en weet is de vraag aan wie deze lofzang is gericht. Maar wat betekent de opzichtige huwelijkse verzoening met zijn echtgenote, na een zwaar over-de-top slot van een megalomaan muziekstuk in een kathedraal? Met een zelfstandig actrice, moeder en manager van zijn gezin? Het megalomane karakter van Leonard Bernstein lijkt naar waarheid vertolkt, de muziek klopt, maar het scenario blijft tot het eind even rommelig als incompleet.

05-12-23 FHB sneak JIPPIE NO MORE
Deze openingsfilm van Cinekid 2023 viel meteen in de prijzen. Ook al weer een dikke maand geleden. Vreemde keuze voor een sneak preview. Dat publiek hoort nauwelijks tot de doelgroep. Daarom een misser. Het mag Sinterklaasavond zijn geweest, maar om op die avond een kinder/familiefilm te vertonen voor een sneakpubliek, is te ver buiten de lijntjes. Blijft over de film zelf: een redelijk geijkt verhaal waarvan alle gevraagde Nederlands FilmFonds vinkjes al aangekruist leken voordat aan het scenario werd begonnen. Dat scenario werd dan ook een rommelig allegaartje rond even platte als geijkte karakters. In een in karakteristiek Nederlands benadrukte diepgang-regie. Zoiets heeft overigens nooit gewerkt. Wat er aan karakter in de hoofdrol te beleven valt, is over de hele film uitgesmeerd. En daarom flinterdun. De regie heeft daar niets aan toegevoegd. De jonge filmgarde heeft zich al een aantal jaren aangediend met succesvolle kinderfilms. Deze keer is het niet gelukt om een relatief eenvoudig jeugdthema in de film te verweven. Het welgestelde doorsnee-milieu in Nederland houdt dat tegen. Zoals dat waarschijnlijk ook geldt voor alle gelederen in de crew, cast, filmhuis medewerkers en uiteindelijk het publiek. Thema’s kunnen in films beter worden ingebracht als er op de een of andere manier iets wezenlijks niet is. In dit geval is dat een even sturende als aandoenlijke hoofdrol van de titel. Voor makers van jeugd- of familiefilms is zoiets ingewikkeld. Dus werden inhoudelijke risico’s voor een nieuwe Nederlandse jeugdfilm opzichtig omzeild. Wat het Jippie No More project al snel liet verzanden in een gezapige synopsis. Rond familie, verkleedpartijen, een toefje opstandigheid, voorzichtig ontluikende relaties en een grote schuur die ontzameld moet worden. In rommelige fictie opgeklopt naar een feel-goed einde dat bitter weinig voorstelt. Voor de doelgroep? Zeker niet voor een doorgewinterd sneak-preview publiek.
Mijn waardering XX uit 5 - 4 uit 10

03-12-23 FHB kl.zaal DE BEZETTE STAD
Film als een monument dat vier uur duurt. Waarvan iedere seconde indruk maakt. Door het geluid met feiten tijdens vijf cruciale jaren geschiedenis van de stad Amsterdam. Daarover werden oneindig veel gegevens gedocumenteerd die zich tussen 10 mei 1940 en 5 mei 1945 voordeden. Uit eerste hand en in allerlei archieven. Samengebracht in een atlas van adressen in Amsterdam waar het allemaal gebeurde. Het verloop, de gevolgen en de afloop, als die al bekend was. Een filmversie van 245 minuten met een even gewaagd als conceptueel uitgangspunt. Eigentijds filmmateriaal van Amsterdam, in 2022 opgenomen op de adressen de waar die feiten plaatsvonden. Tijd en plaats in dat beeld plaats blijft synchroon. Terwijl een strak geschreven en gesproken commentaartekst de tijd teruggezet naar een datum tijdens de Duitse bezetting. Feiten van die dag, zonder nadere illustratie of waardeoordeel. Zeker voor mensen die zelf in Amsterdam wonen of er gewoond hebben zijn veel locaties te herkennen. Zo veel is daar niet aan veranderd. Maar niet overal. De plekken zijn er nog maar, ten prooi gevallen aan zestig jaar vooruitgang. Dit consequent uitgevoerd concept zorgt al in de eerste minuten al voor een bijna verslavende aandacht voor de beelden uit 2022. Een fraaie montage van allerlei toevallige, kleine gebeurtenissen van mensen in Amsterdam. Op dezelfde plaats met geluidsdecor van sobere beschrijvingen over mensen rond dit adres. Maar dan zestig jaar eerder. In wijken, straten, pleinen, winkels, stations, ziekenhuizen, kantoren en woningen. Een caleidoscoop aan toevalligheden. Die destijds tot de gruwelijkste dingen hebben geleid. In een perfecte montage brengen wat langere scenes soms wat rust n deze veelzeggende, soms afgebroken beeldenreeks. Zonder zonder enige chronologie. ‘ ‘ ‘Afgebroken’ geldt voor gebouwen maar verhalen. Zij het niet op hetzelfde moment. Spanning die de film Tot op de seconde indrukwekkender maakt.
Mijn waardering XXXX uit 5 9 uit 10

01-12-23 FHB filmclub FALLEN LEAVES
De titel verwijst naar wat twee iets oudere ongehuwden in Finland meemaken. Als er tegen herfst van hun leven geen partner is gevonden, blijven ze over. Als gevallen herfst bladeren. Is het Finse ironie of Fins sarcasme? In ieder geval is de maker is een gelauwerde Finse veteraan. Herkenbaar aan zijn volstrekt eigen stijl in het schrijven, produceren en regisseren van films die de hele wereld over gaan. Niet ieders smaak, maar graag gezien in het internationale circuit van bioscopen voor filmliefhebbers. Deze film begint met een Finse sfeertekening in Helsinki. Onder streng toezicht werkt Ansa in een grote supermarkt. Ze wordt ontslagen als ze producten die over de datum zijn mee naar huis neemt. Of meegeeft aan collega’s of mensen die het magazijn zijn ingeslopen. Even verderop werkt Raunio als arbeider een staalfabriek. Hij heeft zijn rookpauzes en alcohol hard nodig. Zijn vriend Holappa neemt hem mee naar een karaokebar waar hij Ansa voor het eerst ontmoet. Het even verassend als schematisch scenario wordt zeer verzorgd in beeld gebracht. Op een beperkt aantal locaties, steeds herkenbaar aan het kleurgebruik wordt in strakke kaders weergegeven wat er gebeurt en wat er mis blijft gaan in de stroef ontluikende relatie tussen Ansa en Raunio. Scenes met de oorlog in Oekraïne in de geluidsachtergrond. Vreemde misverstanden tussen uitstekend vertolkte Finse karakters. Razend scherpe, soms bijtende dialoogjes in een reeks van situaties. Komische onhandigheidjes en verkeerd gekozen woorden houden een bijna permanent ongemak in stand. Maar met zoveel souplesse dat de luchthartigheid ervan de film kan blijven dragen. Ongemak met plezier. Met als extra een aantal referenties naar invloedrijke films van de afgelopen veertig jaar. Inclusief een van de allerbekendste Franse chansons. In een aangrijpend Fins slot dat het ongemak met afstandelijk plezier intact laat.

28-11-23 FHB filmclub MAY DECEMBER
Intrigerende en zeer Amerikaanse film. Losjes gebaseerd op een Amerikaans schandaal dat 25 jaar geleden begon. In het Amerikaans wordt een relatie tussen twee mensen met een groot verschil in leeftijd aangeduid met “May December”. Inzet: de omstrden relatie tussen Gracie, een 34 jarige highschool onderwijzer met Villie, een van haar leerlingen, op dat moment 13. Gracie raakte zwanger en wordt veroordeeld voor kindermissbuik. Haar eerste kind wordt in de gevangenis geboren. Een snelle montage van feitelijkheden, meningen en toespelingen in de media geeft aan hoe de vlag er in 2015 bij staat. Getrouwd met haar Villi en inmiddels drie kinderen wonen ze teruggetrokken in Savannah, Georgia. Hun tweeling, een jongen en een meisje nemen over een paar dagen afscheid van hun highschool. Als eerste grote keerpunt in hun leven. Gracie organiseert en bakt taarten, Villie gaat over de barbecue. In een gecompliceerd scenario met flashbacks wordt een gezinsdrama aangekleed door Elisabeth, een journaliste die betrokken is bij het schrijven van het scenario voor een film. Misschien wel het filmrelaas over hoe ingewikkelde gezinsrelaties in stand gehouden worden. Met moederlijke manipulatie, ontkenning en zelfbedrog. In schitterend geacteerde hoofdrollen, op z’n Amerikaans aangezet met ingewikkelde thematiek. Observaties rond schone schijn, ouder-kindrelaties, vertrouwelijkheid, broer en zus verhoudingen, intimiteit en vriendschap. In een visueel openlijk maar soms ook verborgen spiegelpaleis groeien Elisabeth, Gracie en ook Villi naar elkaar toe. Waarbij rollen wisselen, de camera onduidelijke accenten legt, die aangezet worden met muziek. Om onderlinge gedragingen zoveel mogelijk glad te strijken. In de bijna twee uur die de film duurt houdt de koele sfeer van de film wel afstand van de kluwen emoties die voorbij komt. Tot en met het slot dat op hetzelfde moment even verrassend als algemeen is. Dat greep mij toch aan…
]

24-11-23 FHB SQUARING THE CIRCLE
Een film voor boomers, die hun collectie vinyl langspeelplaten en dure stereo-installatie blijven koesteren. Vanwege het vermeende betere geluid. Maar ook vanwege de vierkante hoezen waarin de ronde vinyl platen van 30 centimeter doorsnee per keer voor beluisteren uitgepakt, opgezet, en na zo’n twintig minuten omgedraaid en nog eens opgezet moesten worden. Om vervolgens opgepakt, ingepakt (beschermhoes en buitenhoes!) te worden en op de goede plek in de collectie op te bergen. Op een flinterdun randje bleef leesbaar wat er op de plaat te horen was: de titel van de elpee, de uitvoerenden, het label van de platenmaatschappij en wat codes. Ruim vijf en dertig jaar lang gold de elpee als de belangrijkste consumenten-drager voor muziek. Platen werden wereldwijd verkocht in oplagen van soms miljoenen exemplaren. De muziekindustrie verdiende er miljarden aan. De buitenhoes als 30x30 cm advertentie. Dat zeer succesvolle nieuwe muziek hun invloed ook via de buitenhoes kon doen gelden wordt duidelijk in de fraai gefilmde biografie van het inmiddels roemruchte Londense ontwerpbureau Hipgnosis. De synergie van de twee oprichters die via het even muzikale als commerciële succes van Pink Floyd de grafische industrie inrolden en opschudden. Door een even eigenzinnige, conceptuele denkwijze als pragmatische uitvoeringspraktijk. Waarmee de muziek een herkenbaar beeld meegegeven werd. Platenhoezen die iedere boomer zal herkennen en daarmee ook de bijbehorende muziek. Deze film over Hipgnosis werd gemaakt door de Nederlandse fotograaf Anton Corbijn, die als eenling net als Hipgnosis op direct verzoek van de muzikanten platenhoezen ging maken. Maar niet in de voetsporen van dit bureau maar in een eigen herkenbare fotografische stijl met het concept veel verder in de achtergrond. Het ultieme voorbeeld van een Hypgnosis platenhoes uit 1978: Go 2 van de groep XTC. Op een paar latere XTC elpees is de muziek minstens zo goed als die van The Beatles.
Mijn waardering XXXX uit 5 8 uit 10

19-11-23-FHB THE MIRACLE CLUB
Ierland, 1967, de katholieke kerk, Lourdes, geloof, schuld, en schaamte. De restanten van een familiedrama dat veertig jaar eerder begon en over drie generaties uitwaaierde. Braaf samengebracht in een scenario, waarin iedere generatie een eigen werkelijkheid in stand houdt. Maar die op het eind toch samenkomt. Als verlossing van lang gekoesterde misverstanden, heilig geloof in verzwegen geheimen, die door de katholieke werden aangewakkerd. Dit alles betrekkelijk luchtig gebracht, en ook nog met uiterst verantwoorde humor. Maar ook met onmin en bedrog. Wat later schaamte en schuldgevoelens zal oproepen. Via een loterij van de kerk winnen de vier vrouwelijke hoofdrollen deelname aan een groepsreis per bus naar het fenomeen Lourdes. Het wereldberoemde heiligdom in Zuid Frankrijk van Onze-Lieve-Vrouw de Onbevlekte Heilige Maagd Maria. Die wordt ieder jaar door miljoenen gelovigen vereerd met gebed, zang, processies, het branden van kaarsen en rituelen rond het water van de Heilige Bron. Vanuit individueel geloof en hoop op een wonderbaarlijke genezing van een eigen, veelal lichamelijke kwaal. Vreemd genoeg wordt de verre busreis heen en terug volledig buiten beschouwing gelaten. Het fenomeen Lourdes met nagebouwde grot, icoonbeeltenis van de Heilige Maagd, het grote plein, Basilieken, kerken, hotelgebouwen en niet te vergeten een bloeiende souvenir-industrie wordt het decor van korte discussies. Met twijfels over Katholiek geloof, bijgeloof maar ook over hoopvolle devotie. Hoofd- en bijrollen zijn op een eigen manier overtijgend, dankzij relativerende blikken, korte onderlinge dialoogjes of via gedragingen van de kinderen. Drie hoofdrollen zijn dan ook Britse acteurs met bijna icoon-status. Zij dragen de film, waar van beelden er bijna overdreven opgepoetst uitzien. Terwijl de cameravoering saai blijft saai en hier en daar steekjes laat vallen. Maar omdat het Lourdes-avontuur nog een klein ‘wondertje’ oplevert lost de familievete zichzelf op. In Ierland in 1967. Met de katholieke kerk op z’n retour.
Mijn waardering XXX uit 5 6 uit 10

14-11-23-FHB sneak LE LIVRE DES SOLUTIONS
Gebaseerd op zijn eigen ervaringen als filmmaker, na het onverwacht grote succes van zijn eerdere film. Daarvoor werd de montage door de producent afgekeurd en aan een ander toegewezen. Wat leidde tot een manische depressie. Die zie nu terug in zijn nieuwe film als nagespeelde fictie. In de even fraaie als geloofwaardige rol van egomanische regisseur Marc Becker. Die niet gewend is om tegengesproken te worden en héél veel van zijn directe medewerkers verwacht. Voornamelijk vrouwen: voor persoonlijke assistentie, regelwerk voor de film en het feitelijk monteren op het computersysteem. Daarnaast ook nog een geluidsassistent. En Denise, Marc’s tante naar wiens bouwval diep in Frankrijk ze me BANKGIRO LOTERIJ t film en al zijn toe gevlucht. Ze verzorgt de catering maar houdt daarmee ook toezicht op de emotionele gang van zaken. Marc spoelt zijn medicijnen door de W.C. en er volgt een caleidoscopische reeks scenes rond het afmaken van de film. Manische Marc die zichzelf en geen enkele rust gunt. Wilde ideeën over de volgorde van scenes. En andere geniale invallen waaraan ook gewerkt moet worden. Natuurlijk lukt niet alles. Wat tot frustraties leidt. Vooral voor Marc, maar ook de anderen. Denise weet alle spanningen in het redelijke te houden. Wat daarbij opvalt is de filmische lichtvoetigheid waar steeds op teruggevallen wordt. Als het lukt om een wereldberoemde popartist voor de muziek te laten overkomen, wordt dat een keerpunt on de film. Waarover de film gaat die ze aan het maken zijn en hoe die eruit komt zien komt bijna niets in beeld. Het gaat steeds om Marc’s beleving van het proces. In veel geestige details van licht karikaturaal gespeelde scenes. Alle pretenties worden soepeltjes omgedraaid, waardoor de film alsnog tot een voorspelbaar einde kan komen. Als ronduit plezierige kijkervaring van het geheel.
Mijn waardering XXXX uit 5 7,7 uit 10

Over het plotseling ontstaan van een intense relatie tussen een vrouwelijke filosofe en de klusjesman die het huis van haar vriend/partner moet gaan opkappen . Dit alles in het Franstalige deel van Canada, rond de steden Quebec en Montreal. Het gesproken Frans in twee dialecten is nauwelijks te volgen. Met enige nadruk kiest de film het perspectief van Sofia, afkomstig uit een intellectueel milieu en met Xavier in een saaie relatie. Sylvain is na de middelbare school de bouw ingerold en heeft al een paar jaar een eigen bedrijf. Het is liefde op het eerste gezicht. Sofia beleeft haar relatie met Sylvain relatie intens. Wat door haar omgeving niet direct negatief tegen het licht wordt gehouden. Ook in Sofia’s eigen lezingen over filosofie en liefde. Hoe diverse filosofen gemoedstoestanden als liefde, lust, haat, houden van en vriendschap rond het andere geslacht hebben ontleed en geduid. Door de eeuwen heen. In het eigenzinnige, misschien wat overladen scenario wisselen scenes die uiteenlopende gevoelens oproepen. Met de nadruk in fotografie, kleurstelling, kadrering en beweging. En daarmee ook in montage. Een inventieve mix die even inventief als voorbeeldig. En die de intensiteit van de relatie tussen Sofia en Sylvain onderuit haalt. En inkadert op klasse niveau. De dialogen zijn scherp, in alle rollen wordt overtuigend geacteerd. Maar als geheel ziet het er nogal obligaat uit: Elite die verslingert raakt aan doorsnee ambachtsman. Ook in de liefde. Hier en daar een streepje humor en een nauwelijks verassend slot. Waarbij sfeer en muziekkeuze doet denken aan de zeventiger jaren van de vorige eeuw. In de bioscoop is het een inspannende kijkervaring van een dramatische, maar zeker niet al te zwaarmoedige romkom. Voor een terugblik naar een periode van betere tijden. Nieuw is dat al lang niet meer.
Mijn waardering XXX uit 5 7 uit 10

31-10-23 FHB sneak DRAWING LOTS
Merkwaardige film uit een merkwaardig land. Georgië, een voormalige Sovjetrepubliek die in 1991 op eigen initiatief onafhankelijk werd. Van de Sovjetunie en als eerste onder eigen naam. Sindsdien hebben twee regio’s zich alsnog Russisch verklaard. Vanzelfsprekend met hulp van Rusland, De verdere ontwikkeling van de republiek Georgië schiet niet erg op. Getuige deze film van een redelijk ervaren en succesvol Georgische regisseur. Toen hij tijdens het maken van de film overleed, nam zijn dochter het over. Met als resultaat dat de film eruit ziet als een niet al te best gelukte studentenfilm van ruim dertig jaar geleden. De oorspronkelijke titel van de film was ‘LOTTO’. Als verwijzing naar de loterij die het leven nou eenmaal is. Voor de film vertaald naar een bingo-spelletje op een zonovergoten pleintje. Naast een hoge flat in de tweede stad van Georgië. Batumi kent nog niet zoveel hoogbouw. Maar wel genoeg om bij elkaar naar binnen te kunnen kijken en last van elkaar te hebben. Het pleintje naast de flat wordt regelmatig opgeschrikt door een jonge flatbewoner die op zijn eigen terras met verdienstelijke elektrisch gitaarsolo’s heel veel lucht in beweging brengt. In de bioscoop tegen het oorverdovende aan. Wat volgt is een caleidoscopische reeks scenes waarin zich iets afspeelt rond een aantal karakters die niet uit de verf komen. In zwart-wit, wel met redelijk sfeervolle belichting maar knullig camerawerk, acteren en montage. Ongemakkelijke kaders, een minimum aan dialoog in een vreemde klinkende taal en moeilijk herkenbare expressie. Het scenario brengt doelbewust een paar ontwikkelingen in beeld die nauwelijks iets met elkaar te hebben. Cryptische Nederlandse ondertiteling en een muziekkeuze die zomaar op het verkeerde been kan zetten. In het analoge tijdperk zou deze matige film waarschijnlijk te duur zijn geweest om in de bioscoop uit te brengen.
Mijn waardering XX uit 5 3,6 uit 10

31-10-23 FHB sneak DRAWING LOTS
Merkwaardige film uit een merkwaardig land. Georgië, een voormalige Sovjetrepubliek die in 1991 op eigen initiatief onafhankelijk werd. Van de Sovjetunie en als eerste onder eigen naam. Sindsdien hebben twee regio’s zich alsnog Russisch verklaard. Vanzelfsprekend met hulp van Rusland, De verdere ontwikkeling van de republiek Georgië schiet niet erg op. Getuige deze film van een redelijk ervaren en succesvol Georgische regisseur. Toen hij tijdens het maken van de film overleed, nam zijn dochter het over. Met als resultaat dat de film eruit ziet als een niet al te best gelukte studentenfilm van ruim dertig jaar geleden. De oorspronkelijke titel van de film was ‘LOTTO’. Als verwijzing naar de loterij die het leven nou eenmaal is. Voor de film vertaald naar een bingo-spelletje op een zonovergoten pleintje. Naast een hoge flat in de tweede stad van Georgië. Batumi kent nog niet zoveel hoogbouw. Maar wel genoeg om bij elkaar naar binnen te kunnen kijken en last van elkaar te hebben. Het pleintje naast de flat wordt regelmatig opgeschrikt door een jonge flatbewoner die op zijn eigen terras met verdienstelijke elektrisch gitaarsolo’s heel veel lucht in beweging brengt. In de bioscoop tegen het oorverdovende aan. Wat volgt is een caleidoscopische reeks scenes waarin zich iets afspeelt rond een aantal karakters die niet uit de verf komen. In zwart-wit, wel met redelijk sfeervolle belichting maar knullig camerawerk, acteren en montage. Ongemakkelijke kaders, een minimum aan dialoog in een vreemde klinkende taal en moeilijk herkenbare expressie. Het scenario brengt doelbewust een paar ontwikkelingen in beeld die nauwelijks iets met elkaar te hebben. Cryptische Nederlandse ondertiteling en een muziekkeuze die je zomaar op het verkeerde been kan zetten. In het analoge tijdperk zou deze matige film waarschijnlijk te duur zijn geweest om in de bioscoop uit te brengen.
Mijn waardering XX uit 5 3,6 uit 10

24-10-23 FHB sneak LE RAVISSEMENT
Over de euforische extase die veel mensen ervaren bij het krijgen van een eerste kind. Vrouwen worden moeder, mannen worden vader. In geen enkele taal ter wereld ontbreekt dit taalcliché. Daar hoort dan bij dat de baby door de ouders wordt gekoesterd en grootgebracht. Maar in veel samenlevingen wordt daarvoor het kleinhouden van de vrouw nog altijd als eerste voorwaarde gezien. Als moeder en individu hoort een vrouw zich dienstbaar op te stellen aan de man van wie ze het kind heeft ‘gekregen’. Deze vanzelfsprekendheid is het achterliggende thema in deze film. Lydia, rond de dertig werkt als verloskundige in een moderne Parijse kraamkliniek en is dagelijks betrokken bij bevallingen. Met haar vriendin Salomé heeft ze sinds haar kindertijd alles gedeeld. Ze zien elkaar regelmatig maar niet zoveel als vroeger. Salomé heeft een vaste relatie, terwijl Lydia en haar vriend nauwelijks de tijd nemen om serieus aan een kinderwens te denken. En als die vriend opbiecht dat hij vreemd aan het gaan is zet Lydia hem zonder pardon en weinig discussie het huis uit. Niet veel later komt Salomé naar de kliniek om Lydia te vertellen dat ze zwanger is. En inmiddels heeft Lydia een avontuurtje gehad met een buschauffeur die haar midden in de nacht niet alleen naar huis liet gaan vanuit het eindstation van zijn laatste dienst. In het scenario wordt met een voice-over aangegeven dat het verdere verloop in een rechtszaak is geëindigd. Ook worden tussentijds nog wat feiten of gevoelens toelicht. Maar van de zaak zelf is niets te zien. In de aanloop ervan worden scenes van elkaar gescheiden met een even ongemakkelijke als mysterieuze sleutegat-vloeier in het zwart. Redelijk geacteerde karakters leggen in een nogal fantasieloze verfilming de intimiteit van bijzondere verwikkelingen bloot. In ongemakkelijke tegenspraak met de titel.
Mijn waardering XXX uit 5 6uit 10

13-10-23 FHB kl.zaal ANATOMY OF A FALL
Très Français in pretentie, scenario en dialoog. Rather English in dramatiek en vormgeving. Met een overvolle, wat haastige ondertiteling in het Nederlands. Wel nodig om de ontwikkelingen in het opzichtige hoofdthema te blijven volgen. Het draait allemaal om de onverklaarbare dood van Samuel in een hooggelegen chalet in de buurt van Grenoble. Een middelgrote stad in de Franse alpen. Een paar jaar terug is hij met zijn gezin teruggegaan naar zijn geboortegrond. Vanuit Londen, waar hij twaalf jaar eerder zijn echtgenote Sandra, van origine Duits, ontmoette. Zoon Daniel is inmiddels een tiener. Sandra Voyter is zijn moeder en auteur van internationaal succesvolle boeken. Samuel is ook schrijver, zij het minder succesvol. De verbouwing van het chalet is nog niet klaar, en een boek waaraan hij was begonnen wil maar niet vlotten. Als Daniel terugkomt van een wandeling met de hond, vindt hij zijn vader dood in de sneeuw. Hoe het is gebeurd blijft een raadsel, en al snel wordt Sandra verdacht van betrokkenheid bij de val die tot de dood van Samuel heeft geleid. De film gaat verder met de ingewikkelde rechtszaak die erop volgt en waarin toedracht en motief moeten worden vastgesteld. Dat duurt maanden en de aandacht van de media is aanzienlijk. De dodelijke val van Samuel wordt het gerechtelijk decor van een familiedrama. Het sturend scenario onderzoekt de gespannen gezinsrelatie. Thuis en via de rechtszaak. Daarin wordt Daniel aanvankelijk beschermd. Ondertussen worden er in de Franse rechtszaal verschillende waarschijnlijkheden afgewogen en vergeleken. Als klassiek rechtbank drama. Even traditioneel in vorm als intiem rond echtelijke verhoudingen. Een uitstekende hoofdrol, gedetailleerde overwegingen, redeneringen en wendingen in een prima montage. Een indrukwekkend filmisch en sluitend betoog dat maar weinig mensen onberoerd zal laten.
Mijn waardering XXXX uit 5 8,4 uit 10

13-10-23 FHB kl.zaal ANATOMY OF A FALL
Très Français in pretentie, scenario en dialoog. Rather English in dramatiek en vormgeving. Met een overvolle, wat haastige ondertiteling in het Nederlands. Wel nodig om de ontwikkelingen in het opzichtige hoofdthema te blijven volgen. Het draait allemaal om de onverklaarbare dood van Samuel in een hooggelegen chalet in de buurt van Grenoble. Een middelgrote stad in de Franse alpen. Een paar jaar terug is hij met zijn gezin teruggegaan naar zijn geboortegrond. Vanuit Londen, waar hij twaalf jaar eerder zijn echtgenote Sandra, van origine Duits, ontmoette. Zoon Daniel is inmiddels een tiener. Sandra Voyter is zijn moeder en auteur van internationaal succesvolle boeken. Samuel is ook schrijver, zij het minder succesvol. De verbouwing van het chalet is nog niet klaar, en een boek waaraan hij was begonnen wil maar niet vlotten. Als Daniel terugkomt van een wandeling met de hond, vindt hij zijn vader dood in de sneeuw. Hoe het is gebeurd blijft een raadsel, en al snel wordt Sandra verdacht van betrokkenheid bij de val die tot de dood van Samuel heeft geleid. De film gaat verder met de ingewikkelde rechtszaak die erop volgt en waarin toedracht en motief moeten worden vastgesteld. Dat duurt maanden en de aandacht van de media is aanzienlijk. De dodelijke val van Samuel wordt het gerechtelijk decor van een familiedrama. Het sturend scenario onderzoekt de gespannen gezinsrelatie. Thuis en via de rechtszaak. Daarin wordt Daniel aanvankelijk beschermd. Ondertussen worden er in de Franse rechtszaal verschillende waarschijnlijkheden afgewogen en vergeleken. Als klassiek rechtbank drama. Even traditioneel in vorm als intiem rond echtelijke verhoudingen. Een uitstekende hoofdrol, gedetailleerde overwegingen, redeneringen en wendingen in een prima montage. Een indrukwekkend filmisch en sluitend betoog dat maar weinig mensen onberoerd zal laten.
Mijn waardering XXXX uit 5 8,4 uit 10