Reacties van FVeastbird - FilmVandaag.nl

Biografie van de vergeten componist Josef Myslivecek uit Praag die zijn geluk ging beproeven in Italië. Daar viel hij als man van Bohemen (de titel van de film) in de decadente boter van de rococo. De kunststroming die in het kielzog van de Franse koning Lodewijk XV de rest van het toenmalige Europese vasteland had aangestoken. In het midden van de 18e eeuw. Rococo werd vijftig jaar lang de tijd waarin het elitegeld over de plinten klotste. De eerste kerken en paleizen waarvan de buitenkant en vooral het interieur werden voorzien van zoveel mogelijk kunst. Even gekunsteld als herhalend en protserig doet het veel mensen nog altijd pijn aan de ogen. Over smaak valt niet te twisten, en al helemaal niet over muziek. Maar van de onnoemelijk hoeveelheid werken die Josef Myslivecek op papier naliet zijn er maar heel weinig stukken die nog wel eens worden uitgevoerd of die werden opgenomen. Met de werken van Mozart die hij gekend heeft is dat natuurlijk anders. Iedere biografie over een componist zoekt de balans tussen het biografische en de muziek. Zeker voor film is dat essistentieel. Zelfs als de muziek niet je smaak is moet die toch te vinden zijn. Maar met rococo muziek is dat moeilijk. Korte fragmenten uit honderden werken, met veel virtuoos damesgezang. Coloratuur klinkt nog even gekunsteld als herhalend en protserig. Dat doet bij veel mensen nog altijd pijn aan de oren. Mij ook. De film koppelt muziek-ijver aan een muziekindustrie die aan het ontstaan is. Myslivecek wordt dan ook de best betaalde componist/dirigent van zijn tijd. Met een decadente levensstijl, bewonderd en bemind door gravinnen, sopranen en zakelijke dames. In een gekunsteld, herhalend en protserig rococo scenario met te grote nadruk op aankleding en kostuums. Met muziek die alleen vergetelheid kan inluiden.

Een megaproject rond een Amerikaanse giga-persoonlijkheid. Aanvankelijk als uitdaging voor een zeer prominente Amerikaanse studio met inbreng van de allerbekendste Amerikaanse regisseurs. Geland bij de meest prominente Amerikaanse internetdienst annex productiehuis. Geregisseerd door een Amerikaanse acteur die ook aan het scenario schreef en de hoofdrol voor zijn rekening nam. Het resultaat: een alleszins indrukwekkende film over Leonard Bernstein. De even charismatische als muzikale dirigent, componist en muziek-pedagoog die in New York bijna per toeval als dirigent werd ontdekt. Vanaf dat moment maakt hij zijn allerbeste muzikale Amerikaanse dromen waar. In alle opzichten. Tot aan zijn overlijden op twee en tachtig jarige leeftijd. Alleen zijn huwelijk met Felicia María Cohn Montealegre werd steeds ingewikkelder. Hij was joods, nauwelijks belijdend, zij was katholiek opgevoed en net zo min belijdend. Voor ze trouwden had zij het al een keer uitgemaakt. Hun huwelijk in 1951 ging gepaard met stringente afspraken waarover voorgoed gezwegen moest worden. Dat duurde bijna dertig jaar. Felicia als moeder van zijn drie kinderen overleed op haar zes en vijftigste aan kanker. Met de nodige bombast portretteert de film de toch wat brokkelige muzikale carrière van de algemeen vereerde echtgenoot. Inclusief zijn professionele nieuwsgierigheid en diepe twijfels. Maar charisma houdt het opportunisme stand in het langzaam splijtend huwelijk. En in zijn beroep. We zien hem schrijven aan een ‘Laudate’ als vast onderdeel van een katholieke mis. Als je dat ziet, hoort en weet is de vraag aan wie deze lofzang is gericht. Maar wat betekent de opzichtige huwelijkse verzoening met zijn echtgenote, na een zwaar over-de-top slot van een megalomaan muziekstuk in een kathedraal? Met een zelfstandig actrice, moeder en manager van zijn gezin? Het megalomane karakter van Leonard Bernstein lijkt naar waarheid vertolkt, de muziek klopt, maar het scenario blijft tot het eind even rommelig als incompleet.

05-12-23 FHB sneak JIPPIE NO MORE
Deze openingsfilm van Cinekid 2023 viel meteen in de prijzen. Ook al weer een dikke maand geleden. Vreemde keuze voor een sneak preview. Dat publiek hoort nauwelijks tot de doelgroep. Daarom een misser. Het mag Sinterklaasavond zijn geweest, maar om op die avond een kinder/familiefilm te vertonen voor een sneakpubliek, is te ver buiten de lijntjes. Blijft over de film zelf: een redelijk geijkt verhaal waarvan alle gevraagde Nederlands FilmFonds vinkjes al aangekruist leken voordat aan het scenario werd begonnen. Dat scenario werd dan ook een rommelig allegaartje rond even platte als geijkte karakters. In een in karakteristiek Nederlands benadrukte diepgang-regie. Zoiets heeft overigens nooit gewerkt. Wat er aan karakter in de hoofdrol te beleven valt, is over de hele film uitgesmeerd. En daarom flinterdun. De regie heeft daar niets aan toegevoegd. De jonge filmgarde heeft zich al een aantal jaren aangediend met succesvolle kinderfilms. Deze keer is het niet gelukt om een relatief eenvoudig jeugdthema in de film te verweven. Het welgestelde doorsnee-milieu in Nederland houdt dat tegen. Zoals dat waarschijnlijk ook geldt voor alle gelederen in de crew, cast, filmhuis medewerkers en uiteindelijk het publiek. Thema’s kunnen in films beter worden ingebracht als er op de een of andere manier iets wezenlijks niet is. In dit geval is dat een even sturende als aandoenlijke hoofdrol van de titel. Voor makers van jeugd- of familiefilms is zoiets ingewikkeld. Dus werden inhoudelijke risico’s voor een nieuwe Nederlandse jeugdfilm opzichtig omzeild. Wat het Jippie No More project al snel liet verzanden in een gezapige synopsis. Rond familie, verkleedpartijen, een toefje opstandigheid, voorzichtig ontluikende relaties en een grote schuur die ontzameld moet worden. In rommelige fictie opgeklopt naar een feel-goed einde dat bitter weinig voorstelt. Voor de doelgroep? Zeker niet voor een doorgewinterd sneak-preview publiek.
Mijn waardering XX uit 5 - 4 uit 10

03-12-23 FHB kl.zaal DE BEZETTE STAD
Film als een monument dat vier uur duurt. Waarvan iedere seconde indruk maakt. Door het geluid met feiten tijdens vijf cruciale jaren geschiedenis van de stad Amsterdam. Daarover werden oneindig veel gegevens gedocumenteerd die zich tussen 10 mei 1940 en 5 mei 1945 voordeden. Uit eerste hand en in allerlei archieven. Samengebracht in een atlas van adressen in Amsterdam waar het allemaal gebeurde. Het verloop, de gevolgen en de afloop, als die al bekend was. Een filmversie van 245 minuten met een even gewaagd als conceptueel uitgangspunt. Eigentijds filmmateriaal van Amsterdam, in 2022 opgenomen op de adressen de waar die feiten plaatsvonden. Tijd en plaats in dat beeld plaats blijft synchroon. Terwijl een strak geschreven en gesproken commentaartekst de tijd teruggezet naar een datum tijdens de Duitse bezetting. Feiten van die dag, zonder nadere illustratie of waardeoordeel. Zeker voor mensen die zelf in Amsterdam wonen of er gewoond hebben zijn veel locaties te herkennen. Zo veel is daar niet aan veranderd. Maar niet overal. De plekken zijn er nog maar, ten prooi gevallen aan zestig jaar vooruitgang. Dit consequent uitgevoerd concept zorgt al in de eerste minuten al voor een bijna verslavende aandacht voor de beelden uit 2022. Een fraaie montage van allerlei toevallige, kleine gebeurtenissen van mensen in Amsterdam. Op dezelfde plaats met geluidsdecor van sobere beschrijvingen over mensen rond dit adres. Maar dan zestig jaar eerder. In wijken, straten, pleinen, winkels, stations, ziekenhuizen, kantoren en woningen. Een caleidoscoop aan toevalligheden. Die destijds tot de gruwelijkste dingen hebben geleid. In een perfecte montage brengen wat langere scenes soms wat rust n deze veelzeggende, soms afgebroken beeldenreeks. Zonder zonder enige chronologie. ‘ ‘ ‘Afgebroken’ geldt voor gebouwen maar verhalen. Zij het niet op hetzelfde moment. Spanning die de film Tot op de seconde indrukwekkender maakt.
Mijn waardering XXXX uit 5 9 uit 10

01-12-23 FHB filmclub FALLEN LEAVES
De titel verwijst naar wat twee iets oudere ongehuwden in Finland meemaken. Als er tegen herfst van hun leven geen partner is gevonden, blijven ze over. Als gevallen herfst bladeren. Is het Finse ironie of Fins sarcasme? In ieder geval is de maker is een gelauwerde Finse veteraan. Herkenbaar aan zijn volstrekt eigen stijl in het schrijven, produceren en regisseren van films die de hele wereld over gaan. Niet ieders smaak, maar graag gezien in het internationale circuit van bioscopen voor filmliefhebbers. Deze film begint met een Finse sfeertekening in Helsinki. Onder streng toezicht werkt Ansa in een grote supermarkt. Ze wordt ontslagen als ze producten die over de datum zijn mee naar huis neemt. Of meegeeft aan collega’s of mensen die het magazijn zijn ingeslopen. Even verderop werkt Raunio als arbeider een staalfabriek. Hij heeft zijn rookpauzes en alcohol hard nodig. Zijn vriend Holappa neemt hem mee naar een karaokebar waar hij Ansa voor het eerst ontmoet. Het even verassend als schematisch scenario wordt zeer verzorgd in beeld gebracht. Op een beperkt aantal locaties, steeds herkenbaar aan het kleurgebruik wordt in strakke kaders weergegeven wat er gebeurt en wat er mis blijft gaan in de stroef ontluikende relatie tussen Ansa en Raunio. Scenes met de oorlog in Oekraïne in de geluidsachtergrond. Vreemde misverstanden tussen uitstekend vertolkte Finse karakters. Razend scherpe, soms bijtende dialoogjes in een reeks van situaties. Komische onhandigheidjes en verkeerd gekozen woorden houden een bijna permanent ongemak in stand. Maar met zoveel souplesse dat de luchthartigheid ervan de film kan blijven dragen. Ongemak met plezier. Met als extra een aantal referenties naar invloedrijke films van de afgelopen veertig jaar. Inclusief een van de allerbekendste Franse chansons. In een aangrijpend Fins slot dat het ongemak met afstandelijk plezier intact laat.

28-11-23 FHB filmclub MAY DECEMBER
Intrigerende en zeer Amerikaanse film. Losjes gebaseerd op een Amerikaans schandaal dat 25 jaar geleden begon. In het Amerikaans wordt een relatie tussen twee mensen met een groot verschil in leeftijd aangeduid met “May December”. Inzet: de omstrden relatie tussen Gracie, een 34 jarige highschool onderwijzer met Villie, een van haar leerlingen, op dat moment 13. Gracie raakte zwanger en wordt veroordeeld voor kindermissbuik. Haar eerste kind wordt in de gevangenis geboren. Een snelle montage van feitelijkheden, meningen en toespelingen in de media geeft aan hoe de vlag er in 2015 bij staat. Getrouwd met haar Villi en inmiddels drie kinderen wonen ze teruggetrokken in Savannah, Georgia. Hun tweeling, een jongen en een meisje nemen over een paar dagen afscheid van hun highschool. Als eerste grote keerpunt in hun leven. Gracie organiseert en bakt taarten, Villie gaat over de barbecue. In een gecompliceerd scenario met flashbacks wordt een gezinsdrama aangekleed door Elisabeth, een journaliste die betrokken is bij het schrijven van het scenario voor een film. Misschien wel het filmrelaas over hoe ingewikkelde gezinsrelaties in stand gehouden worden. Met moederlijke manipulatie, ontkenning en zelfbedrog. In schitterend geacteerde hoofdrollen, op z’n Amerikaans aangezet met ingewikkelde thematiek. Observaties rond schone schijn, ouder-kindrelaties, vertrouwelijkheid, broer en zus verhoudingen, intimiteit en vriendschap. In een visueel openlijk maar soms ook verborgen spiegelpaleis groeien Elisabeth, Gracie en ook Villi naar elkaar toe. Waarbij rollen wisselen, de camera onduidelijke accenten legt, die aangezet worden met muziek. Om onderlinge gedragingen zoveel mogelijk glad te strijken. In de bijna twee uur die de film duurt houdt de koele sfeer van de film wel afstand van de kluwen emoties die voorbij komt. Tot en met het slot dat op hetzelfde moment even verrassend als algemeen is. Dat greep mij toch aan…
]

24-11-23 FHB SQUARING THE CIRCLE
Een film voor boomers, die hun collectie vinyl langspeelplaten en dure stereo-installatie blijven koesteren. Vanwege het vermeende betere geluid. Maar ook vanwege de vierkante hoezen waarin de ronde vinyl platen van 30 centimeter doorsnee per keer voor beluisteren uitgepakt, opgezet, en na zo’n twintig minuten omgedraaid en nog eens opgezet moesten worden. Om vervolgens opgepakt, ingepakt (beschermhoes en buitenhoes!) te worden en op de goede plek in de collectie op te bergen. Op een flinterdun randje bleef leesbaar wat er op de plaat te horen was: de titel van de elpee, de uitvoerenden, het label van de platenmaatschappij en wat codes. Ruim vijf en dertig jaar lang gold de elpee als de belangrijkste consumenten-drager voor muziek. Platen werden wereldwijd verkocht in oplagen van soms miljoenen exemplaren. De muziekindustrie verdiende er miljarden aan. De buitenhoes als 30x30 cm advertentie. Dat zeer succesvolle nieuwe muziek hun invloed ook via de buitenhoes kon doen gelden wordt duidelijk in de fraai gefilmde biografie van het inmiddels roemruchte Londense ontwerpbureau Hipgnosis. De synergie van de twee oprichters die via het even muzikale als commerciële succes van Pink Floyd de grafische industrie inrolden en opschudden. Door een even eigenzinnige, conceptuele denkwijze als pragmatische uitvoeringspraktijk. Waarmee de muziek een herkenbaar beeld meegegeven werd. Platenhoezen die iedere boomer zal herkennen en daarmee ook de bijbehorende muziek. Deze film over Hipgnosis werd gemaakt door de Nederlandse fotograaf Anton Corbijn, die als eenling net als Hipgnosis op direct verzoek van de muzikanten platenhoezen ging maken. Maar niet in de voetsporen van dit bureau maar in een eigen herkenbare fotografische stijl met het concept veel verder in de achtergrond. Het ultieme voorbeeld van een Hypgnosis platenhoes uit 1978: Go 2 van de groep XTC. Op een paar latere XTC elpees is de muziek minstens zo goed als die van The Beatles.
Mijn waardering XXXX uit 5 8 uit 10

19-11-23-FHB THE MIRACLE CLUB
Ierland, 1967, de katholieke kerk, Lourdes, geloof, schuld, en schaamte. De restanten van een familiedrama dat veertig jaar eerder begon en over drie generaties uitwaaierde. Braaf samengebracht in een scenario, waarin iedere generatie een eigen werkelijkheid in stand houdt. Maar die op het eind toch samenkomt. Als verlossing van lang gekoesterde misverstanden, heilig geloof in verzwegen geheimen, die door de katholieke werden aangewakkerd. Dit alles betrekkelijk luchtig gebracht, en ook nog met uiterst verantwoorde humor. Maar ook met onmin en bedrog. Wat later schaamte en schuldgevoelens zal oproepen. Via een loterij van de kerk winnen de vier vrouwelijke hoofdrollen deelname aan een groepsreis per bus naar het fenomeen Lourdes. Het wereldberoemde heiligdom in Zuid Frankrijk van Onze-Lieve-Vrouw de Onbevlekte Heilige Maagd Maria. Die wordt ieder jaar door miljoenen gelovigen vereerd met gebed, zang, processies, het branden van kaarsen en rituelen rond het water van de Heilige Bron. Vanuit individueel geloof en hoop op een wonderbaarlijke genezing van een eigen, veelal lichamelijke kwaal. Vreemd genoeg wordt de verre busreis heen en terug volledig buiten beschouwing gelaten. Het fenomeen Lourdes met nagebouwde grot, icoonbeeltenis van de Heilige Maagd, het grote plein, Basilieken, kerken, hotelgebouwen en niet te vergeten een bloeiende souvenir-industrie wordt het decor van korte discussies. Met twijfels over Katholiek geloof, bijgeloof maar ook over hoopvolle devotie. Hoofd- en bijrollen zijn op een eigen manier overtijgend, dankzij relativerende blikken, korte onderlinge dialoogjes of via gedragingen van de kinderen. Drie hoofdrollen zijn dan ook Britse acteurs met bijna icoon-status. Zij dragen de film, waar van beelden er bijna overdreven opgepoetst uitzien. Terwijl de cameravoering saai blijft saai en hier en daar steekjes laat vallen. Maar omdat het Lourdes-avontuur nog een klein ‘wondertje’ oplevert lost de familievete zichzelf op. In Ierland in 1967. Met de katholieke kerk op z’n retour.
Mijn waardering XXX uit 5 6 uit 10

14-11-23-FHB sneak LE LIVRE DES SOLUTIONS
Gebaseerd op zijn eigen ervaringen als filmmaker, na het onverwacht grote succes van zijn eerdere film. Daarvoor werd de montage door de producent afgekeurd en aan een ander toegewezen. Wat leidde tot een manische depressie. Die zie nu terug in zijn nieuwe film als nagespeelde fictie. In de even fraaie als geloofwaardige rol van egomanische regisseur Marc Becker. Die niet gewend is om tegengesproken te worden en héél veel van zijn directe medewerkers verwacht. Voornamelijk vrouwen: voor persoonlijke assistentie, regelwerk voor de film en het feitelijk monteren op het computersysteem. Daarnaast ook nog een geluidsassistent. En Denise, Marc’s tante naar wiens bouwval diep in Frankrijk ze me BANKGIRO LOTERIJ t film en al zijn toe gevlucht. Ze verzorgt de catering maar houdt daarmee ook toezicht op de emotionele gang van zaken. Marc spoelt zijn medicijnen door de W.C. en er volgt een caleidoscopische reeks scenes rond het afmaken van de film. Manische Marc die zichzelf en geen enkele rust gunt. Wilde ideeën over de volgorde van scenes. En andere geniale invallen waaraan ook gewerkt moet worden. Natuurlijk lukt niet alles. Wat tot frustraties leidt. Vooral voor Marc, maar ook de anderen. Denise weet alle spanningen in het redelijke te houden. Wat daarbij opvalt is de filmische lichtvoetigheid waar steeds op teruggevallen wordt. Als het lukt om een wereldberoemde popartist voor de muziek te laten overkomen, wordt dat een keerpunt on de film. Waarover de film gaat die ze aan het maken zijn en hoe die eruit komt zien komt bijna niets in beeld. Het gaat steeds om Marc’s beleving van het proces. In veel geestige details van licht karikaturaal gespeelde scenes. Alle pretenties worden soepeltjes omgedraaid, waardoor de film alsnog tot een voorspelbaar einde kan komen. Als ronduit plezierige kijkervaring van het geheel.
Mijn waardering XXXX uit 5 7,7 uit 10

Over het plotseling ontstaan van een intense relatie tussen een vrouwelijke filosofe en de klusjesman die het huis van haar vriend/partner moet gaan opkappen . Dit alles in het Franstalige deel van Canada, rond de steden Quebec en Montreal. Het gesproken Frans in twee dialecten is nauwelijks te volgen. Met enige nadruk kiest de film het perspectief van Sofia, afkomstig uit een intellectueel milieu en met Xavier in een saaie relatie. Sylvain is na de middelbare school de bouw ingerold en heeft al een paar jaar een eigen bedrijf. Het is liefde op het eerste gezicht. Sofia beleeft haar relatie met Sylvain relatie intens. Wat door haar omgeving niet direct negatief tegen het licht wordt gehouden. Ook in Sofia’s eigen lezingen over filosofie en liefde. Hoe diverse filosofen gemoedstoestanden als liefde, lust, haat, houden van en vriendschap rond het andere geslacht hebben ontleed en geduid. Door de eeuwen heen. In het eigenzinnige, misschien wat overladen scenario wisselen scenes die uiteenlopende gevoelens oproepen. Met de nadruk in fotografie, kleurstelling, kadrering en beweging. En daarmee ook in montage. Een inventieve mix die even inventief als voorbeeldig. En die de intensiteit van de relatie tussen Sofia en Sylvain onderuit haalt. En inkadert op klasse niveau. De dialogen zijn scherp, in alle rollen wordt overtuigend geacteerd. Maar als geheel ziet het er nogal obligaat uit: Elite die verslingert raakt aan doorsnee ambachtsman. Ook in de liefde. Hier en daar een streepje humor en een nauwelijks verassend slot. Waarbij sfeer en muziekkeuze doet denken aan de zeventiger jaren van de vorige eeuw. In de bioscoop is het een inspannende kijkervaring van een dramatische, maar zeker niet al te zwaarmoedige romkom. Voor een terugblik naar een periode van betere tijden. Nieuw is dat al lang niet meer.
Mijn waardering XXX uit 5 7 uit 10

31-10-23 FHB sneak DRAWING LOTS
Merkwaardige film uit een merkwaardig land. Georgië, een voormalige Sovjetrepubliek die in 1991 op eigen initiatief onafhankelijk werd. Van de Sovjetunie en als eerste onder eigen naam. Sindsdien hebben twee regio’s zich alsnog Russisch verklaard. Vanzelfsprekend met hulp van Rusland, De verdere ontwikkeling van de republiek Georgië schiet niet erg op. Getuige deze film van een redelijk ervaren en succesvol Georgische regisseur. Toen hij tijdens het maken van de film overleed, nam zijn dochter het over. Met als resultaat dat de film eruit ziet als een niet al te best gelukte studentenfilm van ruim dertig jaar geleden. De oorspronkelijke titel van de film was ‘LOTTO’. Als verwijzing naar de loterij die het leven nou eenmaal is. Voor de film vertaald naar een bingo-spelletje op een zonovergoten pleintje. Naast een hoge flat in de tweede stad van Georgië. Batumi kent nog niet zoveel hoogbouw. Maar wel genoeg om bij elkaar naar binnen te kunnen kijken en last van elkaar te hebben. Het pleintje naast de flat wordt regelmatig opgeschrikt door een jonge flatbewoner die op zijn eigen terras met verdienstelijke elektrisch gitaarsolo’s heel veel lucht in beweging brengt. In de bioscoop tegen het oorverdovende aan. Wat volgt is een caleidoscopische reeks scenes waarin zich iets afspeelt rond een aantal karakters die niet uit de verf komen. In zwart-wit, wel met redelijk sfeervolle belichting maar knullig camerawerk, acteren en montage. Ongemakkelijke kaders, een minimum aan dialoog in een vreemde klinkende taal en moeilijk herkenbare expressie. Het scenario brengt doelbewust een paar ontwikkelingen in beeld die nauwelijks iets met elkaar te hebben. Cryptische Nederlandse ondertiteling en een muziekkeuze die zomaar op het verkeerde been kan zetten. In het analoge tijdperk zou deze matige film waarschijnlijk te duur zijn geweest om in de bioscoop uit te brengen.
Mijn waardering XX uit 5 3,6 uit 10

31-10-23 FHB sneak DRAWING LOTS
Merkwaardige film uit een merkwaardig land. Georgië, een voormalige Sovjetrepubliek die in 1991 op eigen initiatief onafhankelijk werd. Van de Sovjetunie en als eerste onder eigen naam. Sindsdien hebben twee regio’s zich alsnog Russisch verklaard. Vanzelfsprekend met hulp van Rusland, De verdere ontwikkeling van de republiek Georgië schiet niet erg op. Getuige deze film van een redelijk ervaren en succesvol Georgische regisseur. Toen hij tijdens het maken van de film overleed, nam zijn dochter het over. Met als resultaat dat de film eruit ziet als een niet al te best gelukte studentenfilm van ruim dertig jaar geleden. De oorspronkelijke titel van de film was ‘LOTTO’. Als verwijzing naar de loterij die het leven nou eenmaal is. Voor de film vertaald naar een bingo-spelletje op een zonovergoten pleintje. Naast een hoge flat in de tweede stad van Georgië. Batumi kent nog niet zoveel hoogbouw. Maar wel genoeg om bij elkaar naar binnen te kunnen kijken en last van elkaar te hebben. Het pleintje naast de flat wordt regelmatig opgeschrikt door een jonge flatbewoner die op zijn eigen terras met verdienstelijke elektrisch gitaarsolo’s heel veel lucht in beweging brengt. In de bioscoop tegen het oorverdovende aan. Wat volgt is een caleidoscopische reeks scenes waarin zich iets afspeelt rond een aantal karakters die niet uit de verf komen. In zwart-wit, wel met redelijk sfeervolle belichting maar knullig camerawerk, acteren en montage. Ongemakkelijke kaders, een minimum aan dialoog in een vreemde klinkende taal en moeilijk herkenbare expressie. Het scenario brengt doelbewust een paar ontwikkelingen in beeld die nauwelijks iets met elkaar te hebben. Cryptische Nederlandse ondertiteling en een muziekkeuze die je zomaar op het verkeerde been kan zetten. In het analoge tijdperk zou deze matige film waarschijnlijk te duur zijn geweest om in de bioscoop uit te brengen.
Mijn waardering XX uit 5 3,6 uit 10

24-10-23 FHB sneak LE RAVISSEMENT
Over de euforische extase die veel mensen ervaren bij het krijgen van een eerste kind. Vrouwen worden moeder, mannen worden vader. In geen enkele taal ter wereld ontbreekt dit taalcliché. Daar hoort dan bij dat de baby door de ouders wordt gekoesterd en grootgebracht. Maar in veel samenlevingen wordt daarvoor het kleinhouden van de vrouw nog altijd als eerste voorwaarde gezien. Als moeder en individu hoort een vrouw zich dienstbaar op te stellen aan de man van wie ze het kind heeft ‘gekregen’. Deze vanzelfsprekendheid is het achterliggende thema in deze film. Lydia, rond de dertig werkt als verloskundige in een moderne Parijse kraamkliniek en is dagelijks betrokken bij bevallingen. Met haar vriendin Salomé heeft ze sinds haar kindertijd alles gedeeld. Ze zien elkaar regelmatig maar niet zoveel als vroeger. Salomé heeft een vaste relatie, terwijl Lydia en haar vriend nauwelijks de tijd nemen om serieus aan een kinderwens te denken. En als die vriend opbiecht dat hij vreemd aan het gaan is zet Lydia hem zonder pardon en weinig discussie het huis uit. Niet veel later komt Salomé naar de kliniek om Lydia te vertellen dat ze zwanger is. En inmiddels heeft Lydia een avontuurtje gehad met een buschauffeur die haar midden in de nacht niet alleen naar huis liet gaan vanuit het eindstation van zijn laatste dienst. In het scenario wordt met een voice-over aangegeven dat het verdere verloop in een rechtszaak is geëindigd. Ook worden tussentijds nog wat feiten of gevoelens toelicht. Maar van de zaak zelf is niets te zien. In de aanloop ervan worden scenes van elkaar gescheiden met een even ongemakkelijke als mysterieuze sleutegat-vloeier in het zwart. Redelijk geacteerde karakters leggen in een nogal fantasieloze verfilming de intimiteit van bijzondere verwikkelingen bloot. In ongemakkelijke tegenspraak met de titel.
Mijn waardering XXX uit 5 6uit 10

13-10-23 FHB kl.zaal ANATOMY OF A FALL
Très Français in pretentie, scenario en dialoog. Rather English in dramatiek en vormgeving. Met een overvolle, wat haastige ondertiteling in het Nederlands. Wel nodig om de ontwikkelingen in het opzichtige hoofdthema te blijven volgen. Het draait allemaal om de onverklaarbare dood van Samuel in een hooggelegen chalet in de buurt van Grenoble. Een middelgrote stad in de Franse alpen. Een paar jaar terug is hij met zijn gezin teruggegaan naar zijn geboortegrond. Vanuit Londen, waar hij twaalf jaar eerder zijn echtgenote Sandra, van origine Duits, ontmoette. Zoon Daniel is inmiddels een tiener. Sandra Voyter is zijn moeder en auteur van internationaal succesvolle boeken. Samuel is ook schrijver, zij het minder succesvol. De verbouwing van het chalet is nog niet klaar, en een boek waaraan hij was begonnen wil maar niet vlotten. Als Daniel terugkomt van een wandeling met de hond, vindt hij zijn vader dood in de sneeuw. Hoe het is gebeurd blijft een raadsel, en al snel wordt Sandra verdacht van betrokkenheid bij de val die tot de dood van Samuel heeft geleid. De film gaat verder met de ingewikkelde rechtszaak die erop volgt en waarin toedracht en motief moeten worden vastgesteld. Dat duurt maanden en de aandacht van de media is aanzienlijk. De dodelijke val van Samuel wordt het gerechtelijk decor van een familiedrama. Het sturend scenario onderzoekt de gespannen gezinsrelatie. Thuis en via de rechtszaak. Daarin wordt Daniel aanvankelijk beschermd. Ondertussen worden er in de Franse rechtszaal verschillende waarschijnlijkheden afgewogen en vergeleken. Als klassiek rechtbank drama. Even traditioneel in vorm als intiem rond echtelijke verhoudingen. Een uitstekende hoofdrol, gedetailleerde overwegingen, redeneringen en wendingen in een prima montage. Een indrukwekkend filmisch en sluitend betoog dat maar weinig mensen onberoerd zal laten.
Mijn waardering XXXX uit 5 8,4 uit 10

10-10-23 FHB sneak MEDUSA DELUXE
Intrigerende film over de voorbereidingen van een regionale kapsel-competitie. Achter de schermen in een evenementencomplex van een middelgrote stad. Een zeer Brits en zeer betonnen gebouw. Met een stelsel van gangen, trappen, liften, zithoekjes en kleedkamers zonder daglicht. Losgezongen van de wereld, lijkt het wel. Op de ambulance buiten na, die het slachtoffer moet ophalen van een ‘bad hair day’ en daarbij het leven moest laten. Het lijk is nog binnen op de plaats delict. Tegelijkertijd worden beschuldigingen, insinuaties, machinaties en verdachtmakingen de hoofdmoot van de film. Waarbij de camera op eigen houtje op zoek lijkt te gaan naar de toedracht en de moordenaar. Een paar beveiligers die ook door het pand lopen proberen zich er buiten te houden maar worden door het geroddel rond de competitie meegesleurd in de intriges. De vaktaal rond de haute culture van het kapperswezen verpakt grappen die voor niet-ingewijden moeilijk te volgen zijn. Ook omdat de cameravoering de overtuigende indruk blijft geven dat bijna alle honderd minuten van de film in één keer achter elkaar zijn opgenomen. Met zorgvuldig afgewogen aandacht voor vorm, tempo, een aantal karakters, dialogen en aankleding. Het laatste met een accent op het maken en dragen van uitzinnige haardrachten. Alles met één camera in beeld gebracht: dialogen via spiegels, achter personen aanlopen die naar een ander toe gaan, onderweg weer iemand anders tegen komen, de verkeerde kleedkamer binnenlopen of elkaar toevallig tijdens een rookpauze ontmoeten voor een volgende scene. Het geheel werd door acteurs, en camera opgevoerd als de gedetailleerde uitvoering van een scenario. Met subtiele verwijzingen naar Medusa als figuur uit de Griekse mythologie. Lange scenes, zonder zichtbare montage, en zonder alles verklarend slot. Wel met effecten en muziek die je het geheel je toch weer als speelfilm laten ervaren. Razend knap, mysterieus en spannend.
Mijn waardering XXXX uit 5 8,4 uit 10

Het was een reguliere voorstelling in een filmhuis.
Aan gekondigd als 'premierefilm'.
Kopieën bestaan niet meer en voorstellingen
worden bijna automatisch ingeregeld van een DCP
en geautomatiseerd gestart. Zo gaat dat tegenwoordig.
En dat is maar goed ook. Het zou nog kunnen dat de plaatselijke
operateur bij de instellingen vergeten was om ondertiteling
uit te zetten. Voor de dialoogjes tussen de jongens was dat
in deze film soms nodig. Je wilt altijd weten wat er (in het Nederlands)
gezegd wordt, en soms moest dat zelfs.
Een belangrijke reden dat Nederlandse films het (nog altijd!)
niet zo goed doen in de bioscoop is (nog altijd!) belabberde
dialoog, licht gekunstelde geluidsmontage en intonatie,
(nog altijd!) verre van optimale mix (voor TV en streaming?)
en daarom in veel digitale bioscopen nog steeds geen optimaal
en verstaanbaar synchroon geluid.
Van het laatste heeft de kleine zaal van het (digitale) theater
waar ik vaak naar toe ga geen last. Weergave van beeld en geluid is
hier optimaal voorbeeldig . Vaak minstens zo goed als 35mm,
is mijn ervaring. Geen 16 zoals vroegah...
In andere talen spatsync en verstaanbaar, waardoor ik zeker in het
(UK)Engels de ondertiteling nauwelijks nodig heb.
Digitaal is ook zonder krassen, kabels beschadigingen, lichte instabiliteit,
of ongemakkelijk aangelegde of opgestarte leaders van de aktes.
In de laatste regels van mijn stukje 05-09-23 FHB sneak TÓTEM
maak ik melding van hoe rare keuzes een film bijna kunnen bederven.
Mijn professionele adagium blijft dan ook "van slechte films leer je het meest."
Los daarvan prijs ik me hier gelukkig met een uitstekende programmering
en idem projectie.
Tot zover & TNX! voor je reactie

27-09-23 FHB kl.zaal TOEN WE VAN DE DUITSERS VERLOREN
Een prima Nederlandse film. Gebaseerd op een striproman uit 2002, waarvan de schrijver/tekenaar ook de film regisseerde. Voor de film werden op allerlei gebied verassende keuzes gemaakt. Voor het scenario, de locatie, aankleding, cast, dialoog en geluid. De film speelt in 1974 en werd digitaal vertaald naar gestileerd zwart-wit beeld in een standaard 35mm beeldverhouding. Maar het meest verassend is de Nederlandse ondertiteling. Voor Nederlandse gesproken film hoort dat niet nodig te zijn. Het betekent wel dat het begrip van wat er precies wordt gezegd véél beter is. We zijn nou eenmaal gewend om ondertiteling lezen. Voor straattaal van een halve eeuw geleden is dat misschien nodig. De belangrijkste achtergrond van het scenario is de omstreden voetbalfinale in 1974. Daar had Nederland wereldkampioen moeten worden en dat ging dus niet door. Nog diezelfde middag werd dat een trauma voor iedere Nederlandse voetballiefhebber. Tijdens de wedstrijd was de spanning in het hele land te snijden. Iedereen keek naar de televisie, meestal nog zwart-wit. De straten waren leeg en er heerste een lome zomerrust. De sfeer in een typische jaren zeventig (van de vorige eeuw) wijk met flats en rijtjeshuizen is in filmbeelden uitstekend in getroffen. Jonas en Daan ontmoeten elkaar voor het eerst en besluiten uit verveling samen op te trekken. Om die voetbaldag met zoveel mogelijk onnutterij proberen door te komen. Alle twee met een eigen invulling, vanuit een totaal verschillende achtergrond. Met aandacht voor onnoemelijk veel detail wordt het begin van hun vriendschap verkend. Zo voelt het ook aan. Via flarden vanuit een paar flashbacks waarin ook de ouders een rol spelen, wordt het een ontwapenend verhaal over vriendschap en aansluipende volwassenheid. In een prachtig gemaakte film.
mijn waardering XXXX uit 5 8 uit 10

26-09-23 FHB sneak LETZTER ABEND
Zéér knappe low budget film met een psychologische ‘production value’ van heb ik jou daar. Nou eens geen imposante locaties met opwindende actiescenes rond misdaad of rampen. Dit is een briljant uitgevoerde film. In scenes, spel en vooral montage. Op basis van nauwelijks meer dan een synopsis. Tijdens het opnemen aangevuld met allerlei film ideeën. Ter plekke verzonnen meta-fictie van de hoofdrolspeler en de regisseur. Dat allemaal in en bij een flat in ergens een Duitse stad. Welke, doet er niet eens toe. Letzter Abend is een ultieme bevestiging van filmvolwaardig digitaal produceren voor de bioscoop. Op locatie met meerdere camera’s opgenomen. Clemens en Lisa zijn een feestje aan het voorbereiden omdat ze morgen naar Berlijn verhuizen. Door de strenge Duitse corona maatregelen hebben ze hun beste vrienden veel te lang niet gezien. Bijna allemaal hoogopgeleide twintigers van wie het sociale en werkzame leven is gestagneerd. Wat niemand onberoerd liet en ook verwachtingen en verhoudingen heeft veranderd. Zelfs van degenen die al die tijd samen zijn geweest. Toespelingen daarop zijn er al in de allereerste scenes. Uiteindelijke wordt het een zeer gemêleerd gezelschap. Trouwe vrienden komen niet opdagen en een buurvrouw schuift onverwacht aan. In een even verkrampt als hedonistisch gezelschap zorgen schurende conversaties over van alles en nog wat, afbrokkelende verhoudingen en totaal verkeerde muziek voor vrijwel permanent ongemak. In een perfecte timing afgewisseld met rare voorvallen en geestig verwoorde tussendoortjes waar niet iedereen om kan lachten. Vermaak en leedvermaak komt terecht bij Clemens, die er niet mee om weet te gaan. Zijn licht naïef positivisme van het begin is veranderd in een onvermogen om zijn depressie zo te relativeren dat Lisa er ook mee overweg kan. Op het laatst weten ze van elkaar niet eens meer wie ze precies zijn.
Bij nader inzien mijn waardering XXXXX uit 5 9,5 uit 10

19-09-23 FHB sneak UPON ENTRY
Deze goed gekozen titel van een spannende film verwijst naar de eerste woorden van het formulier waarmee veel reizigers naar de Verenigde staten kennis maken: de aanvraag van een verplicht en tijdelijk visum. Het Electronic System for Travel Authorization (ESTA) is een goeddeels geautomatiseerd proces. Het wordt op vrijwel ieder vliegveld gebruikt en dagelijks aangevuld met massa’s nieuwe persoonsgegevens van reizigers. In een uitstekende gemaakt film reizen Diego en Elena naar Miami. Vanuit San Francisco, waar ze elkaar twee jaar eerder ontmoetten. Dertigers die samen hun horizon in de Verenigde Staten willen verbreden. Met een tussenstop in New York om met de broer van Elena kennis te maken. Aan de balie van de douane worden ze uit de rij gelicht en verzocht om ‘even mee te komen’. In verhoorzaaltjes diep in het gebouw volgt een scherpe ondervraging over wat ze op hun ESTA formulier hebben ingevuld. Het verhoor wordt een even Orwelliaans als Kafkaesk onderzoek naar feiten die per sessie persoonlijker worden. Er komt van alles aan het licht maar lang niet alles wordt geloofd. Wel met ‘eigen feiten’ ingevuld. Aanvankelijk doet de professionele distantie van de achtereenvolgende ondervragers niet echt onvriendelijk aan. Maar in vervolgsessies worden de vragen gaandeweg directer, persoonlijker en de toon ronduit intimiderend. Terwijl de protocollaire bejegening ook nog eens toelaat dat Diego en Elena gescheiden van elkaar worden verhoord. Met dezelfde privé vragen. Een doortrapte methode van psychologische manipulatie. Tegen het grensoverschrijdende aan. Zodat ’gaslighting’ bijna onvermijdelijk word: gaan geloven in twijfels over knap verzonnen leugens die je steeds worden voorgehouden. Zodat ook de relatie van Diego en Elena wordt aangetast. Perfect geschreven dialoog in het scenario. Met simpele middelen uiterst vakkundig geregisseerd. Een goed lopende en zeer geloofwaardige film. Niet te lang, razend spannend. Met een zorgvuldig gekozen open einde.
Mijn waardering XXXX uit 5 9 uit 10

12-09-23 FHB sneak ESIMDE
Voor niet ingewijden een moeilijk te begrijpen film. Dat kun je zo hebben bij een sneak preview. Ondertussen in Kirgizië maakt het risico daarvoor groter. Een wonderlijk scenario, met wonderlijk thema, een wonderlijke rolverdeling en een en wonderlijke verfilming. Daardoor zal iedere associatie die wordt opgeroepen weinig met het bedoelde thema te maken hebben. Daar moet je achteraf achter zien te komen. Een behoorlijk ingewikkeld thema. Na 23 jaar keert Atantai terug naar zijn geboortedorp in Kirgizië. Een republiek in centraal-Azië omsloten door drie voormalig USSR-republieken en een lange grens met China. Moest ik wel even opzoeken. Atantai praat niet en loopt wezenloos door zijn dorp. Als hij door ouwe vrienden wordt herkend reageert hij nauwelijks. Zijn zoon Kubat is getrouwd met Umsunai, en er zijn twee kleinkinderen. Nu Atantai is teruggevonden, is zijn broer misschien ook op te sporen. In een t- r- a- a- g tempo gaat Atantai mee in de auto door de woestijn. Van het landschap is niks te zien. Het beeld blijft op de voorruit… Een simpel thema, in een simpel scenario over geheugenverlies (of is het hersenschade?) in een te bedrieglijk versimpelde verfilming. Met e-l-l-e-l-a-n-g-e i-n-s-t-e-l-l-i-n-g-e-n wordt van alles gesuggereerd. Een spoorwegovergang, een zwijgende wandeling in het donker. Het zaait twijfel over een verkrachtings-scene en de ontmoeting van Kubat met twee louche figuren (autoriteiten?). Dialoogscenes maken het een leesfilm. Want alleen op het gehoor en een lichte herkenning van Turks blijft mijn Kirgizisch mager. Dus blijft alleen ondertiteling over waarop Kubat en zijn gezin met zijn getraumatiseerde en vooralsnog doodongelukkige vader om moet leren gaan. Onbedoeld deed de allerlaatste scene mij denken aan een vroeg werk van een Nederlandse kunstenaar. Dat maakte voor mij even onbedoeld de nietszeggendheid van de film compleet.
Mijn waardering XX uit 5 4 uit 10

30-08-23 FHB sneak ROTER HIMMEL
Een film die uitloopt op een boek vlak voor publicatie. En dan weer de basis is was voor een inventief scenario voor de film die net is afgelopen. Deze circelverwijzing wordt zonder nadruk in de allerlaatste scene fraai afgerond. Via subliem karakterspel van mensen in een vakantiehuisje aan de Baltische zee in Noord Duitsland. Gaandeweg worden onderliggende verhoudingen blootgelegd van mensen die elkaar per vergissing, of bij toeval ontmoeten. Het begint met autopech waardoor studievrienden Leon en Felix te voet het vakantiehuisje moeten vinden. Daar gaan ze een poosje logeren om in alle rust ieder aan een eigen project te werken. Voor Leon is dat zijn tweede boek, na een succesvol debuut. Felix moet voor zijn kunstacademie de opzet van een foto-project presenteren. Tegen hun verwachting in woont Nadja ook in het huisje. Voor Leon wordt zijn werk daarmee een stuk ingewikkelder. Zeker omdat Nadja’s vriend er ook logeert. En van Devid, (in het voormalig Oost Duitsland de spelling van een veel voorkomende naam) is zijn aanwezigheid vooral s‘nachts merkbaar. Leon stoort zich daaraan maar staat zichzelf niet toe om op wat toenadering van Nadja in te gaan. Felix trekt op met Devid die op het strand werkt. En Leon bijt zich vast in zijn werk maar krijgt steeds minder voor elkaar. Het wordt een steeds meer voelbare ongemakkelijke situatie. Die zich nauwelijks laat verloochenen. De verfilming is kalm met een superieure digitale camera (ARRI?) en prachtige lenzen (Cooke’s?). Strakke composities en gestoken scherpte, afgewogen kleurgebruik en relatief weinig camerabeweging. In alledaagse scenes wordt via subtiele dialoog en naturel acteren psychologische context gegeven. Vooral voor Leon en Nadja. En met een prima timing wordt naar een onverwacht, maar even indrukwekkend als schokkend slot toegewerkt: een boek…
Mijn waardering XXXX uit 5 8 uit 10

24-08-23 EYE A’dam zl.2 FITZCARRALDO
Kunst als waanzin… waanzin als film… Met als resultaat een even waanzinnige als bijna perfecte filmervaring van twee en een half uur. Sinds het verschijnen van Fitzcarraldo in 1982 werd de film het icoon project van de maker van internationale films. Inmiddels wereldberoemd, maar ook omstreden. Wegens de opnamen in een geïsoleerd gebied rond de Amazone-rivier. Waaraan honderden inheemse bewoners in zware omstandigheden meewerkten. Met name voor de scenes waar een metalen schip van drie verdiepingen over een heuvel moest worden gesleept. Fitzcarraldo is gebaseerd op een verhaal van een ondernemende rubberbaron in Peru. Die wilde in 1890 met zijn schip een lange omweg over water afsnijden. Hij liet het schip over een heuvel naar de bocht in een andere rivier slepen. In Fitzcarraldo is een soortgelijke expeditie gekoppeld aan een obsessie voor muziek. Klassieke muziek in de tijd dat geluid voor het eerst in de geschiedenis opgenomen kon worden. En er al platen verschenen met populaire opera fragmenten. En die konden met een mechanische grammofoon overal worden afgespeeld. Na het mislukken van een rubber-expeditie ontstaat het plan om ergens in het Amazonegebied een operahuis te bouwen. In een jongensboekachtig scenario is die obsessie voor de film als fictie gereconstrueerd. Tot in de details. Een groot metalen schip, dwangmatige karakers, meesterlijk gespeelde rollen en alles als fraai tijdsbeeld in een even afgelegen als adembenemend Amazone rivierlandschap. Inclusief misrekeningen, domme pech, afhaken van de bemanning, een vijandige inheemse bevolking die wel degelijk wilde meewerken. En allemaal analoog opgenomen en afgewerkt. Zonder digitale effecten en met alleen maar echte personen in beeld. Ieder moment houdt een eigen spanning. Dat de opnamen in 1980 allesbehalve soepel verliepen kwam ook als fictie in de film terecht. In een weergaloze filmervaring die nog steeds niet is geëvenaard.
Mijn waardering XXXXX uit 5 9,8 uit 10

22-08-23 FHB sneak PASSAGES
Nogal expliciete film over de homoseksuele relatie van twee getrouwde mannen. Thomas en Martin. In de beginscene heeft Thomas als filmregisseur moeite met de dramatiek van traplopen. Hij legt het aan met Agathe en verleidt haar tussen de bedrijven door tot intense seks. Voor Thomas is dit een nieuwe ervaring. Die hij vanwege de seks wil bestendigen. Hij blijft druk aan het werk aan zijn nieuwe film. Voor het scenario van de film waar je naar zit te kijken blijft dat een nutteloos struikelblok. De open driehoeksverhouding zoals die lijkt te ontstaan wordt afgedekt met biseksuele lust. In beeld gebracht met scenes die lang genoeg zijn om ongemakkelijk te worden. Martin moet toelaten dat hij als vriend en geliefde op een zijspoor raakt. Dus slaat twijfel toe en begint hij in onzekerheid ook aan een nieuwe relatie. Met nieuwe lustgevoelens en seks. Natuurlijk is er In de achtergrond onderlinge jaloezie. De onvoorziene zwangerschap van Agathe verandert alles. In goed geschreven dialoogscenes vervlakt de jaloezie tot lust en seks. En is het Martin die redelijkheid en realiteit weet te bewaren. De mogelijkheid om samen Thomas en Agathe aan een gezin te beginnen is voor hem wel een wens, maar vanwege Thomas geen realiteit. Met een prima cast, goed acteerwerk en sturende cameravoering worden egocentrische verhoudingen genadeloos blootgelegd. En tegelijk met het onverwachte succes van Thomas’ film komt de hypocrisie boven in de manier waarop hij met Agathe en Martin is omgegaan. Culminerend in een open einde en een gevaarlijke fietstocht door het Parijs waar Thomas uitstekend de weg kent. Uitdagend in beeld gebracht en voorzien van prima muziek. Als onderstreping van zijn obsessieve, niets ontziend egoïsme waar hij alleen maar een film aan overhoudt. Als poster die in deze film bijna toevallig voorbij komt.
Mijn waardering XXX uit 5 7 uit 10