Reacties van FVeastbird - FilmVandaag.nl

19-11-23-FHB THE MIRACLE CLUB
Ierland, 1967, de katholieke kerk, Lourdes, geloof, schuld, en schaamte. De restanten van een familiedrama dat veertig jaar eerder begon en over drie generaties uitwaaierde. Braaf samengebracht in een scenario, waarin iedere generatie een eigen werkelijkheid in stand houdt. Maar die op het eind toch samenkomt. Als verlossing van lang gekoesterde misverstanden, heilig geloof in verzwegen geheimen, die door de katholieke werden aangewakkerd. Dit alles betrekkelijk luchtig gebracht, en ook nog met uiterst verantwoorde humor. Maar ook met onmin en bedrog. Wat later schaamte en schuldgevoelens zal oproepen. Via een loterij van de kerk winnen de vier vrouwelijke hoofdrollen deelname aan een groepsreis per bus naar het fenomeen Lourdes. Het wereldberoemde heiligdom in Zuid Frankrijk van Onze-Lieve-Vrouw de Onbevlekte Heilige Maagd Maria. Die wordt ieder jaar door miljoenen gelovigen vereerd met gebed, zang, processies, het branden van kaarsen en rituelen rond het water van de Heilige Bron. Vanuit individueel geloof en hoop op een wonderbaarlijke genezing van een eigen, veelal lichamelijke kwaal. Vreemd genoeg wordt de verre busreis heen en terug volledig buiten beschouwing gelaten. Het fenomeen Lourdes met nagebouwde grot, icoonbeeltenis van de Heilige Maagd, het grote plein, Basilieken, kerken, hotelgebouwen en niet te vergeten een bloeiende souvenir-industrie wordt het decor van korte discussies. Met twijfels over Katholiek geloof, bijgeloof maar ook over hoopvolle devotie. Hoofd- en bijrollen zijn op een eigen manier overtijgend, dankzij relativerende blikken, korte onderlinge dialoogjes of via gedragingen van de kinderen. Drie hoofdrollen zijn dan ook Britse acteurs met bijna icoon-status. Zij dragen de film, waar van beelden er bijna overdreven opgepoetst uitzien. Terwijl de cameravoering saai blijft saai en hier en daar steekjes laat vallen. Maar omdat het Lourdes-avontuur nog een klein ‘wondertje’ oplevert lost de familievete zichzelf op. In Ierland in 1967. Met de katholieke kerk op z’n retour.
Mijn waardering XXX uit 5 6 uit 10

14-11-23-FHB sneak LE LIVRE DES SOLUTIONS
Gebaseerd op zijn eigen ervaringen als filmmaker, na het onverwacht grote succes van zijn eerdere film. Daarvoor werd de montage door de producent afgekeurd en aan een ander toegewezen. Wat leidde tot een manische depressie. Die zie nu terug in zijn nieuwe film als nagespeelde fictie. In de even fraaie als geloofwaardige rol van egomanische regisseur Marc Becker. Die niet gewend is om tegengesproken te worden en héél veel van zijn directe medewerkers verwacht. Voornamelijk vrouwen: voor persoonlijke assistentie, regelwerk voor de film en het feitelijk monteren op het computersysteem. Daarnaast ook nog een geluidsassistent. En Denise, Marc’s tante naar wiens bouwval diep in Frankrijk ze me BANKGIRO LOTERIJ t film en al zijn toe gevlucht. Ze verzorgt de catering maar houdt daarmee ook toezicht op de emotionele gang van zaken. Marc spoelt zijn medicijnen door de W.C. en er volgt een caleidoscopische reeks scenes rond het afmaken van de film. Manische Marc die zichzelf en geen enkele rust gunt. Wilde ideeën over de volgorde van scenes. En andere geniale invallen waaraan ook gewerkt moet worden. Natuurlijk lukt niet alles. Wat tot frustraties leidt. Vooral voor Marc, maar ook de anderen. Denise weet alle spanningen in het redelijke te houden. Wat daarbij opvalt is de filmische lichtvoetigheid waar steeds op teruggevallen wordt. Als het lukt om een wereldberoemde popartist voor de muziek te laten overkomen, wordt dat een keerpunt on de film. Waarover de film gaat die ze aan het maken zijn en hoe die eruit komt zien komt bijna niets in beeld. Het gaat steeds om Marc’s beleving van het proces. In veel geestige details van licht karikaturaal gespeelde scenes. Alle pretenties worden soepeltjes omgedraaid, waardoor de film alsnog tot een voorspelbaar einde kan komen. Als ronduit plezierige kijkervaring van het geheel.
Mijn waardering XXXX uit 5 7,7 uit 10

Over het plotseling ontstaan van een intense relatie tussen een vrouwelijke filosofe en de klusjesman die het huis van haar vriend/partner moet gaan opkappen . Dit alles in het Franstalige deel van Canada, rond de steden Quebec en Montreal. Het gesproken Frans in twee dialecten is nauwelijks te volgen. Met enige nadruk kiest de film het perspectief van Sofia, afkomstig uit een intellectueel milieu en met Xavier in een saaie relatie. Sylvain is na de middelbare school de bouw ingerold en heeft al een paar jaar een eigen bedrijf. Het is liefde op het eerste gezicht. Sofia beleeft haar relatie met Sylvain relatie intens. Wat door haar omgeving niet direct negatief tegen het licht wordt gehouden. Ook in Sofia’s eigen lezingen over filosofie en liefde. Hoe diverse filosofen gemoedstoestanden als liefde, lust, haat, houden van en vriendschap rond het andere geslacht hebben ontleed en geduid. Door de eeuwen heen. In het eigenzinnige, misschien wat overladen scenario wisselen scenes die uiteenlopende gevoelens oproepen. Met de nadruk in fotografie, kleurstelling, kadrering en beweging. En daarmee ook in montage. Een inventieve mix die even inventief als voorbeeldig. En die de intensiteit van de relatie tussen Sofia en Sylvain onderuit haalt. En inkadert op klasse niveau. De dialogen zijn scherp, in alle rollen wordt overtuigend geacteerd. Maar als geheel ziet het er nogal obligaat uit: Elite die verslingert raakt aan doorsnee ambachtsman. Ook in de liefde. Hier en daar een streepje humor en een nauwelijks verassend slot. Waarbij sfeer en muziekkeuze doet denken aan de zeventiger jaren van de vorige eeuw. In de bioscoop is het een inspannende kijkervaring van een dramatische, maar zeker niet al te zwaarmoedige romkom. Voor een terugblik naar een periode van betere tijden. Nieuw is dat al lang niet meer.
Mijn waardering XXX uit 5 7 uit 10

31-10-23 FHB sneak DRAWING LOTS
Merkwaardige film uit een merkwaardig land. Georgië, een voormalige Sovjetrepubliek die in 1991 op eigen initiatief onafhankelijk werd. Van de Sovjetunie en als eerste onder eigen naam. Sindsdien hebben twee regio’s zich alsnog Russisch verklaard. Vanzelfsprekend met hulp van Rusland, De verdere ontwikkeling van de republiek Georgië schiet niet erg op. Getuige deze film van een redelijk ervaren en succesvol Georgische regisseur. Toen hij tijdens het maken van de film overleed, nam zijn dochter het over. Met als resultaat dat de film eruit ziet als een niet al te best gelukte studentenfilm van ruim dertig jaar geleden. De oorspronkelijke titel van de film was ‘LOTTO’. Als verwijzing naar de loterij die het leven nou eenmaal is. Voor de film vertaald naar een bingo-spelletje op een zonovergoten pleintje. Naast een hoge flat in de tweede stad van Georgië. Batumi kent nog niet zoveel hoogbouw. Maar wel genoeg om bij elkaar naar binnen te kunnen kijken en last van elkaar te hebben. Het pleintje naast de flat wordt regelmatig opgeschrikt door een jonge flatbewoner die op zijn eigen terras met verdienstelijke elektrisch gitaarsolo’s heel veel lucht in beweging brengt. In de bioscoop tegen het oorverdovende aan. Wat volgt is een caleidoscopische reeks scenes waarin zich iets afspeelt rond een aantal karakters die niet uit de verf komen. In zwart-wit, wel met redelijk sfeervolle belichting maar knullig camerawerk, acteren en montage. Ongemakkelijke kaders, een minimum aan dialoog in een vreemde klinkende taal en moeilijk herkenbare expressie. Het scenario brengt doelbewust een paar ontwikkelingen in beeld die nauwelijks iets met elkaar te hebben. Cryptische Nederlandse ondertiteling en een muziekkeuze die zomaar op het verkeerde been kan zetten. In het analoge tijdperk zou deze matige film waarschijnlijk te duur zijn geweest om in de bioscoop uit te brengen.
Mijn waardering XX uit 5 3,6 uit 10

31-10-23 FHB sneak DRAWING LOTS
Merkwaardige film uit een merkwaardig land. Georgië, een voormalige Sovjetrepubliek die in 1991 op eigen initiatief onafhankelijk werd. Van de Sovjetunie en als eerste onder eigen naam. Sindsdien hebben twee regio’s zich alsnog Russisch verklaard. Vanzelfsprekend met hulp van Rusland, De verdere ontwikkeling van de republiek Georgië schiet niet erg op. Getuige deze film van een redelijk ervaren en succesvol Georgische regisseur. Toen hij tijdens het maken van de film overleed, nam zijn dochter het over. Met als resultaat dat de film eruit ziet als een niet al te best gelukte studentenfilm van ruim dertig jaar geleden. De oorspronkelijke titel van de film was ‘LOTTO’. Als verwijzing naar de loterij die het leven nou eenmaal is. Voor de film vertaald naar een bingo-spelletje op een zonovergoten pleintje. Naast een hoge flat in de tweede stad van Georgië. Batumi kent nog niet zoveel hoogbouw. Maar wel genoeg om bij elkaar naar binnen te kunnen kijken en last van elkaar te hebben. Het pleintje naast de flat wordt regelmatig opgeschrikt door een jonge flatbewoner die op zijn eigen terras met verdienstelijke elektrisch gitaarsolo’s heel veel lucht in beweging brengt. In de bioscoop tegen het oorverdovende aan. Wat volgt is een caleidoscopische reeks scenes waarin zich iets afspeelt rond een aantal karakters die niet uit de verf komen. In zwart-wit, wel met redelijk sfeervolle belichting maar knullig camerawerk, acteren en montage. Ongemakkelijke kaders, een minimum aan dialoog in een vreemde klinkende taal en moeilijk herkenbare expressie. Het scenario brengt doelbewust een paar ontwikkelingen in beeld die nauwelijks iets met elkaar te hebben. Cryptische Nederlandse ondertiteling en een muziekkeuze die je zomaar op het verkeerde been kan zetten. In het analoge tijdperk zou deze matige film waarschijnlijk te duur zijn geweest om in de bioscoop uit te brengen.
Mijn waardering XX uit 5 3,6 uit 10

24-10-23 FHB sneak LE RAVISSEMENT
Over de euforische extase die veel mensen ervaren bij het krijgen van een eerste kind. Vrouwen worden moeder, mannen worden vader. In geen enkele taal ter wereld ontbreekt dit taalcliché. Daar hoort dan bij dat de baby door de ouders wordt gekoesterd en grootgebracht. Maar in veel samenlevingen wordt daarvoor het kleinhouden van de vrouw nog altijd als eerste voorwaarde gezien. Als moeder en individu hoort een vrouw zich dienstbaar op te stellen aan de man van wie ze het kind heeft ‘gekregen’. Deze vanzelfsprekendheid is het achterliggende thema in deze film. Lydia, rond de dertig werkt als verloskundige in een moderne Parijse kraamkliniek en is dagelijks betrokken bij bevallingen. Met haar vriendin Salomé heeft ze sinds haar kindertijd alles gedeeld. Ze zien elkaar regelmatig maar niet zoveel als vroeger. Salomé heeft een vaste relatie, terwijl Lydia en haar vriend nauwelijks de tijd nemen om serieus aan een kinderwens te denken. En als die vriend opbiecht dat hij vreemd aan het gaan is zet Lydia hem zonder pardon en weinig discussie het huis uit. Niet veel later komt Salomé naar de kliniek om Lydia te vertellen dat ze zwanger is. En inmiddels heeft Lydia een avontuurtje gehad met een buschauffeur die haar midden in de nacht niet alleen naar huis liet gaan vanuit het eindstation van zijn laatste dienst. In het scenario wordt met een voice-over aangegeven dat het verdere verloop in een rechtszaak is geëindigd. Ook worden tussentijds nog wat feiten of gevoelens toelicht. Maar van de zaak zelf is niets te zien. In de aanloop ervan worden scenes van elkaar gescheiden met een even ongemakkelijke als mysterieuze sleutegat-vloeier in het zwart. Redelijk geacteerde karakters leggen in een nogal fantasieloze verfilming de intimiteit van bijzondere verwikkelingen bloot. In ongemakkelijke tegenspraak met de titel.
Mijn waardering XXX uit 5 6uit 10

13-10-23 FHB kl.zaal ANATOMY OF A FALL
Très Français in pretentie, scenario en dialoog. Rather English in dramatiek en vormgeving. Met een overvolle, wat haastige ondertiteling in het Nederlands. Wel nodig om de ontwikkelingen in het opzichtige hoofdthema te blijven volgen. Het draait allemaal om de onverklaarbare dood van Samuel in een hooggelegen chalet in de buurt van Grenoble. Een middelgrote stad in de Franse alpen. Een paar jaar terug is hij met zijn gezin teruggegaan naar zijn geboortegrond. Vanuit Londen, waar hij twaalf jaar eerder zijn echtgenote Sandra, van origine Duits, ontmoette. Zoon Daniel is inmiddels een tiener. Sandra Voyter is zijn moeder en auteur van internationaal succesvolle boeken. Samuel is ook schrijver, zij het minder succesvol. De verbouwing van het chalet is nog niet klaar, en een boek waaraan hij was begonnen wil maar niet vlotten. Als Daniel terugkomt van een wandeling met de hond, vindt hij zijn vader dood in de sneeuw. Hoe het is gebeurd blijft een raadsel, en al snel wordt Sandra verdacht van betrokkenheid bij de val die tot de dood van Samuel heeft geleid. De film gaat verder met de ingewikkelde rechtszaak die erop volgt en waarin toedracht en motief moeten worden vastgesteld. Dat duurt maanden en de aandacht van de media is aanzienlijk. De dodelijke val van Samuel wordt het gerechtelijk decor van een familiedrama. Het sturend scenario onderzoekt de gespannen gezinsrelatie. Thuis en via de rechtszaak. Daarin wordt Daniel aanvankelijk beschermd. Ondertussen worden er in de Franse rechtszaal verschillende waarschijnlijkheden afgewogen en vergeleken. Als klassiek rechtbank drama. Even traditioneel in vorm als intiem rond echtelijke verhoudingen. Een uitstekende hoofdrol, gedetailleerde overwegingen, redeneringen en wendingen in een prima montage. Een indrukwekkend filmisch en sluitend betoog dat maar weinig mensen onberoerd zal laten.
Mijn waardering XXXX uit 5 8,4 uit 10

10-10-23 FHB sneak MEDUSA DELUXE
Intrigerende film over de voorbereidingen van een regionale kapsel-competitie. Achter de schermen in een evenementencomplex van een middelgrote stad. Een zeer Brits en zeer betonnen gebouw. Met een stelsel van gangen, trappen, liften, zithoekjes en kleedkamers zonder daglicht. Losgezongen van de wereld, lijkt het wel. Op de ambulance buiten na, die het slachtoffer moet ophalen van een ‘bad hair day’ en daarbij het leven moest laten. Het lijk is nog binnen op de plaats delict. Tegelijkertijd worden beschuldigingen, insinuaties, machinaties en verdachtmakingen de hoofdmoot van de film. Waarbij de camera op eigen houtje op zoek lijkt te gaan naar de toedracht en de moordenaar. Een paar beveiligers die ook door het pand lopen proberen zich er buiten te houden maar worden door het geroddel rond de competitie meegesleurd in de intriges. De vaktaal rond de haute culture van het kapperswezen verpakt grappen die voor niet-ingewijden moeilijk te volgen zijn. Ook omdat de cameravoering de overtuigende indruk blijft geven dat bijna alle honderd minuten van de film in één keer achter elkaar zijn opgenomen. Met zorgvuldig afgewogen aandacht voor vorm, tempo, een aantal karakters, dialogen en aankleding. Het laatste met een accent op het maken en dragen van uitzinnige haardrachten. Alles met één camera in beeld gebracht: dialogen via spiegels, achter personen aanlopen die naar een ander toe gaan, onderweg weer iemand anders tegen komen, de verkeerde kleedkamer binnenlopen of elkaar toevallig tijdens een rookpauze ontmoeten voor een volgende scene. Het geheel werd door acteurs, en camera opgevoerd als de gedetailleerde uitvoering van een scenario. Met subtiele verwijzingen naar Medusa als figuur uit de Griekse mythologie. Lange scenes, zonder zichtbare montage, en zonder alles verklarend slot. Wel met effecten en muziek die je het geheel je toch weer als speelfilm laten ervaren. Razend knap, mysterieus en spannend.
Mijn waardering XXXX uit 5 8,4 uit 10

Het was een reguliere voorstelling in een filmhuis.
Aan gekondigd als 'premierefilm'.
Kopieën bestaan niet meer en voorstellingen
worden bijna automatisch ingeregeld van een DCP
en geautomatiseerd gestart. Zo gaat dat tegenwoordig.
En dat is maar goed ook. Het zou nog kunnen dat de plaatselijke
operateur bij de instellingen vergeten was om ondertiteling
uit te zetten. Voor de dialoogjes tussen de jongens was dat
in deze film soms nodig. Je wilt altijd weten wat er (in het Nederlands)
gezegd wordt, en soms moest dat zelfs.
Een belangrijke reden dat Nederlandse films het (nog altijd!)
niet zo goed doen in de bioscoop is (nog altijd!) belabberde
dialoog, licht gekunstelde geluidsmontage en intonatie,
(nog altijd!) verre van optimale mix (voor TV en streaming?)
en daarom in veel digitale bioscopen nog steeds geen optimaal
en verstaanbaar synchroon geluid.
Van het laatste heeft de kleine zaal van het (digitale) theater
waar ik vaak naar toe ga geen last. Weergave van beeld en geluid is
hier optimaal voorbeeldig . Vaak minstens zo goed als 35mm,
is mijn ervaring. Geen 16 zoals vroegah...
In andere talen spatsync en verstaanbaar, waardoor ik zeker in het
(UK)Engels de ondertiteling nauwelijks nodig heb.
Digitaal is ook zonder krassen, kabels beschadigingen, lichte instabiliteit,
of ongemakkelijk aangelegde of opgestarte leaders van de aktes.
In de laatste regels van mijn stukje 05-09-23 FHB sneak TÓTEM
maak ik melding van hoe rare keuzes een film bijna kunnen bederven.
Mijn professionele adagium blijft dan ook "van slechte films leer je het meest."
Los daarvan prijs ik me hier gelukkig met een uitstekende programmering
en idem projectie.
Tot zover & TNX! voor je reactie

27-09-23 FHB kl.zaal TOEN WE VAN DE DUITSERS VERLOREN
Een prima Nederlandse film. Gebaseerd op een striproman uit 2002, waarvan de schrijver/tekenaar ook de film regisseerde. Voor de film werden op allerlei gebied verassende keuzes gemaakt. Voor het scenario, de locatie, aankleding, cast, dialoog en geluid. De film speelt in 1974 en werd digitaal vertaald naar gestileerd zwart-wit beeld in een standaard 35mm beeldverhouding. Maar het meest verassend is de Nederlandse ondertiteling. Voor Nederlandse gesproken film hoort dat niet nodig te zijn. Het betekent wel dat het begrip van wat er precies wordt gezegd véél beter is. We zijn nou eenmaal gewend om ondertiteling lezen. Voor straattaal van een halve eeuw geleden is dat misschien nodig. De belangrijkste achtergrond van het scenario is de omstreden voetbalfinale in 1974. Daar had Nederland wereldkampioen moeten worden en dat ging dus niet door. Nog diezelfde middag werd dat een trauma voor iedere Nederlandse voetballiefhebber. Tijdens de wedstrijd was de spanning in het hele land te snijden. Iedereen keek naar de televisie, meestal nog zwart-wit. De straten waren leeg en er heerste een lome zomerrust. De sfeer in een typische jaren zeventig (van de vorige eeuw) wijk met flats en rijtjeshuizen is in filmbeelden uitstekend in getroffen. Jonas en Daan ontmoeten elkaar voor het eerst en besluiten uit verveling samen op te trekken. Om die voetbaldag met zoveel mogelijk onnutterij proberen door te komen. Alle twee met een eigen invulling, vanuit een totaal verschillende achtergrond. Met aandacht voor onnoemelijk veel detail wordt het begin van hun vriendschap verkend. Zo voelt het ook aan. Via flarden vanuit een paar flashbacks waarin ook de ouders een rol spelen, wordt het een ontwapenend verhaal over vriendschap en aansluipende volwassenheid. In een prachtig gemaakte film.
mijn waardering XXXX uit 5 8 uit 10

26-09-23 FHB sneak LETZTER ABEND
Zéér knappe low budget film met een psychologische ‘production value’ van heb ik jou daar. Nou eens geen imposante locaties met opwindende actiescenes rond misdaad of rampen. Dit is een briljant uitgevoerde film. In scenes, spel en vooral montage. Op basis van nauwelijks meer dan een synopsis. Tijdens het opnemen aangevuld met allerlei film ideeën. Ter plekke verzonnen meta-fictie van de hoofdrolspeler en de regisseur. Dat allemaal in en bij een flat in ergens een Duitse stad. Welke, doet er niet eens toe. Letzter Abend is een ultieme bevestiging van filmvolwaardig digitaal produceren voor de bioscoop. Op locatie met meerdere camera’s opgenomen. Clemens en Lisa zijn een feestje aan het voorbereiden omdat ze morgen naar Berlijn verhuizen. Door de strenge Duitse corona maatregelen hebben ze hun beste vrienden veel te lang niet gezien. Bijna allemaal hoogopgeleide twintigers van wie het sociale en werkzame leven is gestagneerd. Wat niemand onberoerd liet en ook verwachtingen en verhoudingen heeft veranderd. Zelfs van degenen die al die tijd samen zijn geweest. Toespelingen daarop zijn er al in de allereerste scenes. Uiteindelijke wordt het een zeer gemêleerd gezelschap. Trouwe vrienden komen niet opdagen en een buurvrouw schuift onverwacht aan. In een even verkrampt als hedonistisch gezelschap zorgen schurende conversaties over van alles en nog wat, afbrokkelende verhoudingen en totaal verkeerde muziek voor vrijwel permanent ongemak. In een perfecte timing afgewisseld met rare voorvallen en geestig verwoorde tussendoortjes waar niet iedereen om kan lachten. Vermaak en leedvermaak komt terecht bij Clemens, die er niet mee om weet te gaan. Zijn licht naïef positivisme van het begin is veranderd in een onvermogen om zijn depressie zo te relativeren dat Lisa er ook mee overweg kan. Op het laatst weten ze van elkaar niet eens meer wie ze precies zijn.
Bij nader inzien mijn waardering XXXXX uit 5 9,5 uit 10

19-09-23 FHB sneak UPON ENTRY
Deze goed gekozen titel van een spannende film verwijst naar de eerste woorden van het formulier waarmee veel reizigers naar de Verenigde staten kennis maken: de aanvraag van een verplicht en tijdelijk visum. Het Electronic System for Travel Authorization (ESTA) is een goeddeels geautomatiseerd proces. Het wordt op vrijwel ieder vliegveld gebruikt en dagelijks aangevuld met massa’s nieuwe persoonsgegevens van reizigers. In een uitstekende gemaakt film reizen Diego en Elena naar Miami. Vanuit San Francisco, waar ze elkaar twee jaar eerder ontmoetten. Dertigers die samen hun horizon in de Verenigde Staten willen verbreden. Met een tussenstop in New York om met de broer van Elena kennis te maken. Aan de balie van de douane worden ze uit de rij gelicht en verzocht om ‘even mee te komen’. In verhoorzaaltjes diep in het gebouw volgt een scherpe ondervraging over wat ze op hun ESTA formulier hebben ingevuld. Het verhoor wordt een even Orwelliaans als Kafkaesk onderzoek naar feiten die per sessie persoonlijker worden. Er komt van alles aan het licht maar lang niet alles wordt geloofd. Wel met ‘eigen feiten’ ingevuld. Aanvankelijk doet de professionele distantie van de achtereenvolgende ondervragers niet echt onvriendelijk aan. Maar in vervolgsessies worden de vragen gaandeweg directer, persoonlijker en de toon ronduit intimiderend. Terwijl de protocollaire bejegening ook nog eens toelaat dat Diego en Elena gescheiden van elkaar worden verhoord. Met dezelfde privé vragen. Een doortrapte methode van psychologische manipulatie. Tegen het grensoverschrijdende aan. Zodat ’gaslighting’ bijna onvermijdelijk word: gaan geloven in twijfels over knap verzonnen leugens die je steeds worden voorgehouden. Zodat ook de relatie van Diego en Elena wordt aangetast. Perfect geschreven dialoog in het scenario. Met simpele middelen uiterst vakkundig geregisseerd. Een goed lopende en zeer geloofwaardige film. Niet te lang, razend spannend. Met een zorgvuldig gekozen open einde.
Mijn waardering XXXX uit 5 9 uit 10

12-09-23 FHB sneak ESIMDE
Voor niet ingewijden een moeilijk te begrijpen film. Dat kun je zo hebben bij een sneak preview. Ondertussen in Kirgizië maakt het risico daarvoor groter. Een wonderlijk scenario, met wonderlijk thema, een wonderlijke rolverdeling en een en wonderlijke verfilming. Daardoor zal iedere associatie die wordt opgeroepen weinig met het bedoelde thema te maken hebben. Daar moet je achteraf achter zien te komen. Een behoorlijk ingewikkeld thema. Na 23 jaar keert Atantai terug naar zijn geboortedorp in Kirgizië. Een republiek in centraal-Azië omsloten door drie voormalig USSR-republieken en een lange grens met China. Moest ik wel even opzoeken. Atantai praat niet en loopt wezenloos door zijn dorp. Als hij door ouwe vrienden wordt herkend reageert hij nauwelijks. Zijn zoon Kubat is getrouwd met Umsunai, en er zijn twee kleinkinderen. Nu Atantai is teruggevonden, is zijn broer misschien ook op te sporen. In een t- r- a- a- g tempo gaat Atantai mee in de auto door de woestijn. Van het landschap is niks te zien. Het beeld blijft op de voorruit… Een simpel thema, in een simpel scenario over geheugenverlies (of is het hersenschade?) in een te bedrieglijk versimpelde verfilming. Met e-l-l-e-l-a-n-g-e i-n-s-t-e-l-l-i-n-g-e-n wordt van alles gesuggereerd. Een spoorwegovergang, een zwijgende wandeling in het donker. Het zaait twijfel over een verkrachtings-scene en de ontmoeting van Kubat met twee louche figuren (autoriteiten?). Dialoogscenes maken het een leesfilm. Want alleen op het gehoor en een lichte herkenning van Turks blijft mijn Kirgizisch mager. Dus blijft alleen ondertiteling over waarop Kubat en zijn gezin met zijn getraumatiseerde en vooralsnog doodongelukkige vader om moet leren gaan. Onbedoeld deed de allerlaatste scene mij denken aan een vroeg werk van een Nederlandse kunstenaar. Dat maakte voor mij even onbedoeld de nietszeggendheid van de film compleet.
Mijn waardering XX uit 5 4 uit 10

30-08-23 FHB sneak ROTER HIMMEL
Een film die uitloopt op een boek vlak voor publicatie. En dan weer de basis is was voor een inventief scenario voor de film die net is afgelopen. Deze circelverwijzing wordt zonder nadruk in de allerlaatste scene fraai afgerond. Via subliem karakterspel van mensen in een vakantiehuisje aan de Baltische zee in Noord Duitsland. Gaandeweg worden onderliggende verhoudingen blootgelegd van mensen die elkaar per vergissing, of bij toeval ontmoeten. Het begint met autopech waardoor studievrienden Leon en Felix te voet het vakantiehuisje moeten vinden. Daar gaan ze een poosje logeren om in alle rust ieder aan een eigen project te werken. Voor Leon is dat zijn tweede boek, na een succesvol debuut. Felix moet voor zijn kunstacademie de opzet van een foto-project presenteren. Tegen hun verwachting in woont Nadja ook in het huisje. Voor Leon wordt zijn werk daarmee een stuk ingewikkelder. Zeker omdat Nadja’s vriend er ook logeert. En van Devid, (in het voormalig Oost Duitsland de spelling van een veel voorkomende naam) is zijn aanwezigheid vooral s‘nachts merkbaar. Leon stoort zich daaraan maar staat zichzelf niet toe om op wat toenadering van Nadja in te gaan. Felix trekt op met Devid die op het strand werkt. En Leon bijt zich vast in zijn werk maar krijgt steeds minder voor elkaar. Het wordt een steeds meer voelbare ongemakkelijke situatie. Die zich nauwelijks laat verloochenen. De verfilming is kalm met een superieure digitale camera (ARRI?) en prachtige lenzen (Cooke’s?). Strakke composities en gestoken scherpte, afgewogen kleurgebruik en relatief weinig camerabeweging. In alledaagse scenes wordt via subtiele dialoog en naturel acteren psychologische context gegeven. Vooral voor Leon en Nadja. En met een prima timing wordt naar een onverwacht, maar even indrukwekkend als schokkend slot toegewerkt: een boek…
Mijn waardering XXXX uit 5 8 uit 10

24-08-23 EYE A’dam zl.2 FITZCARRALDO
Kunst als waanzin… waanzin als film… Met als resultaat een even waanzinnige als bijna perfecte filmervaring van twee en een half uur. Sinds het verschijnen van Fitzcarraldo in 1982 werd de film het icoon project van de maker van internationale films. Inmiddels wereldberoemd, maar ook omstreden. Wegens de opnamen in een geïsoleerd gebied rond de Amazone-rivier. Waaraan honderden inheemse bewoners in zware omstandigheden meewerkten. Met name voor de scenes waar een metalen schip van drie verdiepingen over een heuvel moest worden gesleept. Fitzcarraldo is gebaseerd op een verhaal van een ondernemende rubberbaron in Peru. Die wilde in 1890 met zijn schip een lange omweg over water afsnijden. Hij liet het schip over een heuvel naar de bocht in een andere rivier slepen. In Fitzcarraldo is een soortgelijke expeditie gekoppeld aan een obsessie voor muziek. Klassieke muziek in de tijd dat geluid voor het eerst in de geschiedenis opgenomen kon worden. En er al platen verschenen met populaire opera fragmenten. En die konden met een mechanische grammofoon overal worden afgespeeld. Na het mislukken van een rubber-expeditie ontstaat het plan om ergens in het Amazonegebied een operahuis te bouwen. In een jongensboekachtig scenario is die obsessie voor de film als fictie gereconstrueerd. Tot in de details. Een groot metalen schip, dwangmatige karakers, meesterlijk gespeelde rollen en alles als fraai tijdsbeeld in een even afgelegen als adembenemend Amazone rivierlandschap. Inclusief misrekeningen, domme pech, afhaken van de bemanning, een vijandige inheemse bevolking die wel degelijk wilde meewerken. En allemaal analoog opgenomen en afgewerkt. Zonder digitale effecten en met alleen maar echte personen in beeld. Ieder moment houdt een eigen spanning. Dat de opnamen in 1980 allesbehalve soepel verliepen kwam ook als fictie in de film terecht. In een weergaloze filmervaring die nog steeds niet is geëvenaard.
Mijn waardering XXXXX uit 5 9,8 uit 10

22-08-23 FHB sneak PASSAGES
Nogal expliciete film over de homoseksuele relatie van twee getrouwde mannen. Thomas en Martin. In de beginscene heeft Thomas als filmregisseur moeite met de dramatiek van traplopen. Hij legt het aan met Agathe en verleidt haar tussen de bedrijven door tot intense seks. Voor Thomas is dit een nieuwe ervaring. Die hij vanwege de seks wil bestendigen. Hij blijft druk aan het werk aan zijn nieuwe film. Voor het scenario van de film waar je naar zit te kijken blijft dat een nutteloos struikelblok. De open driehoeksverhouding zoals die lijkt te ontstaan wordt afgedekt met biseksuele lust. In beeld gebracht met scenes die lang genoeg zijn om ongemakkelijk te worden. Martin moet toelaten dat hij als vriend en geliefde op een zijspoor raakt. Dus slaat twijfel toe en begint hij in onzekerheid ook aan een nieuwe relatie. Met nieuwe lustgevoelens en seks. Natuurlijk is er In de achtergrond onderlinge jaloezie. De onvoorziene zwangerschap van Agathe verandert alles. In goed geschreven dialoogscenes vervlakt de jaloezie tot lust en seks. En is het Martin die redelijkheid en realiteit weet te bewaren. De mogelijkheid om samen Thomas en Agathe aan een gezin te beginnen is voor hem wel een wens, maar vanwege Thomas geen realiteit. Met een prima cast, goed acteerwerk en sturende cameravoering worden egocentrische verhoudingen genadeloos blootgelegd. En tegelijk met het onverwachte succes van Thomas’ film komt de hypocrisie boven in de manier waarop hij met Agathe en Martin is omgegaan. Culminerend in een open einde en een gevaarlijke fietstocht door het Parijs waar Thomas uitstekend de weg kent. Uitdagend in beeld gebracht en voorzien van prima muziek. Als onderstreping van zijn obsessieve, niets ontziend egoïsme waar hij alleen maar een film aan overhoudt. Als poster die in deze film bijna toevallig voorbij komt.
Mijn waardering XXX uit 5 7 uit 10

15-08-23 FHB sneak TENGO SUEÑOS ELECTRICOS
Over geweld en liefde in een gezin. Een wijds thema in een inventief en broeierig scenario. Een onevenwichtig egodocument als intense film. Waarin de broeierigheid zich versmalt tot vader en dochter om aan her slot iedereen in fatalisme achter te laten. Eva is zestien en woont met haar jongere zus bij hun moeder Sol. Sinds kort gescheiden van Martín. Die is op zoek naar een andere eigen woning. Thuis is de sfeer tussen moeder en dochters explosief. Want Eva wil met haar vader mee haar zijn nieuwe huis. Daarom helpt ze hem zoeken. De film speelt zich af in San José, de hoofdstad van Costa Rica, een Midden-Amerikaans land met een zekere traditie van politieke rust en relatieve welvaart. Maar de rommelige en gespannen situatie in het huis van Sol maakt van korte lontjes elektrische vonken. Waarmee vijandigheid plotseling alle kanten kan op schieten en elkaar lichamelijk pijn doen er bijna bij hoort. Kat Kwesie plast van de zenuwen in het rond en laat zich alleen door Eva oppakken. Terwijl die genadeloos verder pubert en haar zusje de kunst lijkt af te kijken. In de zoektocht naar een nieuwe woning is Eva niet vaak alleen met haar vader. Die zielsveel van zijn dochter houdt. Maar in een vast gezelschap van amateur dichters in verkeerde gevoelens verstrikt raakt. Dichtregels waarmee sommige muren zijn beklad lijken daarop te wijzen. In een situatie waarin hij nog net niet betrokken raakt stedelijk pubergeweld wordt Martin toegezongen door een drietal gitaristen. Dan is het knap slordig dat de Nederlandse filmdistributeur een vertaling van de dichtregels op muren en de gezongen tekst van de gitaristen niet in de ondertiteling niet meegeeft. Waarmee de filmbeleving van het oorspronkelijk Spaanstalige scenario belangrijk verbeterd zou zijn.
Mijn waardering XXX uit 5 7 uit 10

12-08-23 FHB IL PRIMO GIORNO DELLA MIA VITA
Bijzondere, intrigerende film over dood zijn, sterven en zelfdoding. Als directe of indirecte doodsoorzaak. Verbeeld via een tijdelijk hiernamaals. Voor een week na overlijden wordt dat stand gehouden. In een hotel in de stad Rome worden dagelijks de nieuwste zelfdoden opgevangen. De ene dag zijn dat er meer dan andere. Van de vier personen die op de eerste dag in de film het hotel binnenkomen is de individuele beleving van dood zijn uiteraard fundamenteel verschillend. Tijdens de zeven dagen van hun hiernamaals maken ze ieder dezelfde week mee, op dezelfde plekken, met dezelfde personen. Maar wat er gebeurt zorgt voor andere verwikkelingen. Dit fraaie uitgangspunt werd met een uitgesproken avontuurlijk scenario opgetuigd. Met als resultaat een prima en inspirerende film. Vanuit het hotel is er een raadsman, die de achtergronden van iedere zelfdoding van die dag volledig respecteert. Maar ook wijst naar een andere uitkomst. Zijn wijsheid voorziet op goede momenten en een allervriendelijkste sfeer in het open houden van deuren naar de Zin Van Het Leven in het algemeen. En die van de vier nieuwe zelfdoden in het bijzonder. Alle karakters zijn echt, en rond de verschillende intriges is de mening en diepgang van gesprekken prettig ingewikkeld. Maar niet drukkend. Misschien vereist het wel iets meer aandacht voor de ondertiteling tijdens het kijken. In de film wordt het leven gelijk gesteld aan moeite. Maar aan de film zie je dat niet af. Je maakt het gewoon mee. Op minstens vier verschillende manieren. Allemaal in Rome, wat de kans groter maakt dat de nieuwe zelfdoden van elkaars bestaan weten. Via familie of vrienden of zo. Ook dat is in het scenario meegenomen. De inventieve muziekkeuze werkt prima. Terwijl locaties, licht, camerawerk, dialoog, acteerprestaties, geluid en montage zorgen voor een inspirerende beleving van deze bijzonder fraaie film.
Mijn waardering XXXX uit 5 8 uit 10

06-08-23 FHB JUNIPER
Een ultra strak gedramatiseerd egodocument van een Nieuw Zeelandse scenarioschrijver-regisseur. Aan de hand van zijn belevenissen met zijn grootmoeder. In een periode dat het met hemzelf, nog in de puberleeftijd, helemaal niet zo goed ging. En dat alles in Nieuw Zeeland, de eilandengroep in het zuiden van de Stille Oceaan, die in de loop van de afgelopen 200 jaar bevolkt raakte met Europeanen uit diverse landen. En uitgegroeid tot een constitutionele monarchie met conservatieve signatuur. Met inmiddels King Charles III als staatshoofd. Het tijdsverschil met Europa is een halve dag in de winter, tien uur in de zomer. De seizoenen zijn andersom. Op dit moment is het er winter. Vergelijkbaar met de milde winters in West Europa. Het autoverkeer is links in plaats van rechts, en de volkse mentaliteit is eerder rechts dan links. In het scenario is een trits thema’s verwerkt: puberale depressie, pensionado-depressie, afscheid en sterven. Scenes lijken op zichzelf te staan, zonder veel betrekking met wat er nog meer speelt. Wel ontspint zich een verhaal rond Sam, zijn grootmoeder Ruth, zijn afwezige vader Robert, en Sarah, de vaste verpleegster van Ruth. Die niet van pan is om tijdens haar vakantie in Nieuw Zeeland ook maar een enkele gewoonte uit haar zwaar alcoholische leefwijze aan te passen. Terwijl Sam als puber de twijfels aan zijn levensperspectief in Nieuw Zeeland overschreeuwt. Maar het karakter van Ruth draagt het hele scenario en wordt weergaloos vertolkt. In een platte montage van het verder kale scenario spelen een paar intriges. Vanuit opstandigheid. Niet altijd even overtuigend toewerkend naar een slot in berusting. In een sfeer van stekeligheid waar de titel van de film naar verwijst: Juniper is een familie van naaldbomen en vaak stekelige struiken. Waaronder de jeneverbes. Als gif en als medicijn. Nauwelijks toeval.
Mijn waardering XXXX uit 5 7,6 uit 10

1-08-23 FHB sneak L'ULTIMA NOTTE DI AMORE
Zéér Italiaanse film over een oorlog tussen de maffia in Milaan en een Chinese misdaadorganisatie die daar voet aan de grond wil krijgen. Uiteraard ook gebruik makend van het politie personeel dat wil ‘bijverdienen’. Het uiterst inventief scenario begint met de voorbereiding van een surpriseparty. Het wachten is op Franco Amore, een rechercheur die op het punt staat om na vijfendertig jaar de politie te verlaten. Zonder noemenswaardige incidenten. Om te beginnen aan zijn pensioen. Zijn vrouw Viviana geeft familieleden, vrienden en collega’s de opdracht zich in het appartement te verstoppen. Zodat hun aanwezigheid voor Franco een verassing zal zijn. Dat is het ook, maar vanwege iets héél anders. Via een slimme reeks flashbacks wordt een doortrapt plan blootgelegd. Daar is Franco onder dwang van meedogenloze Chinese misdadigers in betrokken geraakt. Het plan mislukt op zijn allerlaatste werkdag nog eens jammerlijk. Twee doden. Een ervan is zijn collega van wie de zoon op het feestje aanwezig is. In een reeks spannende actiescenes worden de relaties tussen enerzijds zijn collega’s maar ook die van zijn Chinese bedreigers duidelijk. De laatsten met moordlustige bedoelingen. Als Franco voor zijn feestje thuiskomt is de schietpartij in een tunnel al achter de rug. Maar als enige weet hij wie, waar en hoe het in het in Chinese plan in elkaar zit. Met een paar familieleden en collega’s die thuis ook op zijn afscheidsfeestje aanwezig zijn. Een uitstekende rol van Franco, die in alle hectiek bescheiden blijft. Maar wel veel slimmer is dan zijn corrupte collega’s. En die domme Chinezen die tussen alle bedrijven door achter hem aan blijven zitten. Die worden door Viviane afgeleid. Een hecht plot, in alle opzichten vaardig verfilmd. En dat bijna ieder moment spannend blijft. Tot een brijante slotscene, die alsnog twijfel kan oproepen.
Mijn waardering XXXX uit 5 8 uit 10

25-07-23 FHB sneak IL SOL DELL’AVVENIRE
Start met een briljante scene waarin de titel van de film levensgroot door (communistische?) activisten op de hoge muren langs de Tiber in Rome wordt gekalkt. Gevolgd door de viering in een ander district van Rome. Ter gelegenheid van het feit dat het district (met een communistische burgermeester) op het dan gloednieuwe elektriciteitsnet wordt aangesloten. Dit is het najaar van 1956. De eerste beelden van een film die nog in de maak is. Onder regie van een veteraan in het vak, in de zeventig. En met een reputatie dat hij nogal wat autofictie in zijn films verwerkt. Verfabelde vertellingen rond zijn eigen persoon. De film die hij aan het maken is grijpt terug naar de inval door de toenmalige Sovjet Unie van Hongarije. Beelden en opnamen voor een film in een filmraamvertelling maken het scenario er niet bepaald helder op. Het omvattende kader, ook in filmvorm concentreert zich op de regisseur, zijn gedateerde denk- en werkwijze op de filmset, en de opnamen die al gemaakt zijn van het Russisch circus dat op bezoek is. Maar ook op de slechte relatie met zijn echtgenote annex raadsvrouw. En ook nog eens de staking van het Russisch circus in solidariteit met het Hongaarse volk in opstand. Gesteund door de plaatselijke afdeling van de communistische partij. Voeg daarbij de belachelijke eisen die streamingdiensten stellen om de film af te kunnen maken. En het protest loopt het uit op een demonstratie tegen de communistische partijtop. In die demonstratie zijn een hoop acteurs en actrices herkenbaar uit eerdere films van de regisseur. De film eindigt in mild sarcasme rond de leukste communistische propaganda de die ik ooit heb gezien. De waarschijnlijk onvoorziene verwijzing naar de huidige stakingen in de Amerikaanse filmindustrie maakt dit toeval in de film nog leuker.
Mijn waardering XXXX uit 5 7,8 uit 10

04-07-23 FHB sneak FÆDRE & MØDRE
Over Deense ouders, hun kinderen, opvoeding en onderwijs. Hannah is twaalf en wordt door haar ouders meegenomen naar een introductiebijeenkomst op de school die het meest voor haar geschikt zou zijn. Met ervring op drie verschillende (basis?)scholen houdt ze zich als de beginnende puber naar haar ouders stil. Onzekerheid en ongemak straalt van haar gezicht als moeder Piv en vader Ulrik zich als nieuweling voorstellen in een oudergroep van de school. Het is een rommelige bijeenkomst omdat veel ouders het woord willen voeren over de kwaliteit van het onderwijs, de veelheid aan creatieve activiteiten en natuurlijk het jaarlijkse zomerkamp. Bijna alle ouders zijn gemotiveerd om hun diensten aan te bieden. Maar er zijn ook twijfels over paragraaf 20 van een nieuwe Deense onderwijswet waarin zaken als inclusiviteit en LHBTI+ meer aandacht zouden moeten krijgen. In een paar uitspraken wordt Hannah door haar ouders natuurlijk als hoogbegaafd en zeer sociaal aangemerkt. Tegelijkertijd leren we andere ouders en de staf ook een beetje kennen. De dialogen zijn net zo scherp als karikaturaal. Ietwat geforceerd wordt familiaire kameraadschappelijkheid tot norm verheven. Ouders kunnen op hun eigen manier bijdragen aan een goede sfeer en beleving. Alles voor en van de kinderen, natuurlijk. Terwijl Hannah nog maar nauwelijks met medeleerlingen is omgegaan komt ze met haar ouders als eerste aan op het zomerkamp. Vanaf dat moment staan in het scenario de ouders centraal. De wijze van verfilming blijft laveren tussen platte humor en plaatsvervangend ongemak. Het laatste natuurlijk voor iedereen die er niet direct bij betrokken is. Net zoals het publiek in de zaal. Deense doelbewuste overcompensatie van ouders mengt zich met het gênante gebrek aan invoelingsvermogen voor hun kinderen. Lollig ongemak in beschamende situaties. Of andersom? Rare lui, die Denen…
Mijn waardering XXX uit 5 5,6 uit 10

11-07-23 FHB sneak LE PARADIS
Wat cynische titel voor een film die zich afspeelt een Waalse jeugdgevangenis. Voor jongens die zijn veroordeeld door een strafrechter. Ze worden binnen het Belgisch rechtssysteem begeleid naar maatschappelijke re-integratie, zoals dat heet. Met iedere jongen hebben professionele krachten de beste bedoelingen. Joe, nog geen achttien zit in de laatste weken van zijn opgelegde straf. Zo goed en ze kwaad als hij kan werkt hij aan zijn brief voor de rechter. Daarmee wordt zijn vooruitgang in geestelijke gesteldheid mede beoordeeld. Maar dan komt William als nieuweling de gevangenis binnen. Ook met het nodige op zijn kerfstok. In een bijna woordeloos, dagenlang proces van aantrekking en afstoten komt het plotseling tot lichamelijk contact. Dat moet voor iedereen geheim blijven. Anders gaat Joe’s invrijheidsstelling zeker niet door. Dus beginnen Joe en William zich steeds meer terug te trekken. En dat valt op en wordt er in de groep voorzichtig geroddeld. In een niet al te inventief scenario wordt de kortstondige liefdesaffaire belicht. Behalve de seks blijft de verdere aard van die relatie duister. Nauwelijks onderling dialoog in een wisselende tempo van de scenes. Soms kort, krachtig maar ook ingehouden, de andere keer een minuten durende instelling rond de groep. Weergegeven in gedegen camerawerk. Scenes die er voor de beginnende liefdesrelatie nauwelijks toe doen Ongemakkelijke gemonteerd naar het slot. De verwarring rond het plotseling gedwongen afscheid de film voegt er dan ook geen enkele meerwaarde aan toe. Wat je doet beseffen dat voor het filmisch weergeven van nieuwe en diepmenselijke emoties toch meer nodig is. Nu kijk je naar iets dat weliswaar nieuw aanvoelt. Maar wat je ermee zou kunnen of zou moeten blijft in de achtergrond. Met het gedegen camerawerk en acteren wordt daarmee een centraal thema van de film alsnog versluierd.
Mijn waardering XXX uit 5 - 5,6 uit 10