Reacties

4-05-24 FHB sneak CHARCOAL
Hier en daar als klucht geafficheerde film over corruptie. Zoals die zich opdringt naar het platteland van Zuid Amerika. Een volle anderhalve minuut logo’s van meer dan 11 distributeurs is een veeg teken. Daarna ontvouwt zich een rommelig scenario. Een Portugees/Spaanse intrige over een kleine gemeenschap. Waar vanuit steden in landen als Argentinië of Brazilië fundamenteel menselijke waarden met misleiding worden verpatst en vervalst. Door gewetenloze drugscriminelen. Die uit wantrouwen of wraak soms ook verkeerde slachtoffers maken. Met misselijkmakende hypocrisie van kerken en aanpalende instituten worden inkomsten van deze drugseconomie verdeeld. Ook die van mismoorden. Waarvan het lijk gewetenloos en zonder een spoor in een brandende houtskooloven kan verdwijnen. Maar een ‘doodgeschoten’ drugsbaas kan zichzelf laten omkatten naar het lijk en de identiteit van z’n mismoord slachtoffer. Dan moet hij zich op het platteland een poosje koest houden. Waarna hij , als in de stad de moordstorm is overgewaaid de sinistere drugcriminaliteit met nieuw blazoen weer tegemoet kan treden. In alle nieuwe ‘onschuld’ en hopelijk voldoende anoniemiteit. In hun wat afgelegen huisje kunnen Irene en Jairo wat extra geld verdienen. Het kamertje van puberzoon Jean waar ook grootvader Firmina -in zeer slechte conditie- woont is voor een poosje een goed onderkomen voor Miguel. Nadat de plek in Jean’s kamer op z’n aller barbaarst is vrij gemaakt moet dat geheim blijven. Voor iedereen. Ook het ‘logeren’ van Miguel . In de verfilming zijn het vervolgens de détails in beeld en geluid die het meest vertellen. Dat Miguel een voortvluchtige drugsbaas is, wordt door zijn gedrag en alles wat daarbij hoort, snel duidelijk. Het draait uit op een even gewetenloze als warrige relatie-thriller. Met opzichtige achteloosheid verfilmd. En hier en daar een grap. Dat maakt het zeker geen klucht. Eerder een wat mislukte film.
Mijn waardering XX uit 5 - 4,2 uit 10

12-05-24 FHB kl.zaal THE BEAST
Imposante film van een eigenwijze Franse regisseur die er niet voor terugschrikt fictie, angst en toekomst zowel in themakeuze, karakters, vorm als inhoud te vermengen. Op zó’n manier dat er in de bioscoop een emotionele beleving ontstaat die niet te ontkennen is: Ongemak over naderend onheil. Angst als abstracte emotie die in (instrumentale!) muziek binnen seconden te herkennen is. Deze keer heeft de maker, opgeleid als klassiek componist overigens, uitgepakt met een fabelachtig knappe film van bijna twee en een half uur. Concept, scenario en regie voor een eigen productiemaatschappij. Een verhalende structuur rond drie belevingen in drie perioden. Bij elkaar meer dan een eeuw. Verleden heden en toekomst. Achtereenvolgens Parijs rond 1910, Los Angeles in 2014 en terug in Parijs dertig jaar later. De herbeleving van twee gebeurtenissen zijn aanleiding voor het allerlaatste (en het allereerste!) in het scenario. Verwerkt met naderend onheil rond twee, misschien wel drie relaties tussen man en vrouw. Nog een meisje van rond de twintig met een echtgenoot in het Parijs van1910. Hopeloos verliefd maar ook ontrouw aan een belofte op een zeer cruciaal moment. Meer dan een eeuw later als jonge vrouw in Californië in 2014 die op een ultra-luxe villa past en achterna wordt gezeten door een in relaties gestoorde tiener. In deze twee van de drie periodes zijn de karakters van deze hoofdrollen weergaloos geschetst en minstens zo overtuigend gespeeld. Met een omgekeerde rolverdeling verwierf een novelle “The Beast (of the jungle”) uit 1903 met een vergelijkbare intrige een mythische status. Als afschrikwekkende toekomstvisie voor een bestaan zonder emoties. In 2023 even w e e r g a l o o s als overtuigend naar film vertaald. Met doorlopend voelbaar ongemak en daardoor niet geruststellend over de toekomst van 2044.
Mijn waardering XXXXX uit 5 - 9,2 uit 10

7-05-24 FHB sneak MOTHERS' INSTINCT
Het allerergste dat jonge aankomende ouders kunnen meemaken is het verlies van hun eerste kind. Hoe jonger hoe tragischer. Iedere dag van hun verdere leven wordt erdoor getekend. Logischerwijs is mislukken als moeder zwaarder dan als vader. Maar het blijft een rouwrandje. Omdat twee harten zo beschadigd zijn dat ze nooit meer in elkaar kunnen passen. Een voor de hand liggend inzicht waarmee tot zo’n veertig jaar geleden weinig mee werd gedaan. Zeker niet als het tweede kind (en misschien wel meer) door die ouders liefdevol en zonder voorwaarden grootgebracht konden worden. Zonder schaduwrandje, als levensvervulling van beide ouders. Zoiets eist jarenlang onbegrensde moed, loyaliteit en twijfelloos vertrouwen. Iedere dag, onder alle omstandigheden. Deze MOTHERS' INSTINCT lijkt een bijna letterlijke remake van “DUELLES” uit 2018. Een Belgische film in het Frans en een identieke Engelse titel voor internationale distributie. Dat was de verfilming van een boek uit 2012. Door een Belgische thrillerschrijfster. De nieuwe in alle opzichten zéér Amerikaanse versie onder een Franse regisseur speelt zo’n zestig jaar geleden. Het scenario, de karakters, locatiekeuze. aankleding, camerawerk, montage, geluid en muziek ademt die tijd: twee boomer-echtparen wonen in een witte welgestelde buurt. De kinderen, twee jongetjes van onder de tien groeien zowat samen op. Als een van de jongens verongelukt in de tuin van de ander spreken bijna alle close-ups van vooral de moeder boekdelen. Via dialoog en spel zijn het onderliggende emoties van rouw met zelfhaat, onbegrip, twijfel en verpletterend gemis. Het blijft als ongemak in de zaal hangen. Maar dan schakelt het scenario niet al te subtiel naar rouw met jaloezie en uiteindelijk wraak. Het wordt een (mislukte!) ‘film noir’: even duister, geheimzinnig en afwijkend als ongeloofwaardig. Het slaat de film plat. Werd hiervoor het slot van de Franse versie gewijzigd? Jammer? Pijnlijk?
Mijn waardering XXX uit 5 - 6 uit 10

3-05-24 FHB filmclub THE MOTHER OF ALL LIES
Zeer persoonlijke documentaire in een zeer bijzondere vorm. Waaraan jaren werd voorbereid, maanden aan de decors op de set werd gebouwd en een fors aantal maanden opgenomen , gemonteerd, en afgewerkt werd voor distributie. Met een slot dat pas op het allerlaatste moment zorgt voor een piepklein opbeurend sprankje hoop. Een net zo loodzware zware als indrukwekkende film. De maker is geboren en getogen in Nederland. Haar grootmoeder Zahra bleef achter in Casablanca toen een zoon besloot om in Nederland zijn geluk te gaan beproeven. Behalve met naar vader is het contact met Marokkaanse familie altijd moeilijk gebleven. Met het maken van een documentaire hoopte ze dichterbij te kunnen komen. Nu zien we haar vader bezig met wat het decor gaat worden: Een complete straat in Casablanca op schaal. Zoals die was in 1981. Met kleine poppen voor de personages in het scenario. Hiermee wordt het meeste van wat in die straat ooit gebeurde in beeld gebracht. Het totale verzwijgen ervan is de kern van de documentaire. Grootmoeder Zahra kan alleen maar liegen over waarom er in huis geen enkele foto te zien is. Behalve die van Koning Hassan II. Die bij ieder voorbijgaan door Zahra wordt gekust. Als bezwering van ‘liegen laten liegen’ dat de kort na de opstand van mei 1981 in de straat de enige huisregel is geworden. Het zichtbaar maken van verschillende antwoorden op vragen in de familie die “feiten’’ op schaal in de nagebouwde straat worden nagespeeld maakt de thema’s breder en beklemmender. Marokko als monarchie met een nauwelijks functionerend rechtsstelsel, een zwakke bestuurlijke infrastructuur en een bevolkingsmentaliteit die decennia achter lijkt te lopen. Heftig en indrukwekkend. Zeker als op het allerlaatst Zahra even twijfelt
Mijn waardering XXXX uit 5 - 7,6 uit 10

30-04-24 FHB sneak RADICAL.
Over onderwijs, en onderwijsmethoden met te weinig resultaat en zonder perspectief. In de corrupte drugseconomie van een Mexicaans grensdorpje Waar in de regel katholieke basisscholen de kinderen verplicht leren lezen, schrijven en enige omgang met cijfers en getallen bijbrengen. Door jarenlange verwaarlozing op alle fronten leidt het onderwijs van verse tieners in laatste klas aan de basisschool tot bitter weinig resultaat. De scholieren zelf zijn nauwelijks geïnteresseerd. Drugscriminelen gebruiken ze maar al te graag als blinde koeriers. Door bijvoorbeeld een tweede identieke schooltas voor boeken en leermiddelen te verwisselen met een die is aangevuld met illegale cocaïne en/of andere illegale middelen. Dat gebeurt op onbewaakte momenten op het schoolplein of tijdens de fietsrit van of naar het schoolgebouw. Het is de verfilming van een waar gebeurd verhaal uit 201. Als nieuwe leraar wiil Sergio Juarez Correa aan het begin van het schooljaar de leerlingen laten leren aan de hand van hun eigen vragen. Zoals: waarom zinkt een boot niet in het water? Natuurlijk stuit zijn nieuwe en radicale methode op weerstand. Maar gaandeweg wint hij eerst het vertrouwen van het schoolhoofd en tegen het eind zelfs ook dat van bijna alle leerlingen. Veel in het sprookjesachtige scenario is te goed om waar te zijn. De formule heeft als resultaat dat tegen het eind een hele trits brede thema’s te nadrukkelijk afgevinkt worden. Via de passend geschreven en vertolkte rollen van Lupe, Paloma en Nico. Drie leerlingen met verschillende achtergrond, gedrag, interesse en uiteindelijk ambitie. De hoofdrol van Sergio als idealistische leraar wringt zich door iedere situatie. Als even gemotiveerd als innemend karakter blijft hij nieuwsgierigheid op inspirerende wijze stimuleren. Met even verassende als onthutsende resultaten. De nadruk in camerawerk, montage, dialoog, geluid en muziek is bijna voelbaar en zit ruim twee uur veel spontaniteit in de weg.
Mijn waardering XXX uit 5 - 7,2 uit 10

23-04-24 FHB Terrestrial Verses
Een wonderlijke verzetsfilm uit Iran. Waar moskee en regime in elkaar zijn vergroeid zodat autonoom denken principieel niet mogelijk is. Want het Iraanse bestuurssysteem zet alles op alles om iedereen in een benauwend keurslijf te manouveren. Dat begint al bij de geboorte. De trotse vader die zijn pasgeboren zoon de naam ‘David’ wil geven raakt in een dwingende argumentatie verwikkeld. Wereldvreemde logica rond de religieuze belangen van absolute waarheden. Zonder relatie met de alledaagse werkelijkheid. Met ongeloof en frustratie wordt vindingrijkheid aangewakkerd die steevast uitloopt in even bizarre als lachwekkende standpunten. Zichtbaar in de reactie van de twaalf burgers die in oplopende levensfases iets willen waarbij het regime bemoeienis opeist. Kinderen, mannen en vrouwen in verschillende leeftijden, in verschillende hoedanigheden en op verschillende locaties. Zonder samenhang gaat bijna iedere scene over hetzelfde: toestemming voor iets. Voor bijvoorbeeld beginnen met het opnemen van het scenario. Dat hangt af van wijzigingen die ter plekke gemaakt (moeten!) worden. Een enkel beeld van de locatie, waar de hoofdpersoon naar de plek loopt waar de vraag gesteld wordt. De camera instelling is wat ruim en per locatie bijna hetzelfde. De scherpte ligt op de plek waar de discussie gevoerd gaat worden. Achter de antwoorden gaat een godsdienstig gedreven bureaucratie schuil. De neutrale stem en toon spelt alleen maar onheil, maar is soms zo absurd dat er alleen maar om gelachen kan worden. Dat daarmee op de lange tenen van het onzinnige regime wordt getrapt is net zo pijnlijk als duidelijk. In iedere scene klinkt frustratie, verbazing en een vorm van leedvermaak dwars door de dialoog heen. Die is uitstekend geschreven, en wordt in iedere scene met vaart en overtuiging neergezet. Deels geïmproviseerd? De consequent strenge, sobere aanpak levert een bijna vrolijke beleving op. ‘Duivelsverzen’ was een boek. 35 jaar geleden. Dit zijn ‘Aardse Verzen’. Als film, met een even overtuigend als angstaanjagend slot.
Mijn waardering XXXX uit 5 8,3 - uit 10

21-04-24 FHB UN MÉTIER SÉRIEUX
Een gemiddelde middelbare school in Frankrijk waar vergelijkbare problemen spelen in meer Europese landen, Nederland niet uitgezonderd: Lerarentekort, flexbanen, onderwaardering, gebrek aan middelen en weinig ondersteuning van de overheid. Wat zich vertaalt in opstandige leerlingen die zóveel lerarenoverleg opeisen dat er over les geven zelf nauwelijks nagedacht wordt. Met alle frustratie die dat oplevert. In het gecentraliseerde bestuur van de Franse staat zijn veel zaken tot in kleine details geregeld. Maar van effectief overheidsbeleid is weinig sprake. “Laissez faire, laissez passer” wordt per school aan de leraren overgelaten. Waardoor ieder lerarencorps zichzelf moet blijven motiveren voor ‘de goede zaak’: Om een leerling zo individueel mogelijk te benaderen, zo veel mogelijk bij te brengen en voorzichtig beoordelen. In het lerarenkorps zijn er natuurlijk ook verschillen, maar er is ook saamhorigheid. Dat maakt van lesgeven een speciaal vak. Wat het altijd geweest is, maar in de huidige tijd nog meer. In het scenario komt het allemaal voorbij aan de hand van Daniel. Als kersverse wiskundeleraar komt hij het lerarenkorps van een hedendaagse, gemiddelde middelbare Franse school versterken. Hij moet zoeken naar zijn plek in de klas en in de lerarenkamer. Aan de hand van enkele voorvallen ontvouwt zich het portret van deze school als onderwijsinstelling. Korte serieuze conversaties, hier en daar een (Franse) grap, snelle oordelen over een paar opstandige leerlingen, die in de klas nauwelijks als karakter worden geschetst. Het verschil in dynamiek in de klas en die in het lerarenkorps wordt gelaten voor wat het is. De rolverdeling, het acteren en het camerawerk is effectief maar niks speciaals. Er gebeurt van alles, ook tussen docenten onderling. Dat speelt zich goeddeels af in de lerarenkamer. En nogal nadrukkelijk wordt er niks mee bedoeld. De enscenering als onsamenhangende televisiereportage maakt de film in de bioscoop volkomen nietszeggend.
Mijn waardering XX uit 5 5 - uit 10

16-04-24 FHB sneak THE PEASANTS
Na bijna twee uur ingespannen kijken wist ik nog steeds niet wat ik allemaal had beleefd.
• De Poolse verfilming van een romancyclus door een bijna vergeten Poolse schrijver. Een werk dat precies honderd jaar geleden de Nobelprijs voor literatuur won.
• Een voorspelbaar scenario dat de hele cyclus chronologisch heeft gevolgd. Rond een vrouw in het landelijke, patriarchale, en extreem katholieke Polen. In het eerste decennium van de vorige eeuw, besluit Jagna een eigen pad te gaan. In weerwil van alle vrouwonvriendelijk die in die jaren opgang aan het maken is.
• Melodrama met kartonnen karakters die redelijk overtuigend zijn neergezet. In een zeer landelijke, katholieke sfeer met eigen rites, waarden en hypocrisie.
• Een vreemde opvolging per deel van scenes in geanimeerde verschillende schilderstijlen.
• Een intrige rond liefde, lust, roddel, haat en wraak in taal. Over land, eigendom huwelijk en erfenissen.
• Geanimeerde gezichtsuitdrukkingen en camerabewegingen.
• Verluchtiging met zang en dans in wervelende costumering.
• Traditionele muziek, soms gepimpd richting eigentijdse R&B.
• Landelijke beelden in even opzichtige als kleurige olieverf-animatie.
• Grote (kwaliteits-?)verschillen tussen binnen en buiten opnamen.
• Snelle ondertiteling van het gesproken Pools met rare missertjes. (het begrip ‘geld’ in conversatie vertaald als ‘munten’, of ‘zloty’?!!)
Een inspannende kijkervaring waaraan ik weinig emotie aan beleefde. Door het gekozen productieproces dat volgens mij even ingewikkeld als overbodig was. Zeker niet als som van delen die in de bioscoop kunnen samensmelten tot iets heel bijzonders. Een mengeling van beeld, geluid, actie, dialoog, effecten en muziek in een samenhang rond een of meer thema’s. Die als helder mysterie het kijken overstijgt. Een even cognitieve als emotionele belevenis. Dit prestigeobject van meerdere Midden-Europese landen schoot hieraan voorbij. In bijna twee uur behoorlijk ver ook nog.
Mijn waardering X uit 5 - 3,6 uit 10

14-04-24 FHB La Chimera
“Sommige dingen zijn te mooi voor levende mensen.” De uitspraak van Arthur, een Britse archeoloog die in de jaren ’80 van de vorige eeuw betrokken raakte bij grafroof in Italië. Toen de Toscaanse kust nog ritselde van nog niet ontdekte graftombes. Waar misschien wel de mooiste Etruskische kunst nog altijd de doden vergezelde. Kunst van vóór de westerse jaartelling. De filmtitel verwijst naar het wereldvermaarde bonzen beeld van een mythologisch dier uit de Griekse oudheid. Aangetroffen in 1553 ergens aan de Toscaanse kust. Het zette de Etruskische kunst en cultuur voor eeuwig op de wereldkaart. Sindsdien is in heel Italië iedere vondst van alle oude culturen een nationale zaak. Met de aanleg van moderne infrastructuur als spoor- en autowegen ontstond ook een even schimmig als professioneel wereldje rond graf- en kunstroof. Dat ging alleen maar over geld. Het razend knappe scenario rond Arthur en de inventieve verfilming ervan maakt de beleving van deze film tijdloos. Via een oude dame in haar totaal vervallen villa aan de kust. En haar huishoudster met ambities die ze nooit zal kunnen najagen. Daaromheen een kring grafrovers van verschillend karakter. Van wat er zoal speelt blijven ze in het huis op de hoogte. Het zoeken blijft naar een grote vondst van een graf met kunst die iedereen steenrijk zal maken. De tijdloosheid van het wordt op allerlei manieren en uiterst subtiel verbeeld. De film werd analoog opgenomen in verschillen (analoge!) kaders. Het speelt tijd nog net voor computers, internet, smartphones of geavanceerde zoek- en graafmethoden. Verassende scenes, soms heel dramatisch. Precieze fotografie, instellingen en bijzondere camerabewegingen. Waarmee steeds iets ongerijmds wordt gesuggereerd. Rond een doolhof van karakters. Relativerende dialoog en humor, spannende ontdekkingen. Als film wordt het een magisch-realistisch sprookje. Met een even doordacht als fraai slot. In dodelijke rust.
Mijn waardering XXXX uit 5 - 8,7 uit 10

9-04-24 FHB sneak HOUSEKEEPING FOR BEGINNERS
Weer een ingewikkeld grensgeval, maar dan anders. Noord-Macedonië: een klein land in het midden van de Balkan. Een nog jonge republiek met iets meer dan twee miljoen inwoners. Ook een eigen (Slavische) taal en een trits etnische minderheden. Behalve Albaniërs ook Turken, Roma, Serviërs, Bosniërs en Aroemenen. Zeker geen rijk land, maar ook niet onderontwikkeld. NAVO lid en nog net geen officieel kandidaat lid van de Europese Unie. Skopje is een stuk kleiner dan Amsterdam, maar minstens zo levendig, lijkt het. Al was het alleen maar omdat de hoofdstad in de afgelopen jaren het verzamelpunt is geworden is van mensen en gezinnen die hun horizon willen verbreden. Naar een van de vier andere landen waar Noord Macedonië aan grenst. Of de rest van Europa. In het grote huis van sociaal werkster Ditta lopen allerlei figuren rond. Geen familie en overal vandaan. Het zou zo een Amsterdamse ‘commune’ uit de jaren zestig van de vorige kunnen zijn. Ditta is Kosovaars. Haar hartsvriendin Suada is Roma en gaat sterven aan een hersentumor. Twee kinderen uit een eerder huwelijk. Stuiterbal Mia van zes en Vanessa, een dwarse puber van zestien. Ditta’s gay vriend Tony woont er ook. Met Ali, een Roma logé, liefdeskompaan en gangmaker. Tegenover het ongemak rond de dood van Suada staan de even doortastende als onbevangen vragen van Mia, de puberale zwijgzaamheid van haar zus, de levenslust van Ali en de wijsheid van Ditta: gelaten berusting in het moederschap dat haar onvoorzien ten deel valt. Onder haar naam. Omdat die voor de kinderen niet als Roma te herkennen is. De laatste wens van haar overleden vriendin. Dit alles in een vlot scenario, soepel verfilmd, en met hoofdrollen die dit wettelijke zootje ongeregeld met wat vrolijkheid tot een gediplomeerd gezin weten te smeden.
Mijn waardering XXXX uit 5 - 7,8 uit 10

Indrukwekkende impressie van schrijnende situaties rond vluchtelingen op de grens van Belarus (Wit-Rusland) en Polen. Over een afstand van zo’n honderd kilometer grenst NATO-land Polen ook als lid van de Europese Unie direct aan Belarus. Sinds 1991 een onafhankelijk natie met drie jaar Aleksandr Loekasjenko als eerste gekozen president. Inmiddels met dictatoriale macht die tot op de dag van vandaag voortduurt. Deze laatste dictatuur in Europa houdt er nauwe betrekkingen op na met het Russische regime onder Vladimir Putin. Na de Russische inval van Oekraïne kwam er vanuit Wit Rusland een grote migratiestroom op gang. Vluchtelingen uit diverse landen proberen door moeilijk doordringbare bossen en moerasgrond Polen te bereiken. En daarmee Europa. In sombere zwart-wit sfeer wordt in een viertal separate hoofdstukken overtuigend een vluchtpoging tot in meest onthutsende details gevolgd. Gedramatiseerd, documentair gefilmd. Met de zwaar bewaakte prikkeldraadgrens naar Polen steeds op korte afstand. Het zijn een familie uit Syrie en enkele vluchtelingen uit Afrikaanse landen. En een Engelse lerares die Afghanistan is ontvlucht. Op basis van Europese regelgeving kan niet iedereen worden toegelaten. Aan de Poolse kant heeft een grensbewaker wiens vrouw hoogzwanger is moeite met de manier waarop de grens wordt dichtgehouden. Julia, als lid van een idealistische groep helpt mee om via smartphone verbindingen de aankomst van vluchtelingen te coördineren. Maar door list en bedrog van de politiek aangestuurde Poolse grenspolitie worden ze vaak weer teruggebracht. Op een niet al te vriendelijke manier. De film is een spannende, bijna continue beleving van persoonlijke situaties aan beide kanten van de grens. In volle lengte een film over wilskracht, risico’s, perspectief, contacten, telefoonbereik, volharding, honger en dorst (over)leven, dood en verlies. Voelbaar ongemak en schuldbesef over politieke en emotionele (on)macht in deze dagelijkse humanitaire crisis.
Mijn waardering XXX uit 5 - 6,4 uit 10

2-04-24 FHB sneak MELK
Zwaarmoedige Nederlandse film rond een triest gegeven. De dood van een kind tijdens of kort na de geboorte. Hoe dit als thema in het scenario werd verwerkt kan mensen die iets dergelijks hebben meegemaakt de droevigste stuipen op het lijf jagen. Als aankomend moeder moet Robin bevallen van haar eerste kind. Dat overleeft de geboorte niet. Oorzaak en aanleiding worden na de allereerste minuten buiten beschouwing gelaten. Na een afstandelijk in beeld gebrachte bevalling in het ziekenhuis komt het overleden kind in de hele film niet meer voor. Niet in beeld, niet in dialoog, niet in geluid. Natuurlijk wordt er door de gemankeerde ouders gehuild. Daarna speelt de vader nauwelijks nog een rol. Want alles concentreert zich uitsluitend op de manier waarop Robin het verlies van haar kind gaat verwerken. Met haar mislukte moederschap erbij. Van de goed op gang gekomen borstvoeding raakt ze behoorlijk in de war. Ze geeft zich op bij het academisch instituut dat zorgt voor overtollige moedermelk die gedoneerd wordt aan bij moeders die zelf te weinig borstvoeding kunnen geven. In Nederland bestaan diverse netwerken die dat verzorgen. Na een strenge medische screening wordt een sobere leefwijze opgelegd. Robin komt niet door de screening en wordt door haar werkgeven gevraagd haar zwangerschapsverlof toch maar op te nemen. Als rouwverwerking sluit ze zich aan bij een groep die eens in de zoveel tijd wandelingen organiseert waar absoluut niet gesproken wordt. Op eigen initiatief gaat ze door met net verzamelen van haar moedermelk in een speciale diepvriezer. Waarom? Waarvoor? Het blijft allemaal verzwegen. Er is een potsierlijke ‘herdenking’. Voor wie? ‘Melk’ is niet meer dan de goedkope verfilming van een broodmager synopsis. Zonder overtuigend acteer- en/of camerawerk. Het werd een zware, volstrekt ongeloofwaardige film met rouwpsychologie van de koude grond.
Mijn waardering X uit 5 - 2 uit 10

1-04-24 FTH groene zaal WICKED LITTLE LETTERS
Britse film van een verhaal gebaseerd op feiten uit het begin van de vorige eeuw. Het sjieke Engelse badplaatsje Littlehampton was honderd jaar geleden plaats delict van een smaadproces. Vanwege de inhoud werd het ook in de gloednieuwe schandaalpers breed uitgemeten. Tot zover de feiten waarover in 2017 een boek verscheen. Alle smaad stond erin. Uitgespeld in even saillante als scabreuze aantijgingen. Voor de film werd een gefictionaliseerd scenario geschreven met als basis de (karakters van) de personen die direct bij het proces betrokken waren: de klagers, de anonieme dader(s), de politie en de geestelijkheid. Engeland zit midden in de Eerste Wereldoorlog. De oorlogseconomie laat diepe sporen na in het onderwijs, volkshuisvesting en rechterlijke macht. Alles op basis van gewoonterecht, zonder grondwet. Inmiddels kan bijna iedereen lezen en schrijven en is de Royal Mail uitgegroeid tot een even accuraat als efficiënt instituut voor het versturen van alle mogelijke (papieren!) post. Tegen die achtergrond werd de film gemaakt. Maar wel digitaal zo opgepoetst dat er van de toenmalige armoede en smerigheid op straat niets meer over is gebleven. Terwijl het gaat om de opmerkingen in boze briefjes die door twee ruziënde buurvrouwen gestuurd worden. In feite scheldpartijen en verwensingen. Meestal met expliciet seksuele toespelingen. Op uiterlijk, maar ook op bizarre handelingen. Terwijl hun omgeving stiekem smult of schrikt van de gecensureerde smerigheid zoals die in de landelijke kranten verschijnt. Met karikaturale karakters worden intriges aangezet op een manier die nog maar net geloofwaardig blijft. Met even stekelige als fraaie en taalvaardige scheldwoorden. Die weer nieuwe vloeken en verwensingen uitlokken. In een zaal met voornamelijk vrouwen leidt dat meermalen tot spontaan gelach. Zij zijn dan ook nadrukkelijk de doelgroep van de film. Die soms net zo belachelijk als mannen wil doen. Maar wel leuk!
Mijn waardering XXX uit 5 - 5,5 uit 10

26-03-24 FHB sneak EL PARAÍSO AMC#601
Een strak scenario waarin eigen ervaringen werden gebruikt om te komen tot een film die even bizar als authentiek aanvoelt. Pas op het allerlaatst wordt het fysieke ongemak van hoofdpersoon Julio voelbaar in beeld gebracht. Als open einde van de film waarin hij als wees in het geboorteland van zijn moeder haar allerlaatste wens in vervulling wil laten gaan. Geboren in Columbia reisde ze in de zeventiger jaren van de vorige eeuw naar Italië. Hoogzwanger kwam ze in Rome terecht waar haar zoontje Julio Caesar werd geboren. In een randje van Rome, aan de kust, en niet ver van Roma-Fiumicino luchthaven. Een ideale plek voor smokkel van wat dan ook. Op zijn negenenveertigste woont Julio nog steeds bij zijn moeder. Die hem heeft opgevoed in een Italiaans overwoekerende sfeer van vrolijk feest maken. Met geld dat in omringende Colombiaanse kringen wordt verdiend. En gesnoven natuurlijk. Een gratis en onmisbaar genotsmiddel. Met niets anders dan manipulerende ‘liefde’ heeft zij hem bij zich weten te houden. In alle intimiteit. Soms met knallende ruzie, vaker in wederzijdse en apathische verwaarlozing. Zodat haar zoon het verdiende geld kan uitgeven aan lichamelijke behoeften. In een reeks scenes wordt in korte dialogen en goedgekozen beelden een intieme sfeer neergezet. Die vaak tegen het ongemak aanschuurt. Schijnbaarf terloops acteerwerk en daarom dubbel effectief. Behalve locatie, aankleding en kostuums is de cameravoering daarbij bepalend: even onnadrukkelijk als effectief. Wat er allemaal gebeurt is soms te bizar voor woorden, soms schrijnend en soms dolkomisch. Accenten in lichamelijkheid voeren dat ongemak nog eens op. Net zoals de vaak Zuid Amerikaanse muziek die klinkt als er gedanst wordt (of moet worden). Het eind is even benauwend als geestig en verwijst naar leven waarvan eigenlijk niemand gelukkig kan worden. Geen paradijs dus, maar wel een prima film.
Mijn waardering XXXX uit 5 - 7,8 uit 10

19-03-24 FHB sneak C'È ANCORA DOMANI
Zéér Italiaanse film over een zéér markant stukje geschiedenis van Italië . Het is 1946. De Tweede Wereldoorlog is al een jaar voorbij. Vlak daarvoor was dictator Benito Mussolini door de Italianen vermoord en sinds een jaar of twee wordt de Italiaanse orde gehandhaafd door geallieerde militairen. Veelal Amerikanen. Het normale leven is bezig zijn Italiaanse loop te hernemen. In retro-decors, vormgeving, aankleding en verfilming (in zwart-wit) grijpt het scenario terug naar deze tijd. Waarin het slechte huwelijk van Delia met Ivano in de eerste, (film)schools aandoende rijopname als allereerste beelden overduidelijk wordt neergezet. Wat volgt is zijn een paar weken van Delia in en rond het huis waar ze met haar gezin woont. Ivano, vader van Marcella en haar twee broertjes. En schoonvader Ottorino in een aparte kamer. Het vereist permanent bezig zijn: niets vergeten, haar kinderen in de gaten houden, boodschappen doen op de markt, eten koken, afwassen en opruimen. Haar vriendin Marisa weet haar vaak op te beuren. En op weg naar de markt is er Nino die stapelverliefd op Delia is. Ook de (zwarte) Amerikaanse soldaat William blijft uit dankbaarheid een oogje op haar hebben. Delia droomt stiekem op een grote verandering in haar leven. Er ontvouwt zich een verhaal met armoede, gelatenheid en perspectief in een wonderlijk mengsel van ontmoetingen. Even onvoorspelbaar als spontaan. Vaak met humor en soms met leed. Soms weergaloos gestileerd met muziek. Het zet noodzakelijke aanpassing van onderhuidse gezinsverhoudingen op scherp. Het scenario strooit me dwaalsporen, waardoor de verwikkelingen in het slot voor meer verassing zorgen. Het tempo is dan gezakt waardoor de film in z’n geheel lang aanvoelt. De karakters zijn goed getroffen. De retro-verfilming houdt de nostalgische sfeer wel vast. Zij het minder accuraat als in het begin.
Mijn waardering XXX uit 5 - 7,4 uit 10

05-03-24 FHB sneak El ECO
Even afstandelijk als intiem portret van een kleine gemeenschap in het Mexicaanse bergdorp El Eco. Ruim 100 kilometer van Mexico City. Een gemeenschap bestaande uit hoofdzakelijk vrouwen. Leden van een drietal families. Ze zorgen voor het houden van schapen en geiten en het verbouwen van graan. In steeds meedogenlozer seizoenen. In het scenario -voor zover dat heeft bestaan- spelen mannen en vaders in het dorp een eigen rol. Die werken ergens anders valt uit wat conversatie op te maken. De geïsoleerde ligging in de bergen schept een coöperatieve sfeer voor al het werk wat gedaan moet worden. Goeddeels door moeders, tieners en kinderen en kleuters. Bijna alle mannen, jongvolwassen en ouder werken buiten het dorp. Zonder uitzondering verwachten ze bij thuiskomst dat het ‘huiswerk’ door de vrouwen gedaan is: koken, schoonmaken, wassen en de verzorging van een bejaarde demente oma. Montse, een van diens kleindochters van elf vraagt haar oma of ze echt de eerste vrouw in het dorp was. Ze is als een van de nieuwsgierige meisjes de enige die toch iets anders met haar leven. Zoals alles in deze film is dit doelbewust ‘documentair’ in de film verwerkt. Met duidelijk geïmproviseerde dialoogscenes onderscheid de film zich van de documentaires zoals ze werden gemaakt in de tweede helft van de vorige eeuw. Op film, waardoor de sfeer van iedere opname die werd vastgelegd bepalend kon worden in montage en afwerking. Vaak met sober commentaar dat het eindresultaat aanmerkelijk kon verbeteren. ‘gespeelde’ scenes in wat toch een documentaire blijven ongemakkelijk. Waardoor thema’s die in de film documentair worden aangezwengeld niet kunnen samenvallen in een slotscene. Ze verdrinken in een sociologische getinte documentaire over een wonderlijke bubbel in een ver land. Fraai in beeld gebracht, dat wel, maar niet zoveel zeggend.
Mijn waardering XXX uit 5 - 5,5 uit 10

05-03-24 FHB sneak FUTURE ME
Slot van een film trilogie waarvan ik de eerste twee afleveringen niet heb gezien. Een abstract concept als uitdaging voor de millennium filmmaker. Die niets uit handen kan geven om als hoofdpersoon tot deze film te komen. Het Nederlands Filmfonds zorgde dat voor dit experiment alle professionele beschikbaar kon zijn en betaald kon worden. Een producent voor het reken- en papierwerk, afspraken en voorwaarden met alle partijen en acteurs, een opnamestudio met (middelmatige!) apparatuur en de montagestudio (‘s?) met bediening. Dan nog transport make-up en catering tot en met de volledig digitale afwerking. Een DCP met ISAN 0000-0005-A53D-0000-A-0000-0000-7. Dat overigens refereert naar een origineel werk en het jaar 2020. De eerste twee afleveringen waarschijnlijk. Met dit internationale nummer kunnen personen die aan films meewerken getraceerd worden. Zodat verdeling en betaling volgens Europese normen kan volgen. Als film bestaat ‘Future Me’ uit nauwelijks meer dan de hersenspinsels van de maker. Zijn filmobsessie met camera fetish begint met een letterlijk citaat uit ‘Turks Fruit’ van vijfig (!) jaar geleden. Zijn persoonlijke onzekerheden en twijfels over zijn leven brengt de maker beeld. Om het tegelijkertijd om te zetten naar een ‘cinematografische beleving’ in de bioscoop. Met acteurs die de maker spelen, zijn broer, zijn zus en zijn moeder en die naar waarheid in beeld en uitstraling zijn gecast. De overleden vader die zich in beeld aandient. Sommige scenes zijn op locatie in detail nog eens overgedaan. Verder worden in een onbestemd zwart decor scenes uit zijn verleden en (mogelijke) toekomst in gespeelde (uitgeschreven?) dialoog gepresenteerd. Toneel? De maker is twee keer aanwezig: als persoon en als acteur. Alle twee in het scenario uitsluitend met zichzelf bezig. Meer dan psychodramatische egobeelden levert dat niet op. En dan laat mijn nieuwsgierigheid het snel afweten.
Mijn waardering XXX uit 5 - 5,5 uit 10

1-03-24 FHB filmclub Evil Does Not not Exist
Een scenario met muziek als eerste uitgangspunt. De gecomponeerde vioolmuziek zou live gepeeld worden bij een korte film (30min). Die groeide uit tot een even volwaardige als indrukwekkende speelfilm. Door een ervaren Japanse regisseur die met zijn vorige films al had laten zien hoe esthetiek in alle aspecten van het filmmaken een doorslaggevende invloed kan hebben. Zeker door de keuze van muziek. En op alle inhoudelijke thema’s die in de film aan de orde komen. Filmesthetiek voor alle keuzes die tijdens opnamen, montage en afwerking gemaakt kunnen worden. Waardoor een omstreden thema dat ‘Kwaad Niet Bestaat’ boven zichzelf wordt uitgetild. En voelbaar nazindert als de film eenmaal is afgelopen. Een simpel thema: Een vooralsnog ongerept bos zo’n honderd kilometer buiten Tokyo wordt informeel beheerd door Takumi. Samen met zijn elfjarige dochter Hana zorgt hij voor het hakken van hout en het tappen van ultravers water uit een snelstromende rivier. Ze kennen het land op alle manieren op hun duimpje. Het water wordt te voet in plastic containersnaar een paar huizen in de buurt gebracht. Dag in dag uit. Maar als er plotseling twee halfbakken projectontwikkelaars verschijnen met plannen om het unieke stukje land in te krijgen, er er een luxe camping willen beginnen. Alleen om geld te verdienen, anders niks. In Japanse lichtkleuren, met even afgewogen instellingen als beheerste beweging en focus, wordt in een perfecte montage een serene sfeer neergezet. Bedachtzaam geaccentueerd door muziek uit het allereerste begin van de film. Perfect passend over vloeiende beelden van de bedreigde natuur. In dezelfde sfeer maken we mee hoe Takumi en Hana moeiteloos lijken te (over)leven. Natuur, water, bomen en legendes komen samen tot een even verassend als hartroerend slot. Prachtig, in één woord.
Mijn waardering XXXXX uit 5 - 9,5 uit 10

27-02-2024 FHB sneak THE PROMISED LAND
Omvangrijke Deense prestige film over het ontstaan van Denemarken als onafhankelijke staat. Vooral de 18e eeuw was een onbestemde periode in de vorming van de huidige natie. In 1755 was Frederik V koning van Denemarken en Noorwegen. In Noord Duitsland en het zuiden van Denemarken was dat een rommelige periode van veranderende verhoudingen tussen de graafschappen en vorstendommen. Van kleine dynastietjes die probeerden middels huwelijken en kleine oorlogen territorium te winnen. Voor hun adellijke stand met decadente levensstijl. Verrijkt met kastelen, knullig bestuur in protserige mode. En een sociaal leven van jachtpartijen met overdadige diners en meer. Bastaardkinderen bijvoorbeeld. Een daarvan, Ludvig Kahlen wil de overtollige en nog onontgonnen hei op het dunbevolkte eiland Jutland geschikt gaan maken voor landbouw. Promised Land is de verfilming van een succesvolle Deense novelle uit 2020. Over de tegenslagen en tegenwerking die deze pionier moest overwinnen. Gebaseerd op een Noorse legende waarvan historische bronnen nog altijd moeilijk te achterhalen zijn. Voor de film is het scenario strikt chronologisch en daarom saai en rommelig tegelijk. De film wordt gedragen door een Deense ster acteur, zij het niet in zijn allerbeste rol. De andere rollen zijn vlak, net als de dialogen. Het leven op de barre hei, in contrast met kasteel-locaties en aankleding, het maakt allemaal wel indruk. Beeldformaat, fotografie, kalme cameravoering, dramatisch langzame montage en bijna standaard muziek verwijzen naar de grote Amerikaanse westerns uit de vijftiger jaren van de vorige eeuw. Waarmee een vreemd tijdsbeeld wordt opgetrokken. Waarin diverse thema’s voorbij kunnen komen. Meestal historisch tijdseigen en daarom overtuigend. Maar soms twijfelachtig modern met nodeloze aandacht. Tegen de tijd dat het slot zich heeft voltrokken is er twee uur voorbij en worden er minuten besteed om alsnog gaatjes in het scenario te dichten. De historische filmpretentie voorbij.
Mijn waardering XXX uit 5 - 6 uit 10

De sfeer op de set per scene kan ook doorslaggevend zijn. Als dat in het begin van een shoot al stroef gaat heeft dat effect op de verdere film. Soms herkenbaar in de bioscoop!!

13-02-2024 FHB sneak IO CAPITANO
Speelfilm docu rond Seydou en Moussa, twee tieners die in goedgelovigheid en tegen alle adviezen de oversteek naar Europa gaan maken. Vanuit Dakar, de hoofdstad van Senegal aan de uiterste westkust van het Afrikaanse continent. Tot aan een noordpunt daarvan. Hemelsbreed zo'n 5000 km, 970 uur onafgebroken lopen Op z’n aller snelst in 26 dagen. Ze reizen door Mauritanië, Westelijke Sahara, een gigantisch stuk dwars door de Sahara om uit te komen in Tripoli, de hoofdstad van Libië. En van daaruit per boot naar Italië, het beloofde land. De aanleiding om direct hun droom te gaan te verwezenlijken is het succes van een stukje Afrikaanse muziek dat ze overal om Dakar moeten spelen. En altijd veel succes heeft. Groot geworden met moderne media op hun telefoon is het Europese Songfestivak de ultieme droom. Deze wat naieve gedachte werd in het scenario geplant om tegenwerpingen van wanhopige ouders ook een stem te geven. Maar ook op nog eens aan te zetten tot bijgelovige adviezen. Vanaf het moment dat ze vertrokken zijn is de tocht die ze maken bijna het enige thema van de film. Als gespeelde documentaire van een volledig uitgewerkt scenario. Geschreven door vier personen met assistentie van nog eens acht personen. Waarschijnlijk voor de scenes op de diverse locaties. Als speelfilm opgenomen. Opvallend daarbij is het uitstekende camerawerk. Onmiskenbare aandacht voor omgeving, licht, kadrering, beweging, timing. samengebracht in een vloeiende montage. In de speelscenes zijn de karakters plat, op z’n best obligaat. Terwijl het onvoorwaardelijke in de kameraadschap van Seydou wel uit de verf blijft komen. Maar voor dit als overkoepelend thema is de film toch te lang.

12-02-2024 FHB The Zone of Interest
Deze film begint met twee minuten angstwekkende muziek over een zwart beeld. Voor wie de bioscoop in is gekomen zonder notie waar de film over zal gaan ervaart hier al het eerste ongemak. Terwijl toonzetting, harmonieën en instrumentatie zonder herkenbare violen de ingewikkelde samenklanken tot een bijna schuldige pracht laat uitvloeien. En daarna kan het nog even duren voordat de beelden verraden waar de film over gaat: Over de familie in een gloednieuw huis naast een hoge muur, een paar meter verder. Nazi-uniformen en strakke telefoon conversaties laten doorschemeren dat die muur grenst aan de moordfabriek van vernietigingskamp Auschwitz in Polen. Waar de gaskamers van de nazi’s dag in dag uit en bijna vol continu in vol bedrijf zijn. Deze film is een eigenzinnige verbeelding van het boek uit 2014 door de Britse schrijver Martin Amis. Waarin het persoonlijke dagboek van kampkommandant Rudolf Höss werd omgesmeed tot een huiveringwekkende familieroman. De film is minstens zo huiveringwekkend, op een nieuwe manier. De toenemende weelde die zijn vrouw en kinderen ten deel valt is klinisch in beeld gebracht rond de spelende vijf kinderen, de bewuste onverschilligheid van moeder en gezagsgetrouwe militaristische vader. In een afgezonderd gebied van Auschwitz met al'leen materiële belangen . Tussen leven, dood en gezag twijfelt vader Höss nauwelijks aan zijn onmogelijke onmenselijke opdracht. Waarmee gaandeweg de sfeer in huis wordt vervormd naar woekerende onvrede, zelfbedrog en onmacht. Met weinig woorden in saaie alledaagsheid. Voorzien van onheilspellend geluid. Met beeld, muziek, karakters, spel en timing wordt een onthutsend scenario blootlegt. De sprookjes-scenes in kunstmatig zwart-wit hangen er wat wezenloos tussen. Maar laten de wrange sfeer in de film griezelig intact. Als slot wordt met meer zwart een beschamende stilte aangezet met even effectieve als ongemakkelijke muziek.
Mijn waardering XXXX ui 5 - 8 uit 10

6-02-2024 FHB sneak SCRAPPER
Niet al te zwaarmoedige film over hoe een aankomend puber die de dood van haar moeder verdringt. Door zelfstandig verder te leven in het huis dat waarin ze met haar opgroeide. Een sleetse wijk van Londen met rijtjeshuizen in bonte pastelkleuren. Zoals Engelse vakantiewoningen uit de jaren zeventig van de vorige eeuw. In een fraai scenario is het Georgie die haar ouderlijk huis tot in de details wil houden zoals haar moeder het achterliet. De krakkemikkige Britse jeugdhulp weet ze op afstand te houden met slimme smoezen en halve waarheden. Ze heeft al een paar keer de huur zelf kunnen betalen. Terwijl ze goeddeels op straat woont, niet naar een school gaat en alle vragen over haar moeder vermijdt. Alleen geld of praktische hulp wordt aanvaard zolang er geen vragen worden gesteld. Ali is haar compagnon van een beginnend handeltje in gestolen fietsen en onderdelen. Daarvoor moeten serienummers van de fietsen worden weggevijld. Dat is de titel van de film. Georgie houdt een kamer op zolder angstvallig gesloten. Omdat ze er behalve spullen van haar moeder ook gejatte fietsonderdelen liggen. Om het geheim te houden voor politie en instellingen die haar gekozen zelfstandigheid kunnen verstoren. Haar vader heeft ze niet gekend. Die was al naar het buitenland vertrokken toen ze nog een baby was. Voorlopig redt ze het met Ali regelmatig op bezoek in keuken en woonkamer. Totdat er iemand over de schutting klimt die zegt dat hij haar vader is. Georgie had het idee van een vader volledig uit haar leven verbannen. Het innemend scenario legt rond een fenomenale hoofdrol de ontwikkeling bloot van wederzijdse verwarring tussen man en meisje. In de bizarre situatie waarin ze elkaar leren kennen. Een trits thema’s in een solide jaren tachtig televisieverfilming.

2-02-2024 FHB filmclub POOR THINGS
Even inventieve als extravagante film van een gelauwerde Griekse film regisseur. Deze keer geen eigen scenario van een bizar eigen verhaal. Maar een briljant uitgevoerde verfilming van een succesvol boek uit 1992. Inmiddels als film met dezelfde naam en 11 nominaties voor een Oscar. De verstrekkende en bizarre sciencefiction in het boek speelt zich af in het allereerste begin van de vorige eeuw. Als omvangrijk sprookje, ingekleurd met een specifiek feministisch thema: de beleving van liefde in al haar facetten. Door een meisje dat als ‘Poor Thing’ moest opgroeien in de luxe omgeving van Dr. Godwin Baxter, een beroemd experimenteel chirurg. Die had haar na een ongeval volledig kunnen reconstrueren en als proef de hersenen ingebracht van een klein kind. Dus leerde Bella Baxter zelf lopen, spreken en lezen met een goed geheugen voor woorden. Maar zonder te weten wat betekenden. En zonder idee van intermenselijke verhoudingen. Daarom lijkt ze als verlate puber opstandig. Maar dat is haar eigen (?) nieuwsgierigheid naar de wereld buiten haar huis. Wat resulteert in een ontsnapping. Naar Lissabon, daarna naar Parijs en uiteindelijk naar Londen. Om de raamvertelling af maken. Dit ingewikkelde scenario is weergaloos vormgegeven rond een passende en uitstekend acterende cast, uiterst suggestief en verzorgd camerawerk, fraaie kostumering en make-up, met sturend geluid en muziek. Dramatisch is in dit sprookje is alles mogelijk. Technisch ook. En dat ziet er fantastisch uit. Digitaal geconstrueerde locaties en decors, binnen en buiten. Veel scenes met eigen herkenbare sfeer. Overtuigend in beeld gebracht. Dramatisch en technisch. Voorbeeldig gemonteerd rond het inpassen van de vele speelscenes. Die werden levensecht voor een greenscreen en wat decor-meubels opgenomen. In het juiste licht en beweging. Op analoge film. Om samen te smelten tot filmfictie van de allerbovenste plank.

30-01-24-FHB sneak INSHALLAH A BOY
Een film uit Jordanië dat vorig jaar voor het allereerst de competitie in Cannes haalde. En onderscheiden werd met een Gouden Palm. Daarna volgde diverse internationale filmfestivals waaronder Rotterdam en Vlissingen. Een opvallend scenario, waarin het wankele evenwicht tussen oosterse sharia-rechtspraak en in het westen geborgde vrijheden voor vrouwen werd verpakt in een familieruzie. Nawal, tegen de dertig bewoont met man Adnan en Norah, dochter van zes een appartement in een van de grotere streden van Jordanië. Westers georiënteerd met brede straten, hoge gebouwen, winkels en druk verkeer in alle soorten. Niet alle vrouwen lopen gesluierd. Norah ook niet, maar zodra er vreemd bezoek aan huis komt doet ze altijd vlug een hoofdsluier om. Van gezinsuitbreiding zal het niet komen. Want op een morgen vindt Norah haar vader dood in bed. Ze weet nog nauwelijks wat dat betekent. Het scenario slaat de begrafenis over maar benadrukt dat Naval op veel steun van haar familie kan rekenen. Zoals het oppassen van Norah in de uren dat Naval werkt. Vrij snel komen er dingen aan het licht waaruit blijkt dat Adnan’s erfenis heel anders is dan ze verwachtte. Adnan had een minnares, was werkloos en had schulden. Aan zijn broer Rifqi Die hem geholpen had toen hij zijn baan verloor en een autorijschool wilde starten. De sharia-wetgeving in Jordanië bepaalt dat als de verhuurder of eigenaar dat wil, een weduwe zonder zoon het recht verliest om in de woning te blijven. Naval kocht het appartement samen met Adnan. En hulp van zijn broer Rifqi. Om fiscale reden werd het huis op Naval’s naam gezet. De emotionele spanning bouwt op in een standaard verfilming van het scenario. Tot een inventieve thriller vol vrouwonvriendelijkheid. Maar uiteindelijk een verassend slot.