Reacties

Indrukwekkende impressie van schrijnende situaties rond vluchtelingen op de grens van Belarus (Wit-Rusland) en Polen. Over een afstand van zo’n honderd kilometer grenst NATO-land Polen ook als lid van de Europese Unie direct aan Belarus. Sinds 1991 een onafhankelijk natie met drie jaar Aleksandr Loekasjenko als eerste gekozen president. Inmiddels met dictatoriale macht die tot op de dag van vandaag voortduurt. Deze laatste dictatuur in Europa houdt er nauwe betrekkingen op na met het Russische regime onder Vladimir Putin. Na de Russische inval van Oekraïne kwam er vanuit Wit Rusland een grote migratiestroom op gang. Vluchtelingen uit diverse landen proberen door moeilijk doordringbare bossen en moerasgrond Polen te bereiken. En daarmee Europa. In sombere zwart-wit sfeer wordt in een viertal separate hoofdstukken overtuigend een vluchtpoging tot in meest onthutsende details gevolgd. Gedramatiseerd, documentair gefilmd. Met de zwaar bewaakte prikkeldraadgrens naar Polen steeds op korte afstand. Het zijn een familie uit Syrie en enkele vluchtelingen uit Afrikaanse landen. En een Engelse lerares die Afghanistan is ontvlucht. Op basis van Europese regelgeving kan niet iedereen worden toegelaten. Aan de Poolse kant heeft een grensbewaker wiens vrouw hoogzwanger is moeite met de manier waarop de grens wordt dichtgehouden. Julia, als lid van een idealistische groep helpt mee om via smartphone verbindingen de aankomst van vluchtelingen te coördineren. Maar door list en bedrog van de politiek aangestuurde Poolse grenspolitie worden ze vaak weer teruggebracht. Op een niet al te vriendelijke manier. De film is een spannende, bijna continue beleving van persoonlijke situaties aan beide kanten van de grens. In volle lengte een film over wilskracht, risico’s, perspectief, contacten, telefoonbereik, volharding, honger en dorst (over)leven, dood en verlies. Voelbaar ongemak en schuldbesef over politieke en emotionele (on)macht in deze dagelijkse humanitaire crisis.
Mijn waardering XXX uit 5 - 6,4 uit 10

2-04-24 FHB sneak MELK
Zwaarmoedige Nederlandse film rond een triest gegeven. De dood van een kind tijdens of kort na de geboorte. Hoe dit als thema in het scenario werd verwerkt kan mensen die iets dergelijks hebben meegemaakt de droevigste stuipen op het lijf jagen. Als aankomend moeder moet Robin bevallen van haar eerste kind. Dat overleeft de geboorte niet. Oorzaak en aanleiding worden na de allereerste minuten buiten beschouwing gelaten. Na een afstandelijk in beeld gebrachte bevalling in het ziekenhuis komt het overleden kind in de hele film niet meer voor. Niet in beeld, niet in dialoog, niet in geluid. Natuurlijk wordt er door de gemankeerde ouders gehuild. Daarna speelt de vader nauwelijks nog een rol. Want alles concentreert zich uitsluitend op de manier waarop Robin het verlies van haar kind gaat verwerken. Met haar mislukte moederschap erbij. Van de goed op gang gekomen borstvoeding raakt ze behoorlijk in de war. Ze geeft zich op bij het academisch instituut dat zorgt voor overtollige moedermelk die gedoneerd wordt aan bij moeders die zelf te weinig borstvoeding kunnen geven. In Nederland bestaan diverse netwerken die dat verzorgen. Na een strenge medische screening wordt een sobere leefwijze opgelegd. Robin komt niet door de screening en wordt door haar werkgeven gevraagd haar zwangerschapsverlof toch maar op te nemen. Als rouwverwerking sluit ze zich aan bij een groep die eens in de zoveel tijd wandelingen organiseert waar absoluut niet gesproken wordt. Op eigen initiatief gaat ze door met net verzamelen van haar moedermelk in een speciale diepvriezer. Waarom? Waarvoor? Het blijft allemaal verzwegen. Er is een potsierlijke ‘herdenking’. Voor wie? ‘Melk’ is niet meer dan de goedkope verfilming van een broodmager synopsis. Zonder overtuigend acteer- en/of camerawerk. Het werd een zware, volstrekt ongeloofwaardige film met rouwpsychologie van de koude grond.
Mijn waardering X uit 5 - 2 uit 10

1-04-24 FTH groene zaal WICKED LITTLE LETTERS
Britse film van een verhaal gebaseerd op feiten uit het begin van de vorige eeuw. Het sjieke Engelse badplaatsje Littlehampton was honderd jaar geleden plaats delict van een smaadproces. Vanwege de inhoud werd het ook in de gloednieuwe schandaalpers breed uitgemeten. Tot zover de feiten waarover in 2017 een boek verscheen. Alle smaad stond erin. Uitgespeld in even saillante als scabreuze aantijgingen. Voor de film werd een gefictionaliseerd scenario geschreven met als basis de (karakters van) de personen die direct bij het proces betrokken waren: de klagers, de anonieme dader(s), de politie en de geestelijkheid. Engeland zit midden in de Eerste Wereldoorlog. De oorlogseconomie laat diepe sporen na in het onderwijs, volkshuisvesting en rechterlijke macht. Alles op basis van gewoonterecht, zonder grondwet. Inmiddels kan bijna iedereen lezen en schrijven en is de Royal Mail uitgegroeid tot een even accuraat als efficiënt instituut voor het versturen van alle mogelijke (papieren!) post. Tegen die achtergrond werd de film gemaakt. Maar wel digitaal zo opgepoetst dat er van de toenmalige armoede en smerigheid op straat niets meer over is gebleven. Terwijl het gaat om de opmerkingen in boze briefjes die door twee ruziënde buurvrouwen gestuurd worden. In feite scheldpartijen en verwensingen. Meestal met expliciet seksuele toespelingen. Op uiterlijk, maar ook op bizarre handelingen. Terwijl hun omgeving stiekem smult of schrikt van de gecensureerde smerigheid zoals die in de landelijke kranten verschijnt. Met karikaturale karakters worden intriges aangezet op een manier die nog maar net geloofwaardig blijft. Met even stekelige als fraaie en taalvaardige scheldwoorden. Die weer nieuwe vloeken en verwensingen uitlokken. In een zaal met voornamelijk vrouwen leidt dat meermalen tot spontaan gelach. Zij zijn dan ook nadrukkelijk de doelgroep van de film. Die soms net zo belachelijk als mannen wil doen. Maar wel leuk!
Mijn waardering XXX uit 5 - 5,5 uit 10

26-03-24 FHB sneak EL PARAÍSO AMC#601
Een strak scenario waarin eigen ervaringen werden gebruikt om te komen tot een film die even bizar als authentiek aanvoelt. Pas op het allerlaatst wordt het fysieke ongemak van hoofdpersoon Julio voelbaar in beeld gebracht. Als open einde van de film waarin hij als wees in het geboorteland van zijn moeder haar allerlaatste wens in vervulling wil laten gaan. Geboren in Columbia reisde ze in de zeventiger jaren van de vorige eeuw naar Italië. Hoogzwanger kwam ze in Rome terecht waar haar zoontje Julio Caesar werd geboren. In een randje van Rome, aan de kust, en niet ver van Roma-Fiumicino luchthaven. Een ideale plek voor smokkel van wat dan ook. Op zijn negenenveertigste woont Julio nog steeds bij zijn moeder. Die hem heeft opgevoed in een Italiaans overwoekerende sfeer van vrolijk feest maken. Met geld dat in omringende Colombiaanse kringen wordt verdiend. En gesnoven natuurlijk. Een gratis en onmisbaar genotsmiddel. Met niets anders dan manipulerende ‘liefde’ heeft zij hem bij zich weten te houden. In alle intimiteit. Soms met knallende ruzie, vaker in wederzijdse en apathische verwaarlozing. Zodat haar zoon het verdiende geld kan uitgeven aan lichamelijke behoeften. In een reeks scenes wordt in korte dialogen en goedgekozen beelden een intieme sfeer neergezet. Die vaak tegen het ongemak aanschuurt. Schijnbaarf terloops acteerwerk en daarom dubbel effectief. Behalve locatie, aankleding en kostuums is de cameravoering daarbij bepalend: even onnadrukkelijk als effectief. Wat er allemaal gebeurt is soms te bizar voor woorden, soms schrijnend en soms dolkomisch. Accenten in lichamelijkheid voeren dat ongemak nog eens op. Net zoals de vaak Zuid Amerikaanse muziek die klinkt als er gedanst wordt (of moet worden). Het eind is even benauwend als geestig en verwijst naar leven waarvan eigenlijk niemand gelukkig kan worden. Geen paradijs dus, maar wel een prima film.
Mijn waardering XXXX uit 5 - 7,8 uit 10

19-03-24 FHB sneak C'È ANCORA DOMANI
Zéér Italiaanse film over een zéér markant stukje geschiedenis van Italië . Het is 1946. De Tweede Wereldoorlog is al een jaar voorbij. Vlak daarvoor was dictator Benito Mussolini door de Italianen vermoord en sinds een jaar of twee wordt de Italiaanse orde gehandhaafd door geallieerde militairen. Veelal Amerikanen. Het normale leven is bezig zijn Italiaanse loop te hernemen. In retro-decors, vormgeving, aankleding en verfilming (in zwart-wit) grijpt het scenario terug naar deze tijd. Waarin het slechte huwelijk van Delia met Ivano in de eerste, (film)schools aandoende rijopname als allereerste beelden overduidelijk wordt neergezet. Wat volgt is zijn een paar weken van Delia in en rond het huis waar ze met haar gezin woont. Ivano, vader van Marcella en haar twee broertjes. En schoonvader Ottorino in een aparte kamer. Het vereist permanent bezig zijn: niets vergeten, haar kinderen in de gaten houden, boodschappen doen op de markt, eten koken, afwassen en opruimen. Haar vriendin Marisa weet haar vaak op te beuren. En op weg naar de markt is er Nino die stapelverliefd op Delia is. Ook de (zwarte) Amerikaanse soldaat William blijft uit dankbaarheid een oogje op haar hebben. Delia droomt stiekem op een grote verandering in haar leven. Er ontvouwt zich een verhaal met armoede, gelatenheid en perspectief in een wonderlijk mengsel van ontmoetingen. Even onvoorspelbaar als spontaan. Vaak met humor en soms met leed. Soms weergaloos gestileerd met muziek. Het zet noodzakelijke aanpassing van onderhuidse gezinsverhoudingen op scherp. Het scenario strooit me dwaalsporen, waardoor de verwikkelingen in het slot voor meer verassing zorgen. Het tempo is dan gezakt waardoor de film in z’n geheel lang aanvoelt. De karakters zijn goed getroffen. De retro-verfilming houdt de nostalgische sfeer wel vast. Zij het minder accuraat als in het begin.
Mijn waardering XXX uit 5 - 7,4 uit 10

05-03-24 FHB sneak El ECO
Even afstandelijk als intiem portret van een kleine gemeenschap in het Mexicaanse bergdorp El Eco. Ruim 100 kilometer van Mexico City. Een gemeenschap bestaande uit hoofdzakelijk vrouwen. Leden van een drietal families. Ze zorgen voor het houden van schapen en geiten en het verbouwen van graan. In steeds meedogenlozer seizoenen. In het scenario -voor zover dat heeft bestaan- spelen mannen en vaders in het dorp een eigen rol. Die werken ergens anders valt uit wat conversatie op te maken. De geïsoleerde ligging in de bergen schept een coöperatieve sfeer voor al het werk wat gedaan moet worden. Goeddeels door moeders, tieners en kinderen en kleuters. Bijna alle mannen, jongvolwassen en ouder werken buiten het dorp. Zonder uitzondering verwachten ze bij thuiskomst dat het ‘huiswerk’ door de vrouwen gedaan is: koken, schoonmaken, wassen en de verzorging van een bejaarde demente oma. Montse, een van diens kleindochters van elf vraagt haar oma of ze echt de eerste vrouw in het dorp was. Ze is als een van de nieuwsgierige meisjes de enige die toch iets anders met haar leven. Zoals alles in deze film is dit doelbewust ‘documentair’ in de film verwerkt. Met duidelijk geïmproviseerde dialoogscenes onderscheid de film zich van de documentaires zoals ze werden gemaakt in de tweede helft van de vorige eeuw. Op film, waardoor de sfeer van iedere opname die werd vastgelegd bepalend kon worden in montage en afwerking. Vaak met sober commentaar dat het eindresultaat aanmerkelijk kon verbeteren. ‘gespeelde’ scenes in wat toch een documentaire blijven ongemakkelijk. Waardoor thema’s die in de film documentair worden aangezwengeld niet kunnen samenvallen in een slotscene. Ze verdrinken in een sociologische getinte documentaire over een wonderlijke bubbel in een ver land. Fraai in beeld gebracht, dat wel, maar niet zoveel zeggend.
Mijn waardering XXX uit 5 - 5,5 uit 10

05-03-24 FHB sneak FUTURE ME
Slot van een film trilogie waarvan ik de eerste twee afleveringen niet heb gezien. Een abstract concept als uitdaging voor de millennium filmmaker. Die niets uit handen kan geven om als hoofdpersoon tot deze film te komen. Het Nederlands Filmfonds zorgde dat voor dit experiment alle professionele beschikbaar kon zijn en betaald kon worden. Een producent voor het reken- en papierwerk, afspraken en voorwaarden met alle partijen en acteurs, een opnamestudio met (middelmatige!) apparatuur en de montagestudio (‘s?) met bediening. Dan nog transport make-up en catering tot en met de volledig digitale afwerking. Een DCP met ISAN 0000-0005-A53D-0000-A-0000-0000-7. Dat overigens refereert naar een origineel werk en het jaar 2020. De eerste twee afleveringen waarschijnlijk. Met dit internationale nummer kunnen personen die aan films meewerken getraceerd worden. Zodat verdeling en betaling volgens Europese normen kan volgen. Als film bestaat ‘Future Me’ uit nauwelijks meer dan de hersenspinsels van de maker. Zijn filmobsessie met camera fetish begint met een letterlijk citaat uit ‘Turks Fruit’ van vijfig (!) jaar geleden. Zijn persoonlijke onzekerheden en twijfels over zijn leven brengt de maker beeld. Om het tegelijkertijd om te zetten naar een ‘cinematografische beleving’ in de bioscoop. Met acteurs die de maker spelen, zijn broer, zijn zus en zijn moeder en die naar waarheid in beeld en uitstraling zijn gecast. De overleden vader die zich in beeld aandient. Sommige scenes zijn op locatie in detail nog eens overgedaan. Verder worden in een onbestemd zwart decor scenes uit zijn verleden en (mogelijke) toekomst in gespeelde (uitgeschreven?) dialoog gepresenteerd. Toneel? De maker is twee keer aanwezig: als persoon en als acteur. Alle twee in het scenario uitsluitend met zichzelf bezig. Meer dan psychodramatische egobeelden levert dat niet op. En dan laat mijn nieuwsgierigheid het snel afweten.
Mijn waardering XXX uit 5 - 5,5 uit 10

1-03-24 FHB filmclub Evil Does Not not Exist
Een scenario met muziek als eerste uitgangspunt. De gecomponeerde vioolmuziek zou live gepeeld worden bij een korte film (30min). Die groeide uit tot een even volwaardige als indrukwekkende speelfilm. Door een ervaren Japanse regisseur die met zijn vorige films al had laten zien hoe esthetiek in alle aspecten van het filmmaken een doorslaggevende invloed kan hebben. Zeker door de keuze van muziek. En op alle inhoudelijke thema’s die in de film aan de orde komen. Filmesthetiek voor alle keuzes die tijdens opnamen, montage en afwerking gemaakt kunnen worden. Waardoor een omstreden thema dat ‘Kwaad Niet Bestaat’ boven zichzelf wordt uitgetild. En voelbaar nazindert als de film eenmaal is afgelopen. Een simpel thema: Een vooralsnog ongerept bos zo’n honderd kilometer buiten Tokyo wordt informeel beheerd door Takumi. Samen met zijn elfjarige dochter Hana zorgt hij voor het hakken van hout en het tappen van ultravers water uit een snelstromende rivier. Ze kennen het land op alle manieren op hun duimpje. Het water wordt te voet in plastic containersnaar een paar huizen in de buurt gebracht. Dag in dag uit. Maar als er plotseling twee halfbakken projectontwikkelaars verschijnen met plannen om het unieke stukje land in te krijgen, er er een luxe camping willen beginnen. Alleen om geld te verdienen, anders niks. In Japanse lichtkleuren, met even afgewogen instellingen als beheerste beweging en focus, wordt in een perfecte montage een serene sfeer neergezet. Bedachtzaam geaccentueerd door muziek uit het allereerste begin van de film. Perfect passend over vloeiende beelden van de bedreigde natuur. In dezelfde sfeer maken we mee hoe Takumi en Hana moeiteloos lijken te (over)leven. Natuur, water, bomen en legendes komen samen tot een even verassend als hartroerend slot. Prachtig, in één woord.
Mijn waardering XXXXX uit 5 - 9,5 uit 10

27-02-2024 FHB sneak THE PROMISED LAND
Omvangrijke Deense prestige film over het ontstaan van Denemarken als onafhankelijke staat. Vooral de 18e eeuw was een onbestemde periode in de vorming van de huidige natie. In 1755 was Frederik V koning van Denemarken en Noorwegen. In Noord Duitsland en het zuiden van Denemarken was dat een rommelige periode van veranderende verhoudingen tussen de graafschappen en vorstendommen. Van kleine dynastietjes die probeerden middels huwelijken en kleine oorlogen territorium te winnen. Voor hun adellijke stand met decadente levensstijl. Verrijkt met kastelen, knullig bestuur in protserige mode. En een sociaal leven van jachtpartijen met overdadige diners en meer. Bastaardkinderen bijvoorbeeld. Een daarvan, Ludvig Kahlen wil de overtollige en nog onontgonnen hei op het dunbevolkte eiland Jutland geschikt gaan maken voor landbouw. Promised Land is de verfilming van een succesvolle Deense novelle uit 2020. Over de tegenslagen en tegenwerking die deze pionier moest overwinnen. Gebaseerd op een Noorse legende waarvan historische bronnen nog altijd moeilijk te achterhalen zijn. Voor de film is het scenario strikt chronologisch en daarom saai en rommelig tegelijk. De film wordt gedragen door een Deense ster acteur, zij het niet in zijn allerbeste rol. De andere rollen zijn vlak, net als de dialogen. Het leven op de barre hei, in contrast met kasteel-locaties en aankleding, het maakt allemaal wel indruk. Beeldformaat, fotografie, kalme cameravoering, dramatisch langzame montage en bijna standaard muziek verwijzen naar de grote Amerikaanse westerns uit de vijftiger jaren van de vorige eeuw. Waarmee een vreemd tijdsbeeld wordt opgetrokken. Waarin diverse thema’s voorbij kunnen komen. Meestal historisch tijdseigen en daarom overtuigend. Maar soms twijfelachtig modern met nodeloze aandacht. Tegen de tijd dat het slot zich heeft voltrokken is er twee uur voorbij en worden er minuten besteed om alsnog gaatjes in het scenario te dichten. De historische filmpretentie voorbij.
Mijn waardering XXX uit 5 - 6 uit 10

De sfeer op de set per scene kan ook doorslaggevend zijn. Als dat in het begin van een shoot al stroef gaat heeft dat effect op de verdere film. Soms herkenbaar in de bioscoop!!

13-02-2024 FHB sneak IO CAPITANO
Speelfilm docu rond Seydou en Moussa, twee tieners die in goedgelovigheid en tegen alle adviezen de oversteek naar Europa gaan maken. Vanuit Dakar, de hoofdstad van Senegal aan de uiterste westkust van het Afrikaanse continent. Tot aan een noordpunt daarvan. Hemelsbreed zo'n 5000 km, 970 uur onafgebroken lopen Op z’n aller snelst in 26 dagen. Ze reizen door Mauritanië, Westelijke Sahara, een gigantisch stuk dwars door de Sahara om uit te komen in Tripoli, de hoofdstad van Libië. En van daaruit per boot naar Italië, het beloofde land. De aanleiding om direct hun droom te gaan te verwezenlijken is het succes van een stukje Afrikaanse muziek dat ze overal om Dakar moeten spelen. En altijd veel succes heeft. Groot geworden met moderne media op hun telefoon is het Europese Songfestivak de ultieme droom. Deze wat naieve gedachte werd in het scenario geplant om tegenwerpingen van wanhopige ouders ook een stem te geven. Maar ook op nog eens aan te zetten tot bijgelovige adviezen. Vanaf het moment dat ze vertrokken zijn is de tocht die ze maken bijna het enige thema van de film. Als gespeelde documentaire van een volledig uitgewerkt scenario. Geschreven door vier personen met assistentie van nog eens acht personen. Waarschijnlijk voor de scenes op de diverse locaties. Als speelfilm opgenomen. Opvallend daarbij is het uitstekende camerawerk. Onmiskenbare aandacht voor omgeving, licht, kadrering, beweging, timing. samengebracht in een vloeiende montage. In de speelscenes zijn de karakters plat, op z’n best obligaat. Terwijl het onvoorwaardelijke in de kameraadschap van Seydou wel uit de verf blijft komen. Maar voor dit als overkoepelend thema is de film toch te lang.

12-02-2024 FHB The Zone of Interest
Deze film begint met twee minuten angstwekkende muziek over een zwart beeld. Voor wie de bioscoop in is gekomen zonder notie waar de film over zal gaan ervaart hier al het eerste ongemak. Terwijl toonzetting, harmonieën en instrumentatie zonder herkenbare violen de ingewikkelde samenklanken tot een bijna schuldige pracht laat uitvloeien. En daarna kan het nog even duren voordat de beelden verraden waar de film over gaat: Over de familie in een gloednieuw huis naast een hoge muur, een paar meter verder. Nazi-uniformen en strakke telefoon conversaties laten doorschemeren dat die muur grenst aan de moordfabriek van vernietigingskamp Auschwitz in Polen. Waar de gaskamers van de nazi’s dag in dag uit en bijna vol continu in vol bedrijf zijn. Deze film is een eigenzinnige verbeelding van het boek uit 2014 door de Britse schrijver Martin Amis. Waarin het persoonlijke dagboek van kampkommandant Rudolf Höss werd omgesmeed tot een huiveringwekkende familieroman. De film is minstens zo huiveringwekkend, op een nieuwe manier. De toenemende weelde die zijn vrouw en kinderen ten deel valt is klinisch in beeld gebracht rond de spelende vijf kinderen, de bewuste onverschilligheid van moeder en gezagsgetrouwe militaristische vader. In een afgezonderd gebied van Auschwitz met al'leen materiële belangen . Tussen leven, dood en gezag twijfelt vader Höss nauwelijks aan zijn onmogelijke onmenselijke opdracht. Waarmee gaandeweg de sfeer in huis wordt vervormd naar woekerende onvrede, zelfbedrog en onmacht. Met weinig woorden in saaie alledaagsheid. Voorzien van onheilspellend geluid. Met beeld, muziek, karakters, spel en timing wordt een onthutsend scenario blootlegt. De sprookjes-scenes in kunstmatig zwart-wit hangen er wat wezenloos tussen. Maar laten de wrange sfeer in de film griezelig intact. Als slot wordt met meer zwart een beschamende stilte aangezet met even effectieve als ongemakkelijke muziek.
Mijn waardering XXXX ui 5 - 8 uit 10

6-02-2024 FHB sneak SCRAPPER
Niet al te zwaarmoedige film over hoe een aankomend puber die de dood van haar moeder verdringt. Door zelfstandig verder te leven in het huis dat waarin ze met haar opgroeide. Een sleetse wijk van Londen met rijtjeshuizen in bonte pastelkleuren. Zoals Engelse vakantiewoningen uit de jaren zeventig van de vorige eeuw. In een fraai scenario is het Georgie die haar ouderlijk huis tot in de details wil houden zoals haar moeder het achterliet. De krakkemikkige Britse jeugdhulp weet ze op afstand te houden met slimme smoezen en halve waarheden. Ze heeft al een paar keer de huur zelf kunnen betalen. Terwijl ze goeddeels op straat woont, niet naar een school gaat en alle vragen over haar moeder vermijdt. Alleen geld of praktische hulp wordt aanvaard zolang er geen vragen worden gesteld. Ali is haar compagnon van een beginnend handeltje in gestolen fietsen en onderdelen. Daarvoor moeten serienummers van de fietsen worden weggevijld. Dat is de titel van de film. Georgie houdt een kamer op zolder angstvallig gesloten. Omdat ze er behalve spullen van haar moeder ook gejatte fietsonderdelen liggen. Om het geheim te houden voor politie en instellingen die haar gekozen zelfstandigheid kunnen verstoren. Haar vader heeft ze niet gekend. Die was al naar het buitenland vertrokken toen ze nog een baby was. Voorlopig redt ze het met Ali regelmatig op bezoek in keuken en woonkamer. Totdat er iemand over de schutting klimt die zegt dat hij haar vader is. Georgie had het idee van een vader volledig uit haar leven verbannen. Het innemend scenario legt rond een fenomenale hoofdrol de ontwikkeling bloot van wederzijdse verwarring tussen man en meisje. In de bizarre situatie waarin ze elkaar leren kennen. Een trits thema’s in een solide jaren tachtig televisieverfilming.

2-02-2024 FHB filmclub POOR THINGS
Even inventieve als extravagante film van een gelauwerde Griekse film regisseur. Deze keer geen eigen scenario van een bizar eigen verhaal. Maar een briljant uitgevoerde verfilming van een succesvol boek uit 1992. Inmiddels als film met dezelfde naam en 11 nominaties voor een Oscar. De verstrekkende en bizarre sciencefiction in het boek speelt zich af in het allereerste begin van de vorige eeuw. Als omvangrijk sprookje, ingekleurd met een specifiek feministisch thema: de beleving van liefde in al haar facetten. Door een meisje dat als ‘Poor Thing’ moest opgroeien in de luxe omgeving van Dr. Godwin Baxter, een beroemd experimenteel chirurg. Die had haar na een ongeval volledig kunnen reconstrueren en als proef de hersenen ingebracht van een klein kind. Dus leerde Bella Baxter zelf lopen, spreken en lezen met een goed geheugen voor woorden. Maar zonder te weten wat betekenden. En zonder idee van intermenselijke verhoudingen. Daarom lijkt ze als verlate puber opstandig. Maar dat is haar eigen (?) nieuwsgierigheid naar de wereld buiten haar huis. Wat resulteert in een ontsnapping. Naar Lissabon, daarna naar Parijs en uiteindelijk naar Londen. Om de raamvertelling af maken. Dit ingewikkelde scenario is weergaloos vormgegeven rond een passende en uitstekend acterende cast, uiterst suggestief en verzorgd camerawerk, fraaie kostumering en make-up, met sturend geluid en muziek. Dramatisch is in dit sprookje is alles mogelijk. Technisch ook. En dat ziet er fantastisch uit. Digitaal geconstrueerde locaties en decors, binnen en buiten. Veel scenes met eigen herkenbare sfeer. Overtuigend in beeld gebracht. Dramatisch en technisch. Voorbeeldig gemonteerd rond het inpassen van de vele speelscenes. Die werden levensecht voor een greenscreen en wat decor-meubels opgenomen. In het juiste licht en beweging. Op analoge film. Om samen te smelten tot filmfictie van de allerbovenste plank.

30-01-24-FHB sneak INSHALLAH A BOY
Een film uit Jordanië dat vorig jaar voor het allereerst de competitie in Cannes haalde. En onderscheiden werd met een Gouden Palm. Daarna volgde diverse internationale filmfestivals waaronder Rotterdam en Vlissingen. Een opvallend scenario, waarin het wankele evenwicht tussen oosterse sharia-rechtspraak en in het westen geborgde vrijheden voor vrouwen werd verpakt in een familieruzie. Nawal, tegen de dertig bewoont met man Adnan en Norah, dochter van zes een appartement in een van de grotere streden van Jordanië. Westers georiënteerd met brede straten, hoge gebouwen, winkels en druk verkeer in alle soorten. Niet alle vrouwen lopen gesluierd. Norah ook niet, maar zodra er vreemd bezoek aan huis komt doet ze altijd vlug een hoofdsluier om. Van gezinsuitbreiding zal het niet komen. Want op een morgen vindt Norah haar vader dood in bed. Ze weet nog nauwelijks wat dat betekent. Het scenario slaat de begrafenis over maar benadrukt dat Naval op veel steun van haar familie kan rekenen. Zoals het oppassen van Norah in de uren dat Naval werkt. Vrij snel komen er dingen aan het licht waaruit blijkt dat Adnan’s erfenis heel anders is dan ze verwachtte. Adnan had een minnares, was werkloos en had schulden. Aan zijn broer Rifqi Die hem geholpen had toen hij zijn baan verloor en een autorijschool wilde starten. De sharia-wetgeving in Jordanië bepaalt dat als de verhuurder of eigenaar dat wil, een weduwe zonder zoon het recht verliest om in de woning te blijven. Naval kocht het appartement samen met Adnan. En hulp van zijn broer Rifqi. Om fiscale reden werd het huis op Naval’s naam gezet. De emotionele spanning bouwt op in een standaard verfilming van het scenario. Tot een inventieve thriller vol vrouwonvriendelijkheid. Maar uiteindelijk een verassend slot.

23-01-24-FHB sneak FERRARI
Het moet een hele toer geweest zijn om deze film van de grond te krijgen. Een succesvolle biografie over Enzo Ferrari. Gebruikt voor diverse documentaires. Zoon van de oprichter van de autofabriek in 1939. Zes jaar eerder gestopt als coureur voor andere automerken. In een tijd dat vooruitgang in de jonge auto-industrie werd bepaald door snelheid. Waarbij veiligheid nauwelijks een rol speelde. Autocoureurs reden op eigen risico. Het besturen van een auto gold als avontuur en de overstelpende vraag naar nieuwe auto’s van nieuwe merken begon te stagneren. Voor deze film moesten na de COVID-beperkingen van 2022 veel extra hordes worden genomen. Amerikaanse scenarioschrijvers en acteurs waren in staking tegen de grote studio’s en blokkeerden het ontwikkelen en maken van nieuwe films. Inclusief alle publiciteit er omheen. Alleen onafhankelijke producenten konden na veel gedoe een vrijstelling krijgen van machtige vakbonden. In deze verdrukking kreeg een internationaal team rond een gerenommeerde Amerikaanse regisseur dat voor elkaar. Een al lang bestaand scenario werd door een gelauwerde Britse scenarist afgestoft en klaar gemaakt voor opnamen in Italië. Vanuit cast en crew was de belangstelling groot. Van de maar liefst 53 namen in de credits voor producer zijn tientallen medewerkers die met hun professionaliteit en salaris aan de film bijdroegen. Daaronder veel bekende namen. Het werd een solide film rond een privé intrige in de Ferrari familie tijdens de jaren vijftig van de vorige eeuw. Uitgewerkt in wat toneelmatige scenes en ingekleurd met beelden over het automerk Ferrari in wording. Door heel Italië in competitie met concurrerende fabrikanten. Met tegenvallers en problemen in races, over techniek, organisatie en bedrijfsvoering. Razend spannend gemonteerde opnamen en geluid van autoraces op opvallend digitaal opgepoetste wegen. Wel jammer dat het markante privé Italiaans per scene wat blijft schuren met het fabrieks-Engels over auto’s.

16-01-24 FHB sneak LOS COLONOS
Als het beeld in deze film met opzet deze ‘retro-look’ kreeg heeft dat de beeldkwaliteit in de digitale bioscoop in de weg gezeten. Los van het gekozen klassieke kader, enkele Spaans- en Engelstalige tussentitels (in zeer contrasterende kleur!) met nauwelijks mis te verstane citaten als leuze. Maar dan zien beelden van het imposant wijds natuurlandschap er ineens uit als analoog 16mm film als bronmateriaal vergroot naar 35mm bioscoopformaat. Ook alweer bijna een halve eeuw geleden. Met digitaal kan dat. LOS COLONES werd voorbeeldig opgenomen en even doordacht als subtiel verfilmd. Het scenario schetst de situatie van Vuurland aan het allereerste begin van de vorige eeuw. De eilanden-archipel in het uiterste zuiden van Zuid Amerika. Het grootste gedeelte Chileens. De rest Argentijns. In het begin van de vorige eeuw is de Spaanse avonturier annex succesvolle zakenman José Menéndez al een paar jaar actief als schapenhouder op Vuurland. Hij neem de Schotse kapitein Alexander Maclennan aan voor een geheime opdracht. Die ervoor moet zorgen dat de mega-ondernemng “Primera Argentina" van Menéndez geen last meer heeft van de inheemse bevolking. Op het ruige, onherbergzame eiland worden teveel van zijn schapen geroofd. Voor eigen consumptie. Er worden er groepjes kolonialen gerekruteerd en bewapend. ‘Eervaren’ avonturiers uit Noord Amerika en andere landen. Maar uit de inheemse bevolking wordt ook Segundo gekozen. Volstrekt schaamteloos laat de film zien hoe koloniseren zich vertaalt: superioriteit, eigenbelang, onverschilligheid en moordzucht. Geen spoor van welke menselijke empathie voor wie of wat dan ook. Doet Segundo er wijselijk het zwijgen toe? Of is het dezelfde onverschilligheid? Of is het zijn doen alsof tijdens de schietpartijen? Apathie of angst? Zeven jaar daarna levert een even inventieve als confronterende verwijzing naar filmmaken het bewijs dat wat er allemaal is gebeurd nog steeds geen fictie is. Zonder overbodige retro-look minstens zo schrikbarend.

22-01-24 FHB OPPENHEIMER bij de vierde keer niets ingeboet aan mjn waardering.
20-07-23 EYE prem. flmprj OPPENHEIMER
Onwaarschijnlijk fraaie, knappe en belangrijke film over het ontstaan van de atoombom. Bij de allereerste atoomontploffing in 1945 werd nog niet volledig uitgesloten dat de atmosfeer van de hele aarde zou meedoen aan de nucleaire kettingreactie die werd veroorzaakt. Niet het natuurkundig concept, maar de ontwikkeling ervan tot een kernwapen werd geleid door J.Robert Oppenheimer. In een speciaal daarvoor gebouwde en ultrageheime militaire basis, diep in Nieuw Mexico. Met op het hoogtepunt zo’n 6000 man personeel. Wetenschappers, technici, architecten, bouwers, dokters, juristen en kantoorpersoneel, veelal militairen. Voor kantoren, laboratoriumruimtes, vervoer, woningen, water, stroom, voedselvoorziening, afvalverwerking, veiligheid, interne communicatie, verslaglegging en toezicht op de geheimhouding. In de film zijn nagespeelde verhoren het uitgangspunt. Verhoren die een paar jaar na de succesvolle ‘Manhattan’ operatie werden gehouden. Over de loyaliteit van Oppenheimer aan het nieuwe politieke regime. Dat had zich meteen na de atoombommen op Hiroshima en Nagasaki gestort op verdere nucleaire wapenproductie. In de voorbereiding van de eerste test begon Oppenheimer zich de ultieme waanzin daarvan te realiseren. Wat dat voor de wereld kon betekenen. Via die ondervragingen maken we kennis met Oppenheimer als even briljant en ingewikkeld persoon. Tijdens de gebeurtenissen in zijn leven die leidden tot de benoeming tot leider van het Manhattan project. En tijdens de ontwikkeling van ‘de bom’. In een nagenoeg chronologische reeks van bijna perfect gefilmde scenes. Bij elkaar drie uur. Met personen die er direct of indirect bij betrokken waren. Waar in een sfeer van optimistische voortvarendheid en militaire precisie de oplossingen werden bedacht. Met de atoombom als resultaat voor de mensheid. Later, In de verhoren werd dat politiek en persoonlijk opportunisme. Dit alles is voorzien van angstwekkende flitsen uit knap nagemaakte ontploffingsscenes. En het zet op het eind de domme hypocrisie van nog dommere politici in een even angstwekkend daglicht.
Mijn waardering XXXXX uit 5 9 uit 10

09-01-24 FHB sneak ALL OF US STRANGERS
Het scenario is een eigen versie van een Japanse novelle die in 1983 verscheen. Ondanks internationaal succes liepen pogingen om het te verfilmen op niets uit. In deze versie geen beginnende man-vrouw relatie, maar de eenzame zoektocht naar de ontluikende relatie tussen Adam en Harry. Beiden bewonen sinds kort een appartement van een gloednieuwe wolkenkrabber in een uithoek van de Londense agglomeratie. Trein en underground naar de stad doen er meer dan drie kwartier over. Voor zijn beroep werkt Adam aan scripts, scenario’s en toneel. Over zijn tekstverwerker kijkt hij vanaf de zesde verdieping uit over de betonnen jungle. Harry belt aan als stomdronken buurman van de bovenste verdieping. Hij heeft zin in een praatje. Nog aan de deur verklaart hij zichzelf als openlijk homoseksueel. En ook eenzaam, net zoals Adam, die niet gestoord wil worden. Desondanks ontstaat er een zekere toenadering die uitmondt in een expliciet lijfelijke scene. Nog geen seks. Adam reist kort daarna naar het Londense huis waar hij in de jaren tachtig van de vorige eeuw opgroeide. Een héél andere tijd, een héél ander treinstation en inmiddels wonen er andere mensen. Aan het huis zelf niet veel is veranderd. Hij belt aan en er wordt opengedaan. Vervolgens beleeft hij een reeks willekeurige herinneringen uit zijn jeugd. Zijn vroegste herinneringen aan (homo?)seksualiteit, ruzies met zijn ouders met aanpalende thema’s zoals opvoeden en familie. En de ontluikende relatie met Harry en zijn innemende empathie voor Adam’s onzekerheid. In een spel met tijd, personen, meningen en belevenissen wordt heen en weer terug gereisd. Fraai camerawerk, inventieve scènewisseling tijdens treinreizen. Een knap scenario, precieze dialogen uitstekende rollen voor alle karakters, overtuigend geacteerd. Met even sturende als bijna onopvallende muziek wordt iedere cliché rond homoseksualiteit zonder nadruk vermeden. Juist dat maakt het een indrukwekkende film.
Mijn waardering XXXX uit 5 - 8 uit 10

05-01-24 FHB filmclub 20.000 SPECIES OF BEES
Even innemend als knap filmdebuut rond gender en identiteit in een brede familie. Tijdens een zomervakantie in het Spaanse autonome deel van Baskenland begint de achtjarige Aitor zichzelf vragen te stellen over zijn identiteit. Zijn ouders in het aangrenzende Franse-Baskische arrondissement Bayonne zijn alle twee druk met ieder een eigen carrière als beeldend kunstenaar. De moeder geeft Aitor, zijn broertje en zijn zus veel vrijheid. Terwijl hun vader soms maanden achter elkaar op reis is voor het uitvoeren van een opdracht. Op deze vakantie begint Aitor zich eerder meisje te voelen dan jongen. Door grootouders, tantes en een oom worden zijn lange haren geaccepteerd, maar bijna door niemand als onzekerheid aangemerkt. Aitor is nog teveel kind en laat zich liever Cocó noemen.. Voor zijn moeder bestaat gender differentiatie nog niet.En helamaal niet in Spanje. Cocó zoekd zijn eigen weg met terughoudendheid. In een ontspannen maar allesbehalve zwaarmoedige sfeer worden verschillen duidelijk in de karakters van de verschillende personen waar Cocó mee te maken krijgt. Zonder nadruk blijft gender het hoofdthema in het scenario. Via Baskische tradities, verstikkend bijgeloof en CoCó’s nieuwsgierigheid naar leeftijdsgenoten. Verbeeld in een indrukwekkende hoofdrol en regie rond een achtjarige. In situaties rond Cocó met soms bijna tastbaar ongemak. Alleen zijn moeder is niet meteen afwijzend. Bij een oudtante die bijenhoudt valt zijn spanning weg. Daar komt hij graag. Omdat ze geheimpjes verklapt over de verschillen tussen bijenvolken, bijengedrag en bijensoorten. Daarvan bestaan er minstens twintigduizend zegt ze. Net zoals bij mensen? Maar in de rest van zijn uitgebreide familie blijft hij toch een buitenbeentje. Wat leidt tot een even fraai als veelzeggend open slot met als sleutelwoorden “Aitor!” en “Lucia!”

02-01-23 FHB sneak ONE LIFE
Op basis van een biografie uit 2014 over Nicholas Winton. Met als uitgagspunt de aktetas die hij decennialang in een bureaula liet verfstoffen. Met gegevens over een oorlogsverhaal dat weinig aandacht kreeg. In de negen maanden voor het feitelijke begin van de Tweede Wereldoorlog zette Nicholas Winton als jonge bankmedewerker treintransporten op touw. Voor kinderen waarvan maar al duidelijk was dat ze niet in Nazi Duitsland hoorden te blijven. Dat liep via de vestiging van een Britse bank in Praag. Waar hij contacten zocht die persoonsgegevens van kinderen konden verzamelen. Zodat hij reisvisa kon regelen. De coördinatie van het treintransport gebeurde dan vanuit Londen. Daar werden de kinderen -tot zeventien jaar- verdeeld over Britse gastgezinnen die bereid waren om ze in huis te nemen. Al dan niet tijdelijk. Aan het uitreiken van visa werden door de Britse overheid de nodige eisen gesteld. In de film kijkt de hoofdrol als oudere man nogal nurks terug op zijn oorlogsverleden. Uitmuntend gespeeld door een zeer ervaren Britse filmacteur. Het karakter verraadt steeds hoe hij zijn leven lang bescheidenheid koesterde. Maar ook geen ‘nee’ kon accepteren. “Als iets niet kan moet er een mogelijkheid gevonden worden”. De lof die het scenario toezwaait blijft papier en werd als Wikipedia-pagina verfilmd. Met flashbacks en zo. Spectaculair wordt het nergens. Op z’n best melodramatisch tijdens een gereconstrueerd BBC televisieprogramma in 1988. De plotselinge confrontatie met het resultaat van zijn inspanningen. Waarvan zijn Deense vrouw veel van de oorspronkelijke bewijsstukken van zolder viste. Als twintiger maakte Nicholas Winton de tweede Wereldoorlog mee. Pas decennia later kreeg zijn vluchtelingenwerk een bescheiden rol in de media. Hij overleefde zijn vrouw met 26 jaar en stierf in 2015, op de hoge leeftijd van 106. Deze film mag je een bescheiden filmmonumentje noemen

Intrigerende Japanse film over werkelijkheid, Door een zeer befaamd Japanse filmregisseur. Voor het eerst een niet door hemzelf geschreven script, maar van een ervaren Japanse scenarist. Het geheel opgedragen aan de beroemdste Japanse componist van filmmuziek die vorig jaar overleed. Uitgangspunt zijn schokkende beelden van een allesverwoestende brand van een hoog appartementengebouw. Vanuit een andere flat gadegeslagen door Saori en haar jonge tienerzoon Minato. Die houdt er vreemde ideeën op na. Over reïncarnatie bijvoorbeeld. Hoe gaat zijn overleden vader zich aan hem manifesteren? Als een slang, een spin, een varken? Op school wordt hij gepest met ‘pig brain’ en vraagt zich in alle ernst af of hij dan ook een varken zal zijn. Zijn jonge leraar Hori is in de vuurzee omgekomen. Volgens een gerucht in het bordeel dat in de torenflat was gevestigd. Via de rectrix van de school hoort Saori dat Minato agressief gedrag vertoont en meester Hori heeft geslagen. Vervolgens een reeks scenes die vóór de brand heeft plaatsgevonden. Daarin worden de karakters van Saori, Minato, en Hori in dezelfde situaties heel verschillend geduid. Misverstanden, misleiding, leugens, minachting en wreedheid buitelen over elkaar heen. Ook nog eens verwoven in liefdevolle aandacht, interesse, onschuld, en avontuurzucht. De sprongen in tijd, plaats of personen zijn soms verwarrend. Terwijl onbekendheid met Japanse cultuur en levensbeschouwing duiding via de ondertiteling alleen maar ingewikkelder maakt . De motieven lijken op een muziekmanier verbeeld. Akkoorden, straffe maatsoorten en intrigerende melodieën. Het avontuur dat Minato met een schoolvriendje aangaat krijgt extra spanning mee. Uiteindelijk kabbelt de film in een lijdzaam tempo door naar een moeilijk te verklaren einde. In meer dan twee uur verzandt de werkelijkheid rond de brand uit het begin in de brei van losse scenes die je al een paar keer hebt gezien.

Een esthetisch meesterwerk in film. Van een zeer ervaren Duitse regisseur die zoiets al eerder deed. Waarin scenario en verfilming in perfectie tot elkaar zijn gebracht. Met creatieve verbeelding rond een gewaagd thema. Net zo herkenbaar als moeilijk te definiëren. Dit keer over de dagelijkse levensvervulling van Hirayama in een hyper geïndustrialiseerde maatschappij. Die er naar streeft om op alle denkbare manieren te blijven produceren, te verkopen en te laten gebeuren. Met goederen, evenementen en diensten. En het liefst met zo min mogelijke menselijke interactie. Voor het in stand houden van de benodigde infrastructuur worden door diezelfde maatschappij nog strengere eisen gesteld. Maar héél anders gewaardeerd in status, beloning en bejegening. In een eenvoudige buitenwijk van Tokyo woont Hirayama één hoog in een appartement en leeft van vaste gewoonten: Opstaan, aankleden, naar buiten, met de auto naar zijn werk aan de overkant van de rivier. Hij is in de veertig en doet dit al jaren. Zijn werk is het schoonmaken van een aantal publieke wc’s die druk bezocht worden. Iedere wc ziet er anders uit en heeft een ander publiek dat hem anders behandelt. De WC-gebouwtjes worden met grote zorg in beeld gebracht. Hirayama’s dagen lijken op elkaar. Met muziek in de auto maakt hij ze toch een beetje verschillend. Ook met foto’s van bomen die hij maakt en verzamelt. En de boeken die hij thuis leest. Dit kale scenario krijgt veel filmische context mee: Via de secure beelden van fraaie locaties, karaktervolle bijrollen, gezichtsuitdrukkingen, en kleine observaties. De suggestief vormgegeven dromen, kleine ontmoetingen in soepele, spreektaal en -toon. Situaties die zich even spontaan als geloofwaardig voor lijken te doen. Een innemende hoofdrol wiens gedachten leesbaar zijn. In fraaie esthetiek en montage razend knap geconstrueerd tot een ontroerende film rond een veelomvattend thema. Indrukwekkend…

19-12-23 FHB sneak The Holdovers
Plichtmatige Amerikaanse en te lange kerstfilm die in net zo plichtmatig als feel-good kerstsfeer eindigt. Het begint met een Amerikaanse kostschool voor rijkeluispubers. Commercieel onderwijs, dat ook. In de opmaat naar de laatste dag van het trimester krijgt Angus Tully, een van de leerlingen het aan de stok met mr. Hunham, leraar klassieke talen. Die steekt zijn teleurstelling over zijn leerlingen maar ook zijn eruditie niet onder stoelen of banken. Het duurt even voordat je in de gaten hebt dat het scenario het jaar 1969 als uitgangspunt heeft genomen. Als de school leegloopt omdat iedereen thuis kerstmis gaar vieren, blijven er aanvankelijk een paar leerlingen over. Die kunnen thuis nog niet terecht. Angus krijgt het bijna zover dat hij naar huis gestuurd wordt, maar zal als straf samen met mr. Hunham op school moeten blijven. Om op verwarmingskosten te bezuinigen verhuizen ze naar een ziekenboeg. Vanuit de keuken worden ze in de eetkamer bediend door Mary Lamb, die zelf aan tafel aanschuift. Nu het aantal rollen fors is uitgedund, zijn het deze drie karakters die binnen het scenario en vanuit een eigen achtergrond in de fuik van de kerstgedachte moeten eindigen. In een reeks situaties die daaromheen zijn verzonnen wordt gaandeweg ook de onderlinge betrokkenheid iets groter. Het scenario eist daarvoor tijd, terwijl karakterekeningen dun blijven, visuele verwijzingen voorspelbaar, omringende humor te nadrukkelijk en dialogen in veel situaties niet geestig. Uiteindelijk wordt met wat filmische omhaal de achtergrond van drie persoonlijke belevingen uit de doeken gedaan. Drie achtereenvolgende belevingen die op kerstavond en oudjaar van 1969/1970 tot drie veelbetekenende besluiten zullen leiden. Voor het publiek in de zaal even herkenbaar als begrijpelijk en daarom bevredigend. Wat de waardering vast zal vergroten. Met commerciële verleidingstechnieken uit de vorige eeuw.
Mijn waardering: XX uit 5 - 4 uit 10

Midden in het meest geïndustrialiseerde hoekje van Nederland ligt een laatste plukje groen dat nog altijd wordt gebruikt voor akkerbouw. Door Gelach van Beinum, die zestig jaar geleden na het onverwacht overlijden van zijn vader de boerderij moest overnemen. Toen nog geen vijftien jaar. Boer heeft hij nooit willen worden. Hij noemt zich akkerbouwer die kan terugvallen op een weidse expertise. Op het juiste moment zaaien, eggen, wieden, bewateren en oogsten van verschillende gewassen. Gespecialiseerd in aardappelen. In zijn loods heeft hij er ook een handeltje bij. Groente en wat fruit. Inmiddels in de zeventig, reumatisch en krom. De vaste blik op zijn schoenen en de kostbare grond. Vanuit zijn woning heeft hij ieder jaar zijn handen vol aan het verbouwen van gewassen. Vaak met hulp uit de regio, want hij woont nog altijd alleen. Hulp via jongeren van verre familie en die van oude en nieuwe vrienden. Over de belangstelling van investeringsmaatschappijen zijn jarenlang en op alle niveaus processen gevoerd. Die akkerbouw moest dan weg. Dat werd ingeklemd in een geïndustrialiseerde omgeving van startbanen, hangars, autowegen, distributiecentra, benzinestations en fastfood-restaurants. Al die jaren heeft een even onverstoorbare als gelijkmatige Gerlach van Beinum stand gehouden. Tegenwoordig komen vrienden bijna dagelijks op bezoek. Om aangemoedigd door koffie in even korte als rake bewoordingen de toestand, de omgeving, de gewassen en wereld door te nemen. Deze film is een weergaloos afgewogen portret van Gerlach. Zijn akker en karakter. De beelden verzameld in vijf jaar. Zijn innemende persoonlijkheid draagt de hele film. In een even zorgvuldige als kalme montage van fraaie opnamen. Van de akker, het werk, in alle seizoenen en in alle omstandigheden. In 75 minuten maak je mee hoe het klimaat verandert, En hoe Gerlach dat ondergaat in relativerende wijsheden. Daaruit valt veel te leren. Voor iedereen.