Reacties

12-07-24 FHB kl.zaal Do Not Expect Too Much from the End of the World
Film over een opdrachtfilm die nog gemaakt moet worden. In Boekarest, hoofdstad van Roemenië. Een arm land dat pas in 1965 begon aan een landelijke alfabetisering. Vanaf 1989 ging verdere ontwikkeling met een geforceerd tempo. Tot lidmaatschap van NAVO in 2003 en in 2007 van de Europese Unie. In Boekarest lijkt de digitale infrastructuur voor communicatie inmiddels redelijk op peil. De lokale filmindustrie is nog niet zover. In deze film is alles grof. En grotendeels zwart-wit. Het scenario, de karakters, manieren, dialoog, taalgebruik (vuilbekkerij in ondertiteling), cameravoering, geluid, muziek. en afwerking. Tot in de laatste analoge filmkorrels van lawaaiige chaos in moordend tempo. Het scenario volgt Angela in Boekarest. In een glitterjurk rijdt ze in een auto door het drukke verkeer. Om een aantal adressen te bezoeken. Voor het eerst werkt ze voor een louche filmbedrijfje. Als PA, production- of personal assistant. In andere filmlanden heten ze in de aftiteling ‘best boy’, ‘errand-handler’, ‘driver’ of ‘handlanger’. Maar alleen als zich door de stress van alle lange draaidagen uit de naad hebben doorgewerkt. De documentair wilde camera is even sober als exact in wat Angela meemaakt. Los daarvan worden Roemeense zaken blootgelegd. Door ze niet al te subtiel op de hak te nemen. Over het maken van film wordt gaandeweg met (film)citaten en-verwijzingen gestrooid in beeld en dialoog. Niet altijd even zinnig of begrijpelijk maar het absurde van het moment werkt komisch vervreemdend. Zo ook voor de ellenlange opname van het statement door het uiteindelijk gekozen slachtoffer van onveiligheid. De retakes van een vaste instelling legt al het amateurisme op de set meedogenloos vast en leidt tot een slot en aftiteling die alles nog eens bevestigd. Het absurdisme van alle ongemak in grofheid geeft de (toch te lange!) film als geheel een onmiskenbare charme.
Mijn waardering XXXX uit 5 - 8 uit 10

2-07-23 FHB The Monk and the Gun
Even ‘professionele’ als kinderlijke film over de aanstaande veranderingen in het koninkrijk Buthan. Een bijna gesloten regio tegen het Hymalaya gebergte met een rijke geschiedenis. Waarvan in 1827 weinig bewaard bleef. Na een allesvernietigende brand van het complete archief, opgeslagen in de stad Punakha. Dat was. Via Boeddhistische monniken bleven namen en verhalen van koningsdrama’s, dynastieën, krijgsheren, burgeroorlogen en bestuurswisselingen bekend. Net als alle pogingen om de bevolking in landschappelijk en internationaal isolement bij elkaar te houden. Een eigen munt, een eigen rechtspraak en sinds 1999 televisie en toegang tot het internet. Dat viel samen met de promotie van de hoge noteringen in van bruto nationale geluks-index. Maar het land werd in 2023 nog wel door de Verenigde Naties als het minst ontwikkelde land ter wereld aangemerkt. Deze film gaat over de proef-verkiezingen die in 2008 werden gehouden als opmaat van echte verkiezingen later. Gemaakt in Buthan, in het Dzongkhaans (of -Dzongkheens?) door Buthaanse ‘filmmakers’ straalt alleen incompetentie uit. De landschapsfotografie (in groot formaat) is in orde. Maar de rest, scenario, karakters, figuratie, dialoog (in ondertiteling) cameravoering, het acteren, de montage, het geluid, de muziek en het tempo het is allemaal nadrukkelijk beeld. Zo geforceerd en onbeholpen dat het niet meer leuk is. Ongemakkelijk zelfs. De naïeve ‘notie’ van het slot alsnog blijkt te hebben wordt in letterlijk in beton gegoten. Om de hele film ‘satire’ te noemen is net zo gemakkelijk als arrogant. Een landsbestuur dat voor het eerst de eigen bevolking de toekomst van het land te laten bepalen via een keuze uit drie kleuren, mag een aardig idee zijn. Maar het is tegelijkertijd ook het ontkennen van ontwikkeling. Met dit soort kinderpropaganda kan Buthan niet serieus genomen worden. Dus blijft er niets over waar ik iets mee kan.

30-06-24 FHB The Straight Story
Als klassieker heruitgebrachte film uit 1999. Een waargebeurd verhaal dat de partner van David Lynch onderzocht en vervolgens in productie nam. Daarvoor bezocht ze de betrokken personen en hun locaties. Om vervolgens mee te werken een scenario dat door David Lynch kon worden verfilmd. Zonder een spoor van de sinistere dubbelzinnigheid die zo kenmerkend was voor zijn eerdere (en latere) werk. Een roadmovie rond een even stijfkoppige als krakkemikkige oude baas. Met volharding en zijn licht gehandicapte dochter is Alvin Straight in staat verder te leven. Als hij hoort dat dat de prognose van zijn broer slechter is als die van hemzelf gaat hij op weg om zijn broer voor het laatst te ontmoeten. Het is tien jaar en 800 mijl dat ze van elkaar vervreemd zijn geraakt. Nu leidt dat ertoe dat Alvin, een W.O.II veteraan op zijn grasmaaimachine met kampeeraanhanger de weg opgaat. Destijds een even fraaie als innemende film. Het landschap, de karakters, en de dialoog voor een reeks scenes rond diverse personages. Daarin worden thema’s als ouderdom, familie, afscheid, rechtlijnigheid en achterdocht ingebed in het voorbij glijden van het even kalme als overweldigende Amerikaanse landschap van 1999. Een digitale vertoning vijf en twintig jaar later laat dat goeddeels intact. Zonder specifieke kennis is het verschil met analoge fotografie nauwelijks waarneembaar. Ook niet in de digitale vertaling van analoge (optisch) grote formaten als Panavision. Inmiddels kan montage en geluidsafwerking als wat stijfjes worden ervaren. Omdat het tempo je in bijna twee uur ook ruimte laat om je meer (en andere!) dingen voor de geest te halen dan in het scenario en de verfilming ervan uiteindelijk te bieden heeft. Dat maakt de film tijdsgebonden maar niet minder aangenaam. Zelfs met losse opnamen die als cruciaal bedoelde verwijzing soms wat potsierlijk aan doen.
Mijn waardering XXX uit 5 - 7 uit 10

25-05-24 FHB sneak AMOR Y MATEMÁTICAS
Even lichtvoetige als stijlvolle film met een mild kwaadaardige kijk op het leven in een Mexicaanse villawijk. Nog in aanbouw. In een bouwplan waarin de rest van Mexico buiten iedere beschouwing is gebleven. Je moet wel even kapitaalkrachtig als berekenend zijn om daar als gezin te willen wonen. Met een eerste lange opname in klassiek filmformaat (1:1.66) is dit nauwelijks te missen. Het smalle kader versterkt de benauwende sfeer van het scenario. Billy heeft als ster van de mega populaire boyband Equinoccio genoeg geld om een van de eerste villa’s te betrekken. De band bestaat al een paar jaar niet meer. Inmiddels is hij getrouwd met de doortastende Lucia. Met een drukke baan in de stad. Nu Billy sinds kort vader is vindt hij het prima om de komende tijd op het huis èn de baby te passen. Al moet hij dat nog leren. De baby houdt hem uit de slaap. Door Lucas, het sjieke keffertje van Lucia. Die zet het iedere nacht op een paniekerig geblaf. Dan huilt de baby en mag Billy het oplossen. Op zijn eigen manier. Daarna concentreert het scenario zich op het tanende (levens)geluk van het echtpaar. Dat een dreun krijgt als Lucas, oogappel van Lucia niet meer thuis komt. Daar tegenover staat wel Billy’s opbeurende kennismaking met de nieuwe overbuurvrouw Mónica. En feit dat Billy vaker steeds als popster wordt herkend. Vooral door vrouwen. Een sturende cameravoering en scherpe dialogen versterkt het schurende ongemak. In aparte scenes rond Lucas, Lucia, de baby, Billy en Mónica. In een paar maanden belanden ze allemaal in een eigen fuik van voelbare onvrede. Met bijbehorend perspectief. Een tweede kind? Voor de baby die in de hele film niet met een naam werd begroet of aangesproken? Met de aftiteling als sardonisch slot.
Mijn waardering XXXX uit 5 - 7,6 uit 10

23-06-24 FHB kl.zaal VERMEER: THE GREATEST EXHIBITION
Over een zeer belangrijke tentoonstelling vorig jaar in het Rijksmuseum Amsterdam, Van 10 februari tot 4 juni waren er 28 schilderijen te zien van de wereldvermaarde Nederlandse schilder Johannes Vermeer (1632-1675). Van de 36 werken die er wereldwijd van hem bekend zijn werden ze bij elkaar gebracht uit 16 musea over de hele wereld die ‘hun’ Vermeer wilden afstaan. Voor een bepaalde periode uit de vaste collectie. Of van de bruikleners in een ander museum. Het directieteam van het Rijksmuseum breidde alle afspraken voor en zette die om in contracten.114 dagen achter elkaar was de tentoonstelling te zien. Een internationaal mega-succes. In de laatste junidagen ook nog s’nachts. Dat er een film gemaakt moest worden lag voor de hand. Dat werd een even prestigieuze als wat vlakke documentaire. Plaatje-praatje met de volgorde waarop de relatief kleine werken tentoon werden gesteld als uitgangspunt. Over de onovertroffen schildertechniek zonder zichtbare textuur, de weergaloze weergave van licht en de manier waarop daarmee een accuraat perspectief wordt gesuggereerd. En de keuze voor wat zich in het schilderij afspeelt. Voor de kijker ernaar is dat zo helder als glas. Herkenbare empathie voor verrassing, ongemak, plezier en tersluikse schaamte. Getroffen met een precisie die pas driehonderd jaar later weer benaderd kon worden. Met fotografie. Toelichtingen van de directeur, conservatoren en medewerkers van het Rijksmuseum zijn passend. Alle schilderijen met de grootste gefilmd. Vaak met tekenend detail. Pas op het laatst wordt summier ingegaan in op de persoon van Johannes Vermeer. De gekozen muziek is nauwelijks verassend te noemen en kabbelt voort in een uniforme bioscoop weergave. Met een inventiever muziekkeuze een minder nadrukkelijke mix en subtiele wisselingen in (digitale!) bioscoop akoestiek zou -ook voor de monologen- de filmbeleving van het geheel een stuk soepeler zijn geworden. Gemiste kansen.
Mijn waardering XXX uit 7,5 - uit 10

18-06-23 FHB sneak Nata Per Te
Zeer innemende film over nieuwe samenlevingsvormen die nog maar heel weinig democratieën aandurven. En godsdiensten al helemaal niet. Met Italië als opvallende uitzondering. In 2018 lukt het Luca Trapanese uit Napels om als homoseksueel een baby met het syndroom van Down wettelijk te adopteren. Na een juridische strijd met het (staats-)adoptie instituut. Met een omweg wist een speciale adoptie-rechter de mogelijkheden van het wettelijk kader voor adoptie te verruimen. Zodat ook de gebrekkige registratie van adoptie ouders en -personen kon verbeteren. Luca Trapanese is een zeer gemotiveerde jeugdwerker in een GGZ-instelling voor jongeren. Met precies de juiste empathie kan hij uitstekend met Down-kinderen overweg. Bij het professionele af, voor zover dat al bestaat. Samen met zijn partner willen ze een kind opvoeden. Luca heeft zich al opgegeven als adoptieouder. Maar binnen een homoseksuele relatie is dat wettelijk verboden. Terwijl er een groot gebrek is aan gemotiveerde adoptieouders. Als er na de bevalling in een ziekenhuis de baby onmiddellijk wordt afgestaan voor adoptie, geeft een verpleegkundige het kind de naam Alba Stellamia. Kort daarna krijgt Luca de kans om deze baby, waarbij Down is geconstateerd twee maanden te verzorgen. Bij wijze van proef. Het kost de relatie met zijn partner die niet mee wil doen. Vanaf dat moment krijgt baby Alba in een aantal scenes de hoofdrol. Want als alleenstaande adoptie vader een baby groot brengen is iets héél anders. Zeker als zijn vrienden en familie het liefst willen geloven dat Luca is bekeerd van zijn homoseksualiteit. De verfilming is doordacht en verfrissend intiem, zonder obligate nadruk. Situaties rond Alba zijn vanuit de regie goed gevonden en even integer als overtuigend in beeld gebracht. Rond diverse personen speelt de adoptieprocedure in de achtergrond spelen. Als woke thema. Dat uiterst subtiel en met grote nuance naar een fraai en vriendelijk slot wordt toegebracht.
Mijn waardering XXXX uit 5 8 uit 10

16-06-24 FHB TREASURE
Deze film is gebaseerd op een waar gebeurd verhaal. Bijna vijf en twintig jaar geleden werd het als omvangrijk boek in Australië uitgebracht. Onder een andere titel en behoorlijk succesvol. Over Edek, die als jongen in Polen de Shoah overleefde en naar Australië verhuisde. Zijn enige dochter Ruth woont en werkt al jaren in New York. Tegen de zestig, ongetrouwd, en met de verzwegen ervaring van haar vader op afstand sluimerend in haar karakter. Ze neemt het initiatief om hem mee te nemen naar Warschau. Vanuit New York naar het huis in waar hij zijn allereerste kinderjaren doorbracht. Totdat zijn hele familie naar het beruchte getto werd verbannen. En van daaruit naar verschillende Poolse vernietigingskampen. Om vermoord te worden. Behalve Edek. Inmiddels een gezonde tachtiger, even joviaal als zwijgend over zijn achtergrond en overleven. Het niet bijster filmische scenario volgt de trip in 1991 op de voet en chronologisch. Als reisgids die niet gevolgd wordt. In het Polen dat ze gaandeweg meemaken lijkt Shoah toerisme een industrie te zijn geworden. Omdat Edek in kan grijpen met het Pools dat hij nog steeds spreekt krijgen sommige persoonlijke situaties iets tragikomisch mee. Met de Pools/Australische uitspraak wordt het Engels door een van de meest erudiete Britse acteurs bijna gepersifleerd. Bij het bezoek aan diverse locaties loop het ongemak tussen vader en dochter op. In talloze confrontaties met het feitenmateriaal blijft Edek welgemoed zijn gruwelijke werkelijkheid negeren. Terwijl Ruth, van nature geen optimist diezelfde werkelijkheid ter plaatse heel anders ervaart. Rond haar vader weet ze met haar emoties geen raad. De schurende relatie wordt door de twee hoofdrollen uitstekend weergegeven. Een bezoek aan ultieme, Poolse Shoah locatie leidt dan ook tot het slot. Met de vraag wat dit in de toekomst allemaal zal blijven betekenen.
Mijn waardering XXX uit 5 - 7 uit 10

11-06-24 FHB sneak LEVANTE
Een even Braziliaanse als opzichtige film over inclusie. Aan de hand van een hecht dames volleybalteam. Meisjes die niet aan het reguliere vrouwelijk schoonheidsideaal en/of achtergrond lijken te voldoen. Sterspeler Sofia misschien uitgezonderd. Buiten de trainingen en wedstrijden zin de tieners een uitgelaten feestgezelschap. Hun team ‘C-leste’ (hemels) speelt hoog in de competitie en is op weg naar het kampioenschap. Hun vrouwelijke coach met goede contacten met de nationale volleybalbond wordt benaderd met een aanbieding voor Sofia. Die zou betaald kunnen gaan spelen in het buitenland. En dat op korte termijn. Zodat ze de laatste competitiewedstrijden moet missen. Maar dan gooit de onverwachte zwangerschap van Sofie ineens roet in het eten. Als zwangere vrouw mag Sofie niet worden opgesteld, dus probeert ze eerst uit het buitenland abortuspillen te regelen. Dat gaat niet zomaar. Een abortus in buurland Uruguay is financieel onhaalbaar. Nu blijkt ook dat Brazilië niet meer het vrijgevochten land waar kerk en staat ordentelijk zijn gescheiden. Zoals het hoort. In een rommelig scenario komen uit verschillende kanten steeds meer georganiseerde anti-abortus sentimenten bovendrijven. Die worden steeds brutaler tegen Sofia in stelling gebracht. Gelukkig accepteert haar vader de zwangerschap van zijn dochter. Met horten en stoten koerst het scenario naar een oplossing voor Sofia. Onderbroken met lange scenes vol lijfelijkheid die de intimiteit van het team rond Sofia moet benadrukken. De allegorie naar het houden van bijen maakt het er niet duidelijker op. De gekozen oplossing voor het slot vereist in de laatste minuten een tempowisseling in montage, camerawerk en geluid. Alle fictie in het eerste delen van de film worden plotseling ingehaald door een onevenwichtige en wat overdreven dynamische cameravoering. Helaas gaat dat deels en koste van het thema inclusie in de film als geheel. Door de nadruk die zoals vaak weer eens tegenwerkt.
Mijn waardering XXX uit 5 6- uit 10

28-5-24 FHB sneak EZRA
In alle opzichten een zéér Amerikaanse film in de traditie van Hollywood. Als ster-vehikel van een reeks acteurs. Waarvan de meest prominente met zijn acht persoonlijke assistenten in de aftiteling wordt vermeld. De andere (ster-)acteurs en -medewerkers zijn ook als ‘executive producer’ vertegenwoordigd. Geafficheerd als ‘comedy-drama’ speelt het zich af rond de kringen van stand-up comedians in de Amerikaanse staat New Jersey. Een buurstaat van New York en verbonden met een tunnel aan Manhattan, het centrum de stad. Alles draait om Erza, de tienjarige zoon van Max en Jenna. Die zijn gescheiden en leven niet meer samen. Hun voornemen om samen hun zoon Erza op te voeden draaide uit op het predicaat ‘autistisch’. Erza is slim, impulsief in de omgang en gedraagt zich op school opstandig en hinderlijk. Ook bij de nieuwe vriend van zijn moeder Jenna, en ‘thuis’, bij zijn vader Max en grootvader Stan, waar ze zijn ingetrokken. Van daaruit probeert Max zijn optredens als stand-up comedian weer op te pakken. Met grappen over zijn zoon die soms in de zaal zit. Het drukke scenario beschrijft een gebroken gezinssituatie waar Jenna en Max als natuurlijke ouders het oneens blijven over het beste onderwijs voor hun zoon. Op school is Erza moeilijk te handhaven. Een school met speciaal onderwijs voor ‘probleem’kinderen kan op termijn zijn leven vergemakkelijken en hopelijk een betere verhouding met zichzelf opleveren. Ook met zijn echte ouders. Het wordt snel duidelijk dat Max’s karakter impulsief en opgepast gedrag begint te vertonen. Terwijl grootvader Stan Erza maar een watje vindt. Maar ondanks en dankzij Erza komt alles ‘goed’. In een uitstekende rol naast al die ster-acteurs. In een even ingewikkeld als verstrekkend avontuur. Maar zó Amerikaans dat het leuke er een beetje af is.
Mijn waardering XXX uit 5 6 - uit 10

9-06-24 FHB kl.zaal The Dead Don't Hurt
Imposante western in de klassieke zin van het genre. Fraai in beeld gebrachte landschappen met rotsformaties, ravijnen, eindeloze prairies. Die met wapens en te paard worden bedwongen. Een scenario rond het in bezit nemen van steeds meer land, de vestiging van pleisterplaatsen als nieuwe infrastructuur, een burgeroorlog en de belevenissen van pioniers. Het begint met een archetypische western schietscene waarin een zestal personen het leven laat. Een flashback, zal later blijken. In een beknopt epos rond Vivienne Le Coudy en Holger Olsen. Vivienne is Franstalig en komt uit Canada, Holger is een Deense immigrant. Na hun eerste verliefdheid besluiten ze om zich samen te settelen. Een eigen huis bouwen op een stuk grond dat ontgonnen kan worden voor landbouw. Dan biedt de burgeroorlog zich aan. Het even intense als sobere scenario biedt volop ruimte om alle verwikkelingen in gestaag tempo in passende sfeer en omgeving overtuigend weer te geven. Daarbij is de rol van Vivienne vanaf het begin leidend. Holger wordt gespeeld door de producent, schrijver en regisseur van de film. Die ook nog eens de muziek in zijn tweede speelfilm verzorgde. Rond het thema van de film in de titel dat “de doden geen pijn doen” worden gaandeweg diverse toespelingen gemaakt. Tekenend voor de situatie op het moment zelf maar ook met teruggrijpen naar het begin. Zij het niet al te duidelijk. De verfilming op een reeks van locaties is even verzorgd als overtuigend. Opgenomen in Canada en Mexico roepen de beelden onmiddellijke associaties op met Amerikaanse westerns. Zoals ze werden gemaakt in de vijftiger en zestiger jaren van de vorige eeuw. Strakke composities, soepele (camera-)bewegingen, in kraakhelder kleur en licht. Tenzij de actie dat niet toelaat. Maar de kalme montage maakt de film ook een beetje (te) lang.
Mijn waardering XXX uit 5 7,4 - uit 10

4-06-24 FHB sneak BLACK TEA
Vanuit een moeilijk te duiden scenario worden via de hoofdrol Aya verschillen in samenlevingsvormen in verschillende culturen blootgelegd. De allereerste scene speelt tijdens een massa-huwelijksceremonie in Afrika. Superromantisch met witte jurken en sluiers. met connecties naar de Kaapverdische eilanden? Ontdekt door Portugal in 1640. Sindsdien zijn op alle continenten ter wereld Kaapverdische gemeenschappen gevestigd. In de ceremonie moet de belofte van huwelijkse onvoorwaardelijkheid door man en vrouw persoonlijk worden afgelegd. In het allereerste beeld is duidelijk hoe ongemakkelijk Aya zich daarbij voelt. In plaats van haar ja-woord omschrijft nauwgezet waarom zij, maar ook haar bruidegom Toussaint nooit samen gelukkig kunnen worden. En alleen ook niet. Dan loopt ze weg door een lange straat. Die straat verandert in de Kaapverdische wijk van het zuid Chinese Guangzhou. Het vroegere Kanton. En met de tonen van ‘A New Day’ zijn we meteen een paar jaar verder. Deze wijk is een handelsdistrict waar van alles te koop is. Koffers om verder te kunnen reizen en thee in alle mogelijke soorten en maten. Aya werkt in het theewinkeltje en wordt door Cal, -met een verre Kaapverdische connectie- ingewijd in de Chinese theecultuur. Het wederzijds respect groeit voorzichtig uit tot een relatie waar een samenlevingsvorm niet zou misstaan. Maar in korte gesprekken met anderen -ook jongeren- komen verschillen aan het licht die fundamenteel kunnen uitwerken. Zoals het recht dag je ‘buiten een relatie, je ook in je eentje ongelukkig mag voelen”. Werken en samenleven blijven uitdrukkelijk gescheiden. In een kalme verfilming wordt de romantische voorstelling van zaken ontmaskert. De familie uit hun Kaapverdische verleden gedragen zich niet anders als de Chinezen. Tot slot nog een eerste ontmoeting van Cal met zijn twintigjarige zoon: “Ik ga niet zeggen wat jij denkt” gevolgd door een innige omhelzing en een korte terugblik naar het allereerste begin.
Mijn waardering XXXX uit 5 - 8 uit 10

31-05-24 FHB filmclub EXPLANATION FOR EVERYTHING
De examendagen van de achttienjarige Abel Trem, student geschiedenis. In het Budapest van 2023. Een land dat vanuit die stad decennialang werd bestuurd door één partij, Fidesz (Jonge Democraten). Onder leiding van president Viktor Orbán. Bijna zijn hele leven heeft Abel geen ander bestuur en geen andere president meegemaakt. Zijn ouders natuurlijk wel. Gyorgy is een architect en stemde keer op keer Fidesz. Terwijl moeder Judit beseft dat democratie in Hongarije steeds meer een wassen neus aan het worden is. De aanpak van het scenario is gedurfd: indeling in hoofstukken van een dag met een titel. Wetenswaardigheden van Abel maar ook van personen die tijdens de examenperiode betrokken raken bij een incident dat de nationale krant haalt. Abel is nog steeds de archetypische puber: opstandig naar zijn ouders, liever lui dan moe, ongemotiveerd en zenuwachtig. Ook omdat hij even hopeloos als stiekem verliefd is op medestudent Janka. Ze komen elkaar tegen op de nationale feestdag van 15 maart . Toen droeg iedereen een speldje met de nationale kleuren. En dat zorgt voor het probleem dat steeds weer uitgelegd moeten worden. De manier waarop dat gebeurt loopt via van alles dat juist niet gezegd wordt. Terwijl het ook niet verklaart uit waarom Abel Trem voor zijn examen zakt. Hongaars is een ingewikkelde taal. Ook voor Hongaren. Dat begint al met net noemen van namen: Trem Abel. Abel is dan de voornaam?!. Het lezen en begrijpen van de ondertiteling is soms ingewikkeld. Dat de film in twintig draaidagen werd opgenomen, is een prestatie op zich. Maar in bijna alle scenes is de @onderhuidse ironie en soms openlijke satire niet te missen. Een sublieme montage van ruim twee uur is misschien wat lang. Terwijl de aard en thema van de film waardering afdwingt. Via even schetsmatige als overtuigende karakters, en dat zonder merkbare nadruk.
Mijn waardering XXXX uit 5 8 - uit 10

24-5-24 FHB THE END WE START FROM
Verfilming van een novelle uit 2018. Met maar liefst 21 personen, veelal acteurs, ook in de credits als ‘executive producer’. Met eigen naburige (auteurs)rechten. En (waarschijnlijk) afspraken over hoe, waar en wanneer de uiteindelijke film wordt uitgebracht. Het duidt er ook op dat ze het maken van de film belangrijk genoeg vonden om bijvoorbeeld af te zien van hun salaris voor draaidagen. De titel (van het boek) is goed gekozen. Het einde is dat van de watersnoodramp die het Verenigd Koninkrijk aan het treffen is. Op het moment dat de hoofdrol. een vrouw van in de twintig gaat bevallen van haar eerste kind. Het scenario is chronologisch. Knappe visualisaties van kleine details in constante regen zorgen voor het steeds groter worden van de overstromingen. Met veel slachtoffers en onnoemelijke schade aan de infrastructuur. In al die nattigheid is een kind geboren waarvan de moeder geïsoleerd raakt. Ze is alleen met haar baby en heeft alleen het allernoodzakelijkste in huis. Op onvoorspelbare tijden en plaatsen is communicatie mogelijk. Via chaotische verslaggeving op televisie dijdt de omvang van de ramp nog verder uit. Wegen zijn geblokkeerd, alle bevoorrading ligt plat. Zodat de moeder moet besluiten om haar huis te verlaten en op zoek te gaan naar mogelijkheden om samen met haar baby te overleven. Naar een desolaat nat landschap met nauwelijks mensen en dieren. De paar mensen die ze tegenkomt durft ze niet altijd te vertrouwen. Met de baby op haar lijf doet ze alles om er samen levend uit te komen. Vanuit het scenario heeft geen enkel personage een naam meegekregen. Sombere fotografie, onduidelijke cameravoering en geluid in strakke scenes zorgen voor een even intrigerende als dystopische film. Vreemd genoeg blijven in het open einde alle terloops aangeroerde thema’s zonder betekenis.
Mijn waardering XXX uit 5 - 6 uit 10

21-05-24 FHB-sneak HIT MAN
De oorsprong van deze slimme, zeer onderhoudende Amerikaanse film is een groot artikel zoals dat dat in oktober 2001 verscheen in een maandblad in de staat Texas van de U.S.A.. Over het dubbelleven van een verzonnen huurmoordenaar. Die zo nu en dan als afluistertechneut door de lokale politie werd ingehuurd om het definitieve gesprek op te nemen over het wie, hoe en wanneer hij iemand zou laten verdwijnen. Definitief, met of zonder lijk. Natuurlijk op een manier die nooit te herleiden kon zijn naar de opdrachtgever. Als het voorschot dan ook nog werd betaald had de politie voldoende bewijs om die opdrachtgever meteen na zo’n gesprek in te rekenen. Op beschuldiging van poging tot moord. Waar de fake huurmoordenaar verder niet bij betrokken was. Omdat de moord niet was doorgegaan, door anderen uitgevoerd, of in een eigen poging jammerlijk mislukt. Als dekmantel was hij leraar filosofie aan jongeren op een college. Een gelauwerde filmmaker uit de staat Texas schreef samen met de acteur die de hoofdrol speelt, ook uit Texas, een even geestig als uitgekiend scenario dat het hele verhaal naar New Orleans verplaatst. En waarin ook nog eens een even onstuimige als onmogelijke liefdesverhouding werd verwerkt. In de wat duistere sfeer van een Amerikaanse film noir. Het is wel de kleurigste film noir die ik ooit zag, verpakt in enkele filosofie colleges. Over het ontstaan van menselijk goed en kwaad. Behalve wat geijkte namen van filosofen wordt heel subtiel ook naar eigentijdse thema’s verwezen. De film noir zelf pelt met even uitstekend geacteerde als kleurige karakterhumor de intriges af. Rond onderliggende menselijke verhoudingen en motieven. Dat allemaal in beeld, muziek en sfeer goed getroffen New Orleans. Als het Volendam van de U.S.A. In een net zo serieuze als vaak hilarische politiethriller.
Mijn waardering: XXXX uit 5 - 8 uit 10

19-05-24 FHB LAATSTE RONDE
Vriendelijk Nederlandse film als vervolg van ‘Ventoux’. In 2015 een redelijk succesvolle film over jeugdvrienden op middelbare leeftijd die elkaar uitdagen voor een wielerprestatie. Met flashbacks uit hun verleden werd het genootschapje van Joost, André, Bart en David in beeld gebracht. En aangegeven waar de risico’s op fundamentele strubbelingen het hoogst waren. Die die kwamen er dan ook, maar het liep allemaal goed af. Bijna tien jaar later hebben deze vier Nederlandse boomers, helemaal niet meer te bewijzen. Niet voor de maatschappij, niet met fietsen. Maar een hele nieuwe uitdaging is welkom. En die komt er ook: In het Vlaamse en fraaiste fietslandschap ter wereld heeft Joost een versleten Belgisch café gekocht. Met hulp van zijn vrienden wil hij het in de originele staat herstellen, en kroegbaas worden. Het scenario van dit vervolg is van dezelfde auteur die het boek ‘Ventoux’ schreef, de regisseur die die destijds de film maakte en de regisseur van dit vervolg. Met destijds ‘zelfgemaakte’ videobeelden wordt de film aangezwengeld. En ook aan het slot uitgeluid. Op één na worden de rollen van het deze keer zelf klussend genootschap vertolkt door dezelfde acteurs als die van de wieler versie. Weer spitst de verfilming zicht toe op de verschillen tussen mannenkarakters en het omgaan met hun gevorderde leeftijd. In het Vlaams paradijs zijn korte onderlinge dialoogjes soms even geestig als voorspelbaar. Ondanks een serieuze wending waarop als vanzelfsprekend op vooruit wordt gelopen. De grote boog om onvermijdelijke lichamelijke ongemakken houden de film luchtig. Door het nadrukkelijk verzwijgen ervan en nog nadrukkelijker niet in beeld brengen. Dat een dochter die plotseling opduikt de enige is die het slot in goede banen kan leiden is tekenend. Het wordt de naam van de kroeg, wat zelfgemaakte video-opnamen en verklarende titels. Van een vriendelijke film.
Mijn waardering XXX uit 5 7 - uit 10

4-05-24 FHB sneak CHARCOAL
Hier en daar als klucht geafficheerde film over corruptie. Zoals die zich opdringt naar het platteland van Zuid Amerika. Een volle anderhalve minuut logo’s van meer dan 11 distributeurs is een veeg teken. Daarna ontvouwt zich een rommelig scenario. Een Portugees/Spaanse intrige over een kleine gemeenschap. Waar vanuit steden in landen als Argentinië of Brazilië fundamenteel menselijke waarden met misleiding worden verpatst en vervalst. Door gewetenloze drugscriminelen. Die uit wantrouwen of wraak soms ook verkeerde slachtoffers maken. Met misselijkmakende hypocrisie van kerken en aanpalende instituten worden inkomsten van deze drugseconomie verdeeld. Ook die van mismoorden. Waarvan het lijk gewetenloos en zonder een spoor in een brandende houtskooloven kan verdwijnen. Maar een ‘doodgeschoten’ drugsbaas kan zichzelf laten omkatten naar het lijk en de identiteit van z’n mismoord slachtoffer. Dan moet hij zich op het platteland een poosje koest houden. Waarna hij , als in de stad de moordstorm is overgewaaid de sinistere drugcriminaliteit met nieuw blazoen weer tegemoet kan treden. In alle nieuwe ‘onschuld’ en hopelijk voldoende anoniemiteit. In hun wat afgelegen huisje kunnen Irene en Jairo wat extra geld verdienen. Het kamertje van puberzoon Jean waar ook grootvader Firmina -in zeer slechte conditie- woont is voor een poosje een goed onderkomen voor Miguel. Nadat de plek in Jean’s kamer op z’n aller barbaarst is vrij gemaakt moet dat geheim blijven. Voor iedereen. Ook het ‘logeren’ van Miguel . In de verfilming zijn het vervolgens de détails in beeld en geluid die het meest vertellen. Dat Miguel een voortvluchtige drugsbaas is, wordt door zijn gedrag en alles wat daarbij hoort, snel duidelijk. Het draait uit op een even gewetenloze als warrige relatie-thriller. Met opzichtige achteloosheid verfilmd. En hier en daar een grap. Dat maakt het zeker geen klucht. Eerder een wat mislukte film.
Mijn waardering XX uit 5 - 4,2 uit 10

12-05-24 FHB kl.zaal THE BEAST
Imposante film van een eigenwijze Franse regisseur die er niet voor terugschrikt fictie, angst en toekomst zowel in themakeuze, karakters, vorm als inhoud te vermengen. Op zó’n manier dat er in de bioscoop een emotionele beleving ontstaat die niet te ontkennen is: Ongemak over naderend onheil. Angst als abstracte emotie die in (instrumentale!) muziek binnen seconden te herkennen is. Deze keer heeft de maker, opgeleid als klassiek componist overigens, uitgepakt met een fabelachtig knappe film van bijna twee en een half uur. Concept, scenario en regie voor een eigen productiemaatschappij. Een verhalende structuur rond drie belevingen in drie perioden. Bij elkaar meer dan een eeuw. Verleden heden en toekomst. Achtereenvolgens Parijs rond 1910, Los Angeles in 2014 en terug in Parijs dertig jaar later. De herbeleving van twee gebeurtenissen zijn aanleiding voor het allerlaatste (en het allereerste!) in het scenario. Verwerkt met naderend onheil rond twee, misschien wel drie relaties tussen man en vrouw. Nog een meisje van rond de twintig met een echtgenoot in het Parijs van1910. Hopeloos verliefd maar ook ontrouw aan een belofte op een zeer cruciaal moment. Meer dan een eeuw later als jonge vrouw in Californië in 2014 die op een ultra-luxe villa past en achterna wordt gezeten door een in relaties gestoorde tiener. In deze twee van de drie periodes zijn de karakters van deze hoofdrollen weergaloos geschetst en minstens zo overtuigend gespeeld. Met een omgekeerde rolverdeling verwierf een novelle “The Beast (of the jungle”) uit 1903 met een vergelijkbare intrige een mythische status. Als afschrikwekkende toekomstvisie voor een bestaan zonder emoties. In 2023 even w e e r g a l o o s als overtuigend naar film vertaald. Met doorlopend voelbaar ongemak en daardoor niet geruststellend over de toekomst van 2044.
Mijn waardering XXXXX uit 5 - 9,2 uit 10

7-05-24 FHB sneak MOTHERS' INSTINCT
Het allerergste dat jonge aankomende ouders kunnen meemaken is het verlies van hun eerste kind. Hoe jonger hoe tragischer. Iedere dag van hun verdere leven wordt erdoor getekend. Logischerwijs is mislukken als moeder zwaarder dan als vader. Maar het blijft een rouwrandje. Omdat twee harten zo beschadigd zijn dat ze nooit meer in elkaar kunnen passen. Een voor de hand liggend inzicht waarmee tot zo’n veertig jaar geleden weinig mee werd gedaan. Zeker niet als het tweede kind (en misschien wel meer) door die ouders liefdevol en zonder voorwaarden grootgebracht konden worden. Zonder schaduwrandje, als levensvervulling van beide ouders. Zoiets eist jarenlang onbegrensde moed, loyaliteit en twijfelloos vertrouwen. Iedere dag, onder alle omstandigheden. Deze MOTHERS' INSTINCT lijkt een bijna letterlijke remake van “DUELLES” uit 2018. Een Belgische film in het Frans en een identieke Engelse titel voor internationale distributie. Dat was de verfilming van een boek uit 2012. Door een Belgische thrillerschrijfster. De nieuwe in alle opzichten zéér Amerikaanse versie onder een Franse regisseur speelt zo’n zestig jaar geleden. Het scenario, de karakters, locatiekeuze. aankleding, camerawerk, montage, geluid en muziek ademt die tijd: twee boomer-echtparen wonen in een witte welgestelde buurt. De kinderen, twee jongetjes van onder de tien groeien zowat samen op. Als een van de jongens verongelukt in de tuin van de ander spreken bijna alle close-ups van vooral de moeder boekdelen. Via dialoog en spel zijn het onderliggende emoties van rouw met zelfhaat, onbegrip, twijfel en verpletterend gemis. Het blijft als ongemak in de zaal hangen. Maar dan schakelt het scenario niet al te subtiel naar rouw met jaloezie en uiteindelijk wraak. Het wordt een (mislukte!) ‘film noir’: even duister, geheimzinnig en afwijkend als ongeloofwaardig. Het slaat de film plat. Werd hiervoor het slot van de Franse versie gewijzigd? Jammer? Pijnlijk?
Mijn waardering XXX uit 5 - 6 uit 10

3-05-24 FHB filmclub THE MOTHER OF ALL LIES
Zeer persoonlijke documentaire in een zeer bijzondere vorm. Waaraan jaren werd voorbereid, maanden aan de decors op de set werd gebouwd en een fors aantal maanden opgenomen , gemonteerd, en afgewerkt werd voor distributie. Met een slot dat pas op het allerlaatste moment zorgt voor een piepklein opbeurend sprankje hoop. Een net zo loodzware zware als indrukwekkende film. De maker is geboren en getogen in Nederland. Haar grootmoeder Zahra bleef achter in Casablanca toen een zoon besloot om in Nederland zijn geluk te gaan beproeven. Behalve met naar vader is het contact met Marokkaanse familie altijd moeilijk gebleven. Met het maken van een documentaire hoopte ze dichterbij te kunnen komen. Nu zien we haar vader bezig met wat het decor gaat worden: Een complete straat in Casablanca op schaal. Zoals die was in 1981. Met kleine poppen voor de personages in het scenario. Hiermee wordt het meeste van wat in die straat ooit gebeurde in beeld gebracht. Het totale verzwijgen ervan is de kern van de documentaire. Grootmoeder Zahra kan alleen maar liegen over waarom er in huis geen enkele foto te zien is. Behalve die van Koning Hassan II. Die bij ieder voorbijgaan door Zahra wordt gekust. Als bezwering van ‘liegen laten liegen’ dat de kort na de opstand van mei 1981 in de straat de enige huisregel is geworden. Het zichtbaar maken van verschillende antwoorden op vragen in de familie die “feiten’’ op schaal in de nagebouwde straat worden nagespeeld maakt de thema’s breder en beklemmender. Marokko als monarchie met een nauwelijks functionerend rechtsstelsel, een zwakke bestuurlijke infrastructuur en een bevolkingsmentaliteit die decennia achter lijkt te lopen. Heftig en indrukwekkend. Zeker als op het allerlaatst Zahra even twijfelt
Mijn waardering XXXX uit 5 - 7,6 uit 10

30-04-24 FHB sneak RADICAL.
Over onderwijs, en onderwijsmethoden met te weinig resultaat en zonder perspectief. In de corrupte drugseconomie van een Mexicaans grensdorpje Waar in de regel katholieke basisscholen de kinderen verplicht leren lezen, schrijven en enige omgang met cijfers en getallen bijbrengen. Door jarenlange verwaarlozing op alle fronten leidt het onderwijs van verse tieners in laatste klas aan de basisschool tot bitter weinig resultaat. De scholieren zelf zijn nauwelijks geïnteresseerd. Drugscriminelen gebruiken ze maar al te graag als blinde koeriers. Door bijvoorbeeld een tweede identieke schooltas voor boeken en leermiddelen te verwisselen met een die is aangevuld met illegale cocaïne en/of andere illegale middelen. Dat gebeurt op onbewaakte momenten op het schoolplein of tijdens de fietsrit van of naar het schoolgebouw. Het is de verfilming van een waar gebeurd verhaal uit 201. Als nieuwe leraar wiil Sergio Juarez Correa aan het begin van het schooljaar de leerlingen laten leren aan de hand van hun eigen vragen. Zoals: waarom zinkt een boot niet in het water? Natuurlijk stuit zijn nieuwe en radicale methode op weerstand. Maar gaandeweg wint hij eerst het vertrouwen van het schoolhoofd en tegen het eind zelfs ook dat van bijna alle leerlingen. Veel in het sprookjesachtige scenario is te goed om waar te zijn. De formule heeft als resultaat dat tegen het eind een hele trits brede thema’s te nadrukkelijk afgevinkt worden. Via de passend geschreven en vertolkte rollen van Lupe, Paloma en Nico. Drie leerlingen met verschillende achtergrond, gedrag, interesse en uiteindelijk ambitie. De hoofdrol van Sergio als idealistische leraar wringt zich door iedere situatie. Als even gemotiveerd als innemend karakter blijft hij nieuwsgierigheid op inspirerende wijze stimuleren. Met even verassende als onthutsende resultaten. De nadruk in camerawerk, montage, dialoog, geluid en muziek is bijna voelbaar en zit ruim twee uur veel spontaniteit in de weg.
Mijn waardering XXX uit 5 - 7,2 uit 10

23-04-24 FHB Terrestrial Verses
Een wonderlijke verzetsfilm uit Iran. Waar moskee en regime in elkaar zijn vergroeid zodat autonoom denken principieel niet mogelijk is. Want het Iraanse bestuurssysteem zet alles op alles om iedereen in een benauwend keurslijf te manouveren. Dat begint al bij de geboorte. De trotse vader die zijn pasgeboren zoon de naam ‘David’ wil geven raakt in een dwingende argumentatie verwikkeld. Wereldvreemde logica rond de religieuze belangen van absolute waarheden. Zonder relatie met de alledaagse werkelijkheid. Met ongeloof en frustratie wordt vindingrijkheid aangewakkerd die steevast uitloopt in even bizarre als lachwekkende standpunten. Zichtbaar in de reactie van de twaalf burgers die in oplopende levensfases iets willen waarbij het regime bemoeienis opeist. Kinderen, mannen en vrouwen in verschillende leeftijden, in verschillende hoedanigheden en op verschillende locaties. Zonder samenhang gaat bijna iedere scene over hetzelfde: toestemming voor iets. Voor bijvoorbeeld beginnen met het opnemen van het scenario. Dat hangt af van wijzigingen die ter plekke gemaakt (moeten!) worden. Een enkel beeld van de locatie, waar de hoofdpersoon naar de plek loopt waar de vraag gesteld wordt. De camera instelling is wat ruim en per locatie bijna hetzelfde. De scherpte ligt op de plek waar de discussie gevoerd gaat worden. Achter de antwoorden gaat een godsdienstig gedreven bureaucratie schuil. De neutrale stem en toon spelt alleen maar onheil, maar is soms zo absurd dat er alleen maar om gelachen kan worden. Dat daarmee op de lange tenen van het onzinnige regime wordt getrapt is net zo pijnlijk als duidelijk. In iedere scene klinkt frustratie, verbazing en een vorm van leedvermaak dwars door de dialoog heen. Die is uitstekend geschreven, en wordt in iedere scene met vaart en overtuiging neergezet. Deels geïmproviseerd? De consequent strenge, sobere aanpak levert een bijna vrolijke beleving op. ‘Duivelsverzen’ was een boek. 35 jaar geleden. Dit zijn ‘Aardse Verzen’. Als film, met een even overtuigend als angstaanjagend slot.
Mijn waardering XXXX uit 5 8,3 - uit 10

21-04-24 FHB UN MÉTIER SÉRIEUX
Een gemiddelde middelbare school in Frankrijk waar vergelijkbare problemen spelen in meer Europese landen, Nederland niet uitgezonderd: Lerarentekort, flexbanen, onderwaardering, gebrek aan middelen en weinig ondersteuning van de overheid. Wat zich vertaalt in opstandige leerlingen die zóveel lerarenoverleg opeisen dat er over les geven zelf nauwelijks nagedacht wordt. Met alle frustratie die dat oplevert. In het gecentraliseerde bestuur van de Franse staat zijn veel zaken tot in kleine details geregeld. Maar van effectief overheidsbeleid is weinig sprake. “Laissez faire, laissez passer” wordt per school aan de leraren overgelaten. Waardoor ieder lerarencorps zichzelf moet blijven motiveren voor ‘de goede zaak’: Om een leerling zo individueel mogelijk te benaderen, zo veel mogelijk bij te brengen en voorzichtig beoordelen. In het lerarenkorps zijn er natuurlijk ook verschillen, maar er is ook saamhorigheid. Dat maakt van lesgeven een speciaal vak. Wat het altijd geweest is, maar in de huidige tijd nog meer. In het scenario komt het allemaal voorbij aan de hand van Daniel. Als kersverse wiskundeleraar komt hij het lerarenkorps van een hedendaagse, gemiddelde middelbare Franse school versterken. Hij moet zoeken naar zijn plek in de klas en in de lerarenkamer. Aan de hand van enkele voorvallen ontvouwt zich het portret van deze school als onderwijsinstelling. Korte serieuze conversaties, hier en daar een (Franse) grap, snelle oordelen over een paar opstandige leerlingen, die in de klas nauwelijks als karakter worden geschetst. Het verschil in dynamiek in de klas en die in het lerarenkorps wordt gelaten voor wat het is. De rolverdeling, het acteren en het camerawerk is effectief maar niks speciaals. Er gebeurt van alles, ook tussen docenten onderling. Dat speelt zich goeddeels af in de lerarenkamer. En nogal nadrukkelijk wordt er niks mee bedoeld. De enscenering als onsamenhangende televisiereportage maakt de film in de bioscoop volkomen nietszeggend.
Mijn waardering XX uit 5 5 - uit 10

16-04-24 FHB sneak THE PEASANTS
Na bijna twee uur ingespannen kijken wist ik nog steeds niet wat ik allemaal had beleefd.
• De Poolse verfilming van een romancyclus door een bijna vergeten Poolse schrijver. Een werk dat precies honderd jaar geleden de Nobelprijs voor literatuur won.
• Een voorspelbaar scenario dat de hele cyclus chronologisch heeft gevolgd. Rond een vrouw in het landelijke, patriarchale, en extreem katholieke Polen. In het eerste decennium van de vorige eeuw, besluit Jagna een eigen pad te gaan. In weerwil van alle vrouwonvriendelijk die in die jaren opgang aan het maken is.
• Melodrama met kartonnen karakters die redelijk overtuigend zijn neergezet. In een zeer landelijke, katholieke sfeer met eigen rites, waarden en hypocrisie.
• Een vreemde opvolging per deel van scenes in geanimeerde verschillende schilderstijlen.
• Een intrige rond liefde, lust, roddel, haat en wraak in taal. Over land, eigendom huwelijk en erfenissen.
• Geanimeerde gezichtsuitdrukkingen en camerabewegingen.
• Verluchtiging met zang en dans in wervelende costumering.
• Traditionele muziek, soms gepimpd richting eigentijdse R&B.
• Landelijke beelden in even opzichtige als kleurige olieverf-animatie.
• Grote (kwaliteits-?)verschillen tussen binnen en buiten opnamen.
• Snelle ondertiteling van het gesproken Pools met rare missertjes. (het begrip ‘geld’ in conversatie vertaald als ‘munten’, of ‘zloty’?!!)
Een inspannende kijkervaring waaraan ik weinig emotie aan beleefde. Door het gekozen productieproces dat volgens mij even ingewikkeld als overbodig was. Zeker niet als som van delen die in de bioscoop kunnen samensmelten tot iets heel bijzonders. Een mengeling van beeld, geluid, actie, dialoog, effecten en muziek in een samenhang rond een of meer thema’s. Die als helder mysterie het kijken overstijgt. Een even cognitieve als emotionele belevenis. Dit prestigeobject van meerdere Midden-Europese landen schoot hieraan voorbij. In bijna twee uur behoorlijk ver ook nog.
Mijn waardering X uit 5 - 3,6 uit 10

14-04-24 FHB La Chimera
“Sommige dingen zijn te mooi voor levende mensen.” De uitspraak van Arthur, een Britse archeoloog die in de jaren ’80 van de vorige eeuw betrokken raakte bij grafroof in Italië. Toen de Toscaanse kust nog ritselde van nog niet ontdekte graftombes. Waar misschien wel de mooiste Etruskische kunst nog altijd de doden vergezelde. Kunst van vóór de westerse jaartelling. De filmtitel verwijst naar het wereldvermaarde bonzen beeld van een mythologisch dier uit de Griekse oudheid. Aangetroffen in 1553 ergens aan de Toscaanse kust. Het zette de Etruskische kunst en cultuur voor eeuwig op de wereldkaart. Sindsdien is in heel Italië iedere vondst van alle oude culturen een nationale zaak. Met de aanleg van moderne infrastructuur als spoor- en autowegen ontstond ook een even schimmig als professioneel wereldje rond graf- en kunstroof. Dat ging alleen maar over geld. Het razend knappe scenario rond Arthur en de inventieve verfilming ervan maakt de beleving van deze film tijdloos. Via een oude dame in haar totaal vervallen villa aan de kust. En haar huishoudster met ambities die ze nooit zal kunnen najagen. Daaromheen een kring grafrovers van verschillend karakter. Van wat er zoal speelt blijven ze in het huis op de hoogte. Het zoeken blijft naar een grote vondst van een graf met kunst die iedereen steenrijk zal maken. De tijdloosheid van het wordt op allerlei manieren en uiterst subtiel verbeeld. De film werd analoog opgenomen in verschillen (analoge!) kaders. Het speelt tijd nog net voor computers, internet, smartphones of geavanceerde zoek- en graafmethoden. Verassende scenes, soms heel dramatisch. Precieze fotografie, instellingen en bijzondere camerabewegingen. Waarmee steeds iets ongerijmds wordt gesuggereerd. Rond een doolhof van karakters. Relativerende dialoog en humor, spannende ontdekkingen. Als film wordt het een magisch-realistisch sprookje. Met een even doordacht als fraai slot. In dodelijke rust.
Mijn waardering XXXX uit 5 - 8,7 uit 10

9-04-24 FHB sneak HOUSEKEEPING FOR BEGINNERS
Weer een ingewikkeld grensgeval, maar dan anders. Noord-Macedonië: een klein land in het midden van de Balkan. Een nog jonge republiek met iets meer dan twee miljoen inwoners. Ook een eigen (Slavische) taal en een trits etnische minderheden. Behalve Albaniërs ook Turken, Roma, Serviërs, Bosniërs en Aroemenen. Zeker geen rijk land, maar ook niet onderontwikkeld. NAVO lid en nog net geen officieel kandidaat lid van de Europese Unie. Skopje is een stuk kleiner dan Amsterdam, maar minstens zo levendig, lijkt het. Al was het alleen maar omdat de hoofdstad in de afgelopen jaren het verzamelpunt is geworden is van mensen en gezinnen die hun horizon willen verbreden. Naar een van de vier andere landen waar Noord Macedonië aan grenst. Of de rest van Europa. In het grote huis van sociaal werkster Ditta lopen allerlei figuren rond. Geen familie en overal vandaan. Het zou zo een Amsterdamse ‘commune’ uit de jaren zestig van de vorige kunnen zijn. Ditta is Kosovaars. Haar hartsvriendin Suada is Roma en gaat sterven aan een hersentumor. Twee kinderen uit een eerder huwelijk. Stuiterbal Mia van zes en Vanessa, een dwarse puber van zestien. Ditta’s gay vriend Tony woont er ook. Met Ali, een Roma logé, liefdeskompaan en gangmaker. Tegenover het ongemak rond de dood van Suada staan de even doortastende als onbevangen vragen van Mia, de puberale zwijgzaamheid van haar zus, de levenslust van Ali en de wijsheid van Ditta: gelaten berusting in het moederschap dat haar onvoorzien ten deel valt. Onder haar naam. Omdat die voor de kinderen niet als Roma te herkennen is. De laatste wens van haar overleden vriendin. Dit alles in een vlot scenario, soepel verfilmd, en met hoofdrollen die dit wettelijke zootje ongeregeld met wat vrolijkheid tot een gediplomeerd gezin weten te smeden.
Mijn waardering XXXX uit 5 - 7,8 uit 10