Reacties

11-06-24 FHB sneak LEVANTE
Een even Braziliaanse als opzichtige film over inclusie. Aan de hand van een hecht dames volleybalteam. Meisjes die niet aan het reguliere vrouwelijk schoonheidsideaal en/of achtergrond lijken te voldoen. Sterspeler Sofia misschien uitgezonderd. Buiten de trainingen en wedstrijden zin de tieners een uitgelaten feestgezelschap. Hun team ‘C-leste’ (hemels) speelt hoog in de competitie en is op weg naar het kampioenschap. Hun vrouwelijke coach met goede contacten met de nationale volleybalbond wordt benaderd met een aanbieding voor Sofia. Die zou betaald kunnen gaan spelen in het buitenland. En dat op korte termijn. Zodat ze de laatste competitiewedstrijden moet missen. Maar dan gooit de onverwachte zwangerschap van Sofie ineens roet in het eten. Als zwangere vrouw mag Sofie niet worden opgesteld, dus probeert ze eerst uit het buitenland abortuspillen te regelen. Dat gaat niet zomaar. Een abortus in buurland Uruguay is financieel onhaalbaar. Nu blijkt ook dat Brazilië niet meer het vrijgevochten land waar kerk en staat ordentelijk zijn gescheiden. Zoals het hoort. In een rommelig scenario komen uit verschillende kanten steeds meer georganiseerde anti-abortus sentimenten bovendrijven. Die worden steeds brutaler tegen Sofia in stelling gebracht. Gelukkig accepteert haar vader de zwangerschap van zijn dochter. Met horten en stoten koerst het scenario naar een oplossing voor Sofia. Onderbroken met lange scenes vol lijfelijkheid die de intimiteit van het team rond Sofia moet benadrukken. De allegorie naar het houden van bijen maakt het er niet duidelijker op. De gekozen oplossing voor het slot vereist in de laatste minuten een tempowisseling in montage, camerawerk en geluid. Alle fictie in het eerste delen van de film worden plotseling ingehaald door een onevenwichtige en wat overdreven dynamische cameravoering. Helaas gaat dat deels en koste van het thema inclusie in de film als geheel. Door de nadruk die zoals vaak weer eens tegenwerkt.
Mijn waardering XXX uit 5 6- uit 10

28-5-24 FHB sneak EZRA
In alle opzichten een zéér Amerikaanse film in de traditie van Hollywood. Als ster-vehikel van een reeks acteurs. Waarvan de meest prominente met zijn acht persoonlijke assistenten in de aftiteling wordt vermeld. De andere (ster-)acteurs en -medewerkers zijn ook als ‘executive producer’ vertegenwoordigd. Geafficheerd als ‘comedy-drama’ speelt het zich af rond de kringen van stand-up comedians in de Amerikaanse staat New Jersey. Een buurstaat van New York en verbonden met een tunnel aan Manhattan, het centrum de stad. Alles draait om Erza, de tienjarige zoon van Max en Jenna. Die zijn gescheiden en leven niet meer samen. Hun voornemen om samen hun zoon Erza op te voeden draaide uit op het predicaat ‘autistisch’. Erza is slim, impulsief in de omgang en gedraagt zich op school opstandig en hinderlijk. Ook bij de nieuwe vriend van zijn moeder Jenna, en ‘thuis’, bij zijn vader Max en grootvader Stan, waar ze zijn ingetrokken. Van daaruit probeert Max zijn optredens als stand-up comedian weer op te pakken. Met grappen over zijn zoon die soms in de zaal zit. Het drukke scenario beschrijft een gebroken gezinssituatie waar Jenna en Max als natuurlijke ouders het oneens blijven over het beste onderwijs voor hun zoon. Op school is Erza moeilijk te handhaven. Een school met speciaal onderwijs voor ‘probleem’kinderen kan op termijn zijn leven vergemakkelijken en hopelijk een betere verhouding met zichzelf opleveren. Ook met zijn echte ouders. Het wordt snel duidelijk dat Max’s karakter impulsief en opgepast gedrag begint te vertonen. Terwijl grootvader Stan Erza maar een watje vindt. Maar ondanks en dankzij Erza komt alles ‘goed’. In een uitstekende rol naast al die ster-acteurs. In een even ingewikkeld als verstrekkend avontuur. Maar zó Amerikaans dat het leuke er een beetje af is.
Mijn waardering XXX uit 5 6 - uit 10

9-06-24 FHB kl.zaal The Dead Don't Hurt
Imposante western in de klassieke zin van het genre. Fraai in beeld gebrachte landschappen met rotsformaties, ravijnen, eindeloze prairies. Die met wapens en te paard worden bedwongen. Een scenario rond het in bezit nemen van steeds meer land, de vestiging van pleisterplaatsen als nieuwe infrastructuur, een burgeroorlog en de belevenissen van pioniers. Het begint met een archetypische western schietscene waarin een zestal personen het leven laat. Een flashback, zal later blijken. In een beknopt epos rond Vivienne Le Coudy en Holger Olsen. Vivienne is Franstalig en komt uit Canada, Holger is een Deense immigrant. Na hun eerste verliefdheid besluiten ze om zich samen te settelen. Een eigen huis bouwen op een stuk grond dat ontgonnen kan worden voor landbouw. Dan biedt de burgeroorlog zich aan. Het even intense als sobere scenario biedt volop ruimte om alle verwikkelingen in gestaag tempo in passende sfeer en omgeving overtuigend weer te geven. Daarbij is de rol van Vivienne vanaf het begin leidend. Holger wordt gespeeld door de producent, schrijver en regisseur van de film. Die ook nog eens de muziek in zijn tweede speelfilm verzorgde. Rond het thema van de film in de titel dat “de doden geen pijn doen” worden gaandeweg diverse toespelingen gemaakt. Tekenend voor de situatie op het moment zelf maar ook met teruggrijpen naar het begin. Zij het niet al te duidelijk. De verfilming op een reeks van locaties is even verzorgd als overtuigend. Opgenomen in Canada en Mexico roepen de beelden onmiddellijke associaties op met Amerikaanse westerns. Zoals ze werden gemaakt in de vijftiger en zestiger jaren van de vorige eeuw. Strakke composities, soepele (camera-)bewegingen, in kraakhelder kleur en licht. Tenzij de actie dat niet toelaat. Maar de kalme montage maakt de film ook een beetje (te) lang.
Mijn waardering XXX uit 5 7,4 - uit 10

4-06-24 FHB sneak BLACK TEA
Vanuit een moeilijk te duiden scenario worden via de hoofdrol Aya verschillen in samenlevingsvormen in verschillende culturen blootgelegd. De allereerste scene speelt tijdens een massa-huwelijksceremonie in Afrika. Superromantisch met witte jurken en sluiers. met connecties naar de Kaapverdische eilanden? Ontdekt door Portugal in 1640. Sindsdien zijn op alle continenten ter wereld Kaapverdische gemeenschappen gevestigd. In de ceremonie moet de belofte van huwelijkse onvoorwaardelijkheid door man en vrouw persoonlijk worden afgelegd. In het allereerste beeld is duidelijk hoe ongemakkelijk Aya zich daarbij voelt. In plaats van haar ja-woord omschrijft nauwgezet waarom zij, maar ook haar bruidegom Toussaint nooit samen gelukkig kunnen worden. En alleen ook niet. Dan loopt ze weg door een lange straat. Die straat verandert in de Kaapverdische wijk van het zuid Chinese Guangzhou. Het vroegere Kanton. En met de tonen van ‘A New Day’ zijn we meteen een paar jaar verder. Deze wijk is een handelsdistrict waar van alles te koop is. Koffers om verder te kunnen reizen en thee in alle mogelijke soorten en maten. Aya werkt in het theewinkeltje en wordt door Cal, -met een verre Kaapverdische connectie- ingewijd in de Chinese theecultuur. Het wederzijds respect groeit voorzichtig uit tot een relatie waar een samenlevingsvorm niet zou misstaan. Maar in korte gesprekken met anderen -ook jongeren- komen verschillen aan het licht die fundamenteel kunnen uitwerken. Zoals het recht dag je ‘buiten een relatie, je ook in je eentje ongelukkig mag voelen”. Werken en samenleven blijven uitdrukkelijk gescheiden. In een kalme verfilming wordt de romantische voorstelling van zaken ontmaskert. De familie uit hun Kaapverdische verleden gedragen zich niet anders als de Chinezen. Tot slot nog een eerste ontmoeting van Cal met zijn twintigjarige zoon: “Ik ga niet zeggen wat jij denkt” gevolgd door een innige omhelzing en een korte terugblik naar het allereerste begin.
Mijn waardering XXXX uit 5 - 8 uit 10

31-05-24 FHB filmclub EXPLANATION FOR EVERYTHING
De examendagen van de achttienjarige Abel Trem, student geschiedenis. In het Budapest van 2023. Een land dat vanuit die stad decennialang werd bestuurd door één partij, Fidesz (Jonge Democraten). Onder leiding van president Viktor Orbán. Bijna zijn hele leven heeft Abel geen ander bestuur en geen andere president meegemaakt. Zijn ouders natuurlijk wel. Gyorgy is een architect en stemde keer op keer Fidesz. Terwijl moeder Judit beseft dat democratie in Hongarije steeds meer een wassen neus aan het worden is. De aanpak van het scenario is gedurfd: indeling in hoofstukken van een dag met een titel. Wetenswaardigheden van Abel maar ook van personen die tijdens de examenperiode betrokken raken bij een incident dat de nationale krant haalt. Abel is nog steeds de archetypische puber: opstandig naar zijn ouders, liever lui dan moe, ongemotiveerd en zenuwachtig. Ook omdat hij even hopeloos als stiekem verliefd is op medestudent Janka. Ze komen elkaar tegen op de nationale feestdag van 15 maart . Toen droeg iedereen een speldje met de nationale kleuren. En dat zorgt voor het probleem dat steeds weer uitgelegd moeten worden. De manier waarop dat gebeurt loopt via van alles dat juist niet gezegd wordt. Terwijl het ook niet verklaart uit waarom Abel Trem voor zijn examen zakt. Hongaars is een ingewikkelde taal. Ook voor Hongaren. Dat begint al met net noemen van namen: Trem Abel. Abel is dan de voornaam?!. Het lezen en begrijpen van de ondertiteling is soms ingewikkeld. Dat de film in twintig draaidagen werd opgenomen, is een prestatie op zich. Maar in bijna alle scenes is de @onderhuidse ironie en soms openlijke satire niet te missen. Een sublieme montage van ruim twee uur is misschien wat lang. Terwijl de aard en thema van de film waardering afdwingt. Via even schetsmatige als overtuigende karakters, en dat zonder merkbare nadruk.
Mijn waardering XXXX uit 5 8 - uit 10

24-5-24 FHB THE END WE START FROM
Verfilming van een novelle uit 2018. Met maar liefst 21 personen, veelal acteurs, ook in de credits als ‘executive producer’. Met eigen naburige (auteurs)rechten. En (waarschijnlijk) afspraken over hoe, waar en wanneer de uiteindelijke film wordt uitgebracht. Het duidt er ook op dat ze het maken van de film belangrijk genoeg vonden om bijvoorbeeld af te zien van hun salaris voor draaidagen. De titel (van het boek) is goed gekozen. Het einde is dat van de watersnoodramp die het Verenigd Koninkrijk aan het treffen is. Op het moment dat de hoofdrol. een vrouw van in de twintig gaat bevallen van haar eerste kind. Het scenario is chronologisch. Knappe visualisaties van kleine details in constante regen zorgen voor het steeds groter worden van de overstromingen. Met veel slachtoffers en onnoemelijke schade aan de infrastructuur. In al die nattigheid is een kind geboren waarvan de moeder geïsoleerd raakt. Ze is alleen met haar baby en heeft alleen het allernoodzakelijkste in huis. Op onvoorspelbare tijden en plaatsen is communicatie mogelijk. Via chaotische verslaggeving op televisie dijdt de omvang van de ramp nog verder uit. Wegen zijn geblokkeerd, alle bevoorrading ligt plat. Zodat de moeder moet besluiten om haar huis te verlaten en op zoek te gaan naar mogelijkheden om samen met haar baby te overleven. Naar een desolaat nat landschap met nauwelijks mensen en dieren. De paar mensen die ze tegenkomt durft ze niet altijd te vertrouwen. Met de baby op haar lijf doet ze alles om er samen levend uit te komen. Vanuit het scenario heeft geen enkel personage een naam meegekregen. Sombere fotografie, onduidelijke cameravoering en geluid in strakke scenes zorgen voor een even intrigerende als dystopische film. Vreemd genoeg blijven in het open einde alle terloops aangeroerde thema’s zonder betekenis.
Mijn waardering XXX uit 5 - 6 uit 10

21-05-24 FHB-sneak HIT MAN
De oorsprong van deze slimme, zeer onderhoudende Amerikaanse film is een groot artikel zoals dat dat in oktober 2001 verscheen in een maandblad in de staat Texas van de U.S.A.. Over het dubbelleven van een verzonnen huurmoordenaar. Die zo nu en dan als afluistertechneut door de lokale politie werd ingehuurd om het definitieve gesprek op te nemen over het wie, hoe en wanneer hij iemand zou laten verdwijnen. Definitief, met of zonder lijk. Natuurlijk op een manier die nooit te herleiden kon zijn naar de opdrachtgever. Als het voorschot dan ook nog werd betaald had de politie voldoende bewijs om die opdrachtgever meteen na zo’n gesprek in te rekenen. Op beschuldiging van poging tot moord. Waar de fake huurmoordenaar verder niet bij betrokken was. Omdat de moord niet was doorgegaan, door anderen uitgevoerd, of in een eigen poging jammerlijk mislukt. Als dekmantel was hij leraar filosofie aan jongeren op een college. Een gelauwerde filmmaker uit de staat Texas schreef samen met de acteur die de hoofdrol speelt, ook uit Texas, een even geestig als uitgekiend scenario dat het hele verhaal naar New Orleans verplaatst. En waarin ook nog eens een even onstuimige als onmogelijke liefdesverhouding werd verwerkt. In de wat duistere sfeer van een Amerikaanse film noir. Het is wel de kleurigste film noir die ik ooit zag, verpakt in enkele filosofie colleges. Over het ontstaan van menselijk goed en kwaad. Behalve wat geijkte namen van filosofen wordt heel subtiel ook naar eigentijdse thema’s verwezen. De film noir zelf pelt met even uitstekend geacteerde als kleurige karakterhumor de intriges af. Rond onderliggende menselijke verhoudingen en motieven. Dat allemaal in beeld, muziek en sfeer goed getroffen New Orleans. Als het Volendam van de U.S.A. In een net zo serieuze als vaak hilarische politiethriller.
Mijn waardering: XXXX uit 5 - 8 uit 10

19-05-24 FHB LAATSTE RONDE
Vriendelijk Nederlandse film als vervolg van ‘Ventoux’. In 2015 een redelijk succesvolle film over jeugdvrienden op middelbare leeftijd die elkaar uitdagen voor een wielerprestatie. Met flashbacks uit hun verleden werd het genootschapje van Joost, André, Bart en David in beeld gebracht. En aangegeven waar de risico’s op fundamentele strubbelingen het hoogst waren. Die die kwamen er dan ook, maar het liep allemaal goed af. Bijna tien jaar later hebben deze vier Nederlandse boomers, helemaal niet meer te bewijzen. Niet voor de maatschappij, niet met fietsen. Maar een hele nieuwe uitdaging is welkom. En die komt er ook: In het Vlaamse en fraaiste fietslandschap ter wereld heeft Joost een versleten Belgisch café gekocht. Met hulp van zijn vrienden wil hij het in de originele staat herstellen, en kroegbaas worden. Het scenario van dit vervolg is van dezelfde auteur die het boek ‘Ventoux’ schreef, de regisseur die die destijds de film maakte en de regisseur van dit vervolg. Met destijds ‘zelfgemaakte’ videobeelden wordt de film aangezwengeld. En ook aan het slot uitgeluid. Op één na worden de rollen van het deze keer zelf klussend genootschap vertolkt door dezelfde acteurs als die van de wieler versie. Weer spitst de verfilming zicht toe op de verschillen tussen mannenkarakters en het omgaan met hun gevorderde leeftijd. In het Vlaams paradijs zijn korte onderlinge dialoogjes soms even geestig als voorspelbaar. Ondanks een serieuze wending waarop als vanzelfsprekend op vooruit wordt gelopen. De grote boog om onvermijdelijke lichamelijke ongemakken houden de film luchtig. Door het nadrukkelijk verzwijgen ervan en nog nadrukkelijker niet in beeld brengen. Dat een dochter die plotseling opduikt de enige is die het slot in goede banen kan leiden is tekenend. Het wordt de naam van de kroeg, wat zelfgemaakte video-opnamen en verklarende titels. Van een vriendelijke film.
Mijn waardering XXX uit 5 7 - uit 10

4-05-24 FHB sneak CHARCOAL
Hier en daar als klucht geafficheerde film over corruptie. Zoals die zich opdringt naar het platteland van Zuid Amerika. Een volle anderhalve minuut logo’s van meer dan 11 distributeurs is een veeg teken. Daarna ontvouwt zich een rommelig scenario. Een Portugees/Spaanse intrige over een kleine gemeenschap. Waar vanuit steden in landen als Argentinië of Brazilië fundamenteel menselijke waarden met misleiding worden verpatst en vervalst. Door gewetenloze drugscriminelen. Die uit wantrouwen of wraak soms ook verkeerde slachtoffers maken. Met misselijkmakende hypocrisie van kerken en aanpalende instituten worden inkomsten van deze drugseconomie verdeeld. Ook die van mismoorden. Waarvan het lijk gewetenloos en zonder een spoor in een brandende houtskooloven kan verdwijnen. Maar een ‘doodgeschoten’ drugsbaas kan zichzelf laten omkatten naar het lijk en de identiteit van z’n mismoord slachtoffer. Dan moet hij zich op het platteland een poosje koest houden. Waarna hij , als in de stad de moordstorm is overgewaaid de sinistere drugcriminaliteit met nieuw blazoen weer tegemoet kan treden. In alle nieuwe ‘onschuld’ en hopelijk voldoende anoniemiteit. In hun wat afgelegen huisje kunnen Irene en Jairo wat extra geld verdienen. Het kamertje van puberzoon Jean waar ook grootvader Firmina -in zeer slechte conditie- woont is voor een poosje een goed onderkomen voor Miguel. Nadat de plek in Jean’s kamer op z’n aller barbaarst is vrij gemaakt moet dat geheim blijven. Voor iedereen. Ook het ‘logeren’ van Miguel . In de verfilming zijn het vervolgens de détails in beeld en geluid die het meest vertellen. Dat Miguel een voortvluchtige drugsbaas is, wordt door zijn gedrag en alles wat daarbij hoort, snel duidelijk. Het draait uit op een even gewetenloze als warrige relatie-thriller. Met opzichtige achteloosheid verfilmd. En hier en daar een grap. Dat maakt het zeker geen klucht. Eerder een wat mislukte film.
Mijn waardering XX uit 5 - 4,2 uit 10

12-05-24 FHB kl.zaal THE BEAST
Imposante film van een eigenwijze Franse regisseur die er niet voor terugschrikt fictie, angst en toekomst zowel in themakeuze, karakters, vorm als inhoud te vermengen. Op zó’n manier dat er in de bioscoop een emotionele beleving ontstaat die niet te ontkennen is: Ongemak over naderend onheil. Angst als abstracte emotie die in (instrumentale!) muziek binnen seconden te herkennen is. Deze keer heeft de maker, opgeleid als klassiek componist overigens, uitgepakt met een fabelachtig knappe film van bijna twee en een half uur. Concept, scenario en regie voor een eigen productiemaatschappij. Een verhalende structuur rond drie belevingen in drie perioden. Bij elkaar meer dan een eeuw. Verleden heden en toekomst. Achtereenvolgens Parijs rond 1910, Los Angeles in 2014 en terug in Parijs dertig jaar later. De herbeleving van twee gebeurtenissen zijn aanleiding voor het allerlaatste (en het allereerste!) in het scenario. Verwerkt met naderend onheil rond twee, misschien wel drie relaties tussen man en vrouw. Nog een meisje van rond de twintig met een echtgenoot in het Parijs van1910. Hopeloos verliefd maar ook ontrouw aan een belofte op een zeer cruciaal moment. Meer dan een eeuw later als jonge vrouw in Californië in 2014 die op een ultra-luxe villa past en achterna wordt gezeten door een in relaties gestoorde tiener. In deze twee van de drie periodes zijn de karakters van deze hoofdrollen weergaloos geschetst en minstens zo overtuigend gespeeld. Met een omgekeerde rolverdeling verwierf een novelle “The Beast (of the jungle”) uit 1903 met een vergelijkbare intrige een mythische status. Als afschrikwekkende toekomstvisie voor een bestaan zonder emoties. In 2023 even w e e r g a l o o s als overtuigend naar film vertaald. Met doorlopend voelbaar ongemak en daardoor niet geruststellend over de toekomst van 2044.
Mijn waardering XXXXX uit 5 - 9,2 uit 10

7-05-24 FHB sneak MOTHERS' INSTINCT
Het allerergste dat jonge aankomende ouders kunnen meemaken is het verlies van hun eerste kind. Hoe jonger hoe tragischer. Iedere dag van hun verdere leven wordt erdoor getekend. Logischerwijs is mislukken als moeder zwaarder dan als vader. Maar het blijft een rouwrandje. Omdat twee harten zo beschadigd zijn dat ze nooit meer in elkaar kunnen passen. Een voor de hand liggend inzicht waarmee tot zo’n veertig jaar geleden weinig mee werd gedaan. Zeker niet als het tweede kind (en misschien wel meer) door die ouders liefdevol en zonder voorwaarden grootgebracht konden worden. Zonder schaduwrandje, als levensvervulling van beide ouders. Zoiets eist jarenlang onbegrensde moed, loyaliteit en twijfelloos vertrouwen. Iedere dag, onder alle omstandigheden. Deze MOTHERS' INSTINCT lijkt een bijna letterlijke remake van “DUELLES” uit 2018. Een Belgische film in het Frans en een identieke Engelse titel voor internationale distributie. Dat was de verfilming van een boek uit 2012. Door een Belgische thrillerschrijfster. De nieuwe in alle opzichten zéér Amerikaanse versie onder een Franse regisseur speelt zo’n zestig jaar geleden. Het scenario, de karakters, locatiekeuze. aankleding, camerawerk, montage, geluid en muziek ademt die tijd: twee boomer-echtparen wonen in een witte welgestelde buurt. De kinderen, twee jongetjes van onder de tien groeien zowat samen op. Als een van de jongens verongelukt in de tuin van de ander spreken bijna alle close-ups van vooral de moeder boekdelen. Via dialoog en spel zijn het onderliggende emoties van rouw met zelfhaat, onbegrip, twijfel en verpletterend gemis. Het blijft als ongemak in de zaal hangen. Maar dan schakelt het scenario niet al te subtiel naar rouw met jaloezie en uiteindelijk wraak. Het wordt een (mislukte!) ‘film noir’: even duister, geheimzinnig en afwijkend als ongeloofwaardig. Het slaat de film plat. Werd hiervoor het slot van de Franse versie gewijzigd? Jammer? Pijnlijk?
Mijn waardering XXX uit 5 - 6 uit 10

3-05-24 FHB filmclub THE MOTHER OF ALL LIES
Zeer persoonlijke documentaire in een zeer bijzondere vorm. Waaraan jaren werd voorbereid, maanden aan de decors op de set werd gebouwd en een fors aantal maanden opgenomen , gemonteerd, en afgewerkt werd voor distributie. Met een slot dat pas op het allerlaatste moment zorgt voor een piepklein opbeurend sprankje hoop. Een net zo loodzware zware als indrukwekkende film. De maker is geboren en getogen in Nederland. Haar grootmoeder Zahra bleef achter in Casablanca toen een zoon besloot om in Nederland zijn geluk te gaan beproeven. Behalve met naar vader is het contact met Marokkaanse familie altijd moeilijk gebleven. Met het maken van een documentaire hoopte ze dichterbij te kunnen komen. Nu zien we haar vader bezig met wat het decor gaat worden: Een complete straat in Casablanca op schaal. Zoals die was in 1981. Met kleine poppen voor de personages in het scenario. Hiermee wordt het meeste van wat in die straat ooit gebeurde in beeld gebracht. Het totale verzwijgen ervan is de kern van de documentaire. Grootmoeder Zahra kan alleen maar liegen over waarom er in huis geen enkele foto te zien is. Behalve die van Koning Hassan II. Die bij ieder voorbijgaan door Zahra wordt gekust. Als bezwering van ‘liegen laten liegen’ dat de kort na de opstand van mei 1981 in de straat de enige huisregel is geworden. Het zichtbaar maken van verschillende antwoorden op vragen in de familie die “feiten’’ op schaal in de nagebouwde straat worden nagespeeld maakt de thema’s breder en beklemmender. Marokko als monarchie met een nauwelijks functionerend rechtsstelsel, een zwakke bestuurlijke infrastructuur en een bevolkingsmentaliteit die decennia achter lijkt te lopen. Heftig en indrukwekkend. Zeker als op het allerlaatst Zahra even twijfelt
Mijn waardering XXXX uit 5 - 7,6 uit 10

30-04-24 FHB sneak RADICAL.
Over onderwijs, en onderwijsmethoden met te weinig resultaat en zonder perspectief. In de corrupte drugseconomie van een Mexicaans grensdorpje Waar in de regel katholieke basisscholen de kinderen verplicht leren lezen, schrijven en enige omgang met cijfers en getallen bijbrengen. Door jarenlange verwaarlozing op alle fronten leidt het onderwijs van verse tieners in laatste klas aan de basisschool tot bitter weinig resultaat. De scholieren zelf zijn nauwelijks geïnteresseerd. Drugscriminelen gebruiken ze maar al te graag als blinde koeriers. Door bijvoorbeeld een tweede identieke schooltas voor boeken en leermiddelen te verwisselen met een die is aangevuld met illegale cocaïne en/of andere illegale middelen. Dat gebeurt op onbewaakte momenten op het schoolplein of tijdens de fietsrit van of naar het schoolgebouw. Het is de verfilming van een waar gebeurd verhaal uit 201. Als nieuwe leraar wiil Sergio Juarez Correa aan het begin van het schooljaar de leerlingen laten leren aan de hand van hun eigen vragen. Zoals: waarom zinkt een boot niet in het water? Natuurlijk stuit zijn nieuwe en radicale methode op weerstand. Maar gaandeweg wint hij eerst het vertrouwen van het schoolhoofd en tegen het eind zelfs ook dat van bijna alle leerlingen. Veel in het sprookjesachtige scenario is te goed om waar te zijn. De formule heeft als resultaat dat tegen het eind een hele trits brede thema’s te nadrukkelijk afgevinkt worden. Via de passend geschreven en vertolkte rollen van Lupe, Paloma en Nico. Drie leerlingen met verschillende achtergrond, gedrag, interesse en uiteindelijk ambitie. De hoofdrol van Sergio als idealistische leraar wringt zich door iedere situatie. Als even gemotiveerd als innemend karakter blijft hij nieuwsgierigheid op inspirerende wijze stimuleren. Met even verassende als onthutsende resultaten. De nadruk in camerawerk, montage, dialoog, geluid en muziek is bijna voelbaar en zit ruim twee uur veel spontaniteit in de weg.
Mijn waardering XXX uit 5 - 7,2 uit 10

23-04-24 FHB Terrestrial Verses
Een wonderlijke verzetsfilm uit Iran. Waar moskee en regime in elkaar zijn vergroeid zodat autonoom denken principieel niet mogelijk is. Want het Iraanse bestuurssysteem zet alles op alles om iedereen in een benauwend keurslijf te manouveren. Dat begint al bij de geboorte. De trotse vader die zijn pasgeboren zoon de naam ‘David’ wil geven raakt in een dwingende argumentatie verwikkeld. Wereldvreemde logica rond de religieuze belangen van absolute waarheden. Zonder relatie met de alledaagse werkelijkheid. Met ongeloof en frustratie wordt vindingrijkheid aangewakkerd die steevast uitloopt in even bizarre als lachwekkende standpunten. Zichtbaar in de reactie van de twaalf burgers die in oplopende levensfases iets willen waarbij het regime bemoeienis opeist. Kinderen, mannen en vrouwen in verschillende leeftijden, in verschillende hoedanigheden en op verschillende locaties. Zonder samenhang gaat bijna iedere scene over hetzelfde: toestemming voor iets. Voor bijvoorbeeld beginnen met het opnemen van het scenario. Dat hangt af van wijzigingen die ter plekke gemaakt (moeten!) worden. Een enkel beeld van de locatie, waar de hoofdpersoon naar de plek loopt waar de vraag gesteld wordt. De camera instelling is wat ruim en per locatie bijna hetzelfde. De scherpte ligt op de plek waar de discussie gevoerd gaat worden. Achter de antwoorden gaat een godsdienstig gedreven bureaucratie schuil. De neutrale stem en toon spelt alleen maar onheil, maar is soms zo absurd dat er alleen maar om gelachen kan worden. Dat daarmee op de lange tenen van het onzinnige regime wordt getrapt is net zo pijnlijk als duidelijk. In iedere scene klinkt frustratie, verbazing en een vorm van leedvermaak dwars door de dialoog heen. Die is uitstekend geschreven, en wordt in iedere scene met vaart en overtuiging neergezet. Deels geïmproviseerd? De consequent strenge, sobere aanpak levert een bijna vrolijke beleving op. ‘Duivelsverzen’ was een boek. 35 jaar geleden. Dit zijn ‘Aardse Verzen’. Als film, met een even overtuigend als angstaanjagend slot.
Mijn waardering XXXX uit 5 8,3 - uit 10

21-04-24 FHB UN MÉTIER SÉRIEUX
Een gemiddelde middelbare school in Frankrijk waar vergelijkbare problemen spelen in meer Europese landen, Nederland niet uitgezonderd: Lerarentekort, flexbanen, onderwaardering, gebrek aan middelen en weinig ondersteuning van de overheid. Wat zich vertaalt in opstandige leerlingen die zóveel lerarenoverleg opeisen dat er over les geven zelf nauwelijks nagedacht wordt. Met alle frustratie die dat oplevert. In het gecentraliseerde bestuur van de Franse staat zijn veel zaken tot in kleine details geregeld. Maar van effectief overheidsbeleid is weinig sprake. “Laissez faire, laissez passer” wordt per school aan de leraren overgelaten. Waardoor ieder lerarencorps zichzelf moet blijven motiveren voor ‘de goede zaak’: Om een leerling zo individueel mogelijk te benaderen, zo veel mogelijk bij te brengen en voorzichtig beoordelen. In het lerarenkorps zijn er natuurlijk ook verschillen, maar er is ook saamhorigheid. Dat maakt van lesgeven een speciaal vak. Wat het altijd geweest is, maar in de huidige tijd nog meer. In het scenario komt het allemaal voorbij aan de hand van Daniel. Als kersverse wiskundeleraar komt hij het lerarenkorps van een hedendaagse, gemiddelde middelbare Franse school versterken. Hij moet zoeken naar zijn plek in de klas en in de lerarenkamer. Aan de hand van enkele voorvallen ontvouwt zich het portret van deze school als onderwijsinstelling. Korte serieuze conversaties, hier en daar een (Franse) grap, snelle oordelen over een paar opstandige leerlingen, die in de klas nauwelijks als karakter worden geschetst. Het verschil in dynamiek in de klas en die in het lerarenkorps wordt gelaten voor wat het is. De rolverdeling, het acteren en het camerawerk is effectief maar niks speciaals. Er gebeurt van alles, ook tussen docenten onderling. Dat speelt zich goeddeels af in de lerarenkamer. En nogal nadrukkelijk wordt er niks mee bedoeld. De enscenering als onsamenhangende televisiereportage maakt de film in de bioscoop volkomen nietszeggend.
Mijn waardering XX uit 5 5 - uit 10

16-04-24 FHB sneak THE PEASANTS
Na bijna twee uur ingespannen kijken wist ik nog steeds niet wat ik allemaal had beleefd.
• De Poolse verfilming van een romancyclus door een bijna vergeten Poolse schrijver. Een werk dat precies honderd jaar geleden de Nobelprijs voor literatuur won.
• Een voorspelbaar scenario dat de hele cyclus chronologisch heeft gevolgd. Rond een vrouw in het landelijke, patriarchale, en extreem katholieke Polen. In het eerste decennium van de vorige eeuw, besluit Jagna een eigen pad te gaan. In weerwil van alle vrouwonvriendelijk die in die jaren opgang aan het maken is.
• Melodrama met kartonnen karakters die redelijk overtuigend zijn neergezet. In een zeer landelijke, katholieke sfeer met eigen rites, waarden en hypocrisie.
• Een vreemde opvolging per deel van scenes in geanimeerde verschillende schilderstijlen.
• Een intrige rond liefde, lust, roddel, haat en wraak in taal. Over land, eigendom huwelijk en erfenissen.
• Geanimeerde gezichtsuitdrukkingen en camerabewegingen.
• Verluchtiging met zang en dans in wervelende costumering.
• Traditionele muziek, soms gepimpd richting eigentijdse R&B.
• Landelijke beelden in even opzichtige als kleurige olieverf-animatie.
• Grote (kwaliteits-?)verschillen tussen binnen en buiten opnamen.
• Snelle ondertiteling van het gesproken Pools met rare missertjes. (het begrip ‘geld’ in conversatie vertaald als ‘munten’, of ‘zloty’?!!)
Een inspannende kijkervaring waaraan ik weinig emotie aan beleefde. Door het gekozen productieproces dat volgens mij even ingewikkeld als overbodig was. Zeker niet als som van delen die in de bioscoop kunnen samensmelten tot iets heel bijzonders. Een mengeling van beeld, geluid, actie, dialoog, effecten en muziek in een samenhang rond een of meer thema’s. Die als helder mysterie het kijken overstijgt. Een even cognitieve als emotionele belevenis. Dit prestigeobject van meerdere Midden-Europese landen schoot hieraan voorbij. In bijna twee uur behoorlijk ver ook nog.
Mijn waardering X uit 5 - 3,6 uit 10

14-04-24 FHB La Chimera
“Sommige dingen zijn te mooi voor levende mensen.” De uitspraak van Arthur, een Britse archeoloog die in de jaren ’80 van de vorige eeuw betrokken raakte bij grafroof in Italië. Toen de Toscaanse kust nog ritselde van nog niet ontdekte graftombes. Waar misschien wel de mooiste Etruskische kunst nog altijd de doden vergezelde. Kunst van vóór de westerse jaartelling. De filmtitel verwijst naar het wereldvermaarde bonzen beeld van een mythologisch dier uit de Griekse oudheid. Aangetroffen in 1553 ergens aan de Toscaanse kust. Het zette de Etruskische kunst en cultuur voor eeuwig op de wereldkaart. Sindsdien is in heel Italië iedere vondst van alle oude culturen een nationale zaak. Met de aanleg van moderne infrastructuur als spoor- en autowegen ontstond ook een even schimmig als professioneel wereldje rond graf- en kunstroof. Dat ging alleen maar over geld. Het razend knappe scenario rond Arthur en de inventieve verfilming ervan maakt de beleving van deze film tijdloos. Via een oude dame in haar totaal vervallen villa aan de kust. En haar huishoudster met ambities die ze nooit zal kunnen najagen. Daaromheen een kring grafrovers van verschillend karakter. Van wat er zoal speelt blijven ze in het huis op de hoogte. Het zoeken blijft naar een grote vondst van een graf met kunst die iedereen steenrijk zal maken. De tijdloosheid van het wordt op allerlei manieren en uiterst subtiel verbeeld. De film werd analoog opgenomen in verschillen (analoge!) kaders. Het speelt tijd nog net voor computers, internet, smartphones of geavanceerde zoek- en graafmethoden. Verassende scenes, soms heel dramatisch. Precieze fotografie, instellingen en bijzondere camerabewegingen. Waarmee steeds iets ongerijmds wordt gesuggereerd. Rond een doolhof van karakters. Relativerende dialoog en humor, spannende ontdekkingen. Als film wordt het een magisch-realistisch sprookje. Met een even doordacht als fraai slot. In dodelijke rust.
Mijn waardering XXXX uit 5 - 8,7 uit 10

9-04-24 FHB sneak HOUSEKEEPING FOR BEGINNERS
Weer een ingewikkeld grensgeval, maar dan anders. Noord-Macedonië: een klein land in het midden van de Balkan. Een nog jonge republiek met iets meer dan twee miljoen inwoners. Ook een eigen (Slavische) taal en een trits etnische minderheden. Behalve Albaniërs ook Turken, Roma, Serviërs, Bosniërs en Aroemenen. Zeker geen rijk land, maar ook niet onderontwikkeld. NAVO lid en nog net geen officieel kandidaat lid van de Europese Unie. Skopje is een stuk kleiner dan Amsterdam, maar minstens zo levendig, lijkt het. Al was het alleen maar omdat de hoofdstad in de afgelopen jaren het verzamelpunt is geworden is van mensen en gezinnen die hun horizon willen verbreden. Naar een van de vier andere landen waar Noord Macedonië aan grenst. Of de rest van Europa. In het grote huis van sociaal werkster Ditta lopen allerlei figuren rond. Geen familie en overal vandaan. Het zou zo een Amsterdamse ‘commune’ uit de jaren zestig van de vorige kunnen zijn. Ditta is Kosovaars. Haar hartsvriendin Suada is Roma en gaat sterven aan een hersentumor. Twee kinderen uit een eerder huwelijk. Stuiterbal Mia van zes en Vanessa, een dwarse puber van zestien. Ditta’s gay vriend Tony woont er ook. Met Ali, een Roma logé, liefdeskompaan en gangmaker. Tegenover het ongemak rond de dood van Suada staan de even doortastende als onbevangen vragen van Mia, de puberale zwijgzaamheid van haar zus, de levenslust van Ali en de wijsheid van Ditta: gelaten berusting in het moederschap dat haar onvoorzien ten deel valt. Onder haar naam. Omdat die voor de kinderen niet als Roma te herkennen is. De laatste wens van haar overleden vriendin. Dit alles in een vlot scenario, soepel verfilmd, en met hoofdrollen die dit wettelijke zootje ongeregeld met wat vrolijkheid tot een gediplomeerd gezin weten te smeden.
Mijn waardering XXXX uit 5 - 7,8 uit 10

Indrukwekkende impressie van schrijnende situaties rond vluchtelingen op de grens van Belarus (Wit-Rusland) en Polen. Over een afstand van zo’n honderd kilometer grenst NATO-land Polen ook als lid van de Europese Unie direct aan Belarus. Sinds 1991 een onafhankelijk natie met drie jaar Aleksandr Loekasjenko als eerste gekozen president. Inmiddels met dictatoriale macht die tot op de dag van vandaag voortduurt. Deze laatste dictatuur in Europa houdt er nauwe betrekkingen op na met het Russische regime onder Vladimir Putin. Na de Russische inval van Oekraïne kwam er vanuit Wit Rusland een grote migratiestroom op gang. Vluchtelingen uit diverse landen proberen door moeilijk doordringbare bossen en moerasgrond Polen te bereiken. En daarmee Europa. In sombere zwart-wit sfeer wordt in een viertal separate hoofdstukken overtuigend een vluchtpoging tot in meest onthutsende details gevolgd. Gedramatiseerd, documentair gefilmd. Met de zwaar bewaakte prikkeldraadgrens naar Polen steeds op korte afstand. Het zijn een familie uit Syrie en enkele vluchtelingen uit Afrikaanse landen. En een Engelse lerares die Afghanistan is ontvlucht. Op basis van Europese regelgeving kan niet iedereen worden toegelaten. Aan de Poolse kant heeft een grensbewaker wiens vrouw hoogzwanger is moeite met de manier waarop de grens wordt dichtgehouden. Julia, als lid van een idealistische groep helpt mee om via smartphone verbindingen de aankomst van vluchtelingen te coördineren. Maar door list en bedrog van de politiek aangestuurde Poolse grenspolitie worden ze vaak weer teruggebracht. Op een niet al te vriendelijke manier. De film is een spannende, bijna continue beleving van persoonlijke situaties aan beide kanten van de grens. In volle lengte een film over wilskracht, risico’s, perspectief, contacten, telefoonbereik, volharding, honger en dorst (over)leven, dood en verlies. Voelbaar ongemak en schuldbesef over politieke en emotionele (on)macht in deze dagelijkse humanitaire crisis.
Mijn waardering XXX uit 5 - 6,4 uit 10

2-04-24 FHB sneak MELK
Zwaarmoedige Nederlandse film rond een triest gegeven. De dood van een kind tijdens of kort na de geboorte. Hoe dit als thema in het scenario werd verwerkt kan mensen die iets dergelijks hebben meegemaakt de droevigste stuipen op het lijf jagen. Als aankomend moeder moet Robin bevallen van haar eerste kind. Dat overleeft de geboorte niet. Oorzaak en aanleiding worden na de allereerste minuten buiten beschouwing gelaten. Na een afstandelijk in beeld gebrachte bevalling in het ziekenhuis komt het overleden kind in de hele film niet meer voor. Niet in beeld, niet in dialoog, niet in geluid. Natuurlijk wordt er door de gemankeerde ouders gehuild. Daarna speelt de vader nauwelijks nog een rol. Want alles concentreert zich uitsluitend op de manier waarop Robin het verlies van haar kind gaat verwerken. Met haar mislukte moederschap erbij. Van de goed op gang gekomen borstvoeding raakt ze behoorlijk in de war. Ze geeft zich op bij het academisch instituut dat zorgt voor overtollige moedermelk die gedoneerd wordt aan bij moeders die zelf te weinig borstvoeding kunnen geven. In Nederland bestaan diverse netwerken die dat verzorgen. Na een strenge medische screening wordt een sobere leefwijze opgelegd. Robin komt niet door de screening en wordt door haar werkgeven gevraagd haar zwangerschapsverlof toch maar op te nemen. Als rouwverwerking sluit ze zich aan bij een groep die eens in de zoveel tijd wandelingen organiseert waar absoluut niet gesproken wordt. Op eigen initiatief gaat ze door met net verzamelen van haar moedermelk in een speciale diepvriezer. Waarom? Waarvoor? Het blijft allemaal verzwegen. Er is een potsierlijke ‘herdenking’. Voor wie? ‘Melk’ is niet meer dan de goedkope verfilming van een broodmager synopsis. Zonder overtuigend acteer- en/of camerawerk. Het werd een zware, volstrekt ongeloofwaardige film met rouwpsychologie van de koude grond.
Mijn waardering X uit 5 - 2 uit 10

1-04-24 FTH groene zaal WICKED LITTLE LETTERS
Britse film van een verhaal gebaseerd op feiten uit het begin van de vorige eeuw. Het sjieke Engelse badplaatsje Littlehampton was honderd jaar geleden plaats delict van een smaadproces. Vanwege de inhoud werd het ook in de gloednieuwe schandaalpers breed uitgemeten. Tot zover de feiten waarover in 2017 een boek verscheen. Alle smaad stond erin. Uitgespeld in even saillante als scabreuze aantijgingen. Voor de film werd een gefictionaliseerd scenario geschreven met als basis de (karakters van) de personen die direct bij het proces betrokken waren: de klagers, de anonieme dader(s), de politie en de geestelijkheid. Engeland zit midden in de Eerste Wereldoorlog. De oorlogseconomie laat diepe sporen na in het onderwijs, volkshuisvesting en rechterlijke macht. Alles op basis van gewoonterecht, zonder grondwet. Inmiddels kan bijna iedereen lezen en schrijven en is de Royal Mail uitgegroeid tot een even accuraat als efficiënt instituut voor het versturen van alle mogelijke (papieren!) post. Tegen die achtergrond werd de film gemaakt. Maar wel digitaal zo opgepoetst dat er van de toenmalige armoede en smerigheid op straat niets meer over is gebleven. Terwijl het gaat om de opmerkingen in boze briefjes die door twee ruziënde buurvrouwen gestuurd worden. In feite scheldpartijen en verwensingen. Meestal met expliciet seksuele toespelingen. Op uiterlijk, maar ook op bizarre handelingen. Terwijl hun omgeving stiekem smult of schrikt van de gecensureerde smerigheid zoals die in de landelijke kranten verschijnt. Met karikaturale karakters worden intriges aangezet op een manier die nog maar net geloofwaardig blijft. Met even stekelige als fraaie en taalvaardige scheldwoorden. Die weer nieuwe vloeken en verwensingen uitlokken. In een zaal met voornamelijk vrouwen leidt dat meermalen tot spontaan gelach. Zij zijn dan ook nadrukkelijk de doelgroep van de film. Die soms net zo belachelijk als mannen wil doen. Maar wel leuk!
Mijn waardering XXX uit 5 - 5,5 uit 10

26-03-24 FHB sneak EL PARAÍSO AMC#601
Een strak scenario waarin eigen ervaringen werden gebruikt om te komen tot een film die even bizar als authentiek aanvoelt. Pas op het allerlaatst wordt het fysieke ongemak van hoofdpersoon Julio voelbaar in beeld gebracht. Als open einde van de film waarin hij als wees in het geboorteland van zijn moeder haar allerlaatste wens in vervulling wil laten gaan. Geboren in Columbia reisde ze in de zeventiger jaren van de vorige eeuw naar Italië. Hoogzwanger kwam ze in Rome terecht waar haar zoontje Julio Caesar werd geboren. In een randje van Rome, aan de kust, en niet ver van Roma-Fiumicino luchthaven. Een ideale plek voor smokkel van wat dan ook. Op zijn negenenveertigste woont Julio nog steeds bij zijn moeder. Die hem heeft opgevoed in een Italiaans overwoekerende sfeer van vrolijk feest maken. Met geld dat in omringende Colombiaanse kringen wordt verdiend. En gesnoven natuurlijk. Een gratis en onmisbaar genotsmiddel. Met niets anders dan manipulerende ‘liefde’ heeft zij hem bij zich weten te houden. In alle intimiteit. Soms met knallende ruzie, vaker in wederzijdse en apathische verwaarlozing. Zodat haar zoon het verdiende geld kan uitgeven aan lichamelijke behoeften. In een reeks scenes wordt in korte dialogen en goedgekozen beelden een intieme sfeer neergezet. Die vaak tegen het ongemak aanschuurt. Schijnbaarf terloops acteerwerk en daarom dubbel effectief. Behalve locatie, aankleding en kostuums is de cameravoering daarbij bepalend: even onnadrukkelijk als effectief. Wat er allemaal gebeurt is soms te bizar voor woorden, soms schrijnend en soms dolkomisch. Accenten in lichamelijkheid voeren dat ongemak nog eens op. Net zoals de vaak Zuid Amerikaanse muziek die klinkt als er gedanst wordt (of moet worden). Het eind is even benauwend als geestig en verwijst naar leven waarvan eigenlijk niemand gelukkig kan worden. Geen paradijs dus, maar wel een prima film.
Mijn waardering XXXX uit 5 - 7,8 uit 10

19-03-24 FHB sneak C'È ANCORA DOMANI
Zéér Italiaanse film over een zéér markant stukje geschiedenis van Italië . Het is 1946. De Tweede Wereldoorlog is al een jaar voorbij. Vlak daarvoor was dictator Benito Mussolini door de Italianen vermoord en sinds een jaar of twee wordt de Italiaanse orde gehandhaafd door geallieerde militairen. Veelal Amerikanen. Het normale leven is bezig zijn Italiaanse loop te hernemen. In retro-decors, vormgeving, aankleding en verfilming (in zwart-wit) grijpt het scenario terug naar deze tijd. Waarin het slechte huwelijk van Delia met Ivano in de eerste, (film)schools aandoende rijopname als allereerste beelden overduidelijk wordt neergezet. Wat volgt is zijn een paar weken van Delia in en rond het huis waar ze met haar gezin woont. Ivano, vader van Marcella en haar twee broertjes. En schoonvader Ottorino in een aparte kamer. Het vereist permanent bezig zijn: niets vergeten, haar kinderen in de gaten houden, boodschappen doen op de markt, eten koken, afwassen en opruimen. Haar vriendin Marisa weet haar vaak op te beuren. En op weg naar de markt is er Nino die stapelverliefd op Delia is. Ook de (zwarte) Amerikaanse soldaat William blijft uit dankbaarheid een oogje op haar hebben. Delia droomt stiekem op een grote verandering in haar leven. Er ontvouwt zich een verhaal met armoede, gelatenheid en perspectief in een wonderlijk mengsel van ontmoetingen. Even onvoorspelbaar als spontaan. Vaak met humor en soms met leed. Soms weergaloos gestileerd met muziek. Het zet noodzakelijke aanpassing van onderhuidse gezinsverhoudingen op scherp. Het scenario strooit me dwaalsporen, waardoor de verwikkelingen in het slot voor meer verassing zorgen. Het tempo is dan gezakt waardoor de film in z’n geheel lang aanvoelt. De karakters zijn goed getroffen. De retro-verfilming houdt de nostalgische sfeer wel vast. Zij het minder accuraat als in het begin.
Mijn waardering XXX uit 5 - 7,4 uit 10

05-03-24 FHB sneak El ECO
Even afstandelijk als intiem portret van een kleine gemeenschap in het Mexicaanse bergdorp El Eco. Ruim 100 kilometer van Mexico City. Een gemeenschap bestaande uit hoofdzakelijk vrouwen. Leden van een drietal families. Ze zorgen voor het houden van schapen en geiten en het verbouwen van graan. In steeds meedogenlozer seizoenen. In het scenario -voor zover dat heeft bestaan- spelen mannen en vaders in het dorp een eigen rol. Die werken ergens anders valt uit wat conversatie op te maken. De geïsoleerde ligging in de bergen schept een coöperatieve sfeer voor al het werk wat gedaan moet worden. Goeddeels door moeders, tieners en kinderen en kleuters. Bijna alle mannen, jongvolwassen en ouder werken buiten het dorp. Zonder uitzondering verwachten ze bij thuiskomst dat het ‘huiswerk’ door de vrouwen gedaan is: koken, schoonmaken, wassen en de verzorging van een bejaarde demente oma. Montse, een van diens kleindochters van elf vraagt haar oma of ze echt de eerste vrouw in het dorp was. Ze is als een van de nieuwsgierige meisjes de enige die toch iets anders met haar leven. Zoals alles in deze film is dit doelbewust ‘documentair’ in de film verwerkt. Met duidelijk geïmproviseerde dialoogscenes onderscheid de film zich van de documentaires zoals ze werden gemaakt in de tweede helft van de vorige eeuw. Op film, waardoor de sfeer van iedere opname die werd vastgelegd bepalend kon worden in montage en afwerking. Vaak met sober commentaar dat het eindresultaat aanmerkelijk kon verbeteren. ‘gespeelde’ scenes in wat toch een documentaire blijven ongemakkelijk. Waardoor thema’s die in de film documentair worden aangezwengeld niet kunnen samenvallen in een slotscene. Ze verdrinken in een sociologische getinte documentaire over een wonderlijke bubbel in een ver land. Fraai in beeld gebracht, dat wel, maar niet zoveel zeggend.
Mijn waardering XXX uit 5 - 5,5 uit 10

05-03-24 FHB sneak FUTURE ME
Slot van een film trilogie waarvan ik de eerste twee afleveringen niet heb gezien. Een abstract concept als uitdaging voor de millennium filmmaker. Die niets uit handen kan geven om als hoofdpersoon tot deze film te komen. Het Nederlands Filmfonds zorgde dat voor dit experiment alle professionele beschikbaar kon zijn en betaald kon worden. Een producent voor het reken- en papierwerk, afspraken en voorwaarden met alle partijen en acteurs, een opnamestudio met (middelmatige!) apparatuur en de montagestudio (‘s?) met bediening. Dan nog transport make-up en catering tot en met de volledig digitale afwerking. Een DCP met ISAN 0000-0005-A53D-0000-A-0000-0000-7. Dat overigens refereert naar een origineel werk en het jaar 2020. De eerste twee afleveringen waarschijnlijk. Met dit internationale nummer kunnen personen die aan films meewerken getraceerd worden. Zodat verdeling en betaling volgens Europese normen kan volgen. Als film bestaat ‘Future Me’ uit nauwelijks meer dan de hersenspinsels van de maker. Zijn filmobsessie met camera fetish begint met een letterlijk citaat uit ‘Turks Fruit’ van vijfig (!) jaar geleden. Zijn persoonlijke onzekerheden en twijfels over zijn leven brengt de maker beeld. Om het tegelijkertijd om te zetten naar een ‘cinematografische beleving’ in de bioscoop. Met acteurs die de maker spelen, zijn broer, zijn zus en zijn moeder en die naar waarheid in beeld en uitstraling zijn gecast. De overleden vader die zich in beeld aandient. Sommige scenes zijn op locatie in detail nog eens overgedaan. Verder worden in een onbestemd zwart decor scenes uit zijn verleden en (mogelijke) toekomst in gespeelde (uitgeschreven?) dialoog gepresenteerd. Toneel? De maker is twee keer aanwezig: als persoon en als acteur. Alle twee in het scenario uitsluitend met zichzelf bezig. Meer dan psychodramatische egobeelden levert dat niet op. En dan laat mijn nieuwsgierigheid het snel afweten.
Mijn waardering XXX uit 5 - 5,5 uit 10