Reacties

15-12-24 FHB - MEGALOPOLIS
Privé project van Francis Ford Coppola als meest gelauwerde boegbeeld achter de schermen van de filmindustrie van Hollywood. Na de apocalyptische anti-oorlogsfilm die hij maakte over Vietnam (de oorlog was toen al afgelopen!) bleef hij zijn filmideeën over wereldvrede verzamelen. 55 jaar later werd dat een moddervet scenario. Dat op eigen initiatief en kosten werd verfilmd. Met supersterren die zich maar al te graag een hoofdrol lieten aanmeten. Met als resultaat een lange film waarnaar iedere distributeur reikhalzen naar had uitgekeken. Gewoontegetrouw werden in het Cannes filmfestival na ruim twee uur de plichtmatige minuten geapplaudisseerd. Uit beleefd ontzag voor de initiatiefnemer annex maker. Bij Europese distributeurs roept de film veel twijfel op. Ze houden al rekening met een beschamende mislukking. Na het zien van MEGAPOLIS in de bioscoop dwarrelen ‘pretentieus’ en ‘megalomaan’ meteen door mijn hoofd. Samen met ‘aanmatigend’, ‘ongeloofwaardig’, onsamenhangend’, ‘potsierlijk’, ‘moralistisch’ en ‘ontluisterend’. Naar wat ik heb zitten kijken blijft een mysterie.. Een even absurde als pompeuze vertaling van een stukje Romeinse geschiedenis? Van voor Christus ook nog?! Alles draait om het ‘eerste triumviraat’ in de laatste decennia vóór de huidige jaartelling. Het onderling verraad tussen drie ambitieuze politici in de senaat van het Romeinse keizerrijk. In een tijd dat er nog geen keizers bestonden. Wel een toekomstig dictator met de naam Caesar. Die de met zijn waardevolle veroveringen alles in de senaat van Rome ging bepalen. De titel van ‘keizer’ werd later naar hem genoemd. Met wrede oorlogen afgedwongen politieke en militaire rust kon een steeds uitdijend rijk te lang bestaan. Totdat gebrek aan coherent (=dictatoriaal!) bestuur en een bloeddorstig leger (=oorlog) een onherroepelijk einde inluidde. De bizarre vergelijking met de huidige Verenigde Staten maakt van dit pseudo-Romeinse allegaartje een even pretentieuze als overbodige film. De slechtste die ik in 2024 zag.
Mijn waardering: X uit 5 - 2 uit 10

TNX!!! dan moet je film gaan zien.
Want aan spoilers doe ik niet ;-)

15-10-24 FHB sneak CROSSING ISTANBUL
Fraai gefilmd maar wankel scenario over Lia, een gepensioneerde lerares uit Batumi, de havenstad in zuidwest Georgië aan de zwarte zee. Twintig kilometer van de grens naar Turkije. Lia wil haar nichtje Tekla opsporen. Die werd een paar jaar geleden door haar vader het huis uitgezet. Als opstandige en verwarde transgender puber. Vervolgens verdween ze spoorloos. In Batumi ontmoet ze Achi, Inmiddels in de twintig, zonder werk of opleiding, en lui. Vastgelopen in de verstikking van zijn afkomst Zijn ouders en Georgië. Aan Lia vertelt hij een klasgenootje vanTekla te zijn geweest. En dat hij een adres van haar heeft in Istanbul. Ondertussen schept hij op over zijn talenkennis in het Engels, opgedaan via Youtube. Geen Turks. Georgië heeft een eigen taal. Wel vindt hij zichzelf goed genoeg om toeristen in Istanbul te kunnen rondleiden. Zonder thuis iets te vertellen reist hij met Lia mee naar Istanbul. Voor een paar dagen, is het idee. Maar het wordt langer. In het Aziatisch deel van Istanbul bestaat wel dat adres. Zonder Tekla. Vanuit een sjofel pension probeert Achi halfslachtig werk te vinden in het toeristische deel van de wereldstad. Terwijl Lia eindeloos blijft lopen, aanbellen, aanspreken en proberen via vragen dichterbij Tekla te komen. Alle twee gaan ze hun eigen gang. Tussen de vele restaurantjes en vage winkeltjes komt Achi er snel achter dat hij niet de enige is op zoek naar werk. Samen met Lia ontmoeten ze iemand die wil helpen. Ze maken een transgender huwelijk mee, maar daarna komt geen van tweeën een stap verder. Het fictieve einde met Tekla is weergaloos suggestief gefilmd. In de vanzelfsprekendheid van het slot worden subtiel thema’s aangeroerd. Waarvan het belangrijkste (transgender) door summiere (incomplete?) ondertiteling van verschillende talen nogal onderbelicht blijft.
Mijn waardering XXX uit 5 - 6 uit 10

16-10-25 FHB special The Apprentice
Een heldere lezing met krukkige videobeelden over wat er ‘nieuw’ is in de POTUS campagnes van Kamala Harris en Donald Trump. Dat blijkt niet zoveel te zijn. Met het even plooibare als bizarre kiesmannen-systeem in de Verenigde Staten blijft de uitkomst van de verkiezingen op 5 november ongewis. Of de gloednieuwe film ‘The Apprentice’ in de laatste twee weken nog een duit in het zakje kan doen ook. De reactie van de Trump campagne op de film was voorspelbaar. Met stuitende schaamteloosheid, gebrek aan verantwoordelijke zelfkennis en heilig geloof in zelf verzonnen ‘waarheden’ besmette hij zijn kiezers met een hersenvirus van bespottelijke ‘waarheden’ en opruiende meningen. The Apprentice gaat over de jaren zestig en zeventig in New York. De decennia van verval en wederopbouw. Vader Trump liet zijn zoon Donald op jonge leeftijd in een exclusieve privéclub kennis maken met de belangrijkste projectontwikkelaars en banken. Bij een advocaat met een dubieuze reputatie kan Donald als belangrijkste stagiair aan de slag. Zolang zijn loyaliteit -ook van vader Trump- absoluut blijft. Als tegenprestatie zal hij Donald vertrouwd maken met de enige succesvolle manier van zakendoen: altijd aanvallen, alle feiten en bezwaren ontkennen en nóóit verlies toegeven. Daar wordt hij mee gehersenspoeld. Met charme, geldhonger en wilde plannen weet zijn tovenaarsleerling veel voor elkaar te krijgen. Vooral door het niets ontziend zakendoen via rechtszaken. De leermeester parasiteert op de reputatie van vader en zoon Trump. Met gigantische leningen van diverse banken verrijzen er even gedurfde als megalomane Trump-gebouwen op de allerduurste plekken van New York. Op naar het eerste faillissement met steeds meer omkoping, oplichterij, belastingfraude, witwassen, verraad, overspel, en schaamteloosheid. En rechtszaken waarvan er veel later veel zullen volgen. Uitstekend gedramatiseerd, geloofwaardige rollen in een zeer authentiek aandoende film. Als opmaat voor de aanstaande verkiezingen van POTUS.

22-10-24 FHB sneak Armand
Weergaloze psychologische thriller rond uiteenlopende hersenspinsels. Rond een incident dat zich voordeed tussen twee leerlingen van een levensgrote school in Noorwegen. Vlak voor de vakantie krijgt Elisabeth in de auto een telefoontje dat ze naar de school moet komen. Uitleg wordt niet gegeven. Ze rijdt erheen. Haar zoontje is nog thuis. Armand is acht jaar en wees. Want Elisabeth is nog niet zolang weduwe. Alleen de hoofdonderwijzer en twee leraressen zijn in de school. Het blijkt te gaan over iets wat Armand heeft uitgehaald met een klasgenootje. Het vermoeden van seks moet onderzocht worden. Met hun verklaring uiten de ouders van Jon alleen vage beschuldigingen. Die moeten geheim blijven. Er ontspint zich een verhoor waarin Elisabeth de slappe lach krijgt. Minuten lang, geloofwaardig en ongemakkelijk tegelijk. Een tegengestelde reactie? Of zijn het de belachelijke beschuldigingen? De rest van de druilerige dag wordt besteed aan het achterhalen van de waarheid. Onderlinge verdeeldheid maakt ieder moment van de film spannend. Een even briljant als troosteloos scenario over wat waarheid voor iedereen betekent. In het desolate schoolgebouw zijn hier en daar nog mensen aanwezig. Angstwanen van Elisabeth worden zorgvuldig verbeeld met fraaie, ongerijmde beelden met muziek. Herkenbare emoties van eenzaamheid, angst, leugens en achterdocht. Aanvankelijk troostend, later dreigend, dan angstaanjagend. Het knappe is dat deze scènes als vanzelfsprekend passen in de waanzin van gesprekken die nog gaande zijn. Flarden ervan roepen ook emoties op. Verbazing en ontzetting. Nog knapper is dat de twee klasgenootjes helemaal niet in de film voorkomen. Terwijl ze een onzichtbare, moeilijk verklaarbare hoofdrol vervullen. Door rondgestrooide geruchten, ontkenning, verwijten, ergernis en ongemak van volwassenen. De lange verrassende slotscène laat alles open. In een intense beleving van het hele incident met alles er omheen. Vanuit verschillende karakters. Een spannende, briljant gemaakte film. Zéér indrukwekkend.
Mijn waardering XXXXX uit 5 - 9,5 uit 10

26-11-24 FHB sneak Le roman de Jim
Onderhoudende Franse film met een ingewikkeld thema: wat is vaderschap en wat (of wie?) bepaalt dat? De oorspronkelijke novelle met dezelfde titel kon worden verfilmd dankzij een even opzichtige als weinig zeggende stijlfiguur. Waarmee verwikkelingen in bijna 25 jaar worden aangekondigd. Met een vette titel van een nieuw jaartal tussen 1999 en 2024. Soms aangevuld met een opmerking van een van de personages. De hoofdrol is voor Aymeric. Een even gereserveerde als bescheiden ex-student. In de disco van een stadje tegen de grens van Zwitserland in Oost Frankrijk blijft zijn innemende blik goedmoedig alse empathisch. Hij ontmoet er Florence die hij nog kent uit zijn studietijd. Met haar zwangere buik daagt ze hem uit mee te dansen met de muziek. Niet veel later is hij bij de bevalling van Jim en gaat hij met Florence samenwonen. Met haar kind als stiefzoon. Na verloop van tijd meldt de natuurlijke vader zich ook. Maar die laat het er verder bij. Zeven jaar lang is Aymeric de gelukkige (stief)vader van Jim. En het is wederzijds. Totdat de natuurlijke vader zijn rechten laat gelden. Jim verdwijnt dan ook uit beeld. Tot verdriet van Aymeric en naar later verluidt ook van Jim. Met Aymeric’s niet afgedrukte foto’s komt steeds een nieuw jaartal in beeld. Voor scènes rond een nieuwe situatie of verwikkeling. Het chronologisch scenario blijft aanvoelen als een boek. De thema’s rond opvoeden en opgroeien die via tal van personen zijdelings worden aangeroerd verdwijnen naar de achtergrond. De karaktertekening in enkele rollen is te dun om lading te kunnen geven aan complexe relaties en emoties. In het scenario is het onbeholpen neergezet. Toch blijft de verfilming in fraai Frans vakantielicht onderhoudend. Alleen de vervlakking van het oorspronkelijke thema doet de film geen goed.
Mijn waardering XXX uit 5 - 6,4 uit 10

24-11-24 FTH groene zaal Soundtrack to a Coup d'État
Indringende documentaire over ‘Het jaar van Afrika’. In 1960 maakte het immense Belgisch Congo zich staatkundig los van België. Patrick Lumumba werd de eerste democratisch gekozen premier van de republiek Congo. Als president aanvankelijk erkend, maar in januari 1961 geëxecuteerd. Dit op commando en met betrokkenheid van de Belgische overheid. In New York speelden nieuwe Afrikaanse leden van de nog jonge Verenigde Naties met het idee van een Verenigd Afrika. Dat werd niet meteen afgewezen. Maar toen de Sovjet Unie het plan probeerde te kapen via wapenleveranties, ging het meteen de diepvries in. Kouder kon de oorlog nauwelijks worden. Met steun van de Verenigde staten aan het ‘jazz ambassadors’ programma speelden beroemde Amerikaanse jazzmuzikanten in landen over de hele wereld. Overvolle tournees, lange reizen, en vaak primitieve accommodatie Maar wederzijdse muzikale inspiratie maakte veel goed. Ondertussen bleef in de Verenigde Staten zwarte jazzmuziek volop in ontwikkeling. Alleen al vanwege hun huidskleur voelden veel Afro Amerikaanse jazzmuzikanten zich verwant aan het Afrikaanse streven. De titel van de film is niet verkeerd gekozen. Vanuit uitputtende (beeld)research worden de internationaal politieke processen rond de Afrikaanse vooruitgang gederailleerd in beeld gebracht. Samengesteld uit film en TV fragmenten uit de hele wereld. Materiaal op film en TV voor journaals en documentaires. Politieke uitspraken door internationale leiders. Aangevuld met even authentieke als veelbetekenende beelden. Bijna alles zwart-wit. Tot in de puntjes gerestaureerd met een zorgvuldig geconstrueerde klankkleur van optisch filmgeluid. Inventief gecombineerd met opnamen van jazzoptredens uit dezelfde periode. Door uitsluitend zwarte musici. Een paar ervan komen aan het woord over de situatie in Afrika in 1960. Over gemiste kansen? In een film van ruim twee uur wordt met onthutsende feiten en nieuwe Amerikaanse jazzmuziek een even overtuigend als veelzeggend wereldbeeld geschetst.
Mijn waardering XXXX uit 5 - 8 uit 10

19-11-24 FHB sneak Small Things Like These
Na allerlei schandalen werden er al meer films over gemaakt: Katholieke nonnenkloosters In Ierland met grootschalig georganiseerde “liefdadigheid”. Uitsluitend voor Katholieke instellingen en personen. Katholiek onderwijs, maar ook tuchthuizen voor “moeilijke” meisjes die niet meer in een Katholiek gezin pasten. Omdat ze gevangenisstraf hadden opgelopen. Of, -erger nog- onbedoeld zwanger waren geraakt. Dan werden ze in strikte afzondering opgevangen tot aan de bevalling. Op voorwaarde dat een gezonde baby zo snel mogelijk werd afgestaan voor adoptie. Zodat de moeder haar leven als voorheen kon hervatten. Maar vaak met schaamte in het klooster achterbleef. In allerlei professioneel georganiseerde “liefdadigheid”, zoals wasserijen. Om uitgebuit en vernederd te worden. Nog steeds bestaat de Ierse maatschappij uit veel Katholieke gezinnen met veel stiefkinderen. Die niet weten dat hun natuurlijke vader bestaat. En veel vaders, die ook niet weten dat ze nog andere kinderen hebben. Deze boekverfilming over kolenhandelaar Bill Furlong speelt midden jaren tachtig van de vorige eeuw. Zijn huwelijk met Eileen is stroef. Vijf opgroeiende slimme dochters. Niet van allemaal is hij de vader. Het klooster van ‘De Zusters van de Goede Herder’ is een van zijn klanten. Daar levert hij altijd zelf af. Zo ziet hij hoe een protesterend meisje met geweld door dezelfde dienstdeur waar hij ook door moet, naar binnen wordt gewerkt. Daarna ziet hij met eigen ogen wat er zich in het klooster afspeelt. Een wanhopig meisje smeekt hem om hulp. Na hypocriete excuses en verwijten van de moeder-overste mag hij hier nooit meer komen. Bill beseft zijn eigen afkomst. Als de zusters hem eerst onder druk zetten en vervolgens afkopen neemt hij in zijn tweestrijd een moedige beslissing. Een uitstekende cast, even kalm als secuur verfilmd. Het slot laat je achter met een ontluisterend wereldbeeld. Ronduit indrukwekkend.
Mijn waardering XXXX uit 5 - 8,4 uit 10

12-11-24 FHB sneak NI CHAÎNES NI MAÎTRES
Geen kettingen, geen meesters. Een film over slavernij op het eiland Mauritius. Een klein eiland ten oosten van Madagaskar in de stille oceaan. Als onbewoond eiland ingenomen door Nederlandse zeelieden en vernoemd naar stadhouder Maurits van Nassau, de latere Prins van Oranje. Dat was in 1598. Na een mislukte start met suikerriet werd het eiland verlaten. Rond 1750 was er onder Frans bewind wel een boeiende suikerrietindustrie, dankzij intensieve slavenhandel vanuit India en Afrika. Ook om te voorzien in werkkrachten op de diverse plantages. Daar ging het er wreed aan toe. Zodat slaven wegliepen naar een zelfstandig bestaan in de jungle. ‘Maron’ werd het internationale woord voor ‘weggelopen slaven’. Tot in de zestiger jaren van de vorige eeuw werden ze In Suriname ‘bosnegers’ genoemd. Er is weinig geschreven door, voor en over slavernij. Als onderwerp voor films begint het taboe er omheen langzaam te slijten. Het flinterdun scenario van Ni chaînes ni maîtres krijgt in de verfilming een plichtmatig karakter. Het ontsnappingsverhaal van Massamba is ingeven zijn door zijn dochter Mati. Die laat als eerste de gruwelijkheden van n de plantage achter zich. Als meewerkend voorman weigert Massamba informatie te geven over haar bestemming. Voor het oog van de andere slaven wordt hij gemarteld. Dan besluit hij om haar achterna te gaan. Een team onder een vrouwelijke slavenjager komt achter hem aan. Jaagt Mati in een hersenschim haar bijgeloof achterna? De wilde achtervolging wordt in veel scenes met lange opnamen weergegeven. Zwiepend struweel, voetstappen in modder, hollende schaduwen, snelle silhouetten, meestal ’s-nachts. Overdag verre bewegingen van spiedende achtervolgers in overweldigende natuur. Wel spannend, maar veel van hetzelfde. Het slot is voorspelbaar: ‘Liever dood dan slaaf’. Onder het lied dat Mati zingt over haar voorouders. Als mythe uit het begin.
Mijn waardering XX uit 5 - 4 uit 10

8-11-24 FHB filmclub Cong jin yihou All Shall Be Well
Film in het Cantonees, speelt in Hongkong. Met een omfloerst pleidooi voor meer tolerantie van LHBTQ samenlevingsvormen. Aanpalend aan China is dat natuurlijk een politiek ingewikkeld gegeven. In het scenario met één thema: alleen een formeel huwelijk bescherming kan bieden als een van de partners komt te overlijden. Angie en Pat wonen al jaren samen in een ruime flat in Hongkong. Alle twee gepensioneerd en graag gezien door hun beider families. Niemand stoort zich aan de huiselijke routine van Angie en Pat. Familieleden komen er graag op bezoek. Zo is het jarenlang gegaan. Maar op een dag wordt Pat niet meer wakker. In haar slaap is ze overleden. Nog tijdens alle paniek eromheen verandert de verhouding met Angie’s familieleden. Over haar samenwonen met Pat werd niets vastgelegd. In een wat rommelig scenario schuiven familiebelangen en motivaties langs elkaar. Angie moet de woning ten spoedigste verlaten. Pat’s familie, met name haar vader laat er geen gras over groeien. Vanuit het Cantonees is de argumentatie niet altijd even begrijpelijk. Maar laat aan duidelijkheid geen twijfel. In de wirwar van familierelaties en belangen blijft Angie’s vertwijfeling en wanhoop het middelpunt. De jongeren proberen nog iets voor haar te redden. En in haar vriendenkring zoekt ze juridisch advies om te achterhalen wat Pat dat misschien gedaan zou hebben. De rollen zijn niet sterk. Het trage tempo van de “…en toen …en toen.. “ -verfilming maakt het verloop van de film even saai als ingewikkeld. Verre verwijzingen naar andere (familie)verhoudingen dan LHBTQ+ krijgen terloops een wat onnatuurlijke nadruk. De Engelse titel van de film is bij voorbaat een spoiler. Zodat het afscheid in het slot toch de vraag openlaat of alles wel zo goed gaat aflopen.
Mijn waardering XXX uit 5 - 5,6 uit 10

10-11-24 FHB CONCLAVE
Spectaculaire verfilming op basis van het gelijknamige boek door een Britse, internationaal gelauwerde thrillerauteur. Die ook deze keer meewerkte aan het scenario van zijn boek uit 2016. Over het ultrageheime verkiezingsproces waarmee eens in de zoveel jaar de nieuwe paus van de Rooms katholieke kerk gekozen wordt. Uit een college van kardinalen dat voor een korte periode uit meer dan 100 landen naar het Vaticaan afreist. De verfilming is een accurate reconstructie van een fictieve pausverkiezing. De Rooms katholieke kerk wordt al eeuwenlang geassocieerd met weelde. Die gezien moet worden. Het beste is niet goed genoeg. Niet voor de verzamelde kardinalen en hun accommodatie. Maar ook niet voor de integriteit van het kiescollege. En daarmee van de kardinalen als persoon. Alleen mannen en ongetrouwd. In de eerste beelden wordt Rome en het Vaticaan in alle weelde neergezet. Bijna over de top. Totdat de titel van de film de volle omvang van het bioscoopscherm inneemt. Vervolgens wordt het interieur van alle kamers in een lange, marmeren gang van het daglicht afgeschermd. Tegelijkertijd wordt duidelijk wat er aan de hand is. Maar niet wie in de komende dagen het conclaaf zal moeten leiden. Met de laatst uitgesproken woorden van de overleden paus begint het allemaal al. Vertrouwelingen dienen zich aan. Verklaringen die elkaar tegenspreken. In een zorgvuldig verbeelde omgeving, met alle esthetiek eromheen wordt het kiezen van de paus in banen geleid. Door een deken die de taak met de nodige reserve op zich heeft genomen. In een regelrechte thriller. Strenge scènes rond karakters in perfect gecaste, geschreven en gespeelde rollen. Er komt van alles voorbij: onderling wantrouwen, verraad, afgunst, machtshonger, hypocrisie, leugens, intriges en complotten. Zelfs een reddende engel. In Katholieke relativering met een vleugje ironie, maar wel de juiste toon. Een weelderige film in Katholieke waarden.
Mijn waardering XXXX uit 5 - 8,4 uit 10

5-11-24 FHB sneak The OUTRUN
Volgens een fabel van de eilandengroep Orkney Islands zwemmen er wezens in de naburige oceaan die omgekomen drenkelingen naar land terugbrengen. Als nieuweling op een van de tweehonderd eilanden boven Schotland. Op de rand van de Atlantische oceaan. Dat deze nieuwelingen daar moeilijk kunnen aarden is ook in de verfilming van een autobiografisch boek vanzelfsprekend. Deze film wordt gedragen door één, zij het ingewikkeld karakter. In een ingewikkelde situatie van twee totaal verschillende omgevingen. Waarvan de ingewikkelde beleving in de film wordt weergegeven door een overtuigend scenario en een weergaloze rol door een Iers/Amerikaanse actrice. Zij speelt Rona, die als dochter van een schapenboer op een van de Orkney-eilanden opgroeide. Voornamelijk met haar vader Andrew. Ze ging studeren in het verre, vrijgevochten Londen. Tien jaar studenteleven met daarnaast een kroegleven dat regelmatig uit de hand loopt. Het contrast met de stad en de idyllische natuur kan niet groter zijn. Alleen overmatig alcoholgebruik is een overeenkomst. Als afleiding, maar ook als stimulans en verdoving voor het geïsoleerd leven bij de woeste zee. Het geluid van keiharde discomuziek lekt door op het onheilspellende gerommel van kust en zee. En andersom. Na haar diploma als biologe en in een vaste relatie roept haar moeder Rona terug. Vader Andrew gaat achteruit. Lichamelijk, maar ook geestelijk. Rona’s dilemma wordt met de film voelbaar vastgelegd. Vanaf het begin ervan wordt bijgehouden hoeveel dagen ze nuchter bleef. Per terugval en per eiland. In alle vertwijfeling die ze doormaakt in schitterend gefilmde natuurbeelden, tegenover donkere hectische kroegtaferelen met nasleep. Aanvankelijk als flashbacks, maar gaandeweg kruipen die naar de actuele situatie op de eilanden. Uitspattingen zij een spirituele vluchtheuvel voor Rona’s twijfel. Of ze wel gelukkig kan worden zonder die alcoholische zekerheid. Een knappe inkijk op haar werkelijke beleving. Tegen de stroom in.
Mijn waardering XXXXX uit 5 - 9.6 uit 10

29-10-24 FHB sneak Anora
Een film die zich afspeelt in het topsegment van de New Yorkse seksindustrie. Uit de allereerste beelden wordt al duidelijk dat Anora een ervaren vakvrouw is. Onder de naam Any versiert ze met haar jeugdig figuur, uitdagende uitstraling en plezierige schaamteloosheid de klanten die zich maar al te graag en voor veel geld door haar laten bevredigen. Ze werkt in een aantal clubs waar ze door alle collega’s als ster-sekswerker wordt gezien. Het verbaast dan ook niemand dat ze de Ivan, de twintigjarige zoon van een superrijke Russische wapenhandelaar versiert. Een schamele, jongensachtige verschijning met een nog vrije geest. Net als die van Any. Hij nodigt haar dan ook bij hem thuis uit. Weigeren is geen optie, alles tegen riante betaling. Het huis is een giga villa op een van de duurste plekken van New York. Op z’n allerdecadents ingericht en voorzien van personeel dat voor alles zorgt. Onder supervisie van de Armeense Alex die alles in goede banen moet houden. Er volgt een week seks, drugs en Russische lol waarna Ivan een uitstapje naar Las Vegas regelt. Op verliefd aandringen van Any daar ook een korte huwelijksceremonie. Het plezier spat van de film af, maar als de Russische ouders ervan horen grijpen ze in. In een geestig scenario volgen vanuit Rusland grote inspanningen om Ivan via Alex van zijn huwelijk af te houden. In een Pulp Fiction achtige verfilming gaat het geestige scenario verder met diverse scènes van mislukking. De Russen die erbij betrokken zijn worden in de bekende clichés afgeschilderd: groot, mannelijk, grof, dom, bot en wreed. Als Ivan ontsnapt wordt Any met geweld in de villa gegijzeld. De romance wankelt nog niet. Maar als de ouders verschijnen zakt het vlotte tempo in voor een véél te lange slotscene. Wel van een leuke, goed gemaakte, zij het wat platte romkom annex actiethriller.
Mijn waardering XXX uit 5 - 6,5 uit 10

Is nooit mijn bedoeling
Ga maar kijken....

per vergissing kwam 2-07-24 FHB The Monk and the Gun in 2024 terecht.
Het hoort 2023 te zijn. Graag correctie waarvoor dank & excuses voor deze misser

01-10-24 FHB sneak SONS
Op het eerste oog een spannend gevangenisdrama uit Denemarken. Rond twee zeer tegengestelde karakters. Maar dat komt pas later op gang. Het sfeerbeeld dat van het (Deense) gevangeniswezen wordt gegeven is met veel geweld niet flatterend. Maar de scènes er omheen zijn te weinig plausibel om wat er gebeurt te kunnen geloven. Zeker niet binnen een westerse rechtsgrond van penitentiaire inrichtingen. Als enige vrouw werkt Eva Hansen als cipier in een grote Deense gevangenis met meerdere vleugels. Ze is getuige van incidenten met gevangenen. In de gangen en bij cellen. Door haar mannelijke superieuren en collega’s wordt ze in precaire situaties een beetje uit de wind gehouden. Wel wordt ze alom gerespecteerd om haar even professionele als afstandelijke omgang met geïnterneerden. Herkent ze in een nieuwe lichting het uiterlijk van een prototype puber / zware misdadiger? Zonder enig respect in de gevangenis voor wet of wie dan ook. Eva heeft voor hem meer interesse dan voor anderen. Ze laat zich zelfs overplaatsen naar ‘vleugel Nul’. Naar de meest gevaarlijke figuren. Als tegenpolen zijn de rollen van Eva en Mikkel prima gecast en is hun spel overtuigend. De verfilming leunt nogal zwaar op heftige scenes die plotseling en uit het niets ontstaan. En die met effectbejag uit een geijkte trukendoos worden neergezet. Om daarmee te accentueren hoe (en waarom) de verhouding tussen de twee verandert. Enscenering, dialoog, fotografie, camerawerk en montage zijn in orde, zij het steeds minder spectaculair. De film verliest spanning. Waardoor langzamerhand en nogal traag het belangrijkste thema van het scenario (wraak) vervlakt raakt in een mistig slot. Na ruim twee uur worden in wat onevenwichtige scènes de twijfels over geloofwaardigheid in het begin alleen maar bevestigd. En dat doet film als geheel uiteraard geen goed.
Mijn waardering XXX uit 5 - 6 uit 10

8-10-24 FHB sneak HOW TO MAKE MILLIONS BEFORE GRANDMA DIES
Thaise succesfilm over familieperikelen rond de aankomende nalatenschap van oma. Met diverse verwijzingen naar China in een ultraplat scenario met net zo’n platte karakters. Te pas en te onpas aangevuld met platte pianomuziek in Europese neoklassieke sfeer. Deze wonderlijke combinatie werkt vaak averechts. Omdat cruciale informatie voor en over oma selectief in het scenario
is verwerkt. Aan de hand van karakters als oudere broer met schoondochter en Jongere neef. Met de naam “M” in ongemakkelijke ondertiteling als hoofdpersoon. Van wie meteen duidelijk is dat hij van zijn botte puberhouding in het begin zal veranderen. Tot de enige persoon in de familie die in alle onbaatzuchtigheid en plezier met zijn oma zal leren omgaan. En oma haar neefje heel anders leert kennen. Tot het onvermijdelijke einde. Terwijl door de anderen over oma, die als ontevreden lastpak wordt ervaren, onderling ruzie wordt gemaakt. Wie wil, kan of mag haar als mantelzorger in haar laatste dagen begeleiden? Met de centen die daarmee misschien uit haar erfenis te verdienen zijn. Als voornaamste motief. Locaties verwijzen naar oude Thaise tradities en moderne, lichtgevende plastic symbolen. Onbegrijpelijk en terloops. Alleen voor Thai? De verfilming lijdt aan een magere dramatiek en de moeilijk herkenbare taal. Het chronologisch maar omslachtig scenario heeft alleen hebzucht als thema. Fotografie, cameravoering en montage zijn op het niveau van West-Europese TV-fictie uit de vorige eeuw. Wat ongemakkelijk werkt naar het voorspelbare slot. Op dezelfde plek als het begin. Meer dan twee uur en dan de tweetalige creditlijs. In het Engels lange, even onverklaarbare als onwaarschijnlijke functies. Begeleid door een gezongen lied in het Thai. En wéér die Europees neoklassieke klinkende begeleiding. Een muziekstroming beschreven als quasi 18e-eeuws, maar ook als hand gebreid geluid. In deze film slaat het volgens mij alles dood.
Mijn waardering XX uit 5 - 4 uit 10

4-10-24 FHB filmclub My Favourite Cake
Even liefdevol als innemende en hartverwarmende film. Over het meest geijkte thema in bijna alle kunstvormen: liefde. Gemaakt in Teheran, in 2022 toen de naleving van de Islamitische wetten tijdelijk minder streng was door de Covid19 pandemie. Maar daarna juist strenger werd. Toch kon de film afgemaakt worden. In het geheim. Mahin woont in een buitenwijk van Teheran. Als redelijk welgestelde weduwe wordt ze per smartphone gewekt. Door haar dochter die al met haar kleinkind naar Europa is uitgeweken. Dat het gesprek moeilijk verloopt en uiteindelijk wordt afgebroken zegt veel over de staat Iran, en de jongste generatie. De toon van de film is en blijft volstrekt integer. Mahin is 70 en zal later op de dag een aantal vriendinnen ontvangen. De ontspannen maaltijd begint met schaamteloos uitbundige kwaaltaal. Voornamelijk over mannen. De vriendinnen vinden het zo onderhand tijd dat Mahin maar eens een man moet ontmoeten. Dat gebeurt ook. In een restaurant met alleen maar mannen. Daar ziet ze Faramarz, een uiterst bescheiden en allervriendelijkste taxichauffeur. Ze zal er twee etmalen in haar huis mee doorbrengen. In een bedeesde sfeer van integer respect en voorzichtigheid. Mahin blijft het initiatief nemen in scènes rond onbetekenende kleinigheden. Er ontwikkelt zich een intense wederzijdse affiniteit. Maar niet intiem. Razend knap acteerwerk en inventieve dialoog laat op onweerstaanbare wijze hun toenadering zien. Ontspannen en met humor. Zelfs zo dat het gevierd moet worden. Een buurvrouw komt vragen of zij misschien een man op bezoek heeft. Iets wat het regime eigenlijk niet toelaat. De bemoeizucht van de islamitische overheid blijft in de film rondhangen. Toch dwingt het moment af dat verboden van wijn, muziek en dans overtreden worden. Een weergaloze scène leidt tot een zeer dramatisch, verassend en emotioneel slot. Een even eenvoudig uitziende als ontroerende film.
Mijn waardering XXXXX uit 5 - 9,6 uit 10

13-19-24 FHB LEE
Knappe speelfilm op basis van een biografie over Lee Miller. Via haar vader als kind geïnteresseerd in fotografie. In de tijd dat er een drukwerk industrie aan het ontstaan was voor kranten, tijdschriften, boeken en reclame. Met foto’s. Met fotografie als kielzog, uiteraard. In het bruisende New York groeide Lee Miller op als studio-assistent voor haar vader. Eind jaren twintig was ze een modern en daardoor veelgevraagd fotomodel. Ze vertrok maar Frankrijk, werkte een paar jaar als muze, model en beginnend fotograaf met de Parijse surrealisten. Terug in New York trouwde ze maar hield scherp in de gaten wat er in Europa aan het gebeuren was. Toen de oorlog uitbrak woonde ze in Londen. Daar had ze contact met het blad VOGUE en versierde een pers-accreditatie van het Amerikaanse leger. Ze leerde hoe ze met een Rolleiflex fototoestel om kon gaan. Voor het vierkante 6x6 cm negatief-formaat eist de lens een even heldere als voorzichtige benadering van het vast te leggen beeld. Na de invasie in 1944 besloot ze om samen met een bevriende fotograaf van LIFE-Magazine de herovering van Europa te gaan fotograferen. Voor deze film zijn bestaande interviews van jaren later het uitgangspunt. De rol van Lee Miller is indrukwekkend. Haar antwoorden grijpen terug naar de gebeurtenissen van weleer. De gefilmde reconstructies ervan laten zien hoe vrij, avontuurlijk en intens oorlog beleefd kan worden. De jongere Lee Miller ziet als eerste de resultaten van de grootschalige misdaden begaan door het instortende Nazi-rijk. Op dat moment even macaber als duister. De meest gruwelijke waarheden komen aan het licht. Het karakter van Lee Miller, het fotograferen, de krankzinnige situaties en de beangstigende foto’s werken toe naar een beklemmend slot. De kalme, beheerste cameravoering, montage en uitmuntend muziekgebruik laat de brute waanzin van oorlog in de bioscoopzaal achter.
Mijn waardering XXXX uit 5 - 8 uit 10

Op het eerste oog een spannend gevangenisdrama uit Denemarken. Rond twee zeer tegengestelde karakters. Maar dat komt pas later op gang. Het sfeerbeeld dat van het (Deense) gevangeniswezen wordt gegeven is met veel geweld niet flatterend. Maar de scènes er omheen zijn te weinig plausibel om wat er gaat gebeuren te kunnen geloven. Zeker niet binnen een westerse rechtsgrond van penitentiaire inrichtingen. Als enige vrouw werkt Eva Hansen als cipier in een grote Deense gevangenis met meerdere vleugels. Ze is getuige van incidenten met gevangenen. In de gangen en bij cellen. Door haar mannelijke superieuren en collega’s wordt ze in precaire situaties een beetje uit de wind gehouden. Wel wordt ze alom gerespecteerd om haar even professionele als afstandelijke omgang met geïnterneerden. Herkent ze in een nieuwe lichting het uiterlijk van een prototype puber / zware misdadiger? Zonder enig respect in de gevangenis voor wet of wie dan ook. Eva heeft voor hem meer interesse dan voor anderen. Ze laat zich zelfs overplaatsen naar ‘vleugel Nul’. Naar de meest gevaarlijke figuren. Als tegenpolen zijn de rollen van Eva en Mikkel prima gecast en is hun spel overtuigend. De verfilming leunt nogal zwaar op heftige scenes die plotseling en uit het niets ontstaan. En die met effectbejag uit een geijkte trukendoos worden neergezet. Om daarmee te accentueren hoe (en waarom) de verhouding tussen de twee verandert. Enscenering, dialoog, fotografie, camerawerk en montage zijn in orde, zij het steeds minder spectaculair. De film verliest spanning. Waardoor langzamerhand en nogal traag het belangrijkste thema van het scenario (wraak) vervlakt raakt in een mistig slot. Na ruim twee uur worden in wat onevenwichtige scènes twijfels over geloofwaardigheid in het begin alleen maar bevestigd. En dat doet film als geheel uiteraard geen goed.
Mijn waardering XXX uit 5 - 6 uit 10

29-09-24 FHB One Hand Clapping
In 1974, vijf jaar nadat The Beatles voor het laatst muziek in de studio hadden opgenomen, besloot Paul McCartney naar Abbey Road terug te komen met zijn groep WINGS. Om de muziek die ze tijdens de ‘Band on The Run' tournee hadden gespeeld onder de allerbeste omstandigheden op te nemen. In de stadionshows was al opgevallen hoe goed de muzikanten op elkaar waren ingespeeld. En met plezier ook nog. De grote studio één werd opgedeeld in vijf akoestische werkplekken waar iedereen elkaar kon zien spelen. Beeld werd ook opgenomen. Op videoband, in kleur. Nieuw voor die tijd. Televisiecamera’s werden op vaste plekken opgehangen om alles te registreren. Handzame televisiecamera’s bestonden nog niet. Video monteren eigenlijk ook niet. Alleen in harde lassen via twee machines. Op en neer spoelen, tijdcode in beeld, en bij iedere las seconden voorloop. Bij elkaar een uiterst ingewikkeld, tijdrovend en riskant proces. Op video in elkaar gelaste registraties kwamen er pas in 2010. Ongeschikt voor televisie-uitzending. Voor de digitale bioscoop van 2024 werd gekozen om het beeld via film af te werken. Wat je te zien krijgt is een inleiding van Sir Paul, gevolgd door niet al te best live beeld uit 1974. Maar wel vlot als film gemonteerd. Hier en daar met uitspraken van de muzikanten. Je ziet en hoort het even spontane als indrukwekkende samenspel in meerstemmigheid.. Live, in authentieke studiokwaliteit. Als toegift heel terloops live gespeelde en gezongen muziek. Door Paul McCartney alleen. In een hoekje van de studio achter de piano. En in het minuscule tuintje achter de studio op gitaar. Muziek waarmee hij opgroeide.Typisch Britse liedjes op piano en de allervroegste gitaarliedjes uit Amerika, die de komst van iets heel anders aankondigde. Bij elkaar een prima muziekfilm over waar dat toe heeft geleid. Met een inspirerende demonstratie live muziek maken.
Mijn waardering XXXX uit 5 - 7,6 uit 10

24-09-24 FHB Sneak POISON
Verfilming van een succesvol toneelstuk dat al meer dan tien jaar in veel landen en talen te zien is. Voor de film in het Engels werkte de Nederlandse auteur mee aan het scenario. Als toneel koos de Luxemburgse regisseur een kleine begraafplaats op een hele karakteristieke plek in Luxemburg. Een Engelse acteur en een Deense actrice dragen de film in twee fraaie rollen. De belangrijkste locatie, de kalme verfilming, het thema in soms scherpe teksten grijpen terug naar wereldberoemde films zoals die vijftig jaar geleden in Zweden werden gemaakt. Rond een vergelijkbaar thema: hoe beleving in een huwelijk kan ontsporen en verder samenleven blokkeren. Degene die ervoor wegloopt laat de ander in een vacuüm achter waaraan ontsnappen bijna niet mogelijk is. Zeker met een gezamenlijke traumatische ervaring als onbegrepen oorzaak. Meer dan tien jaar na dato hebben Lucas en Edith afgesproken bij het graf van hun zoon. Lucas komt vanuit Nederland met de auto. In Luxenburg woont Edith in de buurt en fietst er naartoe. In twee door elkaar gemonteerde scènes worden verdere details niet gegeven. Ze hebben elkaar tien jaar nauwelijks gezien en weinig gesproken. Aanvankelijk stuurt het scenario op het gif waarmee het verlies van een kind hun huwelijk onmogelijk heeft gemaakt. Als ze elkaar ontmoeten spat het ongemak uit ieder woord dat er gezegd moet worden. De film beslaat bijna in werkelijke tijd het volledige gesprek dat ze hebben. In regen en zonneschijn. Het voert langs kleine herinneringen aan hun verongelukte kind, uitgesproken flashbacks van het ziekenhuis, onderlinge verwijten en onbegrip. Tegen het eind is er een schuchtere toenadering in verdriet en gemis. Waar tot zover alleen maar overheen gesproken werd. Door spel, strakke tekst en montage wordt de emotie erachter voelbaar. Ook in de zaal. Tot en met de voorspelbare slotscène.
Mijn waardering XXXX uit 5 - 8 uit 10

21-09-24 FHB THE SUBSTANCE
Een ei met volle dooier. Met een injectienaald wordt er een spulletje (SUBSTANCE) aan toegevoegd. Waarna er vanuit die dooier een tweede wordt uitgescheiden. Identiek aan de eerste. Een onschuldig beginbeeld, maar dat duurt niet lang. Een wereldberoemd Hollywood actrice aan het begin van haar retour reageert telefonisch op een obscure advertentie. Die belooft een hernieuwd jeugdig lichaam. Terwijl de rest bijna hetzelfde blijft. Dat leidt naar een anonieme postbus waar een doos met handleiding, een strikt schema en alle benodigde attributen kan worden opgehaald. Het begin van een veelbelovend scenario. Solide ingevuld met intriges na de eerste metamorfose in de ruime badkamer van haar giga-luxe woning. Het begin van een onnoemelijke hoeveelheid special effects, die de hele film verder bepaalt. Afgewisseld met een sprookje dat zich bij de TV zender lijkt te voltrekken. Het ziet er allemaal gelikt uit. Pogingen tot wat thematische diepgang worden vakkundig gesmoord door cliché scenes rond cliché karakters. Met de rollen en het acteren wordt nauwelijks iets toegevoegd. Gaandeweg ontwikkelt de film zich vanuit het toch inventieve scenario naar een bizar slot van dit sprookje. Aangezet door een reeks even vleselijke als vreselijke metamorfoses die verschillende eindes lijken in te luiden. Vóór die tijd moeten er chronologisch ook een paar scenariogaten worden gedicht. Daarna blokkeert lichamelijk geweld iedere thematische verwijzing naar wat dan ook. Spuitend bloed, druipend slijm en andere lichaamssappen, krakend bot en stukgeslagen organen. Alles voor het effect in een film van ruim twee uur. Die twintig extra minuten zijn besteed aan zóveel onsmakelijkheid dat de walging snel voorbij is. Dan wordt het even besmuikt als ongeduldig lachen. Iedere film met zo’n nietszeggend en potsierlijk eind als deze zou met anderhalf uur al en stuk beter zijn.
Mijn waardering XXX uit 5 - 6 uit 10

17-09-2024 FHB sneak HLM Pussy / Sisterhood
Rommelige Franse film over de bejegening van vrouwen. Meer thema’s zijn ook in de film verwerkt. Het scenario heeft het perspectief van drie schoolvriendinnen met ieder een eigen achtergrond. De afkorting HLM in de Franse titel verwijst naar de goedkope woningen in hoogbouwflats van veel Franse voorsteden. De film speelt ergens in een oostelijk departement van Frankrijk. Van daaruit is Parijs ver weg. Het tweede deel van de Franse titel is het Amerikaanse woord voor vrouwelijk geslacht. Inmiddels hedendaagse tienertaal, ook in het Frans en vaak schaamteloos gebezigd. Vooral door door jongens. In de allereerste scène is het al raak. Twee jongens spreken in een café Amina, Zineb en Djeneba aan. In lawaaierig Frans die hun Noord Afrikaanse afkomst verraadt. Met het weerwoord van de drie vriendinnen wordt de taal van de jongens grover, luider en op het agressieve af. Omdat een van de jongens een oogje heeft laten vallen op Zineb. In de bioscoop is volgen van wat er gezegd wordt een uitdaging. Snel, Frans, door elkaar en met woorden die een heel andere betekenis kunnen hebben. En die door de voortrazende ondertiteling tot verwarring leiden. Omdat de toon van het gesprek in beeld niet aansluit bij de vertaling ervan. Argumenten en emoties polariseren in hoog tempo. Tussen de jongens en de meiden, alleen of samen lopen de standpunten snel verder uit elkaar. Zoals ze dat al zijn in hun situatie thuis, maar dan over andere dingen. Met de jongens ontstaat een vete over een stiekem filmpje dat Mina maakte en online wil zetten. Na veel omhaal leidt dit uiteindelijk tot kleffe scènes tussen ouders, dochters en de vriendinnen onderling. Alles komt goed, de neef die Zineb ongewenst probeerde te verleiden vertrekt naar Parijs. Wel is ondertussen iedere samenhang in het scenario verdampt.
Mijn waardering XX uit 5 - 4 uit 10

27-08-24 FHB sneak A NEW KIND OF WILDERNESS
Deze film werd al eerder gemaakt. Bijna tien jaar geleden. In de Verenigde Staten. Hetzelfde thema, in een vergelijkbaar scenario dat als speelfilm werd opgenomen. In een even geïsoleerd als beschermd groen Amerikaans natuurgebied. Hetzelfde familiedrama van droom, rouw trouw en daad in niet meer dan basale omstandigheden. Deze versie uit Noorwegen wordt geafficheerd als documentaire. Dat is het ook. Het samengesteld gezin Payne leeft doelbewust afgezonderd van de ‘beschaafde’ wereld In Noorwegen. In de eerste scenes verwoordt Maria haar duurzame ambities voor duurzaam leven. Geruime tijd wonen ze al diep verscholen in het fraaie Noorse landschap. Die allereerste scene is ook een allerlaatste flashback op haar leven. Inmiddels is ze inmiddels is overleden. Het bijzondere rouwproces van Nik Payne, haar Engelsman en vader van dochter Freja en de zonen Ulv en Falk wordt door de camera(’s?) nauwkeurig gevolgd. Ook dat van Ronja, net begonnen om voet aan de grond te krijgen in de reguliere Noorse maatschappij. Voor de drie amper schoolgaande kinderen heeft het wegvallen van Maria levensbepalende gevolgen. Hoe duurzaam kun je blijven door kinderen zelf te scholen en op te voeden? Volkomen afgezonderd van een gevestigde maatschappij? Waarop heel veel af te dingen is. Hoe idealistisch kun je zijn zonder formele scholing? Met de subtiele keuze en montage uit het vele materiaal dat werd opgenomen is een film ontstaan die even authentiek als integer overkomt. Met een veelheid aan nuances rond maatschappelijke kwesties en menselijke emoties. Aanvankelijk overweldigd door verdriet maar gaandeweg plaats makend voor de onontkoombaarheid van verder leven. Soms verwoord in off-screen statemens rond de herinnering aan Maria. Een uitstekende fotografie van het Noorse landschap en subliem geluid in gepaste sfeer. Voor een innemende filmbeleving van emotionele wildernis.
Mijn waardering XXXX uit 5 - 8 uit 10