Reacties

11-03-25 FHB sneak DE IDYLLE
De titel suggereert een even ambitieus als diepzinnig thema. Met een redelijk soepele start in de eerste scènes wordt het Nederlands scenario verder opgeladen. Levensvraagstukken van vijf verschillende karakters in drie generaties. Een gezin dat al lang uit elkaar is. Met wat omhaal wordt Annika geïntroduceerd. Een succesvol operazangeres die de wereld rondreist. Haar broer Victor is als veertiger uit de kast gekomen. Met instemming van zijn exgenote. Nu leeft hij in keuzestress door de overvloed aan mogelijkheden voor dating in homo kringen. Wat zich moeilijk laat combineren in de omgang met moeder Joke. In de zeventig is ze iedere dag meer klaar met haar leven. En dan is er Timo, nog net geen puber, zoon van Annika en Musa. Als leraar op een middelbare school staat Musa midden in de hedendaagse ontwikkelingen. Met Timo als leerling. Die heeft zich laten wijs maken dat hij over een week dood zal gaan. Om deze thema-puzzel rond te kunnen breien is het overvolle scenario opgedeeld in individuele situaties rond deze personen. Er komen nog meer karakters voorbij. Waarmee de film verder vastloopt. Dat ligt goeddeels aan de verfilming. Alle karakters blijven even egocentrisch als plat. Matig acteren en camerawerk zorgt ervoor dat vaak nèt de verkeerde nadruk op details terecht komt. In dialoog, timing, handeling, omgeving en muziekkeuze. Plotwendingen worden onwaarschijnlijk en ongemakkelijk. Tot het potsierlijke toe. Tegen het eind van de film zakt het tempo, dat toch al niet zo hoog lag. De sterfgevallen in verschillende scènes zouden naadloos in elkaar kunnen passen. Maar dat gebeurt niet. Zodat iedere diepzinnigheid van het scenario in het water valt. En alleen het restant overblijft van een gezin dat om wat voor reden dan ook niet met elkaar kan omgaan. Het waarom blijft duister.
Mijn waardering XX uit 5 - 4 uit 10

07-03-25 FHB filmclub I'M STILL HERE
Gebaseerd op een succesvol boek over het gezin Paiva in Rio de Janeiro.. Met een terugblik op jaren zeventig van de vorige eeuw. Toen de Brazilianen zuchtten onder de wrede dictatuur van een ‘voorlopig (militair!) bewind. Wat twintig jaar zou duren. Gebaseerd op officiële bronnen die pas jaren daarna openbaar werden. Over de verdwijning van personen in gevangenissen, strafkampen en (massa-)graven van burgers. Waarvan alle gegevens geheim bleven. Alles werd verzwegen zodat achtergeblevenen nooit zeker waren of iemand nog leefde. Of nog kon terugkomen. Overlijdensaktes werden niet gegeven. Met allerlei juridische gevolgen vandien. Voor familieleden, vrienden en bekenden bleef verlammende twijfel jarenlang bestaan. Totdat na een wisseling van de wacht onderzoeken werden gestart. Wie direct bij de terreur betrokken was en wat er met gevangenen was gebeurd. Via vele verhoren konden martelingen, doodsoorzaken en de nodige daders redelijk goed gedocumenteerd worden. Maar van gedode gevangenen waren nauwelijks gegevens vastgelegd. Boek en scenario concentreren zich op het opgroeiende gezin van Eunice Paiva en haar vijf kinderen. In het grote huis aan de kust lijkt alles op rolletjes te lopen. In een even innemend als accuraat fraai tijdsbeeld worden foto’s gemaakt, gefilmd met de amateur (film)camera, Braziliaanse popmuziek gedraaid, gedanst, gekookt, lekker gegeten en goed geslapen. Van oplopende politieke spanning is wel iets merken. Totdat echtgenoot en vader Rubens Paiva als vakbondsleider met vrienden in beginnend verzet ’s-nachts wordt opgepakt. Een paar dagen later zijn ook moeder Eunice en dochter Eliana aan de beurt. Angstwekkende beelden totdat ze worden vrijgelaten. Wat volgt is een weergalooze chronologische reconstructie van veertien jaar. Waarin het gezin probeert Rubens Paiva vrij te krijgen. Uitlopend in een juridisch gevecht over de overlijdensakte. Zijn naam is dan al lang over de hele wereld bekend. En de complete familie is naar St. Paulo verhuisd. Mijn waardering XXXX uit 5 - 8,4 uit 10

05-03-25 FHB sneak SEPTEMBER 5
TV-journalistieke thriller aan de hand van een spannende reconstructie van 5 september 1972. Voor het eerst werden de Olympische spelen op TV in kleur over de hele wereld uitgezonden. Vanuit München door acht verschillende televisiemaatschappijen. Via één satellietverbinding die gedeeld moest worden. Voor live TV naar een eigen publiek. Vaak In andere tijdzones. Of voor het doorsturen van opgenomen sportreportages en los opgenomen (sport)beelden. Alles via diezelfde satelliet naar verschillende landen, vaak met een ander TV-beeldsysteem. Met een gloednieuw Olympisch dorp was in Duitsland alles tot in de puntjes voorbereid. Hypermoderne stadiums, uitstekende voorzieningen voor sporters, coaches, pers en publiek. Ook voor TV-ploegen met eigen camera’s in drie systemen (PAL, NTSC, SECAM). Er was zelfs een filmlaboratorium dat dag en nacht film ontwikkelde. In twee formaten in vijf kleurprocedés. Met een exclusieve licentie mocht het Amerikaanse ABC voor eigen markt live uitzendingen verzorgen. Daarvoor bracht het uitzendapparatuur, camera's en hele productieteams mee naar München. Alles voor een provisorisch ingerichte reportage-studio met eigen technici en eigen presentatoren. En een Duitse TV stagiair voor locale klusjes en vertaling. Twee weken lang liep bijna alles met de nodige hectiek op rolletjes. Totdat er vroeg in de ochtend van 5 september geweerschoten worden gehoord. Daarmee veranderde alles. Zonder pauze werd 19 uur non stop gewerkt. Feiten rond elf Israëlische gijzelaars die door terroristen worden vastgehouden moeten worden verzameld, gewogen, en van beeld met passende duiding voorzien. Hier was niemand op voorbereid. Ineens moeten heel andere, heel nieuwe Journalistieke besluiten worden genomen. Om de informatie die blijft binnenstromen overal op TV te brengen. Vanuit het scenario werd het volledige verloop ervan gecomprimeerd naar ruim een uur. Iedere minuut superspannend door de dynamische verfilming in een even straf als strak tempo. Nieuwe TV journalistiek op het puntje van de bioscoopstoel.
Mijn waardering XXXX uit 5 - 8 uit 10

28-02-25 FHB PARTHENOPE
Een derde verstrekkende en allesomvattende Italiaanse film over personen in een specifieke omgeving en met het leven als thema. In 2013 een kunstcriticus in de stad Rome en zijn beleving van schoonheid. In 2015 twee mannen in een Zwitsers sanatorium die terugblikken op hun bewogen leven in muziek en film. En nu een vrouw in Napels die op achttienjarige leeftijd de beleving van haar vrouwelijke schoonheid omzet in nieuwsgierigheid. Direct na haar geboorte in zee werd ze door de vader vernoemd naar Parthenope uit de Odysseus van Homerus. Een van de sirenes die de mythe overleeft en volgens de legende aanspoelde in een baai die ook die naam kreeg. Maar uitgroeide tot ‘nieuwstad’, ‘Neapolis’, het huidige Napels. Een reeks verwikkelingen in de vorige eeuw volgt Parthenope’s leven. In pseudo chronologie, van de jaren vijftig tot midden jaren tachtig, Een periode waarin de Napels verviel van een hoogstaand cultureel centrum tot een even kapitalistische als industriële agglomeratie. Waarin enkele vermogende families elkaar bleven concurreren. Met tot op de dag van vandaag legendarische misdaad. Brute corruptie, politieke betrokkenheid en machtshonger. In stilte gedoogd door de katholieke kerk. Het scenario gaat uit van de wellust die de lichamelijkheid van Parthenope tijdens haar leven blijft oproepen. In verschillende situaties rond Parthenope met personen of in kleine gezelschappen. Meestal mannen met vaak dierlijke begeerte. In schitterend gefotografeerde scènes krijgen vrouwelijkheid en karakter door de film een onafhankelijke status aangemeten. Zodat ook haar persoonlijkheid uitgroeit tot mythische proporties. In groot contrast met bizarre scènes in de wereldse mannelijkheid om haar heen. Het scenario is adembenemend, de verfilming net zo. In alle opzichten. Cast, karakters, locaties, vormgeving, fotografie, cameravoering en montage. Ondanks een mindere muziekkeuze zonder vertaling van liedteksten in de ondertiteling blijft de ruim twee uur van de film ‘Parthenope’ in 2025 een belevenis zonder weerga.
Mijn waardering: XXXXXuit 5* - 9,6 uit 10

25-02-25 FHB sneak HARD TRUTHS
Een geroutineerd filmmaker met een eigen procedé om tot een eigen scenario te komen. Via de acteurs die hij op het oog heeft. Met improvisaties à la het televisieprogramma ‘De Vloer Op’ worden karakters ontwikkeld die resulteren in een rol. Met een minimum aan handeling, ontstaat het scenario voor een film, toegespitst op de gekozen acteurs. Tijdens opnamen is er ruimte voor improvisatie. In rustige, lange opnamen met maar weinig handeling. Maar des te meer aandacht voor wat er gezegd wordt, en de toon waarop. Verschillende reacties in close-up verraden allerlei emoties. Dezelfde actrice die de hoofdrol speelde in zijn Oscar-genomineerde film is terug in een hoofdrol. Net zoals de maker dertig jaar ouder. Dit keer als Pansy, moeder van een gekleurd gezin in een ultraschoon huis van een moderne Londense wijk. De verhouding met haar echtgenoot, haar zoon en verdere familie laat zich het best omschrijven met het voorvoegsel ‘on-’. Ongemakkelijk, ontevreden, onmogelijk, ontwijkend, onaangenaam, en vooral onvriendelijk. Haar zoon Moses woont nog thuis. In de twintig, werkloos, nauwelijks opgeleid en ongeïnteresseerd in alles, behalve zijn computergames. Haar echtgenoot Curtley runt samen met een compagnon een klein bouwbedrijfje vanuit zijn bestelwagen die maar soms voor het huis staat. Hij is wat onhandig met klanten en soms ook met zijn werk. Het scenario gaat over Pansy. Als enige blijft ze haar mond roeren tegen alles en iedereen. Als teleurgestelde, bijna doelbewuste diep ongelukkige vrouw die iedere positieve emotie in haar omgeving onmogelijk maakt. Ook voor haar zus Kayla, met wie ze het graf van hun overleden moeder bezoekt. Alleen tijdens een verjaardagspartijtje bij haar familie heeft ze een ‘vrolijk’ moment. Dat omslaat in een onmachtige huilbui. In het slot blijft Pansy’s emotioneel isolement schrijnend. In een intense film waar niemand vrolijk van zal worden. Ongemakkelijk…
Mijn waardering XXX uit 5* - 6 uit 10

22-02-25 FHB special la grande belleza
Even veelzeggende als weergaloze Italiaanse film uit 2013. Destijds een sensatie. Prijzen op BAFTA, OSCAR, Cannes, Golden Globe en meer. Ook bij het terugzien in 2025 wordt in twee en een half uur de titel weer in alle opzichten waargemaakt. De grote schoonheid is verzameld rond de belevenissen van Jep Gambardella. Ooit auteur van een invloedrijk boek en verzeild geraakt in kunst- en artistieke en journalistieke kringen van Rome. Inmiddels beland in het tweede decennium van de 21e eeuw. Jep, tegen de vijf en zestig leeft in een routine van kunstmanifestaties, nachtelijke discussies, recepties en onderzoekjes naar onderwerpen voor kranten en tijdschriften. Afgewisseld met spetterende feesten waar iedereen en alles samenkomt om op allerlei manieren uit z’n bol te gaan. Overdag loopt hij door Rome. Met de overstelpende hoeveelheid eeuwenoude kunst die voor weinig Romeinen beschikbaar is. Maar wel voor het bioscooppubliek in de zaal. Rond zijn vijf en zestigste lijkt Jeb’s societyleven verzand in een fanatieke zoektocht naar onmiddellijk geluk. Gemeenschappelijke verveling hangt als een donkere wolk boven het scenario. Aan de hand van ingrijpende incidenten komt hij tot het besef dat hij zichzelf destijds serieuzer had moeten aanpakken. De geloofwaardigheid van zijn rol brengt de film langs een veelheid van scènes met een eigen thema. Allemaal tot de perfectie uitgewerkt en naar film vertaald. Zo nu en dan een voorspelbare terugblik. Alles met ultieme aandacht voor ieder beeld. In fotografie, kleurstelling, compositie, beweging, dialoog, spel, geluid en muziek. Daar is het contrast het grootst. Accentuerende schoonheid tegenover lawaaiig en lomp. Dronken of gedrogeerde aandachtzoekers In een feestroes zonder nuance. In een perfecte timing en montage komt literatuur, architectuur, beeldende kunst, performance kunst, journalistiek, kunstkritiek en meer voorbijkomt. Tot en met een suggestief slot waarin Jep Gambardella weer aan en boek wil beginnen. De ultieme diepgang van deze perfecte film?
Mijn waardering: xxxxx uit 5* - 10 uit 10

18-02-25 FHB sneak FAVORITEN
Een Oostenrijkse documentaire over lager onderwijs in een Weense achterstandswijk. Het grote, wat onderkomen schoolgebouw bestaat al honderd jaar en is nog altijd een school. Inmiddels is 60 procent van de bevolking in de wijk Favoriten immigrant. Bijna alle leerlingen hebben Duits als tweede taal. De film volgt drie jaar hun ontwikkeling in de middenbouw en bovenbouw. De klas van Ilkay Idiskut, ruim twintig leerlingen telt een stuk of acht verschillende nationaliteiten. Als docent is zij van Turkse afkomst en in de dertig. In de klas mag alleen Duits gesproken worden. Achtergrond en niveau is wisselend. In verschillende Europese landen werden ook documentaires gemaakt over het onderwijs aan schoolgaande kinderen. Meestal met de docent als onderwerp. Vaak werd voor zo’n film met een, hooguit twee camera’s meer dan het twintigvoudige in tijd opgenomen. Regie en montage bepaalde de film. Met ‘FAVORITEN’ is dat anders. Daar ligt het accent uitsluitend op de scholieren die leren omgaan met hun eigen achtergrond in een nog vreemde maatschappij. En met hun medescholieren. Daar maakt juf Idiskut veel werk van. Naast taal en rekenen worden via beroepskeuze, de rol van man en vrouw in de maatschappij tot en met nut en noodzaak van zwemmen, seks, religie en geloof aangezwengeld. In begrijpbare taal. Om dichter bij de klas en leerlingen te kunnen komen werd er opgenomen met in totaal 20 smartphones. In verschillende perioden. Veranderende karakters en onderlinge verhoudingen werden daarmee even spontaan als dynamisch vastgelegd. Vooral de reacties op uitstapjes naar een overdekt zwembad, een grote moskee en de imposante St. Stefan Kathedraal blijken veelzeggend. Door een vlotte montage en de opwaardering van smartphone beeld en geluid naar bioscoopformaat wordt het geheel even ontspannen als overtuigend en integer. Twee uur kijken naar scholieren in de groei verveelt daardoor geen moment.
Mijn waardering XXXX uit 5* - 8 uit 10

16-02-25 FTH bl.zaal NESJOMME
‘Ziel’ als jiddische titel van een film. Over de joodse gemeenschap in Amsterdam tijdens het interbellum. De periode tussen de twee wereldoorlogen van de vorige eeuw. Alles wat er te zien is bestaat uit bij elkaar gezocht zwart-wit filmmateriaal uit de interbellum periode. Kleurenfilm bestond nog niet. Net zo min als opnemen en verwerken van geluid. Duizenden blikken filmmateriaal van talloze Nederlandse archieven waren al eens geconserveerd op (nieuwe) film. Pas in de nieuwe eeuw kon het beeld ervan naar digitaal worden overgebracht. Maar dan gerestaureerd, zodat vertoning in moderne (digitale) bioscopen nauwelijks onderdeed voor filmprojectie. Nu Beschikbaar voor hergebruik in nieuwe ‘film’projecten destijds. Te zoeken en vinden via gegevens over het beeld, aangevuld met verwijzingen naar andere bronnen. Papier (foto’s, kranten, brieven, boeken) of geluid van video op band uitzendingen en interviews voor citaten, sfeergeluid). Voor het scenario van ‘Nesjomme’ werd een fictieve briefwisseling samengesteld met de karakterisering van de joodse ziel als inzet. Dat er dan toch wat tweede wereldoorlog overheen zou hangen was onvermijdelijk. tussen het fictieve karakter Rusha en haar broer. Rusha is een Amsterdams meisje dat in joodse kringen opgroeit. Aan haar oudere broer Max schrijft ze wat ze meemaakt. De brieven worden door verschillende stemmen gelezen. Met dagtekening voor oriëntatie,. zodat de geschiedenis van Amsterdam als actualiteit in beeld voorbij komt. Via allerlei gebeurtenissen zoals huwelijken sollicitaties, uitstapjes, familiebezoek, publieke evenementen en (later) politieke verwikkelingen. Max denkt er over om te emigreren naar Nederlands Indië. Aan het zwart wit beeld werd per ‘scène’ fictief geluid toegevoegd. Ook muziek in kleine bezetting. Als geluidsdecor voor de sfeer. Het resultaat is een plaatje / praatje documentaire zoals die in de tijd nog niet gemaakt kon worden. Maar die voor de hedendaagse bioscoop zó sterk gedateerd is dat het thema van de film in het decor verdwijnt,
Mijn waardering XXX uit 5 6 uit 10

11-02-25 FHB sneak ALPHA.
Fraai gefotografeerde beelden van verblindende berglandschappen met gesproken tekst. Over de onvoorspelbaarheid in de Zwitserse Alpen. Een flinterdun scenario waarin Gijs, een vitale zestiger en sinds een paar maanden weduwnaar zijn zoon opzoekt. Rein heeft zich sinds het overlijden van zijn moeder teruggetrokken als snowboard leraar in een hooggelegen Zwitsers wintersportdorp. De film, opgenomen in het achterhaalde televisiekader 4:3 wordt ook zo vertoond. Benauwend voor wijdse sneeuwvlakten in de bioscoop. Terwijl het ook de ongemakkelijke verstandhouding benadrukt tussen vader en zoon. Twee tegenstrijdige karakters. Vader Gijs als het alfa-mannetje tegenover het ongemak waar hij zijn zoon mee opzadelt. In onderkoelde intimiteit waarin veel onbesproken blijft. Gijs maakt gemakkelijk contact met bijna iedereen waarmee zijn zoon omgaat. Met ongemak concentreert Rein alle aandacht op zijn vader. Die wel begrijpt die dat hij niet te lang moet blijven. Op de eerste dag dat ze samen de bergen ingaan en hooggelegen sneeuwvlakten opzoeken, wordt het weer in het monumentale berglandschap een derde karakter. In strakke beelden slaat de spanning om naar het reilen en zeilen van alle skiërs en snowboarders. In de stralende zon komen ze met grote snelheid, zwier en gevaar in het smalle kader naar beneden. En moeten we aannemen dat Gijs en Rein daar ook bij zitten. De tweede dag gaan ze met veel moeite te ver omhoog en komen in de problemen. Nog net zonder serieuze ruzie volgt een ellenlange op- en afdaling met talloze ontberingen. In goed gekozen scènes. Maar na een doorwaakte nacht in de bergen neemt Rein afstand van zijn vader. Als onontkoombaar besluit voor de hulp die nodig is. Vervolgens is het slot (te) lang, nauwelijks verrassend maar wel ingrijpend. De als psychodrama verpakte avonturenfilm valt met opzichtige nadruk helemaal uit elkaar en laat iedereen in leegte achter.
Mijn waardering: XX uit 5* - 4 uit 10

07-02-25 FHB filmclub Memoir of a Snail
Een Australisch familie-epos opgenomen in stop-motion en gespeeld door cartoon-achtige figuren gemaakt van klei, textiel en simpele materialen. Alle beweging die te zien is karakters, camera, objecten in beeld (zoals auto’s) tot en met gezichtsuitdrukking en mondbeweging voor uitgesproken tekst is in beweging gebracht. In ongeveer 130.000 apart opgenomen beelden voor 1500 instellingen voor in totaal 5400 seconden Anderhalf uur die een film doorgaans duurt. dus. Een monnikenwerk Vaak op verschillende plekken tegelijk opgenomen in een grote studio. Waar per plek door meerdere personen aan het animeren wordt gewerkt. In de late jaren veertig tot en met zestig van de vorige eeug was Geesink in Amsterdam een internationaal en toonaangevende studio voor ‘poppenfilms’. Animeren van poppen met film als bronmateriaal was na de arbeidsintensieve opnamen het montageproces ook knap ingewikkeld. In de poppenfilms van Geesink werden talloze vernieuwingen uitgeprobeerd die hun weg in de wereld vonden. Tegenwoordig zijn het digitale foto camera’s, waarvan de beelden later in een vloeiende beweging gezet worden. Het scenario van ‘Memoir of a snail’ behelst drie generaties van een van oorsprong Franse straatartiest. Hij emigreert naar Australië en verwekt daar een tweeling. De film opent met lange opnamen van een onvoorstelbare hoeveelheid meuk. Daarin geestige verwijzen naar scènes die we nog gaan zien. Dan ontvouwt zich het relaas rond de tweeling Grace Pudel en haar broer Gilbert. Nog als baby’s raken elkaar kwijt in twee uit hoeken van het Australisch vasteland. Ook het verhaal van Pinky de vriendin van Grace. op vergevorderde leeftijd denktze terug over haar leven. In een veelheid van steeds innemende scènes. Vrolijk en triest. Tintelende taalhumor en de verpletterende relativering van Pinky. Met eigen humor inventief in alles. Stop-motion, beeld, karakters, geluid en muziek. Dit juweeltje kun je met plezier meerdere malen in de bioscoop gaan zien.
Mijn waardering XXXX ui 5* - 8,4 uit 10

04-02-25 FHB sneak JULIE ZWIJGT
Relatief eenvoudig opgezette film met een complex thema. Als sportpsychologische thriller. Voor de schrijver-regisseur is dit zijn speelfilm debuut. Maar ook voor de amateur tennisster die de rol van Julie speelt. Alles is bijna documentair in beeld gebracht. Julie, als getalenteerde tiener en ambitieus speler in een vooraanstaande Belgische tennisclub. Veel trainingsbeelden van Julie. Per klap laat haar mimiek zien dat er buiten tennissen nauwelijks iets bestaat. Op een verkeerd moment in haar training voor een landelijk toernooi is Jeremy, haar vaste trainer geschorst. Hij trainde ook Aline die onlangs uit het leven stapte. Haar plotselinge zelfmoord was voor de hele club een grote schok. Met professionele hulp van buitenaf wil het bestuur achterhalen wat er speelde tussen spelers en trainers. En daarmee ook tegemoet te komen aan de ontreddering van de pupillen. Allemaal in een kwetsbare leeftijd, zonder in de gesprekken iets zinnigs te kunnen zeggen.. Doelbewust lijkt Julie ieder gesprek te vermijden. Tijdens tennistrainingen en daarbuiten schermt ze zich volledig af. Thuis, op school en op de tennisclub. Doelbewust houdt ze alle focus op haar spel. Beeld, geluid en mimiek accentueren ieder moment de eenzijdig gerichte aandacht die ze in alle omstandigheden vasthoudt. Wat zij meemaakte met Jeremy als trainer blijft háár zaak. Terwijl in de club druk over Aline wordt gespeculeerd. Met onderling wantrouwen als resultaat. Via haar smartphone heeft Julie zo nu en dan kort contact met Jeremy. Als karakter blijft ze geloofwaardig. Tegenpool van een krampachtig bestuur, verbijsterde trainers, onzekere pubers en nieuwsgierige psychologen. Het is de enige manier om voor zichzelf het hoofd helder te houden. Afgewogen documentair opgenomen en als gespannen speelfilm afgewerkt. Waarin net zoveel te zien is over Julie als over sport, in dit geval tennis. Hoe het met elkaar kan schuren is te zien in een prima film over sport en psychologie. Of andersom.
Mijn waardering: XXXX uit 5* - 8 uit 10

01-02-2025 FHB The Brutalist
Lange film met één enkel thema: in de eerste jaren van volwassenheid het leven weer oppakken voor een nieuwe periode op een plaats waar je nooit eerder bent geweest. In de tweede helft van de vorige eeuw kwamen veel Joodse vluchtelingen in zo’n situatie terecht. Ergens in de Verenigde staten. Vaak als enige nabestaande van een familie die vermoord was door het Duitse naziregime. Als eenling moesten ze zien te overleven. Met hun traumatische verleden liepen ze tegen misplaatst onbegrip aan, verwerkt in een ingewikkeld scenario.. Een fictief verhaal over de Hongaarse architect Laszlo Toth als vluchteling in Pennsylvania. Erzsébet, zijn echtgenote komt pas later, maar wel met de bedoeling om in de Verenigde Staten te blijven. ‘Brutalist’ verwijst naar een architectonische bouwstijl die in de Verenigde Staten aan het ontstaan was. Als uitvloeier van Bauhaus, de succesvolle esthetische stroming in Duitsland die al voor de oorlog de kop was ingedrukt. Maar waarvoor Laszlo Toth een gebouw had gerealiseerd, en een reeks ontwerpen had gemaakt. In Pennsylvania wordt Laszo ‘ontdekt’ door Harrison Lee Van Buren, een schatrijke industrieel die de nieuwe architectuurstroming met nieuwe opdrachten wil stimuleren. Voor het spectaculair weergeven van architectuur werd gekozen voor het opnemen op film. In het zo goed als versleten VistaVision formaat. Dat maakte langere opnamen voor vertoning in grote digitale projectie mogelijk. Het complexe karakter van Laszlo Toth, wordt neergezet als bevlogen architect. workaholic, ontrouw echtgenoot en even vastberaden als getraumatiseerd opportunist in moeilijke situaties.. Vaak in opnamen -takes- van meerdere minuten. Waarin alles precies op z’n plaats moet vallen. Camera, kader, beweging, actie, dialoog en spel van acteurs, geluid, muziek en montage. In een ‘standaard’ beeldkader geeft dat overbodige nadruk. En de architectuur-opnamen niet bijzonder kunnen zijn. Dan is 3½ uur echt veel te lang.
Mijn waardering XXX uit 5 - 6,4 uit 10

28-01-24 FHB sneak Diamant Brut
Dwingend Frans speelfilmdebuut van zowel schrijver/regisseur als hoofdrol. Volledig geconcentreerd op het karakter van Liane. Nog geen twintig, en In de eerste beelden neergezet als jonge vrouw met een minimum aan opvoeding. Sinds kort zelfstandig probeert ze met eigentijdse bravoure haar plek in de wereld op te eisen. Vanuit een badplaats in Zuid Frankrijk. In een flatje maakt ze korte reclame-programmaatjes over de allerlaatste (en goedkoopste!) mode- en accessoire-meuk. Haar presentatie ervan is ook een vlog over plastische chirurgie en het ideaalbeeld over haar eigen (ideale?) figuur. Met haar vlotte babbel heeft ze op internet toch een behoorlijk aantal volgers. Maar ze kan er nauwelijks van leven. Liane droomt van een carrière op TV. Veel spullen die ze haar volgers wil laten zien steelt ze uit winkels om ze zelf wat op te pimpen. Zichzelf ook trouwens. Ze schrijft zich in voor een TV-auditie voor een spelshow en wordt uitgenodigd om te zich te komen presenteren. Dat gaat behoorlijk goed maar de telefonische uitslag laat op zich wachten. In een even rommeling als oppervlakkig scenario weet Liane haar genotszucht en onzekerheid in verschillende situaties maar moeilijk te beheersen. In een overtuigende maar drukke rol ontmoet ze mensen die ondanks haar verbale vindingrijkheid juist de leegte van haar bestaan blootlegt. Wat ze zelf niet in de gaten heeft. Want alles moet wijken voor het bereiken van haar doel. Het is ongemakkelijk kijken. Tussen de situaties wordt via lange Franse teksten in beeld ‘duiding’ gegeven. In Nederlandse ondertiteling net zo onbegrijpelijk. Met deze pretenties stuitert de film verder en loopt met veel lawaai, muziek inhoudsloos door naar een even oppervlakkig als weinigzeggend slot. In meer dan twee uur had de ruwe diamant van Liane’s karakter in het verkeerde lichaam en omgeving beter verdiend.
Mijn waardering: XX uit 5* - 4 uit 10

26-01-25 FTH bl. zaal Le Royaume
Intrigerende debuut film van Corsicaanse oorsprong. Daar opgenomen met een veelheid aan lokale karakters, acteurs en medewerkers. Op het eind van de vorige eeuw probeerde de nog ongeorganiseerde misdaad op het eiland Corsica te komen tot een beter georganiseerd misdaadkartel. Doelmatiger en met minder (ere-)wraak en dus ook minder doden. Helaas mislukte het initiatief. Het koninkrijkje in oprichting kwam er niet. De bemiddelaar verongelukte in zijn auto. Onder verdachte omstandigheden, bleek later. Daarna ging vanuit de hoofdstad Ajaccio alle misdaad verder als vanouds. Zo ook met de opsporing van criminelen, witwassers en huurmoordenaars. Weinig succesvol, overigens. Deze film speelt in de jaren negentig van de vorige eeuw en werd geschreven en geregisseerd door een zoon van de destijds ‘verongelukte’ aspirant godfather. Het scenario draait om de vijftienjarige Lesia die als pleegkind wordt opgevoed bij een familie waar duistere zaken worden voorbereid. Waar haar echte vader bij is. Als proto-puber wil ze aan alles mee doen maar wordt er wel buiten gehouden. Als tijdens een verplichte logeerpartij haar vader toenadering zoekt ontstaat haar vermoeden waar die mee bezig is. Er beginnen weer aanslagen. En daarmee een emotionele intrige. Tussen haar vader die jarenlang afstand van zijn dochter heeft gehouden. Met zijn vrouw, Leisa’s moeder, haar pleegouders en enkele personen die ze alleen uit de verte kent. Allemaal familie. In een knap scenario krijgen we mee wat er allemaal te gebeuren staat, en hoe de verhouding tussen Lesia, haar ouders en pleegouders in een paar dagen verandert. Omdat ze veel meer te weten krijgt over haar eigen achtergrond. Een spannende enscenering met beperkte dialoog, uitstekende karakterisering, overtuigend acteerwerk, fraaie beelden en afgewogen montage werken samen naar een overtuigend slot. Op twee niveaus. Enerzijds blijft het moorden doorgaan, anderzijds wordt Leisa’s verhouding met haar vader (h)echter als ooit tevoren.
Mijn waardering XXX uit 5 - 7 uit 10

21-01-24 FHB sneak SING SING
‘Sing Sing Correctional Facility’ is de naam van een gevangenis in de staat New York in de VS. Gebouwd op een toenmalig nog bijna leeg terrein aan de rivier de Hudson. Sinds 1825 dijde het in twee eeuwen uit tot een zwaar beveiligde instelling voor 2000 gevangenen. Met een even bruut als sober reclasseringsbeleid voor het begeleiden van ex-gevangenen terug naar de maatschappij. Als alternatief werd eind vorige eeuw Sing Sing RTA opgericht: ‘The Rehabilitation Through the Arts’. Het groeide uit tot een instituut met een speciaal programma: Gevangenen laten instuderen, repeteren en opvoeren van toneelstukken. Dankzij gedreven psychologische coaching verdween daarmee veel onderling geweld. Eerst de woordenschat uitbreiden om te leren omgaan met hun eigen emoties en die van anderen. Het scenario van deze film is op dit programma gebaseerd. Van achter de coulissen maken we In Sing Sing het einde van zo’n voorstelling mee.. Allemaal zwarte acteurs, waarvan iemand in hoogdravende taal de slotscène van een even oud als wereldberoemd toneelstuk declameert. Op overtuigende wijze en rond een universeel thema. Zonder Engels accent nauwelijks herkenbaar als Shakespeare. Vervolgens worden de acteurs voorgesteld’. In een auditie-setting leren we een aspirant medewerker kennen. Samen met de groepsverhoudingen aan het begin van de voorbereiding van een volgend toneelstuk. Een even authentieke als waarachtige raamvertelling rond de voortgang en verwikkelingen binnen de nieuwe groep. Tot en met de uitvoering in korte scènes.. Dan blijkt uit de ruim opgezette aftiteling dat een heleboel rollen werden gespeeld door ‘HIMSELF’. Dus zagen we de coach en echte criminelen in de hele film opvoeren! Dat maak van deze gedramatiseerde documentaire een weergaloze filmbelevenis. Authentiek en integer. Fotografie, camerawerk, regie, dialoog, acteren, en montage met flarden muziek valt allemaal op zijn plaats. Daarom zou ‘AS HIMSELF’ zou ook een titel kunnen zijn.
Mijn waardering: XXXX uit 5* - 8,4 uit 10

19-01-24 FHB Ernest Cole Lost and Found
Indrukwekkende film die het midden houdt tussen documentaire en biografie: werk en de levensloop van Ernest Cole, een zwarte fotograaf in de Republiek Zuid-Afrika. Waar in de jaren vijftig van de vorige eeuw rassenwetten de officiële staatsideologie werden. En voortdurend aangescherpt. Allemaal onder de naam ‘apartheid’. Op zijn achttiende kreeg Ernest Cole een assistentenbaantje bij de fotoredactie van een populair blad ‘vir blanke’. De veranderingen in apartheid werden zijn onderwerp. Het vastleggen van situaties waarin nieuwe maatregelen met strenge borden werden afgedwongen. Gescheiden toegang tot bijna alle publieke diensten, gebouwen, en voorzieningen. In alle zwart-wit foto’s van Cole bleef zijn verbazing en woede bijna voelbaar. Kort nadat hij naar New York was gevlucht werd een lijvig boek uitgegeven van zijn foto’s. Een internationaal succes. Tot zijn ontzetting bleek in de VS de segregatie (apartheid op z’n Amerikaans) nauwelijks onder te doen voor wat hij in Zuid Afrika had meegemaakt. Alleen leefde de Afro-Amerikaanse bevolking hier al gescheiden. Niet zonder wetten die moeilijk wettelijk aan te passen bleek. Tijdens zijn reizen door Europa leek dat minder te zijn, maar bleef herkenbaar. Het scenario van de film richt zich op de persoon van Ernest Cole. Hoe hij ondanks zijn succes toch niet veel verder kon komen. In artistieke (en fotografie) kringen bleef hij toch buitenlander. Hij verviel in armoede en stierf negenenveertig jaar oud. Alleen, gedesillusioneerd en bijna dertig jaar vergeten. Totdat zijn fotoarchief werd gevonden en gedigitaliseerd voor de bioscoop. Voor een film in schitterende beeldkwaliteit zodat foto’s nog meer zeggingskracht krijgen. Daarnaast getuigenissen en gespeelde scènes. Met deels ‘eigen’ commentaar uitgesproken als ik-persoon. Een zorgvuldige tijdlijn-reconstructie van belevenissen, observaties en emoties. Zodat je het leven (en sterven!) meemaakt van een bevlogen fotograaf die zijn bevlogenheid verloor. Zijn veelbetekenende foto’s zijn terecht..
Mijn waardering: XXXX uit 5* - 8 uit 10

14-01-25 FHB sneak Mr .K
Een even wonderlijke als solide film met als allereerste overpeinzing dat ‘Ieder mens een universum op zichzelf is’. Wat dat moge betekenen blijft vaag. Terwijl het een hoop verwachtingen schept voor het verloop van wat er in de film staat te gebeuren. Maar met de verwikkelingen rond de hoofdpersoon, die alleen maar één nacht in een hotel wil slapen. Het scenario laat zien hoe alles en iedereen buiten dat ‘zelfuniversum’ alleen maar onbegrip en eenzaamheid kan aanwakkeren. Ontsnappen kan ook niet. Een giga-filmische metafoor die je op allerlei manieren kunt duiden. Na de openingsscene neemt het hotel de film over. Als verzameling locaties bevolkt door veel personages in diverse hoedanigheden en functies. Op enkele uitzonderingen na zonder specifiek karakter. Vaker als groep in een van een enkele verdiepingen in een sleets hotel dat nèt niet op instorten staat. Met gasten en personeel herkenbaar als uit de betere tijden van het hotel. De hoofpersoon is een goochelaar die de volgende dag een optreden moet verzorgen. Maar een kamer krijgt toegewezen op een verdieping zonder lift of deur naar de andere verdiepingen, komt hij achter. Zo nu en dan krimpt het hele hotel met veel gedreun, gekraak en gepiep in elkaar. Gangen worden smaller, kamers kleiner en achter steeds meer deuren is geen kamer meer. Dit alles met de grootste zorg in beeld gebracht. Het blijft verassen, verbazen en pas tegen het eind net niet beangstigend. Wat dat betreft is het scenario uitermate inventief, de regie van personen te onopvallend. Behalve van Mr. K, de goochelaar die zich aan zijn afspraak van de volgende dag wil houden. Zijn zoeken naar een uitgang roert gaandeweg teveel thema’s aan om tot een eenduidig slot te kunnen komen. Desondanks een overtuigend en verassend kijkavontuur in ideale filmlengte. Zie maar…
Mijn waardering: XXXX uit5* 8 uit 10

7-01-25 FHB sneak A REAL PAIN
Twee neven, in de twintig ontmoeten elkaar in de vetrekhal van een groot vliegveld. Ze hebben dezelfde grootmoeder en dus dezelfde bestemming. Omdat hun oma opgroeide in Polen. Ruim tachtig jaar geleden ontsnapte ze aan de massamoord van joden. Een industrie opgezet en gefinancierd door het Duitse naziregime. Maar voor een belangrijk deel in Poolse ‘filialen’ uitgevoerd. Via hun oma kennen David en Benji elkaar als neefjes. Maar in latere jaren groeiden ze behoorlijk uit elkaar. David werkt in New York, heeft een baan, echtgenote en twee jonge kinderen. Zijn gedrag is bijna dwangneurotisch. Benji is in alles het tegenovergestelde: kalm, onverstoorbaar, zorgeloos, empathisch naar anderen. Als bipolair duo gaan ze in een gezelschap mee naar Polen voor een tocht langs de belangrijke plekken die de holocaust heeft opgeleverd. Ook naar Warschau om het huis te bezoeken waar hun oma als kind woonde. Dat, en hun joodse achtergrond is het enige wat ze bindt. Het scenario volgt de belevenissen tijdens de reis en verblijf in Polen. Met reisgenoten is het contact wisselend. Voor hun kennis en omgang met de geschiedenis heeft David weinig belangstelling. Met zijn onvoorspelbare gedrag wordt Benji een moreel lastpak. Door een ondertoon van eigengereide humor, in vlagen onderlinge ruzie en snelle dialogen wordt een soepele sfeer neergezet. Waarin thema’s niet uitgediept kunnen worden. Reizen door het hedendaagse Polen laat historisch ramptoerisme zien als een lucratieve industrie. Op alle historische plekken blijven de feiten bestaan. Soms opzichtig gerestaureerd. Of weggemoffeld. Het wordt bijna ongemakkelijk om de film na afloop echt serieus te nemen. Verwarrend genoeg is het slot eenzelfde scène als het allereerste begin. Tussen David en Benji is na hun reis alles weer hetzelfde. Dat maakt het een oppervlakkige film waar je on Europa niet zoveel mee kunt.
Mijn waardering XXX uit 5 - 6,4 uit 10

03-01-25 FHB kl. zaal Paris, Texas
Ingeleid met een statement van Wim Wenders als initiatiefnemer en gelauwerde regisseur. Hij spreekt zijn lof uit over de digitale beeldkwaliteit van zijn film in de bioscoop .’Paris, Texas’ was zijn Amerikaans-Frans-Duitse samenwerking. Door een gemotiveerd en goeddeels Europees team. Het Amerikaanse scenario werd op diverse locaties in Texas opgenomen. Bijna helemaal in vijf weken Een kleine crew, met een Nederlandse cameraploeg en acteurs uit Amerika en Europa. Volstrekt onafhankelijk van alles. Op een manier die in niets leek op de filmpraktijk in de Verenigde Staten. Na het eerste succes op het festival van Cannes in 1984 kreeg ‘Paris, Texas’ in de loop van decennia een internationale icoonstatus. Lang geleden, nog net in de vorige eeuw zag ik deze film in de bioscoop. Een vage herinnering. De broodnodige restauratie van analoge film naar een digitaal DCP werd in Duitsland uitgevoerd. We zien Travis, een sjofele dertiger wezenloos door de Texaanse woestijn lopen. Hij komt terecht in een bar. Van daar uit krijgt hij zijn verbaasde broer Walt aan de telefoon. Bijna vijf jaar hebben ze elkaar niet gezien. Trevor wordt door hem opgehaald en in zijn gezin opgevangen. Daar hebben Walt en zijn vrouw Anne een geadopteerd zoontje: Hunter. In briljante karaktertekeningen laat het eerste deel van de film zien hoe Travis in zwijgzaamheid besluit om met Hunter op zoek te gaan naar Jane. In simpele scènes. Stemmige fotografie van solide acteerwerk in ultra precieze cameravoering. Verhalend zoals alleen film dat kan. Het tweede deel werkt naar een even indringend als ontroerend slot. In een schitterend uitgevoerde dialoogscene komt alles bij elkaar. Het lijkt toneel, maar dit is film in optima forma. De camera bepaalt de beleving van dieperliggende thema’s. Is veertig jaar later ruim twee uur daarvoor toch te lang?
Mijn waardering XXX uit 5 - 6,4 uit 10

21-12-24 FHB The Room Next Door
Een integere en verzorgde verfilming van een in de Verenigde Staten bekroond boek uit 1920, geregisseerd door een gelauwerde Spaanse filmmaker die meer dan twintig succesvolle speelfilms in het Spaans op zijn naam heeft staan. Veelal met grote thema’s. Dit is zijn eerste film in het Engels. Op het filmfestival van Venetië bekroond met de Gouden Leeuw. Het verhaal draait om Ingrid en Martha, twee vrouwen van rond de vijftig. In het verleden werkten ze samen bij dezelfde uitgeverij in New York, waar ook Damien werkte, met wie Ingrid later trouwde. Sindsdien zijn Ingrid en Martha elkaar uit het oog verloren. Bij toeval ontdekt Ingrid dat haar voormalige vriendin Martha terminaal ziek is. Ze besluit naar haar toe te reizen in de hoop hun oude vriendschap nieuw leven in te blazen. Onder totaal andere omstandigheden lukt dit ook, al is Martha’s levensverwachting beperkt. Martha wil de regie over haar sterven in eigen hand houden en heeft hiervoor al voorbereidingen getroffen. Binnenkort verhuist ze naar een woning in een ultraluxe wooncomplex, waar ze een maand zal verblijven. De woning heeft twee slaapkamers: in de ene wil Martha sterven, en ze vraagt Ingrid in de andere kamer te komen logeren. Zo kan Ingrid direct na Martha’s overlijden de juiste maatregelen nemen, En elke indruk van hulp bij zelfdoding of betrokkenheid van anderen te vermijden. Want hulp bij zelfdoding is in de Verenigde Staten ten strengste verboden, net als in Nederland. Het scenario onderzoekt de morele dilemma’s rondom dit thema op een genuanceerde manier. De veranderde aard van vriendschap wordt krachtig neergezet door twee uitstekende hoofdrollen. De dialogen zijn zorgvuldig geschreven, misschien wel letterlijk uit het boek overgenomen. De fotografie en cameravoering zijn bijzonder goed verzorgd. Bijna de hele film wordt begeleid door muziek die per scène meebeweegt. Zonder sturend te zijn. Het resultaat is een sfeervolle en indrukwekkende film met een thema dat alleen maar relevanter zal worden.
Mijn waardering XXXX uit 5 - 8 uit 10

17-12-24 FHB sneak The New Year That Never Came
Opvallend accuraat portret van de alledaagsheid in de onderdrukking zoals die in Roemenië ontstond. Omdat president Nicolae Ceaușescu een medogenloze dictator was geworden. Bijna direct na de grondwetsherziening van 1965 was hij als toenmalig eerste secretaris van de communistische partij op het schild gehesen. Als staatshoofd. Zijn autonome beleid ten opzichte van de partij en het buitenland werd bijna een financieel bankroet. De geforceerde afkoop ervan werd gepresenteerd als heldhaftige zelfvoorziening maar maakte de Roemeense bevolking straatarm. De veiligheidsdienst werd oppermachtig. Onder de naam securitate werd alles en iedereen tot in het kleinste detail bespioneerd. Van vijftien tot vijf en tachtig kon iemand securitate zijn. De bevolking durfde elkaar niet meer te vertrouwen. Wat vaak leidde tot bizarre situaties. Onder de titel The Christmas Gift is van dezelfde regisseur eerder werk in deze film opgenomen. Nagenoeg integraal. Als een van de verhalen in deze film. Een mozaïek-scenario rond personen die tegen het onderling wantrouwen aanlopen. En tegen de securitate natuurlijk. Verhalen die bij een groots georganiseerde massamanifestatie rond de dictator samen komen. Uitlopend in overbekende televisiebeelden. Maar eerst vier situaties met ongemak, angst en spanning als voornaamste ingrediënten. Het scenario volgt bijna letterlijk het stramien van een beroemd drie uur durend Frans filmepos uit 1981. Met opbouwende spanning en een puntje sarcasme wordt het woekerende wantrouwen tussen personen en hun directe omgeving in geloofwaardige scènes omgezet. Het zijn de laatste dagen van 1989, op verschillende plekken in de hoofdstad Boekarest, maar per dag rond dezelfde tijd. Tot en met het moment waarop dictator Ceaușescu op het balkon wordt uitgejouwd. En twee dagen later geëxecuteerd. Deze intense climax wordt weer eens ondersteund door het iconische muziekstuk ‘Bolero’ van Maurice Ravel waarmee al zoveel films werden afgesloten. Als altijd even doelmatig als doeltreffend.
Mijn waardering XXX uit 5 - 6,4 uit 10

3-12-24 FHB sneak Memorias de un cuerpo que arde
Deze film leunt op het Spaans van antwoorden op vragen over de beleving van vrouw zijn. Stemmen van drie vrouwen in Costa Rica die soms met elkaar lijken te praten maar waarvan er één de boventoon voert. Zij is bijna altijd in beeld. De beginscene is in een spiegel waar ze haar aan haar uiterlijk werkt. Rond de zeventig is ze. Alleen wonend in een woning met ruime keuken en veel kamers. Foto’s in lijstjes en in fotoboeken die ze soms openslaat. Bijna alles wat gezegd wordt gaat over seks. Aan de hand daarvan van verandert ze per periode en per scène in haar vroegere zelf. Vrijwel onmerkbaar van kleuter naar meisje, dochter, scholier, puber, verliefd, verloofd, getrouwd, echtgenoot en zelf moeder. Opgroeien in de katholieke jaren vijftig van de vorige eeuw. Seksualiteit die ze privé heeft meegemaakt. En waarover ze in het geheim sprak met vriendinnen op andere locaties. De manier waarmee deze scènes in beeld worden verweven met het geluids-scenario is filmisch knap. Met ogenschijnlijk gemak loopt door de film vanaf de vroege jaren vijftig van de vorige eeuw tot de dag van vandaag. In het katholieke vooroorlogse (zuid-)Nederland ging dat net zo: Streng, hiërarchisch en op mannen gericht. Met de vrouw in alle levensfasen als onwetend, gehoorzaam wezen. Maar vooral dienend werktuig de aanwas van nieuwe zieltjes. Zodat de jongens tot volwassenheid kwamen in een heersende mannencultuur. Terwijl de meisjes aan dat belang ondergeschikt werden gehouden. Totdat ze werden afgeschreven. Zodat ze aan hun eigen vrouwelijke onafhankelijkheid konden beginnen. Een bevrijding die we in het huis meemaken. Maar talloze aanverwante zaken blijven onbesproken. En komen ook niet in beeld. De beleving van seks blijft het enige thema van de film. De nodeloos complexe verhaalstructuur voegt daar niets toe.
Mijn waardering XXX uit 5 - 6,4 uit 10

3-12-24 FHB sneak Memorias de un cuerpo que arde
Deze film leunt op het Spaans van antwoorden op vragen over de beleving van vrouw zijn. Stemmen van drie vrouwen in Costa Rica die soms met elkaar lijken te praten maar waarvan er één de boventoon voert. Zij is bijna altijd in beeld. De beginscene is in een spiegel waar ze haar aan haar uiterlijk werkt. Rond de zeventig is ze. Alleen wonend in een woning met ruime keuken en veel kamers. Foto’s in lijstjes en in fotoboeken die ze soms openslaat. Bijna alles wat gezegd wordt gaat over seks. Aan de hand daarvan van verandert ze per periode en per scène in haar vroegere zelf. Vrijwel onmerkbaar van kleuter naar meisje, dochter, scholier, puber, verliefd, verloofd, getrouwd, echtgenoot en zelf moeder. Opgroeien in de katholieke jaren vijftig van de vorige eeuw. Seksualiteit die ze privé heeft meegemaakt. En waarover ze in het geheim sprak met vriendinnen op andere locaties. De manier waarmee deze scènes in beeld worden verweven met het geluids-scenario is filmisch knap. Met ogenschijnlijk gemak loopt door de film vanaf de vroege jaren vijftig van de vorige eeuw tot de dag van vandaag. In het katholieke vooroorlogse (zuid-)Nederland ging dat net zo: Streng, hiërarchisch en op mannen gericht. Met de vrouw in alle levensfasen als onwetend, gehoorzaam wezen. Maar vooral dienend werktuig de aanwas van nieuwe zieltjes. Zodat de jongens tot volwassenheid kwamen in een heersende mannencultuur. Terwijl de meisjes aan dat belang ondergeschikt werden gehouden. Totdat ze werden afgeschreven. Zodat ze aan hun eigen vrouwelijke onafhankelijkheid konden beginnen. Een bevrijding die we in het huis meemaken. Maar talloze aanverwante zaken blijven onbesproken. En komen ook niet in beeld. De beleving van seks blijft het enige thema van de film. De nodeloos complexe verhaalstructuur voegt daar niets toe.
Mijn waardering XXX uit 5 - 6,4 uit 10

6-12-24 FHB filmclub BABYGIRL
Een zenuwachtige film om mee te maken in de bioscoop. Mijn nadere typering is net zo zenuwachtig: psychothriller rond vrouwelijke seksbeleving in een door mannen gedefinieerde maatschappij. En hoe dat uitwerkt in het maatschappelijk verkeer met de westerse waarden van 2024. Romy is een extreem voorbeeld. De vrouwelijke adjunct directeur van een toonaangevend logistiek techbedrijf. Verantwoordelijk voor het uitvoeren van een cruciaal nieuw project. Alleen de allerbeste kandidaten worden aangezocht om er aan te werken. Romy zit dicht tegen de rots die in de evolutieleer is voorbehouden aan het mannelijk geslacht. Maar ze is ook gelukkig getrouwd met een begrijpende echtgenoot en heeft twee opgroeiende kinderen. Door haar buitenwereld wordt ze gezien als het prototype van een in alle opzichten geslaagde millenial. Maar de allereerste scene maakt duidelijk dat ze toch iets mist: bevrediging in seks. Die ze in haar eentje meteen oplost. Laverend tussen haar huwelijk en haar werk valt ze voor een verhouding met een veel jongere collega in het project. Die staat erop haar te vernederen. Aanvankelijk stribbelt ze tegen, maar de vernedering maakt haar seksuele voldoening compleet. Daarbij is iedere emotie rond seks losgemaakt van de lichamelijke beleving. Genegenheid, nieuwsgierigheid, durf maar ook ongemak, verlangen, lust, schuld, schaamte. Maar ook troost en bevrediging in allesverzengende vrouwelijk orgasmes. Waarin iedere maatschappelijke notie van onderlinge verhoudingen is verdwenen. Op zijn jonge leeftijd als man zijn die verhoudingen vanzelfsprekend. Nog voordat er serieus vragen zijn gesteld is het project afgerond. De rollen in het scenario zijn goed geschreven en gecast. In een geloofwaardige vertolking laten emoties zich goed te lezen. Het slot is verrassend. Helaas versluiert het even doelbewust als onrustige camerawerk details die er niet zijn. Dat werkt op je zenuwen. Op het allerlaatste moment wordt deze toch moedige film een zenuwachtig pamflet.
Mijn waardering XXX uit 5 - 6,4 uit 10

TNX!!!