Reacties van FVeastbird - FilmVandaag.nl

24-06-25 FHB sneak LE DEUXIÈME ACTE
Even compacte als interessante filmbeleving van werkelijkheden. En de fabricage ervan. Zonder dat je iets in de gaten hebt. Zeker niet in het begin. Karakters, dialoog en scenario zuigen je mee. In die volgorde is deze film waarschijnlijk ontstaan. De maker kreeg nog net in de vorige eeuw succes als synthesizer muzikant. En rolde vervolgens de media-industrie in. Die nog maar net aan digitaliseren was begonnen. Met de bredere ervaring die hij opdeed kon hij films gaan maken. Zijn absurde gegevens en experimentele aanpak werden een handelsmerk. Deze film bestaat uit vijf dialogen tussen steeds twee tegengestelde karakters. Langzamerhand wordt duidelijk wat die vijf personen met elkaar te maken hebben. Vijf lange scènes argumenteren als wervelwind van onenigheid in het Frans. Waarin de besproken werkelijkheid soms fundamenteel verandert. Omdat tussen de vijf hoofdrollen kleine intriges schuilgaan. Met een steeds veranderende lading kunnen krijgen. Het enige dat niet verandert is het camerawerk. Als een fly in de sky worden de conversaties gevolgd met een enkele camera. Buiten in een bijna mistig landschap, binnen in een onbestemd café met onbestemde gasten. In een slim scenario lijkt daar de werkelijkheid onbestemd, maar mondt wel uit in nieuwe onderlinge verhoudingen in het samenwerken. Zodat de opnamen van de film waar je naar zit te kijken afgerond kunnen worden. Toespelingen naar kunstmatige intelligentie doen misschien overdreven aan. Ze maken wel duidelijk hoe toeval de werkelijkheid kan bepalen. Zonder filmische ingrepen kan in film een werkelijkheid nauwelijks bestaan. Het inventieve slot neemt de tijd om je dat laten ervaren. Via een werkelijkheid waarmee alle fictie werd gefabriceerd. Werkelijkheden die alleen bestonden in alles wat ervoor zat. Onmiskenbaar gevormd via uitstekend spel door bekende acteurs in vijf karakters. Als even interessante als bezienswaardige filmbeleving.
Mijn waardering: XXX uit 5 - 6 uit 10

22-06-25 FTH special: the Fantastic Mr. Fox
De kans om deze film in de bioscoop te zien liet ik me niet ontgaan. De adaptie van een Brits sprookje. Een kinderboek uit 1970. Op papier een even herkenbare als bizarre vertelling in een strakke taal. Hier en daar wat vreemd en wat wreed. Tegen alle verwachting in een wereldsucces. Dus kon op termijn een filmversie niet uitblijven. Het duurde bijna veertig jaar voordat een van de meest vooraanstaande en eigenzinnige Amerikaanse regisseurs zich eraan waagde. Het werd een combinatie van stopmotion en animatie rond de diverse klaagdieren uit het boek. Omdat drie boeren besloten hebben dat een oude boom bovengronds weg moet. Daarmee worden alle ondergrondse woonplekken vernield. Onder leiding van mr. Fox gaat een vossengezin in drie generaties, een das, een konijn en wat egels de strijd aan met een bovengrondse kippenboer, een ganzenhoeder en een appelkweker met zijn fabriekje voor appelsap en cider. Er worden listige plannen uitgebroed, voorbereid en uitgevoerd naar beste vermogen. Niet altijd is het overleg eenstemmig. En moet er ondergronds wel steeds verhuisd worden. In een geestig scenario werden extra karakters toegevoegd, die in het boek niet voorkomen. Maar wel ruimte bieden aan een veelheid van onderhuidse grappen. In beeld, tekst, taal en muziek. Voor de dialogen leende een reeks filmberoemdheden hun stem. Het Britse karakter van de film bleef overeind met een herkenbaar uiterlijk (en karakterschets!) van de oorspronkelijke schrijver: als een van de boze boeren. In 2008, het jaar dat de film gemaakt werd, was de digitale revolutie in de wereldwijde filmindustrie in volle gang. Alleen de bioscopen twijfelden nog aan wat digitale projectie kon betekenen. Ondertussen dreigde filmanimatie een Amerikaans monopolie te worden. (Pixar). Daar stak Wenlock Studios (in Engeland) een stokje voor. Met deze briljant gemaakte film. Zonder Oscar.
Mijn waardering: XXXXX uit 5 - 9,5 uit 10

17-06-25 FHB sneak The Village Next To PARADISE
Bijzondere film van een Somalische scenarioschrijver-regisseur. Daar opgegroeid en na wat extra onderwijs in Duitsland terecht gekomen. Eenmaal toegelaten aan de befaamde kunstacademie van Kassel wordt het zijn vaste plan om films te gaan maken. Vier jaar geleden begonnen zijn korte films vanuit Oostenrijk een festival-reputatie op te bouwen. Dit is zijn eerste speelfilm. Opgenomen in Somalië, afgewerkt in Oostenrijk en geselecteerd voor het aanstaande filmfestival in Cannes. Waar The Village Next To PARADISE al voor twee prijzen is genomineerd. Een voor de film zelf, de andere voor camerawerk. Dat laatste is even belangrijk als het thema van de film: het belang van degelijk onderwijs in zijn wetteloze land zonder bestuur of infrastructuur. Zoals het televisienieuws bijna dagelijks laat weten. Geweld door milities, bendes en drones uit buurlanden zorgt ervoor dat niemand zijn leven zeker kan zijn. Kauwen op khat bladeren verdooft het schrijnend gebrek aan toekomst. Bijna alle mannen doen het, maar de vader van Cigaal niet. Als achtjarige leert die zelf thuis lezen en schrijven. Vader Mamargade schraapt de kost bij elkaar met ad-hoc klusjes in de buurt. Terwijl zijn gescheiden zus Araweeloo op een naaiatelier in de stad werkt. Maar ook op Cigaal let. Als logé past Araweeloo ook op het geld. Pakken papier in een trommel. Soms wordt ook geld gebruikt voor de handel in khatbladeren. Lange shots in een trage montage legt de maatschappelijke leegheid meedogenloos vast. Via consequent sublieme opnamen. Het licht, de kadrering en scherpte laat een geladen sfeer achter. In situaties met vaak strenge close-ups van precies in het scenario passende gezichtsuitdrukkingen. De dialogen werden daarvoor eerder apart opgenomen. Om alle troosteloosheid te kunnen accentueren, Wat niet verhindert dat het slot voor alle drie toch hoop biedt. En dat maakt grote indruk.
Mijn waardering: XXX uit 5 - 6 uit 10

10-06-25 FHB-sneak PERLA
Beklemmende film over een klein stukje bijna vergeten oost Europese geschiedenis. Vóór de ineenstorting van de Sovjetunie in 1989. Acht jaar eerder liet het overlijden van maarschalk Tito Joegoslavië achter in een communistisch machtsvacuüm. Dat mogelijkheden bood om naar aangrenzende kapitalistische buurlanden te reizen en daar asiel te vragen. Zoals Perla dat deed toen ze zwanger bleek van Andrej. Die was in een communistische gevangenis beland. Vanuit Slovenië vluchtte ze naar Wenen en kon na de geboorte van dochter Julia een reputatie opbouwen op als beeldend kunstenares. Negen jaar later is er sprake van exposeren in New York. Julia is inmiddels een begenadigd pianiste. Met Jozef als wijze stiefvader. Tijdens Julia's eerste optreden in een officieel pianoconcours krijgt Perla een dwingend telefoontje van haar ex in Slovenië. Andrej wil zijn dochter zien. Maar hij wil (kan of mag?) niet naar Wenen komen. Andersom kan wel, maar daar is Josef fel op tegen. Als verse puber is Julia dwars. Het deels autobiografisch scenario volgt de ontmoetingen met Andrej. Perla’s twijfel slaat toe. Het verschil tussen West en Oost is mag in beeld aangedikt zijn door een hoog retro kader af te wisselen met een breder beeld. In de bioscoop werkt dat. De goedgekozen locaties, de fotografie, kadrering, het ziet er herkenbaar communistisch uit. Het benadrukt het bijtend ongemak tussen Perla, Josef en de manipulaties van Adrej. De twijfel van Perla wordt bijna voelbaar rond een belangrijke keuze die ze moet maken. Tussen haarzelf of dochter Julia. Rollen, karakters, dialoog, spel en muziek zijn dik in orde. Waardoor nog beklemmender wordt. Het leidt in een overtuigende scène naar een open slot. Nog eens negen jaar later belt Perla aan bij Julia in Wenen. Als er open wordt gedaan spreekt haar blik boekdelen zonder iets te verraden.
Mijn waardering: XXXX uit 5 - 8 uit 10

3-06-25 FHB-sneak Elskling – Loveable
Een indrukwekkend speelfilmdebuut van een Noorse, vrouwelijke filmauteur. Die een eigen scenario verfilmt als regisseur. Met een eigen thema dat dat in de film is verweven. Zoals karaktereigenschappen van een hoofdrol die filmisch worden geduid en uitgroeien tot een belangrijk, zo niet het belangrijkste thema van de film. In dit geval wordt het tweede huwelijk van Maria van begin tot eind gevolgd. In de zeven jaar dat het duurt zijn het kleine voorvallen en misverstanden die een integer psychologisch portret schetsten. Een eigentijds scenario dat speelt in Oslo, de hoofdstad van het welvaren de Noorwegen. Vanuit haar eerste huwelijk heeft Maria twee jonge kinderen en is na een paar jaar weer op zoek naar een levensgezel. Na wat vluchtige ontmoetingen via vriendinnen zet ze haar zinnen op Sigmund en is ze de gelukkige die met haar een langere relatie wil aangaan. Na een onstuimige periode van ontspannen vrolijkheid en geluk. Ze kan haar eigen leven leiden, wat Sigmund is als muzikant veel op pad. En toch is ze eenzaam. Langzamerhand wordt duidelijk dat zij het niet in zich heeft om van nature vrolijkheid te beleven. Via de kleinste dingen blijft dat opvallen. In een uitstekende gespeelde hoofdrol zijn het korte dialogen en onbestemde reacties die dat onmiskenbaar laten zien. Ook aan Sigmond. De regie is even precies als treffend. Sturend camerawerk geeft soms een onverwachte of tegenstrijdige aanwijzing. In bijna alle scènes draait het om beeldvorming. Maar in haar relatie met Sigmund houdt Maria dat niet vol. Ze vraagt hem om weg te gaan. Pas daarna blijkt de relatie met haar moeder ook bepalend te zijn geweest. Deze film is een even genuanceerd als integer psychologisch portret van Maria. Vrolijkheid zit er niet aan.
Mijn waardering: XXXX uit 5 - 8 uit 10

06-06-25 FHB filmclub PEACOCK
Het Oostenrijks speelfilmdebuut van een scenarist/regisseur leunt op het idee van een commerciële gastenservice voor mensen die uit eenzaamheid iemand willen ontvangen. Om even zinvol als plezierig samen te zijn. Geen seks, callgirls of gigolo’s. Het is Matthias, met zijn vriendin Sophia als agent. Ziet er goed uit, is een aangenaam gesprekspartner, met een brede interesse, goede smaak, culturele belangstelling, juiste spraak. En die ook nog in de juiste kleding op tijd aanbelt. Of de afspraak voor een eerste ontmoeting stipt nakomt. Om daarna een of meerdere keren de afgesproken uren exclusief aan de klant te besteden. Bijvoorbeeld als extra gezelschap in elitaire clubjes waar over de meest eclectische culturele belevenissen troeven worden uitgewisseld. Dan is het de kunst om alles te bevestigen en geen domme vragen te stellen. Die zouden je kunnen ontmaskeren. Als keurig alibi voor vrouwen die echt vreemdgaan kan Matthias ook doorgaan. Alles is een kwestie van beeldvorming naar de klant. Terwijl in kringen waar hij regelmatig verkeert eigenlijk precies hetzelfde aan de hand is. Allemaal pauwen die eens in de zoveel tijd veren moet laten zien. Het scenario speelt rond de spanning die in de relatie tussen Sofia en Matthias opduikt. In veel scènes is het niet al te subtiele afzeikhumor die de film aan de gang houdt. Anderzijds zorgt de donkere twijfel van Matthias over zijn werk binnen de relatie met Sofia voor verwarring. Als thema is het magertjes uitgewerkt in het scenario. Maar als de humor wat vettig wordt kost het moeite kost om de lol ervan te kunnen inzien. Misschien zijn het de nogal stugge dialogen in bizarre situaties die ook de souplesse van de film onderuithalen. Zodat het geheel als fragmentarisch wordt ervaren. En het slot niet echt tot zijn recht kan komen.
Mijn waardering: XXX uit 5 - 5,6, uit 10

3-06-25 FHB-sneak Elskling – Loveable
Een indrukwekkend speelfilmdebuut van een Noorse, vrouwelijke filmauteur. Die een eigen scenario verfilmt als regisseur. Met een eigen thema dat dat in de film is verweven. Zoals karaktereigenschappen van een hoofdrol die filmisch worden geduid en uitgroeien tot een belangrijk, zo niet het belangrijkste thema van de film. In dit geval wordt het tweede huwelijk van Maria van begin tot eind gevolgd. In de zeven jaar dat het duurt zijn het kleine voorvallen en misverstanden die een integer psychologisch portret schetsten. Een eigentijds scenario dat speelt in Oslo, de hoofdstad van het welvaren de Noorwegen. Vanuit haar eerste huwelijk heeft Maria twee jonge kinderen en is na een paar jaar weer op zoek naar een levensgezel. Na wat vluchtige ontmoetingen via vriendinnen zet ze haar zinnen op Sigmund en is ze de gelukkige die met haar een langere relatie wil aangaan. Na een onstuimige periode van ontspannen vrolijkheid en geluk. Ze kan haar eigen leven leiden, wat Sigmund is als muzikant veel op pad. En toch is ze eenzaam. Langzamerhand wordt duidelijk dat zij het niet in zich heeft om van nature vrolijkheid te beleven. Via de kleinste dingen blijft dat opvallen. In een uitstekende gespeelde hoofdrol zijn het korte dialogen en onbestemde reacties die dat onmiskenbaar laten zien. Ook aan Sigmond. De regie is even precies als treffend. Sturend camerawerk geeft soms een onverwachte of tegenstrijdige aanwijzing. In bijna alle scènes draait het om beeldvorming. Maar in haar relatie met Sigmund houdt Maria dat niet vol. Ze vraagt hem om weg te gaan. Pas daarna blijkt de relatie met haar moeder ook bepalend te zijn geweest. Deze film is een even genuanceerd als integer psychologisch portret van Maria. Vrolijkheid zit er niet aan.
Mijn waardering: XXXX uit 5 - 8 uit 10

3-06-25 FHB: THE PHOENICIAN SCHEME
De tiende lange speelfilm van een schrijver/regisseur met een zeer eigen manier van films maken. Ingewikkelde thema’s worden verstopt in een visueel, bijna over-de-top verfilming van het eigen scenario. Die zich afspelen in vreemde, vaak verzonnen landen en locaties, en soms ook nog eens in fictieve tijd. Maar wel zo dat ieder beeld of situatie in de bioscoop te herleiden is naar iets in een westerse maatschappij. Waar dan ook, in tijdsbeeld en vormgeving ergens in de laatste vijftig jaar. Met flashbacks voor uitstapjes buiten plaats en tijd binnen de film. Sommige van zijn films groeien tijdens het kijken uit tot een perfect uitgevoerde stijloefening in film, met onnoemelijk veel verwijzingen naar van alles en nog wat. Naar andere films, beroemde locaties, beroemde personen met beroemde citaten. Vertaald in een scenario rond enkele gestileerde karakters in een gestileerd plot. Dit keer rond Anatole ‘Zsa-Zsa’ Korda een oppermachtige zakenman/miljardair met zoveel vijanden dat hij iedere aanslag die op hem werden gepleegd wist te overleven. Deze keer ook. Met zijn enige dochter Liesl aan boord van een privéjet. Een diepreligieuze non. Terwijl haar vader bezig blijft met zijn testament. Verdeeld over in een aantal speciale dozen. Samen bevatten ze het uitgewerkte plan voor een megalomaan infrastructureel project rond de middellandse zee. Als toekomstvisie. Zijn dochter wordt met alles opgescheept. Terwijl Zsa-Zsa Korda’s vele zonen om de gunst van hun vader bedelen. Om een erfdeel waarmee ze elkaar kunnen concurreren. In filmisch perfecte scènes vervat rond vreemde voorvallen en karakters. In een cameravoering en montage die lijkt op een stripverhaal. Een eigen universum met eigen feiten. Soms aangevuld met toelichtende tekst via krantenkoppen, nieuwsuitzendingen, of vluchtig commentaar van figuranten. Bijna iedere minuut is het avontuurlijk kijken. Helaas komen er deze keer geen onderliggende thema’s bovendrijven
Mijn waardering: XXXX uit 5 - 7,8 uit 10

10-05-25 FHB Kyuka: Before Summer's End
Veeleisende speelfilm in de bioscoop. De Griekse weird wave is al een begrip aan het worden. Dit keer is het de experimentele aanpak waarmee de suggestie gewekt wordt dat het om amateur materiaal zou gaan. Dat wordt in allereerste seconden al gelogenstraft. Een dubbele bodem van authentiek video in de beeldverhouding van 4:3 en het standaard 16mm beeldformaat (1:166) is het soort experimentele nadruk waar je in de bioscoop niet op zit te wachten. Zeker niet in een film van ruim twee uur waarvan het scenario alle kanten opgaat. Rond verstoorde verhoudingen binnen een gebroken gezin. Met gevaarlijk puntige scherven ook nog. Zoals een disfunctionele vader Babis die probeert om zijn gezin weer bij elkaar te krijgen op zijn jacht in een van de vele jachthavens die Griekenland kent. De tweeling Konstantinos en Elsa zijn het over hun vader niet altijd eens. Soms twijfelen ze over zijn bestaan. Hij zou al lang dood kunnen zijn. Van hun moeder hebben ze jarenlang ook niets gehoord. In een scenario met een ingewikkelde intrige is deze informatie uitermate warrig verwerkt. Behalve het digitaal aangedikte Griekse zomerlicht is het camerawerk warrig, zijn de karakters eendimensionaal, het acteren matig en loop alles met horten en stoten naar een bizar eind. Op het strand en terrassen wordt bijna alles besproken in het Grieks. Op een manier die in ondertiteling moeilijk is bijgehouden. Soms helemaal niet. Omdat het geluid is omgedraaid, of er niet aanwezig is. Alsof de geluidsman zijn recorder heeft afgezet. Wat er dan overblijft is een professioneel experiment?!. Met die filmische verhandeling over vissen zeker. Veel dezelfde onderwater beelden Overbodig gebubbel en flarden commentaar (ondertitels?!!). Professioneel de amateur uithangen maakt de film zinloos. Zelfs als het met klassieke muziek gemarkeerd wordt.
Zoals veel amateur vakantiefilms in het buitenland.
Mijn waardering XX uit 5 - 4 uit 10

27-05-25 FHB-sneak El maestro que prometió el mar
Lijzige boekverfilming van een verhaal over de Spaanse burgeroorlog. Het bestond al, maar werd pas deze eeuw als novelle uitgewerkt. Met succes, zodat een verfilming niet kon uitblijven. Het gaat over Antoni Benaiges die in 1935 werd aangesteld als onderwijzer in een dorpje bij de stad Burgos. Het jaar erop werd hij gruwelijk vermoord door het nationalistische leger van Generaal Franco. Toen ook de eerste massamoorden op aanhangers van de gekozen Spaanse regering werden georganiseerd. En uitgevoerd. Vervolgens veertig jaar dictatuur van de generalissimo. Daarna duurde het nog eens bijna een halve eeuw dat de verborgen geschiedenis van de Spaanse burgeroorlog door de Spanjaarden zelf onderzocht kon worden. Op diverse plekken worden massagraven voorzichtig blootgelegd. Overgebleven resten van geëxecuteerden worden met DNA-technologie onderzocht. Zodat familiebanden gevonden kunnen worden. Bij een bezoek aan haar grootvader leert Ariadna, dat diens vader, haar overgrootvader dus, misschien in een groot massagraf ligt dat in onderzoek is. Ze reist ernaartoe, in twijfel. Omdat ze weet dat haar eigen grootvader destijds aan de andere kant in het politieke conflict stond. Ze neemt wat papieren mee waaruit blijkt dat de overgrootvader die zr zoekt wel eens een klasgenoot geweest zou kunnen zijn van iemand uit het klasje van meester Benaiges in 1935. In een parallel montage wordt dat jaar in beeld gebracht. Het scenario van de film overstijgt het boek niet. Over Antoni en tien kinderen, waarvan er misschien nog een paar leven. Hoe een gloednieuwe methode van lesgeven met veel achterdocht wordt bejegend. Als tegenspraak met de ultraconservatieve opvattingen van het Franco regime. Het tijdsbeeld van het lang verborgen verhaal is interessant genoeg om als boek mee te bladeren. Meer is er niet te beleven. Dus sluiten titels met feiten en getallen de film af.
Mijn waardering XXX uit 5 - 6 uit 10

06-05-25 FHB GOOD ONE
Een film waarvan je het thema alsmaar zelf invult, totdat een enkele opmerking duidelijk maakt hoe vorken aan stelen zitten. Alles in de stad en de staat New York in de Verenigde staten. ‘Het begint met Sam, naast haar vader Bill in de auto. Puberende dochter van 17 jaar. Ze heeft net haar rijbewijs. “Waarom moet ik mee” is het eerste dat gezegd wordt. Het eerste ongemak is al voelbaar. Ze moet naar de achterbank omdat Mat de beste vriend van Bill ook meegaat. Zonder zijn zoon Dylan, wat eigenlijk de bedoeling was. In de auto is het hoofdzakelijk prietpraat over de bestemming, voorzieningen, uitrusting, kleding, schoenen en conditie. Ook een beetje over opgroeiende kinderen. Sam houdt zich op de vlakte en gaat alleen in op puur praktische vragen. Inmiddels groeit het onderlinge ongemak. Van Sam nog het meest. Op praktische vragen geeft ze even ontwijkende als praktische antwoorden. Veel ervaring met lopen en kamperen hebben de mannen niet. Als ze met volle verpakking op pad zijn wordt er nog minder gesproken. Het is ieder voor zich in het natuurgeweld van de Catshills . Dan die opmerking door Mat in gesprek met Sam. Na het enige wat serieuzer gesprek met haar vader besluit Sam alleen door te lopen naar auto. Waarmee al het ongemak wordt dichtgeknoopt in nieuwe onderlinge verhoudingen. De vriendschap tussen Mat krijgt een deuk. Vader Bill laat zich nauwelijks kennen als stiekem trotse vader van zijn dochter Sam (Good One). Maar het allerlaatste beeld van de film laat geen misverstand bestaan over zijn bewondering voor hoe zij de tocht (Good One) liet eindigen. Via het even duidelijk als onbestemd signaal (Good One) dat zijn dochter hem gaf. Een fraai scenario, uitstekend acteerwerk, verassende verfilming. (Good One). Wel wat rare muziek.
Mijn waardering XXX uit 5 - 7,5 uit 10

02-05-25 FHB filmclub Three Kilometres to the End of the World
Met drie kilometers uit de titel van deze Roemeense film wordt de toestand bedoeld in het dorpje Sfântu Gheorghe. Op een eilandje in de monding van de Donau naar de Zwarte zee. Waar bijna alles hetzelfde bleef sinds de val van de communistische dictator Nicolae Ceaușescu in 1989. Ondanks de geïsoleerde ligging moderniseerde de regionale bestuurlijke indeling wel, maar de bestuurders bleven volharden in hun even ultra conservatieve als opportunistische houding. Honderd kilometer verder is de stad Tulcea. Binnen twee generaties in de vaart der volkeren opgestoomd naar honderdduizend inwoners. Inmiddels met eigentijds bestuur, voorzieningen, opvattingen en festivals. Adi komt er regelmatig. Deze keer is er een toerist met hem meegereisd naar Sfântu Gheorghe. Die hem verleidt tot een intieme mannenkus, toevalligerwijze gadegeslagen door anderen. Als hij gewond thuisgekomen is wilt iedereen weten wat er gebeurd is. Te beginnen bij zijn ouders, een vriendin die een oogje op hem heeft, maar ook de agent, die een aangifte wil. Om de daders te kunnen arresteren. Maar veel moeite wil hij er niet voor doen. Iedereen zoekt een uitweg om te benoemen wat iedereen bedoelt. Adi zelf ook. Maar ontkomt er niet aan beoordeeld te worden als homoseksueel. In een kalme, effectieve verfilming wordt duidelijk waar dat in het dorp toe kan leiden. Op een manier die tegelijkertijd ook de onderlinge verhoudingen in het dorp, op school, tussen zijn ouders, de kerk, en andere autoriteiten in beeld brengt. Allemaal vanuit de patriarchale instelling die homoseksualiteit ziet als een ziekte de genezen kan worden. Waarin de verwekking van een kind verstrekkende verplichtingen aanreikt aan de vader, de moeder en directe omgeving. Waarvoor persoonlijke belangen in alle hypocrisie worden meegewogen. In een prima film als kraakhelder betoog.
Mijn waardering XXXX uit 5 - 7,5 uit 10

29-04-25 FHB sneak The Surfer
De enige redelijk succesvolle steracteur uit een van de meest invloedrijke filmmakers families in Hollywood sjouwt in deze film opzichtig rond met zijn karakterrol als Amerikaanse baby boomer. In een scenario dat tegelijkertijd nostalgie, familieverbanden, halsstarrigheid, macht, onmacht, goed en kwaad, lijden en lust, ritueel bijgeloof op een hoop gooit. In een thrillerachtige intrige en het nodige fysieke geweld. Surfen is de dunne rode draad. Tot en met het ongeloofwaardige slot. De Amerikaanse arena rond surfen werd omgezet naar Australië. Waar de film ook werd opgenomen en goeddeels afgewerkt. Er waren een hoop distributeurs nodig om deze film van de grond en in de bioscoop te krijgen. Meestal is dat een slecht teken. Ierse inbreng voor scenario en regie. Resulterend in een over de top psychologisch drama met matige cameravoering en twijfelachtige dramaturgie. Nieuwsgierigheid houdt de spanning naar het einde wel vast. Zij het met bitter weinig nuance en totaal geen humor. Een gewild surfstrand aan de Australische oceaan is zowel de inzet als de enige locatie. Het wordt een internationaal gepolderde jaren zeventig B-film. Zo plat als de Beemster, ingedijkt met de nare kantjes van een eigentijdse Australische millennial generatie. Die alles uit de kast lijkt te halen om te laten zien wat ie waard is. Allesbehalve verheffend, wat met verfilming schaamteloos wordt uitgebuit. Zodat het ongemakkelijk wordt om te zien hoe de Amerikaanse boomer zich steeds verder laat vernederen om zijn geheime missie niet te verknallen. Pas na een allesbepalende vechtpartij in de branding van de oceaan zijn de surfbeelden te zien die je aan het begin van de film kon verwachten.. Verre van spectaculair, in plaats daarvan plichtmatig verwijzend naar de kluwen feiten, motieven en emoties tussen de hoofdrol en de diverse karakters. Een even onstuimige als doelloze film. Niks voor het filmhuis circuit.
Mijn waardering X uit 5 - 2 uit 10

27-04-25 FHB RIEFENSTAHL
Zeer gedegen biografie van de manipulatieve vrouw die in de eeuw van haar leven zou uitgroeien tot de meest omstreden voorvechtsters van film als kunstvorm. Vanaf haar 24e bouwde als actrice in Duitse speelfilms enige roem op. Ondertussen keek ze de praktijk af op de set en werd verliefd op de camera. Toen dat andersom niet meer zo was begon ze een eigen productiebedrijf. Leni Riefenstahl was toen 34 jaar. Via haar vrienden in de succesvolle NSDAP ritselde ze opdrachten om promotiefilms te maken. Terwijl de charismatische Hitler al begon uit te groeien als Führer van de hele Duitse natie. Met dwingende beelden en montage werden het even griezelige als effectieve propagandafilms voor het nazi regime. Via het staatslaboratorium UFA draaiden die geluidsfilms in alle bioscopen van het Derde Rijk. Pas na het uiteenvallen van de oorlog werden die films over de hele wereld aangemerkt als megalomane propaganda van een uiterst misdadig regime. In de oorlogstribunalen werd Leni Riefenstahl aangemerkt als ‘meeloper’ maar ‘niet direct betrokken’. Sindsdien heeft ze in krantenartikelen, essays, boeken, radio- film- en televisie-interviews nooit spijt willen betuigen voor wat haar opdrachtgever allemaal had aangericht. Door de aanvulling met het privé archief van Leni Riefenstahl is het bijna schokkend hoe haar nog altijd opportunistische en manipulatieve karakter meewerkte aan haar filmcarrière. Succes dat ook nog eens doelbewust en ten volle door de Nazi’s werd gepropageerd. Met onverholen rassenleer en alles wat daarbij hoorde. Die zij ook in haar tweede omstreden ‘carrière’ in Afrika bleef aanhangen. Door even warrige als onbetamelijke uitspraken over het hoe en waarom van de films en foto’s die ze daar maakte. Als honderdéén jarige toerist keert ze terug naar de echte waterval van de film waarin haar markante optreden als actrice nog eens in de UFA filmstudio’s als trucage werd opgenomen.
Mijn waardering XXXX uit 5 - 8,4 uit 10

22-04-25 FHB sneak Son Hasat
Even sobere als stroeve film over het oogsten van riet in de uitgestrekte moeras landen van Turkije. Een Turks exportproduct dat op veel Europese huizen wordt gebruikt als duurzame dakbedekking. Ieder jaar groet het nieuw, en als het in de zomer op volle lengte is, zo’n drie meter, wordt het vanuit een bootje net boven de waterlijn gekapt, en naar een verzamelplaats gebracht. Daar wordt het gesorteerd, samengebonden en verder vervoerd. Vaak zijn het de mannen die kappen, en de vrouwen die de rest van het werk doen. Door handelaren worden de bossen riet per stuk opgekocht en betaald. In het korte seizoen is de onderlinge concurrentie moordend. Er wordt gevraagd om alsmaar grotere hoeveelheden. Terwijl de betaling ervan later, minder of helemaal niet gebeurt. Fraai gefilmde weidse moeraslandschappen met oneindig veel rietveldjes in het water aan de oever van een meer. Een introductie in Turks commentaar over de mythes van licht, het water, weer, en luchten van dit stukje aarde. Vervolgens leren we Ali kennen als nog niet bijster ervaren rietkapper. Tijdens het seizoen woont hij met (zijn?) vrouw Aysel in een primitieve hut op een deels leeg gekapt rietveldje. Ook zij is nog niet zo handig. Dat ze zwaar worden uitgebuit is van meet af aan duidelijk. In de verfilming van het scenario dat volgt is worden steeds dezelfde filmische mogelijkheden gebruikt. Zonder karaktertekening ontvouwt zich een plat relaas in dialoog (ondertiteling!) over het (laatste?) rietseizoen (volgens de titel van de film). Er vallen drie dooien, en van meet af aan is bekend hoe en door wie. Waarom blijft vaag. Scènewisselingen wordt ruim van tevoren ‘filmisch’ aangekondigd. Zonder verband of noemenswaardige betekenis. Met meer dan twee uur is dit weer een overtuigend bewijs dat je van slecht gemaakte films alleen maar kunt leren.
Mijn waardering XX uit 5 - 4 uit 10

20-04-25 FHB kl.zaal The Last Showgirl
Het einde van een tijdperk. In Las Vegas bestaan dit soort nachtclubs misschien nog. Nu als nostalgische terugblik. The Last Showgirl gaat terug naar de begin jaren negentig in de vorige eeuw. Mobiele telefoons zijn er wel, maar nog geen smartphones. Het scenario van The Last Showgirl ontstond als toneelstuk. Over Shelly, een nachtclubdanseres in Las Vegas die dertig jaar lang in dezelfde nachtclub werkt. Waar iedere dag -zonder uitzonderingen en op industriële basis- shows werden opgevoerd door een groep van soms wel veertig professionals. Vrouwen met een uitstekend figuur en sexy uitstraling voeren een show op van een uur die regelmatig verandert. Ondersteund door ervaren muzikanten, toneeltechnici, decorbouwers, kostuumverzorgers, een gespecialiseerde choreograaf-regisseur en de producer voor de algehele leiding. Op en achter het podium wisselt steeds alles.. Behalve de uitgelaten spiegel- en glittersfeer. Dansnummers met veren en kralen werken toe naar de blote borsten finale. Na een dansopleiding en wat klassieke optredens kwam Shelly hier terecht. Bijna dertig jaar geleden. Sindsdien geniet ze nog steeds van de aandacht die het anonieme publiek haar geeft. Maar dat zover is teruggelopen dat de club niet meer zoveel verdient. Het besluit om de roemruchte club in z’n geheel te sluiten is voor Shelly een professioneel doodvonnis. Van achter de schermen maken we mee hoe ze dit ondergaat. In een uitstekend geschreven en gespeelde rol. Onvoldoende soepel en sexy wordt Shelly’s kwetsbaarheid overtuigend neergezet. De Las Vegas-sfeer blijft authentiek in een overtuigende rol, gespeeld door een vroegere filmster. In deze film met authentieke (nep) schone schijn spat vakmanschap van het scherm. Maar ook twijfel en kwetsbaarheid. Een filmisch solide terugblik op veranderingen tegen het eind van de vorige eeuw. Weer op film opgenomen, maar natuurlijk digitaal afgewerkt en gedistribueerd via DCP’s. Over verandering gesproken…
Mijn waardering XXX uit 5 - 7,5 uit 10

15-04-25 FHB sneak BLACK DOG
Fraai scenario met veel symbolieke verwijzingen naar China, als staat en als volk. Op de rand van de grauwe Gobi-woestijn is een in hoog beton gebouwde stad door bijna alle bewoners verlaten. Hun huisdieren lieten ze achter. In de eerste opname zien we hoe een personenbusje over een weg in het landschap aan komt rijden en door honden wordt verwelkomd. Het zijn er honderden. Met een slingerbeweging moet de chauffeur uitwijken en komt met busje en passagiers op een zijkant terecht. De politie helpt het busje weer op de wielen en sleept het naar de stad. Daar galmt de Chinese propaganda dat achtergebleven bewoners die geen directe taak hebben onmiddellijk moeten vertrekken. Over enkele dagen zal met slopen van flatgebouwen en woonwijken worden begonnen. Want de hele stad moet gemoderniseerd. Een van de passagiers in het busje heet Lang. Een zwijgzaam persoon die wordt herkend als een bekende stuntrijder op de motor. Maar ook als betrokkene bij een moord. Na een lange gevangenisstraf is hij terug en betrekt de woning die zijn broer heeft achtergelaten. Zijn spullen staan er nog. Als baantje komt hij terecht in het team dat de hondenplaag moet bestrijden. De agressieve zwarte hond die hij al eerder had gezien wordt gevangen.. Vanwege gedrags-symptomen die bij het even besmettelijke als levensgevaarlijke rabiës (hondsdolheid) horen. De vanzelfsprekendheid waarmee situaties en gebeurtenissen in en achter elkaar zijn gezet verraadt de ruime ervaring van de (mede) schrijver en regisseur. Met de wat sluimerige verfilming voegt hij in sprekende scènes veel aan het scenario toe. Gaandeweg lijkt de zwarte hond zijn rol te ontgroeien. Wat er gebeurt in het grauwe landschap, de verlaten stad en met Lang en zijn zwarte hond leidt in stemmige beelden met weinig woorden en muziek tot een indrukwekkend slot.
Mijn waardering XXXX uit 5 - 8 uit 10

7-04-25 FHB Le Comte de Monte-Cristo
Dit succesvolle Franse vervolgverhaal in achttien delen werd een wereldwijd succes in de tweede helft van de negentiende eeuw. Het werd in veertig talen vertaald en het totaal aantal uitgaven loopt in de honderden. Verfilming kon niet uitblijven. Al in 1908 werd er in de Verenigde Staten van Amerika een versie van tien minuten uitgebracht. Zwart-wit en zonder geluid. Waarschijnlijk als reclame voor het boek in delen. Vanaf 1934 werd het verhaal meer dan dertig keer verfilmd. In lengtes van twee tot drie uur. Voor het scenario werden steeds andere keuzes gemaakt. Rond de thema’s wraak, politiek verraad, recht en liefde. Ook In de nieuwe verfilming blijft het een ingewikkelde intrige rond een reeks personages in drie generaties. In de loop van ruim twintig jaar ontmoeten ze elkaar, al dan niet toevallig. Op een reeks toonaangevende locaties in Frankrijk en daarbuiten. In wisselende omstandigheden, ieder met eigen bedoelingen en motief. Alles begint met de poging van Napoleon, nog altijd keizer van Frankrijk, die vanuit zijn ballingschap op het eiland Elba wilt terugkeren om het gezag over Frankrijk weer op te pakken. Jaren en locaties worden in de film met een titel over zwart meegedeeld. In de film zijn het net zo goed hoofdstukken. Niet strikt chronologisch. Alles in protserige beelden, ondersteund door protserige rollen, aankleding, geluid en muziek. Na de introductie van de hoofdpersonen en de verdwijning van een van hen zorgt de avontuurlijke ontsnapping uit een politieke gevangenis voor de eerste motieven die vanuit het scenario ontstaan. In drie uur wordt dat in volle breedte neergezet. Met de nodige spanning op z’n tijd. . Een lange film, avontuurlijk en met pauze, in fraaie beelden die niet vervelen maar de aangezwengelde thema’s in deze prestigieuze Franse productie behoorlijk plat slaan.
Mijn waardering XXX uit 5 - 6 uit 10

8-04-25 FHB sneak GHOST TRAIL / Les Fantômes
Dwingende, soms overnadrukkelijke film die laat zien hoe een jonge Syrische vluchteling de spookbeelden van zijn marteling in de beruchte Sednaya gevangenis herbeleeft. Het gezicht van zijn beul staat hem nog helder voor de geest. Vanuit Damascus wist Hamid als hoogopgeleide docent naar Straatsburg in Frankrijk te ontsnappen. Via via heeft hij daar woonruimte en een baantje in de bouw. Er zijn meer Syrische vluchtelingen in Frankrijk. Via sociale media houden ze contact met elkaar vanuit diverse Franse steden. Onder andere om te achterhalen welke gevangenismedewerkers óók naar Frankrijk zijn gevlucht. Alleen tijdens persoonlijk contact wordt daarover informatie gedeeld. Zo wordt Hamid gevraagd om in Straatsburg voorzichtig uit te kijken naar ene Harfaz, die op de universiteitsbibliotheek ingeschreven staat als Hassan. Hij gaat er op af in de overtuiging dat dit de man is die hem martelde. Wat volgt zijn spionage-achtige ontmoetingen in een park afgewisseld met een kat- en muisspel tussen Hamid en Hassan. In de straten, de metro en de universiteitsbibliotheek van Straatsburg. De verfilming is redelijk, zij het wat onevenwichtig. Flashbacks in spookgeluid van Hamid, afgewisseld met spannende achtervolgingen te voet. Op verschillende plekken lange momenten van twijfel. Ondertussen komt het informele netwerk als spookspoor naar de werkelijke identiteit van Hassan met flarden in beeld. Het scenario ontvouwt zich wat plichtmatig. Door de lengte doet slotscene in dialoog nogal obligaat aan. De belangrijke rollen zijn goed gekarakteriseerd en worden overtuigend neergezet. Helaas is het belangrijkste sleutelmoment in de slotscene ongemakkelijk kort. Zodat de strekking ervan nauwelijks kans krijgt om te beklijven. Dit In tegenstelling met de spookherinneringen van Hamid. En van het Syrische fantoomnetwerk in Frankrijk.
Mijn waardering XXX uit 5 - 6 uit 10

01-04-25 FHB sneak VINGT DIEUX
Zeer Franse film met een onmiskenbare Franse slag. Op z’n janboerenfluitjes zouden we hier zeggen. Een rommelig scenario waarin de inbreng van een trits Franse regiofondsen zwaar overheen leunt. Over het boerenbestaan in de Limousin, de groene regio in het hart van de Franse Republiek. Waar veehouderij en kaasmaken tot cultuur is verheven. Los geweekt van de Franse werkelijkheid en wettelijkheid. Over de schouder van een boer lopen we minutenlang mee over een regionaal festival, waar alles over koeien, kazen en kapotte auto’s bij elkaar is gebracht. ToTone, de zoon van achttien wordt even terloops als nadrukkelijk geïntroduceerd op z’n Frans. Later in de avond is het dansen op Franse eigentijdse tienermuziek. Voor alle leeftijden. Terwijl zijn vader stomdronken loopt te wezen. ToTone wil hem niet naar huis brengen en zet hem in zijn eigen auto. De volgende ochtend hoort hij dat zijn vader is verongelukt. En hij achterblijft met zijn kleine zusje en een verliesgevende boerderij. Wat volgt is een relaas over de afwikkeling van de nalatenschap, jaloezie en ruzies over een meisje van een andere boerderij, het zusje dat naar school moet, het runnen van een boerenbedrijf met koeien, melkproductie en kaas maken. Het is een hard afscheid van zijn vorig leven als zorgeloos feestbeest. In het begin loopt alles door elkaar. Totdat ToTone besluit om op een eigen manier de kost te gaan verdienen. Met hulp van zijn zusje en zijn maten lukt dat misschien, zij het op een nogal oneigenlijke manier. Na vette pech en inkeer is het einde voorspelbaar. In (Franse) sfeer, met Franse slag in dramaturgie, verfilming en montage. Waardoor terecht aangeroerde thema’s te vlak blijven om indruk te maken. De lichtvoetigheid van de hele film zit de zeggingskracht ervan behoorlijk in de weg. Toch blijft Frankrijk een mooi land.
Mijn waardering XX uit 5* - 4 uit 10

29-03-25 FHB EVERYBODY LOVES TOUDA
Voor Europese muziekliefhebbers is dit een moeilijke film. Omdat het hoofdthema beheerst wordt door Marokkaanse muziek. Van een genre dat twee eeuwen geleden in het Atlas gebergte opgang maakte. Vrouwen die eigen dichtregels zingend voordroegen met een tamboerijn als (ritme)begeleiding. Simpele melodieën. Begeleid door Marokkaanse snaarinstrumenten waarbij een westerse viool de gezongen melodie volgde. In oosterse kwarttonen die in de westerse muziek nooit hebben bestaan. De teksten kunnen tegelijkertijd even zwaar romantisch als licht kritisch zijn. Vaak vanuit het vrouwelijk perspectief bezongen in opzwepende liederen met dans. Voor bruiloften en partijen en aangevoerd door een sheikha als vrouwelijke podiumkunstenaar. Geen Marokkaanse bruiloft kon zonder, terwijl bepaalde liederen uitgroeiden tot Arabische wereldhits. Doorgegeven via (arabische) muzikanten. Ook zonder affiniteit met die muziek blijft er een solide film over. Een scenario rond Youda, een gescheiden vrouw die leerde hoe je, opgroeiend in het afgelegen Atlasgebergte als sheikha een feestvierend publiek kunt vermaken. Met een prima stem, een goed geheugen voor teksten en gevoel voor metrum leert ze bijna zingenderwijs dat ze daar ook goed in is. Op het eerste feest waar ze ook mag zingen gaat de strekking van de dichtregels haar voorbij. Tegen het eind van de avond leert ze hoe mannen op haar reageren. Iedereen houdt van haar. Ze kan er geld mee sparen en wil naar Casablanca om daar te zingen. Dat is het enige wat ze kan en wil. En haar zoontje Yassin verdient ook betere kansen. Zijn grootouders kunnen niet lezen en vinden dat voor Yassin ook niet nodig. Tegen alle verdrukking in wordt Youda’s karakter uitstekend getekend: moedig, standvastig en volhardend.. Met een fenomenale acteerprestaties draagt zij deze kleurrijke, veelzeggende en fraai gemaakte film van begin tot eind. Maar in de bioscoop maakt juist de muziek het er niet eenvoudiger op.
Mijn waardering XXX uit 5* - 6 uit 10

25-03-25 FHB sneak On Falling
Een even indringende film over arbeidsomstandigheden als een Britse film van zes jaar geleden. De wijze waarop grote bedrijven onder het oog van publieke instanties omgingen met de mensen die het feitelijke werk moesten doen. Precies hetzelfde ziet er op dit moment anders uit. Verregaande privatisering en Brexit laten hun sporen na. In Schotland werkt Aurora in het pakhuis van een internationale webwinkel met een onnoemelijke variatie aan producten die over de hele wereld verstuurd worden. Vier en twintig uur per dag. Als “picker” moet zij in een grote afdeling van het pakhuis de producten opzoeken die besteld zijn. Aurora, in de twintig komt uit Portugal en heeft huis en haard verlaten in een poging om in het Verenigd Koninkrijk een betere baan te vinden dan deze. Want het is even eentonig als intensief werk in ellenlange gangen. Tussen de krankzinnige overdaad van de Westerse consumptiemaatschappij. De rol van Aurora is het hart van de film. Die concentreert zich op de leegheid van haar bestaan. Het scenario is een aaneenschakeling van kleine incidenten. Ze laat zich de druk van het management aanleunen. Tot gesprekken met anderen komt het nauwelijks. Thuis is een zolderkamer van een grote woning in een verre wijk. Van daaruit rijdt de ze iedere dag met haar vriendin mee naar het werk. Zij is Ook Portugees maar werkt al langer in Schotland. Aurora slaapt in de zolderkamer van een woning geschikt gemaakt voor bewoning door andere gelukszoekers. Uit allerlei landen. Door de verschillen in (Engelse) taalvaardigheid blijft contact vriendelijk, zij het minimaal. Ieder voor zich. De verfilming in lange grauwe scènes benadrukt de troosteloosheid van het bestaan in sommige delen van de Westerse maatschappij. Het verval is al bezig. Vandaar de titel?
Mijn waardering XXXX uit 5* - 8 uit 10

18-03-25 FHB sneak Vermiglio
Het bekijken van deze ruim bekroonde film lijdt onder een scenario dat teveel overlaat aan de kijker. Is het een sociologisch portret van de bewoners, diep weggestopt in een dorp in de Italiaanse Alpen? Rond een berg tegen de grens van Zwitserland, valt te vermoeden. Daarbij is het 1944. Een jaar dat het failliet van het fascistische Mussolini bewind in Italië zich al aankondigt. De eerste deserteurs van het Italiaanse leger houden zich in het dorp schuil.. Het onbetwiste stamhoofd is Cesare, in de vijftig. Als man met absoluut gezag over de hele gemeenschap. Te beginnen over zijn eigen gezin van acht kinderen, maar Zolang de vaders ver weg aan het font blijven vechten. ook die van de andere gezinnen. Het ruime aantal pasgeboren baby’s en zwangere vrouwen valt steeds meer op. Van de kinderen zijn de jongens nog niet oud genoeg voor het leger. De wat oudere meisjes krijgen meedogenloos onderwijs van Cesare. Die leest wel een krant, terwijl alle beelden blijven benadrukken hoe geïsoleerd van de wereld het dorp is. De verfilming de bestaat grotendeels uit (te) lange scènes in een saai bergdecor, zwakke enscenering rond situaties met vlakke karakters en onduidelijke accenten in handeling en dialoog. Ondertussen loopt de oorlog af en worden er baby's geboren. Maar vooral de trage montage zorgt voor verwarring waarmee je als toeschouwer blijft zitten. Die doet zo documentair aan dat je binnen het gedramatiseerde verloop van de film ruim de tijd krijgt om zelf te verzinnen waar het allemaal ov er gaat. In een mager slot wordt gehint naar de drang waarmee Cesare zich aan het voortplanten is geweest. Veel meer valt er na twee uur eigenlijk niet van te maken. En is de kleur rood in de titel hooguit een verwarrend gegeven.
Mijn waardering XX uit 5* - 4 uit 10

15-03-25 FHB GRAND TOUR
Een film uit Portugal door een Portugese maker met een volstrekt eigen signatuur. Van een broodmager plotje wordt tijd, plaats, normen, waarden en aspiraties een eeuw teruggezet. In zorgvuldige zwart-wit studio-opnamen. Het scenario is losjes gebaseerd op een kort verhaal. Van een uiterst succesvolle Engelse schrijver uit de eerste helft van de vorige eeuw. De aanvulling met hedendaagse documentaire opnamen in dezelfde landen en plaatsen in het scenario maakt het geheel tot een betoverend beleving van het begrip ‘geschiedenis’ in de bioscoop. Die begint in Yangon, Myanmar Rangoon zoals de stad in 1917 heette. En het Verenigd Koninkrijk het Gemenebest. De associatie van landen over de hele wereld waarover George V, de eerste koning van het huis Windsor de koloniale scepter zwaaide. In Rangoon heeft een lokale Engelse ambtenaar Edward een brief ontvangen van zijn verloofde Molly. Vanuit Londen dringt zij aan op een spoedig huwelijk. Edward durft dat nog niet aan en antwoordt dat hij binnen afzienbare tijd naar een andere standplaats binnen het koloniale rijk zal afreizen. Als antwoord laat Molly weten dat ze al bijna onderweg is. Haar aankomst in Rangoon anno 1917 is in de studio zwart-wit gereconstrueerd. Terloops moet er in Rangoon ook een filmcamera worden ingeklaard. Zodat vanaf dat moment de illusie gewekt wordt dat haar hele Grand Tour naar Saigon, Frans Indochina, (Ho Chi Minhstad in Vietnam), Manilla op de Filipijnen en Osaka in Japan. Met een reeks situaties in verschillende talen en sferen wordt het starre koloniale tijdperk anno 1917 treffend neergezet. Met hedendaagse beelden in kleur als inleiding. Dit alles zonder expliciet waardeoordeel van wat dan ook. Of het moet zijn hoe bijna alle normen en waarden in ruim een eeuw fundamenteel zijn veranderd. Het verassend slot laat dan ook nog eens zien dat het film is.
Mijn waardering XXXX uit 5 - 8 uit 10