Recensie 'Raw'

Mens van vlees en bloed

Recensie 'Raw'
26 april 2017 om 10:15

Met een gemiddeld ontgroeningsritueel hebben de eerste twintig minuten van Raw weinig te maken. In haar bebloede labjas begeeft Justine (Garance Marillier) zich richting de voedselproef: rauwe kikkerniertjes. Een slapeloze nacht en een vervelde huid verder meldt de kersverse studente diergeneeskunde zich bij de dokter. Filmgangers met een zwakke maag opgelet: het belangrijkste thema binnen deze onconventionele genrefilm is nog niet eens aan bod gekomen.

Op andere scholen zou ze een modelstudente zijn geweest: bijna lachwekkend beducht op dierenrechten, vegetariër en prestatiegericht. Hier, in een klinisch en kil complex op het Franse platteland, werkt Justines morele voorkomen enkel in haar nadeel. Wat de reden dan ook mag zijn dat haar medestudenten hier hun opleiding volgen, met de intentie dieren te genezen heeft het in ieder geval niets van doen. De enige docent die we zien 'heeft het niet zo op strebers', de dokter die Justine verzorgt reageert nuchter en onverschillig als haar patiënte over kikkerniertjes begint. Justines kamergenoot is een homoseksuele jongen (Rabah Nait Oufella); Justine had gevraagd om een meisje, maar dit is in de ogen van haar docenten hetzelfde.

Greep in de koelkast

Een sleutelmoment in Raw is een ogenschijnlijk onschuldige greep in de koelkast. De smaak van rauw vlees maakt iets los bij de eerst zo ingetogen Justine. Vanuit een evident evolutionair perspectief schetst debuterend regisseuse Julia Ducournau een vervreemdend coming-of-age-verhaal: seksuele ontluiking en de weg naar volwassenheid gaan bij Justine gepaard met het verlangen naar mensenvlees. Gedachten over inspiratiebronnen en gelijkende films werpen zich op: van Mexicaanse horror (We Are What We Are, 2010) tot Carrie (1976), de bodyhorror van David Cronenberg en Nicholas Refns laatste stijlexperiment (The Neon Demon, 2016).

Filmen om te shockeren

Alhoewel het in dit genrestuk nooit alleen om kannibalisme gaat, ligt de valkuil van het 'filmen om te shockeren' wel op de loer. Helaas slaat Ducournau op sommige momenten net iets te veel door in haar ogenschijnlijke pogingen de kijker nog verder te provoceren. Niet alle elementen die dan de revue passeren (iets met Braziliaanse wax) zijn even functioneel. Ducournau had er vervolgens audiovisueel wél weer een schepje bovenop mogen doen. De bacchanale scènes in de discotheek missen bijvoorbeeld wat bravoure.

Haastige spoed

Op een intrigerende manier beweegt Raw zich van realisme naar surrealisme. De setting oogt in eerste instantie hyperrealistisch, om dan in het licht van Justines transformatie steeds meer absurdistisch te worden. Eenzelfde ontwikkeling wordt zichtbaar in de zusterrelatie met Alexis (Ella Rumpf), die op het moment van Justines inwijding al een tijdje diergeneeskunde studeerde. Het is jammer dat de film soms wat vluchtig voorbij gaat aan de verschillende locaties die Raw een doorgaans naargeestige sfeer meegeven. Enkele rake dialogen werken daarnaast beslissend voor het onthullen van cruciale motieven. In het laatste kwartier werkt Ducournau zich ietwat gehaast naar de ontknoping toe; het idee is angstaanjagend briljant, de uitwerking wat minder.

Krachtige hoofdrol

Garance Marillier schittert als een meisje dat in de context van een ontwakend dierlijk instinct onderzoekt wat haar nog menselijk maakt. Het levert een memorabele arthouse-horrorfilm op, al liet een scala aan gemiste kansen en ongelukkige keuzes zich bij ondergetekende flink voelen.

3 / 5

Raw is nu te zien op:

CineMember

Meer over:

Bioscoop Films RecensiesRaw (2016)

Lees ook:

Meer recensies

Trailer 'Raw'

Reacties


Meer recensies


Nog meer recensies