Glimlachen tegen wil en dank

Recensie Breathe


Tim Bouwhuis
om 10:02

Prille liefde in een idyllisch Brits landschap – in Breathe kost het Robin Cavendish (Andrew Garfield) en Diana Blacker (Claire Foy) slechts een minuut of vijf om als een blok voor elkaar te vallen. Het regiedebuut van motion-capturefenomeen Andy Serkis (The Lord of the Rings, de nieuwe Apes-trilogie) richt zich dan ook vooral op de beproevingen die later in het verschiet liggen.

Breathe

Robin is nog maar achtentwintig jaar jong als hij onder zijn nek volledig verlamd raakt. Gekluisterd aan zijn ziekbed moet hij zien te leven met de beperkingen die een heftige vorm van polio met zich meebrengt. Scenarist William Nicholson (o.a. Gladiator) combineert klassieke drama-elementen met de verwerking van alle biografische aspecten. Cavendish zette zich vanaf de vroege jaren zestig in voor het slechte lot van lichamelijk gehandicapten, die vaak onder miserabele omstandigheden verbleven in hospitalen en verzorgingshuizen. De uitvinding van een rolstoel met een ingebouwd beademingsapparaat had er in 1962 voor gezorgd dat hij niet langer gebonden was aan een leven achter gesloten deuren. Op relationeel vlak kwam Cavendish’ drang tot een vrij leven in conflict met zijn fysieke onmacht zorg te dragen voor zijn vrouw – en later ook voor zijn zoon John (die deze film later zou produceren).

Zoeken naar de juiste balans

Breathe leunt in sterke mate op het acteerwerk van Andrew Garfield, die zijn sporen definitief verdiende in recente auteursfilms van Martin Scorsese (Silence) en Mel Gibson (Hacksaw Ridge). Vreemd is het niet, die focus op het lijdende hoofdpersonage, maar toch laat Serkis daar iets liggen. Juist Claire Foy (The Crown) speelt namelijk met de subtiliteit en authenticiteit die Garfield op veel momenten mist. Zijn vertolking doet denken aan de lijdende Hawking van Eddie Redmayne (The Theory of Everything); het soort rol dat iets te opzichtig hint naar een Oscarnominatie.

Zoeken naar de juiste toon

De grimas, de glimlach, de knullige ongemakjes die verplaatsingen per rolstoel met zich meebrengen… Serkis schetst een haast aandoenlijk beeld van Cavendish’ ziekte, en verzacht daarmee de emotionele belasting die het leven met deze vorm van polio in werkelijkheid met zich meegebracht moet hebben. Sentimenten in Breathe voelen dan weer oprecht en authentiek, dan weer gemanipuleerd en opzichtig. De directeur van het hospitaal waar Cavendish eerst verblijft is het stereotype van de onsympathieke tegenpartij. Een klinische verblijfplaats van patiënten in Duitsland (die Cavendish bezoekt tijdens zijn missie voor de verbetering van levensomstandigheden) heeft zoveel weg van een gesteriliseerd lijkenhuis dat alle geloofwaardigheid direct verloren gaat.

Zoeken naar een voelbare werkelijkheid

Dit biografische drama voelt daarmee aan als een gemiste kans, temeer omdat de film visueel en inhoudelijk wel erg strak is afgewerkt. De locaties zijn goed gekozen en door de tijdgetrouwe kostuums komen de zestiger jaren op warme wijze tot leven. Slechts in een paar scènes schijnt iets door van een grijpbare, door en door menselijke pijn – meer van die afstotende realiteit had Breathe ontegenzeggelijk tot een betere film gemaakt.

3 / 5
Breathe is nu te zien in 6 bioscopen.
Kies je stad:

Reacties


Nieuwste recensies


Dit zijn de nieuwste filmrecensies geschreven door onze recensenten.

Meer nieuwe recensies

Meer recensies van Tim Bouwhuis


Hieronder vind je meer recensies die geschreven zijn door Tim Bouwhuis.

Bekijk alle recensies van Tim Bouwhuis

Breathe (2017)

Breathe

IMDb-score7.1 / 10
GenreDrama Biografie
Speelduur118 minuten
Kijkwijzer Kijkwijzer 12 Kijkwijzer a

LandVerenigd Koninkrijk
RegisseurAndy Serkis
Acteurs Andrew Garfield
Claire Foy
Miranda Raison
Bioscoop 14 december 2017
Trailer (groot formaat)
Meer filminformatie

Recensie-archief

Nieuwste recensies