Recensie 'Voir du pays'

De oorlog met je meedragen

Recensie 'Voir du pays'

Na een tumultueus verlopen krijgsmissie in het Afghaanse berglandschap komt een groep Franse militairen aan bij een Cypriotisch vijfsterrenhotel. Te midden van dansende toeristen en verongelijkte vijftigers zouden zij in drie dragen hun herinneringen aan militaire crisissituaties achter zich moeten laten. Het vervolg laat zich raden: in Voir du Pays liggen ideaal en praktijk mijlenver uit elkaar.

Die paradoxale premisse raakt daarmee meteen de belangrijkste zenuw van dit drama over traumaverwerking. Wat bezielt de Franse legerleiding om een groep gestreste militairen in een resort te laten 'bijkomen' van heftige oorlogservaringen? Nergens is een legeroverste te bekennen als de interactie met andere burgers leidt tot kleine opstootjes. Even afwezig is een vorm van gezag als de drie vrouwelijke militairen hun masculiene metgezellen ontvluchten, om met twee lokale karikaturen het eiland te gaan verkennen. De inbreng van de legerleiding blijft in plaats daarvan beperkt tot het initiëren van verplichte psychologische praatsessies, waarbinnen zogeheten 'virtuele realiteitstherapie' de militairen terugbrengt naar oorlogsgebied. Als de eerste sessie echter iets duidelijk maakt, dan is het wel dat een 3D-bril en een gedwongen blik op het verleden de angst en de stress niet zomaar gaan verhelpen.

Vrouwen in het leger

Voir du Pays is na 17 Filles (2011) de tweede film van de regisserende zussen Delphine en Muriel Coulin (1972). Het verklaart waarom we meekijken vanuit het perspectief van twee sterke, eigenzinnige vrouwen. De Coulins komen net als Aurore (Ariane Labed) en Marine (Soko) uit de militair-strategisch belangrijke havenstad Lorient, en stelden zich bij het schrijven van het script de vraag wat vrouwen uit hun omgeving kon bewegen het leger in te gaan. In de basis biedt die vraag een inventief perspectief voor een film als deze: vaker niet dan wel zien we op het witte doek hoe vrouwen oorlogssituaties ervaren en verwerken. Juist in dat licht is het jammer dat diepe inzichten in de psyche van Aurore en Marine achterwege blijven. De beslissing om de nadruk te leggen op gender-gerelateerde spanningen voelt aan als een gemiste kans, temeer omdat het aankondigende karakter van de film iedere vorm van suspense de das omdoet.

Traumaverwerking

Dat de film bij vlagen wel weet te intrigeren, is grotendeels te danken aan de verschillende vragen die de Coulins opwerpen. Hoe kun je verder leven als een traumatische gebeurtenis ieder toekomstperspectief troubleert? Wat is het verschil tussen simulatie en werkelijkheid? Kunnen we wel verwachten oorlog te zien en te begrijpen als we zelf nooit op de grens van leven en dood hebben gebalanceerd? Om deze en andere vragen verder in te laten zinken was een meer diepgaande en consistente benadering op zijn plaats geweest. Het camerawerk is exemplarisch: de schokkerige beeldvoering van Jean-Louis Vialard vangt de tomeloze energie van de verontruste militairen, maar gaat dan vaak weer te abrupt over in een statisch perspectief.

Gemiste kans

Zo gaat het voort richting de onbevredigende climax, al maakt de hoofdrol van Ariane Labed (The Lobster) veel goed. In tegenstelling tot tegenspeelster Soko (The Dancer) oogt zij toegewijd en gefocust, wat de geloofwaardigheid van haar personage enkel ten goede komt. Een sterk script is duidelijk het halve werk, want het gemis van scherpte en ontwikkeling doet zich daarbuiten overal voelen. Dit Frans-Griekse drama kent een boeiend uitgangspunt, maar mist de strakke uitwerking die het had verdiend.

2.5 / 5

Voir du pays is nu te zien op:

Cinetree (huurfilm) CineMember

Trailer 'Voir du pays'

  Volg ons op Google Nieuws

Deel dit artikel

Meer over:

Bioscoop Films RecensiesVoir du pays (2016)

Meer recensies

Meer recensies

🔥 Meest gelezen

Meer populaire artikelen

Reacties


Meer film- en serienieuws

Nog meer nieuws