Recensie 'L'amant double'

Psychoanalyse: de film

Recensie 'L'amant double'

Eind vorig jaar kwam de Franse cineast François Ozon nog met Frantz, een in zwart-wit geschoten oorlogsdrama over mysterieuze vreemdelingen, liefde en rouwverwerking. Een paar maanden later had Cannes een primeur met L'amant double, Ozons ode aan David Cronenberg en Freuds psychoanalyse. Gelaagd, intrigerend gefilmd, sensueel en afstotelijk tegelijk; deze Dead Ringers in disguise is een absolute voltreffer.

In Dead Ringers (1988) misbruiken twee gynaecologen (een dubbelrol van Jeremy Irons) hun identieke uiterlijk om een getroebleerde actrice mee te slepen in een subversief spel van verleiding en bedrog. Ozon mag er dan nergens doekjes om winden goed bekend te zijn met het werk van Cronenberg, de literaire blauwdruk voor L'amant double dateert al van een jaar eerder. Lives of the Twins (Rosamond Smith, 1987) verhaalt over een vergelijkbare driehoeksverhouding, waarin hoofdrollen weggelegd zijn voor een ex-model en twee psychiaters met polariserende persoonlijkheden.

Alternatieve behandelingswijzen

Een goede filmische uitwerking van psychologisch gemotiveerde intriges steunt met name op passende casting en een sterk script. Ozon brengt die twee elementen op vakkundige wijze samen. Eigenlijk zit de gehele premisse van de film (inclusief surrealistische climax) al verpakt in de eerste vijftien minuten. Ironisch genoeg heb je dat, tenzij je écht goed oplet, pas aan het einde door. In de tussentijd word je meegenomen door het het acteerwerk van Marine Vacth (Jeune & jolie) en Jérémie Renier (Les amants criminels, Potiche), die hun hoofdrollen vol overgave vertolken. Vacth speelt Chloë, een door buikpijn en jeugdherinneringen getergde jongedame die zich vroeg in de film meldt bij Paul, een bedachtzame psychiater (Renier). Het spel der verleiding vangt aan als Chloë achter het bestaan komt van Pauls tweelingbroer, een ruw en dominant baken van onderwerping en masculiniteit.

Gevangen in een paradox

L'amant double is een extreem gestileerde film, en dat is tegelijk een grote kracht en een relatieve zwakte. De hypermoderne, welbewust vormgegeven decors ademen een uitgesproken auteursvisie, maar daar staat tegenover dat de visuele metaforen er soms te dik bovenop liggen. Door constant te werken met spiegelbeeld (en later ook met brekend glas) biedt Ozon de kijker vroege handreikingen die de film veel van haar ambiguïteit en dubbelzinnigheid ontneemt. Het script insinueert immers juist een geleidelijke versmelting van uitersten (lees: de persoonlijkheden van de tweelingbroers), waarbinnen Chloë haar greep op de werkelijkheid in toenemende mate verliest.

Freud in een notendop

De psychologische concepten en ontwikkelingen die L'amant double voortdrijven vinden hun oorsprong grotendeels in de theorieën van de Duitse neuroloog Sigmund Freud. Gelukkig weet Ozon te voorkomen dat de plot om die reden te gekunsteld aanvoelt. Wie bekend is met het werk van Freud zal de nodige parallellen zonder meer ontwaren, maar er is tegelijk ook ruimte voor suggestie en verbeelding. Deze gewaagde en beklemmende erotische thriller is daarmee een vrije ontdekkingstocht naar de menselijke psyche, een bij vlagen droomachtige verhandeling over seksuele verlangens, jaloezie en bewijsdrang. Dead Ringers in een kinky jasje.

4 / 5

L'amant double is nu te zien op:

Pathé Thuis HBO Max CineMember

Trailer 'L'amant double'

  Volg ons op Google Nieuws

Deel dit artikel

Meer over:

Bioscoop Films RecensiesL'amant double (2017)

Meer recensies

Meer recensies

🔥 Meest gelezen

Meer populaire artikelen

Reacties


Meer film- en serienieuws

Nog meer nieuws