Recensie 'The Secret Agent'

Brazilië, 1977. Marcelo, technologie-expert en weduwnaar, slaat op de vlucht terwijl de militaire dictatuur haar greep op het land verder verstevigt. In Recife hoopt hij tijdens de carnavalsweek onder te duiken en zich te herenigen met zijn zoontje. Hij vindt onderdak bij een groep lotgenoten en neemt een valse identiteit aan om uit handen van het regime te blijven. Maar wat bedoeld is als een veilige tussenstop, blijkt allesbehalve dat. Terwijl de stad zich overgeeft aan muziek en feest, groeit het besef dat Marcelo nergens echt buiten schot blijft. Recife is geen toevluchtsoord, maar een plek waar dreiging onder de oppervlakte sluimert en waar zijn verleden hem sneller inhaalt dan hij had voorzien.

Van internationale waardering naar Oscarerkenning

Regisseur Kleber Mendonça Filho is voor het grote publiek wellicht geen gevestigde naam, maar binnen de internationale filmwereld wordt hij al jaren gezien als een maker met een eigen stijl. Met The Secret Agent (2025) bereikt hij nu ook een breder podium. De film sleepte vier Oscarnominaties in de wacht, waaronder die voor Beste Internationale Film en zelfs Beste Film. Een opvallende prestatie voor een ingetogen politieke thriller die zich niet laat verleiden tot spektakel. Toch is het succes verklaarbaar: dit is een ware arthouse film die bouwt op geduld, detail en diepgang.

De kunst van terughoudend vertellen

Het verloop van de film is bewust beheerst. Mendonça Filho kiest niet voor de spanning van een klassieke spionagethriller, maar voor een geleidelijke verkenning van Marcelo's situatie. De dreiging verschijnt niet in de vorm van constante achtervolgingen of explosieve actiescènes, maar komt binnen via dialogen, observaties en het besef dat niemand volledig te vertrouwen is. Zelfs tijdens de uitbundigheid van carnaval blijft de camera afstand houden, alsof de feestvreugde slechts een dunne laag schijn is over een beschadigde samenleving. Wanneer er actie plaatsvindt, voelt die kort en realistisch, zonder dramatisering. Juist daardoor komt ze harder aan. Dat maakt The Secret Agent nadrukkelijk een film voor liefhebbers van arthouse films. Wie het tempo en de duidelijke spanningspieken van hedendaagse blockbusters verwacht, zal hier minder houvast vinden. De film vraagt aandacht en geduld, maar beloont dit met een indringend tijdsbeeld. Het scenario geeft een overtuigend inkijkje in hoe het leven onder de Braziliaanse dictatuur werd gekenmerkt door wantrouwen, angst en morele grijstinten.

Moura op topniveau

Wagner Moura draagt de film met een ingehouden, maar krachtig optreden. Marcelo is geen klassieke held, maar een man die voortdurend moet kiezen tussen principes en overleven. In kleine gebaren en stille momenten laat Moura zien hoe de druk van buitenaf langzaam naar binnen slaat. Zijn Oscarnominatie voelt dan ook terecht: hij geeft het verhaal emotionele diepgang zonder ooit te overdrijven. The Secret Agent is daarmee een origineel en zorgvuldig opgebouwd werk dat het publiek niet naar de mond praat, maar uitdaagt. Geen film voor iedereen, wel een film die arthouse liefhebbers nog lang bij zal blijven.