Recensie 'Bo'

Holle dramafilm over blauwharige puber

Recensie 'Bo'

Door het uitgestrekte landschap van Georgië rijdt een vrachtwagen. Achter het stuur zit een bebaarde, knappe chauffeur, naast hem een blauwharig Nederlands meisje met de naam Bo. Hoewel Bo ontzettend haar best doet, komt het gesprek tussen de twee niet echt op gang. De sfeer is kil en onbestemd en waar ze samen naartoe reizen is onduidelijk.

Bovenstaand sfeerbeeld is een uitstekende samenvatting van Bo (2022), de nieuwe film van Joost van Ginkel. De film sluit dit jaar het Nederlands Film Festival af en gaat over een jonge vrouw die op zoek gaat naar het graf van haar vader, een beroemde trompettist. Op de begraafplaats ontmoet ze Levan, een jeugdvriend van hem, die verwarrend genoeg maar een jaar of tien ouder lijkt te zijn dan haar. Misschien is het de Georgische berglucht die hem jonger doet lijken, misschien is hij gewoon niet zo goed gecast. Knap is hij wel, en getroebleerd. De twee beginnen met elkaar op te trekken en langzaam ontstaat er een vreemde verhouding.

Plot vol gaten

De hoofdrollen in de film van Van Ginkel worden gespeeld door Gaite Jansen, Matthijs van de Sande Bakhuyzen en Rati Tsiteladze. Van de Sande Bakhuyzen speelt de rol van de overleden vader en verschijnt enkel in de weemoedige flashbacks. Het plot van Bo is sterk afhankelijk van deze terugblikken, want het verhaal ontvouwt zich niet op een duidelijke manier. Het blijft tot aan het einde toe een raadsel waarom het verhaal zich nou eigenlijk in Georgië afspeelt en ook het personage Levan zit vol gaten. De herinneringen die we voorgeschoteld krijgen, werken als een soort puzzelstukjes van een puzzel waarvan je daarna nog de helft van de stukjes mist.

Onbetrouwbare personages

Daarnaast worden we ook door een ingewikkelde hoofdpersoon mee op sleeptouw genomen. Bo maakt onnavolgbare keuzes, is af en toe plotseling heel agressief of juist emotioneel en gedraagt zich hoofdzakelijk als een verwende puber van 13, terwijl ze volgens het plot al minstens 18 zou moeten zijn. Die feiten maken het behoorlijk lastig om je in haar personage in te leven, en daarnaast is ze ook niet bijzonder leuk. Dat lijkt Levan ook te vinden, totdat de sfeer tussen die twee opeens 180 graden draait. Die onverwachte wending wordt gevolgd door een verontrustende onthulling over het grimmige verleden van Levan. Dat laatste is misschien wel spannend maar niet goed uitgewerkt, waardoor het hele plot gekunsteld aanvoelt.

Simplistisch en cliché

De film is hoofdzakelijk opgenomen in Georgië, maar eigenlijk krijgen we maar heel weinig te zien van het prachtige en diverse land. Ook de plaatselijke cultuur wordt niet echt meegenomen in het verhaal, terwijl dat de boel juist een stuk interessanter had kunnen maken. Daarnaast is de manier waarop de personages geschreven zijn behoorlijk stereotyperend: mannen zijn allemaal agressieve, onvoorspelbare wezens en vrouwen zijn emotioneel, verleidelijk en niet te vertrouwen. Het plot hangt af van deze notie, en dat maakt dat je je als kijker niet bepaald serieus genomen voelt. Zelfs de wilde plotwending tegen het einde maakt dat niet goed.

1.5 / 5

Trailer 'Bo'

Beeld: Still 'Bo' via Filmdepot / Frank van den Eeden

  Volg ons op Google Nieuws

Deel dit artikel

Meer over:

Bioscoop Films RecensiesBo (2022)

Meer recensies

Meer recensies

🔥 Meest gelezen

Meer populaire artikelen

Reacties


Meer film- en serienieuws

Nog meer nieuws