Recensie 'Never Rarely Sometimes Always'

Onbeantwoordbare vragen

Recensie 'Never Rarely Sometimes Always'
1 juli 2020 om 12:19

Eliza Hittman won dit jaar de Zilveren Beer op filmfestival Berlinale met haar derde speelfilm Never Rarely Sometimes Always. Net als in haar vorige films It Felt Like Love (2013) en Beach Rats (2017) kruipt ze dicht op de huid van haar personage zonder een oordeel te vellen. Hier biedt ze de kijker inzicht in Autumn (Sidney Flanigan) en de weg die ze samen met haar nichtje Skylar (Talia Ryder) aflegt voor het plegen van haar abortus.

Kleine opmerkingen, grote impact

Hittman introduceert Autumn op iets wat lijkt op een open podium van haar school. Ze zingt en speelt gitaar. Dan roept een jongen "slet" naar haar. Even stopt ze, maar dan zingt ze verder. Het is echter duidelijk dat het haar wat doet. Never Rarely Sometimes Always zit vol met kleine opmerkingen en gebaren die helder weergeven dat zowel Autumn als haar nichtje Skylar altijd op hun hoede moeten zijn. Zo schetst Hittman ook de relatie tussen Autumn en haar vader, die haar behandelt als oud vuil. Los zijn dit soort gedragingen misschien nog te overzien, maar juist de opeenstapeling van die steken onder water maken de problematiek van misogynie zichtbaar.

De camera laat de personages niet los

Opvallend is Hittmans oog voor het in beeld brengen van lichamen. Hoewel in haar vorige films de nadruk ligt op ontluikende seksualiteit en de aantrekkelijkheid van lichamen, is de rol van het lichaam hier niet minder belangrijk. Opnieuw gaat het om kleine details, zoals de afdruk van snijdende bh-bandjes in een schouder en het aanbrengen van een drupje concealer om wallen te verminderen. Daarmee wordt de film intiemer en bovendien heeft Hittman daarom geen lappen dialoog nodig. Het gaat niet om woorden, maar om blikken en gedeelde ervaringen. Er zijn veel close-ups van Autumns gezicht en Flanigan slaagt erin om alle verschillende emoties prachtig naar de oppervlakte te brengen. Hoogtepunt is de lange take waarin Autumn vragen beantwoordt voor ze de abortus mag ondergaan. Vragen die ze moet beantwoorden met "nooit, zelden, soms of altijd". De camera houdt minutenlang Flanigans gezicht in beeld en geeft daarmee op overtuigende wijze inzicht in wat er voor last op haar schouders ligt, zonder dat er ook maar enige sentimentaliteit om de hoek komt kijken.

Les in empathie

Omdat Hittman de paar dagen in het leven van Autumn zo no-nonsense vastlegt en weinig gebruikmaakt van muziek, duwt de film je met de neus op de feiten. Het camerawerk brengt de omgeving en haar houding in beeld en accentueert subtiel Autumns gevoelens, maar vestigt nooit teveel de aandacht op zichzelf. Als je meegaat met Autumn vliegt de tijd voorbij, ondanks het zware onderwerp. Als je vervolgens de zaal verlaat doe je dat waarschijnlijk met een hernieuwde blik. Het is namelijk onmogelijk om niet na te denken over Autumns keuze en hoe die onlosmakelijk verbonden is met de maatschappij waar we allemaal in leven.

4.5 / 5
Never Rarely Sometimes Always is nu te zien in 1 bioscoop.

Meer over:

Bioscoop Films RecensiesNever Rarely Sometimes Always (2020)

Lees ook: Elisabeth Moss moedigt fans aan zich uit te spreken over een vervolg op 'The Invisible Man'

Trailer 'Never Rarely Sometimes Always'

Reacties


Meer recensies


Bekijk alle recensies