Recensie Jusqu'à la garde

Staat van angst


Tim Bouwhuis
om 10:24

In een kleine rechtszaal bespreken twee twistpartijen het lot van de elfjarige Julien. Hij (Denis Ménochet) meent dat het vaderschap hem na zijn scheiding onrechtmatig is afgenomen door de protectieve Miriam (Léa Drucker). Zij geeft de reden: na jaren van mishandeling en obsessief gedrag voelen Julien en zijn jongvolwassen zus zich bij hun vader geen moment meer veilig.

Jusqu'à la garde

De beschuldiging is bloedserieus, maar bij gebrek aan bewijs kan het recht niet tot concrete maatregelen overgaan. En dus treedt het gebruikelijke procedé in werking. Om het weekend heeft Antoine het recht zijn zoon te zien, ook al zou Julien het liefst bij zijn moeder en zus blijven.

Angst als schaduw

Full feature-debutant Xavier Legrand (Oscarnominatie voor kortfilm Avant que de tout perdre) heeft in Jusqu’à la garde één onmisbare troef: hoofdrolspeler Denis Ménochet. De ontmantelde vaderrol kan niet zonder de mengeling van dreiging en existentiële ontreddering, die de acteur vooral via lichaamstaal weet uit te drukken. Het verschijnen van Antoine zorgt op die manier al vanaf de openingsscène in de rechtbank voor onderhuidse spanning. Legrand handhaaft het beschouwende perspectief van zijn gezinsleden: de angst van Miriam en Julien wordt doorheen de film blijvend op de getroebleerde vaderfiguur geprojecteerd.

Waak voor het roofdier

Antoine profileert zich zo onvermijdelijk als een menselijke tijdbom, een instabiele bron van dreiging die dringend tegen zichzelf in bescherming moet worden genomen. Bij gebrek aan een dergelijke oplossing probeert Miriam verborgen te houden waar ze met haar kinderen verblijft. Al in een vroeg stadium is de vraag niet langer óf de situatie uit de hand gaat lopen, maar hoe.

Vermomde genrecinema?

Legrand betoont zich uiterst kundig in het oproepen en behouden van suspense. Zo versterken ontwrichtende omgevingsgeluiden (gestommel op de trap, sluitende deuren) de constante nervositeit van de bedreigde personages. Muziek wordt spaarzaam maar vernuftig ingezet: op de verjaardag van zus Joséphine (Mathilde Auneveux) zorgt een bonkende dancetrack in combinatie met de zenuwachtige manoeuvres van Miriam voor een ontregelende kijkervaring. Haar gedrag ademt angst en dreiging, ook als daar geen directe aanleiding voor is. De Franse regisseur verwerkt zo op veelbelovende wijze thrillerelementen in een film die uiteindelijk vooral als drama tot reflectie moet aanzetten.

Vechten tegen het grote zwijgen

Jusqu’à la garde is namelijk ook de neerslag van een dubbele maatschappelijke tragiek. De rechtbankscène laat zich lezen als een problematisering van de drang naar keiharde feiten. Antoine kan niet verantwoordelijk gesteld worden voor zijn gedrag omdat er geen bewijs is voor zijn grensoverschrijdende gedrag. Daarnaast laat Legrand zien hoe huiselijk geweld in Frankrijk (maar zonder meer ook in andere landen) op pijnlijke wijze in de taboesfeer blijft hangen. Dat gegeven wordt geen moment expliciet benoemd, maar de realisatie resoneert nog lang nadat het laatste shot zijn sporen heeft nagelaten.

4 / 5

Trailer Jusqu'à la garde


Reacties


Nieuwste recensies


Dit zijn de nieuwste filmrecensies geschreven door onze recensenten.

Meer nieuwe recensies

Meer recensies van Tim Bouwhuis


Hieronder vind je meer recensies die geschreven zijn door Tim Bouwhuis.

ShopliftersShoplifters (2018)
12 december 2018
SuspiriaSuspiria (2018)
14 november 2018
GirlGirl (2018)
31 oktober 2018

Bekijk alle recensies van Tim Bouwhuis

Jusqu'à la garde (2017)

Jusqu'à la garde

IMDb-score7.5 / 10
GenreDrama
Speelduur90 minuten
Kijkwijzer Kijkwijzer 12 Kijkwijzer a Kijkwijzer gt

LandFrankrijk
RegisseurXavier Legrand
Acteurs Léa Drucker
Denis Ménochet
Thomas Gioria
Bioscoop 1 maart 2018
Trailer (groot formaat)
Meer filminformatie

Recensie-archief

Nieuwste recensies

Films op tv de komende dagen