Recensie 'The Assistant'

Kunstzinnige film over machtsmisbruik

Recensie 'The Assistant'
18 november 2020 om 11:25

Hoe kaart je seksuele intimidatie en grensoverschrijdend gedrag aan in een film, zonder het meteen in het gezicht van de kijker te smijten? Regisseur en documentairemaakster Kitty Green verkent in deze film de grenzen. Ze laat in een knap gespeelde en strak geregisseerde film zien hoe de Harvey Weinsteins van deze wereld denken vrouwen te kunnen misbruiken.

Dagelijkse bezigheden

Ons hoofdpersonage (Julia Garner) − tot aan de aftiteling weten we haar naam niet − is een jonge en hoogopgeleide assistente die, na een betaalde stage, in een groot filmproductiebedrijf in New York werkt en later ook zelf producent wil worden. Ze maakt lange dagen. Ze is steevast als eerste binnen en gaat als laatste weg. In de eerste veertig minuten van de film zien we niet veel meer dan haar dagelijkse bezigheden. Een van die taken is het opruimen van de kamer van de grote baas. De grote baas is naam- en gezichtsloos. Bij het opruimen vindt ze pardoes een oorbel die ze achteloos in een la gooit bij de vele andere gevonden voorwerpen.

Het zijn van die kleine nuances die heel sterk laten zien dat er dingen in die kamer gebeuren die het daglicht niet kunnen verdragen. Haar vermoeden wordt nog meer bevestigd als er een andere, ook jonge assistente − maar zonder ervaring − wordt aangenomen en die meteen een kamer in een hotel krijgt. Zij brengt de nieuwe assistente naar het hotel en hoort later op kantoor dat de grote baas op weg naar het hotel is.

De baas als het grote kwaad

De grote baas horen we alleen als hij zijn assistente uitfoetert als ze weer eens wat gedaan heeft dat hem niet zint. Of dat nou zijn vrouw is − die weet wat er speelt − die door zijn assistente op afstand moet worden gehouden of wanneer hij hoort dat zijn assistente hem verdacht heeft gemaakt in een poging het misbruik te stoppen.

In onder meer die scène zien we goed hoe het misbruik onder het tapijt wordt geveegd en hoe ieder persoon die zijn zorgen of vermoeden uit, wordt gebagatelliseerd, wordt omgepraat maar vooral onder druk gezet wordt om zijn of haar mond te houden zolang je nog carrière binnen het bedrijf wil maken. Extra sterk is de laatste zin van de eveneens naamloze personeelsmedewerker. "Don't worry, you are not his type."

Tekenend is ook de scène waarin haar twee andere mannelijke naamloze assistenten haar helpen de juiste excuusmail te sturen. Dit geeft aan dat iedereen binnen dit bedrijf is verworden tot een radertje binnen het misbruik. In een kantoor dat zo troosteloos en gestileerd is dat je alleen maar de telefoon en het kopieerapparaat hoort. Dit wordt extra versterkt door de grijs- en groentinten die in de film worden gebruikt.

Sterk en gewaagd

The Assistant (2019) is geen gemakkelijke film. En zal niet voor iedereen zijn. De film is traag van opbouw maar toont feilloos de monotone omgeving aan waarin misbruik kan blijven bestaan. Zelfs als ons hoofdpersonage zo dapper is om haar mond open te trekken. Omdat alles zo diffuus blijft komt het extra hard binnen en dat wordt mooi geïllustreerd in de slotscène. Een gewaagde film om over na te denken.

3 / 5
The Assistant (2019)
6.3

The Assistant (2019)

drama • Kitty Green
Beeld: Still 'The Assistant' via Filmdepot

  Volg ons op Google Nieuws

Deel dit artikel

Meer over:

Bioscoop Films RecensiesThe Assistant (2019)

Lees ook:

Meer recensies

Trailer 'The Assistant'

Reacties


Meer recensies


Nog meer recensies