Recensie 'The Prodigy'

Verhaal over wonderkind is wonderbaarlijk voorspelbaar

Recensie 'The Prodigy'

Weer een thriller met een kind in de hoofdrol. Zullen we eerst even de clichés afvinken? Miles Blume (Jackson Robert Scott) is een jongetje met een zeer hoge intelligentie. Hij leeft in zijn eigen wereld en heeft moeite om op school sociale contacten aan te gaan. Hij doodt insecten met een emotieloos gezicht. Hij maakt tekeningen die voor zijn ouders en therapeuten moeilijk zijn te ontcijferen. Hij spreekt in zijn slaap een Hongaars dialect. Tot zover deze achtergrondschets. Maar is Miles wel Miles en waar komt zijn eigenaardige gedrag en communicatiepatroon vandaan?

Associaties met Damien uit The Omen (1976) en Chucky uit Child's Play (2019) komen al snel bovendrijven, omdat The Prodigy (2019) een film is waar qua verhaallijnen en plotontwikkeling veel potentie zit. Schrijver Jeff Buhler en regisseur Nicholas McCarthy hebben echter gekozen (en laten we hopen dat dit geen bewust proces is geweest) voor een recht-toe-recht-aan film. Meer durf en een scherper plot hadden een interessante film opgeleverd.

Onbenutte opties

Deze recensent gaat even los op twee in het oog springende aspecten. Ten eerste. Miles heeft na verschillende hulpverleners te hebben gesproken een gesprek met Dr. Jacobson (Colm Feore), een regressietherapeut. Feore heeft een sterke rol: zijn gehele voorkomen, priemende ogen en monotone stemgeluid maken hem uitermate geschikt voor de rol van therapeut. Het is dan ook jammer dat deze zo beperkt is gebleven. Het feit dat Dr. Jacobson een aantal woordjes Hongaars spreekt ("Speciaal geleerd voor zijn gesprek met Miles", zoals hij zelf stelt) had verder uitgebouwd mogen worden en daarmee een spannende wending aan de film gegeven.

Ten tweede: natuurlijk gaat John (Peter Mooney), de vader van Miles, niet mee in het idee van Dr. Jacobsen. Er moet in dit soort films standaard een karakter zijn dat weerstand biedt. Volgens de richtlijnen van een niet zo bijster creatief scenario loopt het zelden goed af met degene die tegenstand biedt. Waarom niet gekozen voor een fikse confrontatie tussen John en Miles? Of nog beter: tussen John en Dr. Jacobson waardoor John (via hypnose?) op andere gedachten wordt gebracht. Er wordt wederom te veel op veilig gespeeld.

Beeld en geluid

Dan maar naar de hoofdrolspeler. Jackson Robert Scott kan acteren, maar door een cinematografie die te veel rust op de duistere kant van zijn karakter, ontbreekt een zeker evenwicht. Juist door een afwisseling van grappige en luchtige scènes (ja, ook met een hamer of Engelse sleutel kan je lachen) krijgt het personage meer diepgang en worden zijn gevaarlijke karaktertrekjes pas echt huiveringwekkend.

Vooruit, ik ben toch bezig: nog even een opmerking over de geluidseffecten. Deze zijn zeer bepalend, alsof we onnodig voor de zoveelste keer worden gewaarschuwd: mensen, let op! Opgelegde momenten van spanning maken een film juist zwakker omdat de kijker te veel wordt geleidt. Dit haalt de filmervaring onderuit.

De titel van de film is The Prodigy. Waarom is er geen link gelegd tussen de intelligentie van Miles en de oorzaak van zijn gedrag? Deze twee staan nu los van elkaar waardoor de film maar niet van de grond komt. Miles is namelijk een wonderkind op meerdere gebieden. Als de clou dan netjes stapsgewijs wordt voorgekauwd denk je alleen: is dat alles? En als de slotscène een aanzet is voor een vervolg, laat dat vervolg dan memorabel zijn. Dat zijn Buhler en McCarthy filmliefhebbers wel verplicht.

1.5 / 5

The Prodigy is nu te zien op:

Pathé Thuis (€ 2,99+) Netflix Videoland

Trailer 'The Prodigy'

Beeld: Still 'The Prodigy' via TMDb

Deel dit artikel

Meer over:

Video on demand Films Netflix RecensiesThe Prodigy (2019)

Meer recensies

Meer recensies

🔥 Meest gelezen

Meer populaire artikelen

Reacties


Meer recensies


Nog meer recensies