Recensie 'La Llorona'

Huilen om de geschiedenis van Guatemala

Recensie 'La Llorona'
15 juni 2020 om 11:15

Surrealistische horrorelementen gaan goed samen met de verschrikkingen van de werkelijkheid in La Llorona. Guatemalteekse regisseur Jayro Bustamante volgt hiermee het beklemmende drama Temblores (2019) op. De films sluiten visueel en inhoudelijk mooi op elkaar aan. Opnieuw gaat het over misstanden in Guatemala en toont Bustamante zich een geduldige observator van een samenleving waar zwakkeren of andersdenkenden onderdrukt worden. Een extra element is dat deze film sterk gegrond is in folklore.

De huilende vrouw

Een oude man wordt wakker van een mysterieus gehuil. Hij pakt een pistool en schiet vervolgens bijna zijn vrouw neer als zij komt kijken wat hij aan het doen is. Duidelijk is dat hij wat op zijn kerfstok heeft. Het blijkt niet zomaar iets: hij is generaal en zou verantwoordelijk zijn voor de genocide op de inheemse Maya-Ixil bevolking. In eerste instantie wordt hij schuldig bevonden, maar als het vonnis wegens 'corruptie' ingetrokken wordt, omsingelen protesterende Guatemalteken het huis waar hij en zijn familie verblijven. Omdat alle inheemse bedienden (door de vrouw des huizes betiteld als 'ondankbare honden') vertrokken zijn nadat de generaal hen vertelde over de huilende vrouw, La Llorona, komt er een nieuwe bediende. Zij heet Alma (MarĂ­a Mercedes Coroy) en doet wel erg veel denken aan La Llorona.

Socio-politieke onrust met een vleugje horror

Dat deze huilende vrouw gebaseerd is op oorspronkelijk uit Mexico stammende folklore en ook al vaker is gebruikt in horrorfilms, maakt het verhaal niet minder spannend. Bustamante bouwt de film namelijk niet op jumpscares of actie. Het gaat om de sociale en politieke context. Enerzijds is er de strijd tussen de inheemse bevolking die onderdrukt en vermoord werd en anderzijds de ongelijke man-vrouwverhoudingen. Bustamante schetst verschillende vrouwen, de vrouw des huizes die in eerste instantie haar man verdedigt, hun dochter en kleindochter en natuurlijk de nieuwe bediende, Alma. De positie van deze vrouwen met verschillende achtergronden wordt, zij het niet al te uitgebreid, neergezet en levert duidelijk kritiek op hoe zij onderdrukt zijn en hoe hun leed stilgehouden kon worden.

Afstand

Dit alles wordt sfeervol, maar ook enigszins afstandelijk neergezet. De film bestaat grotendeels uit shots waarbij er slechts langzaam in- of uitgezoomd wordt. Deze trage bewegingen maken de kijker zich ervan bewust dat iemand de personages observeert en in de context van La Llorona wordt de camera daarmee bijna een bovennatuurlijke instantie. Daarnaast zijn de kleurtonen sober en levert dit een unheimisch gevoel op. Helaas wordt er naar het einde toe meer gesteund op explicietere scènes die de geschiedenis wel erg onsubtiel uitleggen en het bovennatuurlijke benadrukken, wat toch een beetje afbreuk doet aan het mysterie. Zeker omdat sommige dingen dan wel erg snel gaan en enkele verhaallijnen nooit afgerond worden.

La Llorona is daarmee als geheel net iets minder sterk dan voorganger Temblores, maar biedt wel een niet zo vaak geziene balanceeract van tragere socio-politieke kritiek en lichte horrorelementen. Met name qua diepgang laat het wat punten liggen en blijft het iets te afstandelijk, maar als sfeerbeeld en als inkijkje in een stukje van de Guatemalteekse geschiedenis is de film zeker geslaagd.

La Llorona is nu te zien op Picl en vanaf 2 juli op andere VOD-platformen!

3 / 5

La Llorona is nu te zien op:

PathĂ© Thuis (€ 2,99+)

  Volg ons op Google Nieuws

Deel dit artikel

Meer over:

Bioscoop Films RecensiesLa Llorona (2019)

Lees ook:

Meer recensies

Trailer 'La Llorona'

Reacties


Meer recensies


Nog meer recensies