Recensie 'The Underground Railroad'

Eindeloos op zoek naar vrijheid

Recensie 'The Underground Railroad'
6 mei 2021 om 14:46

Oscarwinnaar Barry Jenkins bewijst met zijn nieuwe miniserie The Underground Railroad (2021) dat hij zijn magie nog niet is verloren. De regisseur van Moonlight (2016) weet op een bijzondere manier de lijdensweg van de Afro-Amerikaanse slaven in het Amerikaanse Zuiden weer te geven. Voor de kijker is de serie zowel pijnlijk om aan te zien als een bevredigend meesterwerk.

Zwarte mensen zijn nergens veilig

De tiendelige miniserie speelt zich af in een alternatieve versie van de Verenigde Staten waarin The Underground Railroad een echt spoorwegennetwerk is via waar slaven kunnen ontsnappen. Via het ondergrondse spoor kunnen de weggelopen slaven zich ongezien verplaatsen, zo ook Cora Randall (Thuso Mbedu) die na het onstnappen van haar plantage zich richting het noorden begeeft. Samen met Caesar (Aaron Pierre), die haar overhaalde om te ontsnappen, belanden ze in een nieuwe stad waar zwarte mensen meer vrijheid hebben. Cora en Caesar worden echter achternagezeten door de slavenvanger Ridgeway (Joel Edgerton).

Deze miniserie werkt met heftige pieken en rustige dalen. Waar de eerste aflevering enorm heftig is qua bloed en geweld naar de slaven toe − iets waar je als kijker echt even doorheen moet − is het verhaal daarna een stuk rustiger. Maar vergis je niet, net wanneer je denkt dat de serie je aandacht niet meer vasthoudt, gooit Jenkins een nieuwe wending onze kant op. Telkens als Cora denkt dat ze ergens veilig is, wordt ze geconfronteerd met de harde realiteit en moet ze halsoverkop haar nieuwe thuis verlaten. Er lijkt geen einde te komen aan haar reis.

Klopt op elk niveau

Hoewel Cora wordt geëtaleerd als het hoofdpersonage, krijgen we als kijker vrij weinig mee van haar gedachtegang en motivaties. Het idee dat de slaaf niet centraal staat in de Amerikaanse maatschappij, sijpelt door in de verhaalstructuur: slavenvanger Ridgeway duwt zichzelf op een gegeven moment als het ware naar voren als hoofdpersoon en de kijker leert een stuk meer over zijn motivatie en achtergrond dan we doen over Cora. Hoewel dit enigszins frustrerend aanvoelt, duwt de serie op deze manier de harde realiteit in ons gezicht. Cora heeft als zwart persoon niet het gevoel dat zij de hoofdpersoon kan zijn en houdt zichzelf op de achtergrond.

Gelukkig neemt het personage van Thuso Mbedu uiteindelijk meer de overhand en juig je als kijker haar reis toe. Zal het haar uiteindelijk lukken om een veilige plek ergens in Amerika te bereiken? Juist omdat Mbedu op veel momenten niet veel tekst heeft, is het extra knap hoe zij haar overduidelijke gevoelens van wanhoop en leed overbrengt. Haar optreden, samen met die van de andere hoofdpersonages, is adembenemend. Het hoogtepunt van de serie arriveert in aflevering 9, waar het geduld van de kijker wordt beloond.

Een stap vooruit voor Amazon

Al met al doet Jenkins het gelijknamige boek van Colson Whitehead eer aan met zijn episodische vertelling in de serie. Tot slot moet ook de muziek van componist Nicholas Britell genoemd worden, die eerder met Jenkins werkte aan Moonlight en If Beale Street Could Talk (2018). De meeslepende muziek en de vervreemdende geluiden maken het kunstwerk van Jenkins compleet. De samenwerking tussen de mannen maakt dat Amazon Prime Video met The Underground Railroad een pareltje in handen heeft.

4 / 5

The Underground Railroad is nu te zien op:

Prime Video (1 seizoen)
Beeld: Still 'The Underground Railroad' via Amazon Prime Video

Deel dit artikel

Meer over:

Series Video on demand Amazon Prime Video Recensies VOD-tips Prime Video-tipsThe Underground Railroad (2021)

Lees ook:

Meer recensies

Trailer 'The Underground Railroad'

Reacties


Meer recensies


Nog meer recensies