Recensie 'Undine'

Kopje onder in de mythe

Recensie 'Undine'
7 juni 2021 om 14:34

De roodharige Undine (Paula Beer) wordt gedumpt door haar vriend Johannes (Jacob Matschenz). Ze geeft hem nog Ă©Ă©n kans; hij moet nog op het terras zitten als zij terugkomt van haar pauze en zeggen dat hij van haar houdt. Zo niet, dan zegt ze hem te moeten vermoorden. Dat is het begin van een sprookjesachtig verhaal waarbij Christian Petzold (Transit (2018), Phoenix (2014)) zijn welbekende thematiek rond herinneringen en persoonsverwisseling intrigerend overbrengt.

Het eerste element

Undine (2020) is het eerste deel van een thematische trilogie die Petzold rond de elementen wil maken. In dit deel staat water centraal. De naam Undine geeft het al weg, want Undine is ook de benaming voor een mythische waternimf. Na haar break-up komt Undine de verlegen Christophe (Franz Rogowski) tegen in een restaurant. Hij heeft haar rondleiding over de stadsbouw van Berlijn gevolgd en de twee hebben direct een klik.

Petzold verspilt geen tijd aan het rustig opbouwen van de relatie, maar dat hoeft ook niet. Vanaf de eerste ontmoeting is de chemie tussen de twee helder. Dat wordt ook al benadrukt door het feit dat ze bij die ontmoeting letterlijk overspoeld worden als een aquarium breekt. Beer won een Zilveren Beer op Berlinale voor haar acteerwerk en zij en Rogowski zetten overtuigend de allesoverheersende verliefdheid tussen de twee neer. Daarnaast past hun intense relatie precies binnen de bijna magisch-realistische sfeer waarvan Undine het magnetische middelpunt is. Haar stem is, net zoals van sirenes, bijna hypnotiserend en dat wordt benadrukt als we haar volgen tijdens de voorbereiding van haar rondleidingen en het geven ervan. Ook als kijker kan je slechts ademloos luisteren.

Stilstand en vooruitgang

Niet alleen Undine is hypnotiserend, de film weet met gemak de aandacht vast te houden. De negentig minuten die de film telt, vliegen voorbij en aan het einde zou je eigenlijk nog meer tijd met deze personages door willen brengen. De leegtes in de film en de verwarring zorgen ervoor dat de film schuurt, maar wel op een goede manier. Net zoals in Transit is het duidelijk dat herinneringen en verlangens de werkelijkheid kunnen vervormen. Tegelijkertijd is ook hier sprake van een bepaalde tijdloosheid. Niet alleen de architectuur die Undine bespreekt tijdens haar rondleidingen geeft, zoals ze zegt, het idee dat vooruitgang niet bestaat, ook de film zelf maakt een circulaire beweging.

Uiteindelijk laat de film veel ruimte voor ambiguĂŻteit. Helemaal voldoening geven doet hij niet, maar dat zorgt er vooral voor dat de film je blijft roepen, net zoals de mythische Undines je niet loslaten. De film is het zeker waard om nog eens te zien, omdat duidelijk over alle details nagedacht is. Met Undine heeft Petzold dus opnieuw laten zien dat hij verhalen maakt waar je je maar al te graag in onderdompelt.

4.5 / 5

Undine is nu te zien in 1 bioscoop.

Beeld: Still 'Undine' via Filmdepot

  Volg ons op Google Nieuws

Deel dit artikel

Meer over:

Bioscoop Films RecensiesUndine (2020)

Lees ook:

Meer recensies

Trailer 'Undine'

Reacties


Meer recensies


Nog meer recensies