Recensie 'France'

Satirisch meesterwerk vol sensatietranen

Recensie 'France'

Léa Seydoux zit recht tegenover Emmanuel Macron, de Franse president die zijn acteervaardigheden een middagje uitleende voor de ijzersterke openingsscène van France (2021). De zwartkomische dramafilm draait om Seydoux' personage France de Meurs, een sterjournaliste van de grootste nieuwszender en een nationale beroemdheid die van haar voetstuk valt.

France is het nieuwe project van filmmaker en absurdist Bruno Dumont, die eerder Jeanne d'Arc (2019) en P'tit Quinquin (2014) naar onze schermen bracht. In de film volgen we journaliste France en haar succesvolle carrière. Ze presenteert het best bekeken programma, maakt heldhaftige reportages in oorlogsgebieden, is daarnaast ook nog gewoon moeder en ziet er ondertussen altijd fantastisch uit. Tijdens persconferenties eist ze met haar verschijning alle aandacht op en komen andere journalisten amper aan het woord, en op straat wil iedereen met haar op de foto.

Alles in scène

France is zich bewust van haar imago en doet er samen met haar fanatieke assistente alles aan om dit te behouden en nog verder op te poetsen. Ze is niet terughoudend in het ensceneren van haar meest dramatische scènes en laat de rebellen en oorlogsslachtoffers gerust een interview dubbel doen om de juiste beelden te kunnen vangen waar ze zelf uiteraard uitstekend op staat. Seydoux speelt deze rol absoluut waanzinnig. Ze is charmant en innemend, maar ook dramatisch en irritant. France de Meurs is een goed, compleet personage met de allermooiste filmtranen van de wereld.

Op haar relatie na gaat alles France eigenlijk voor de wind en niets lijkt haar rijzende ster in de weg te staan, totdat ze betrokken raakt bij een klein ongeluk. Het is haar schuld dat de jongeman die ze aanreed in het ziekenhuis ligt, en alle media springt er bovenop. Dat schokt haar, maar ze doet er alles aan om haar reputatie zo goed mogelijk te herstellen. Het feit dat andere mensen nu over haar schrijven en ze zelf de regie niet meer heeft, raakt wel iets in haar. Ze verliest al haar zelfvertrouwen en trekt zich een tijdje terug, maar niks lijkt echt te helpen.

Opgepoetste waarheid

De nieuwe film van Dumont is een kritische blik op hoe de Franse en misschien wel alle hedendaagse media in elkaar steekt, en op hoe journalistiek en politiek in elkaar overlopen en elkaar beïnvloeden. Het wringt, zoals goede satire betaamt, zonder dat het à la Don't Look Up (2021) helemaal uit de bocht vliegt. De personages zijn allemaal goed geschreven en realistisch. Hoewel ze ieder op hun eigen manier vreselijk zijn, leef je ook met ze mee. De film doet qua stijl en invalshoek af en toe een beetje denken aan het Nederlandse De Veroordeling (2021), waarin ook flink kritiek op het spel tussen media en politiek wordt geleverd.

Subtiel maar scherp

Dumont baseerde zijn film niet op een waargebeurd verhaal, maar schurkt wel heel dicht tegen de realiteit aan. Je zou France kunnen omschrijven als een fictief essay over kortstondige roem, over de hypocrisie van sensatiejournalisten, over waarheidsvinding in het digitale tijdperk en over hoe makkelijk het volk een beroemdheid voor een bus gooit zodra er een stap scheef wordt gezet. Er zit heel veel in deze film, maar de symboliek wordt nergens overdreven. France is zo'n werk dat je eindeloos kan herkijken, en waar je elke keer weer iets nieuws bij zult bedenken.

4 / 5

France is nu te zien op:

Picl (€ 8,50)

France is nu te zien in 1 bioscoop.

Trailer 'France'

Beeld: Still 'France' via Filmdepot

  Volg ons op Google Nieuws

Deel dit artikel

Meer over:

Bioscoop Films RecensiesFrance (2021)

Meer recensies

Meer recensies

🔥 Meest gelezen

Meer populaire artikelen

Reacties


Meer film- en serienieuws

Nog meer nieuws