Recensie 'The Beguiled'

Cineaste van kleine gebaren

Recensie 'The Beguiled'

Wie is een grotere lafaard dan de soldaat die vlucht van het slagveld? De enige mannelijke partij in The Beguiled kan al van meet af aan geen heldenrol vervullen. Ontdaan van zijn lichaamskracht en loopvermogen wacht korporaal McBurney (Colin Farrell) in de bossen van Virginia op zijn filmische lot. Tegen de achtergrond van de Amerikaanse Burgeroorlog schildert Sofia Coppola (Lost in Translation) een ontwapenend sfeerstuk.

Voor de gewonde wolf (dan nog in schaapskleren) is er vroege verlossing: de jonge Amy (Oona Laurence) treft hem aan nabij het meisjesinternaat waar ze haar opvoeding geniet. De aankomst bij het klassieke landhuis behoort, samen met het eerste en het laatste shot, tot de visuele hoogtepunten van de film. Coppola zet haar geliefde cinematografische handelsmerk (zonlicht dat een bomenrij doorklieft) al vroeg in, de serene rust die de omgeving uitstraalt contrasteert met de verschrikkingen verderop. Die mag de kijker zich overigens zelf inbeelden, want de oorlog trekt in The Beguiled letterlijk aan het geïsoleerde bastion voorbij. Ook daar is het Coppola wellicht weer om contrast te doen. De bewoners van het internaat dragen bij McBurneys aankomst niet voor niets witte jurken. De kleur van onschuld en maagdelijkheid sluit aan bij de puriteinse opvoeding die de mater familias (Nicole Kidman) haar jonge beschermelingen meegeeft.

Man met veel gezichten

Farrell ontpopt zich vanaf zijn geïmproviseerde ziekenbed als een baken van charme en dankbaarheid. Hij sluit vriendschappen met de jongste meisjes, verklaart Edwina (Kirsten Dunst) onomwonden de liefde. Alle aanwezige dames lijken iets van de gestrande soldaat te willen en vice versa; The Beguiled is een narratief web van intrige dat voor iedere bewoonster andere vertakkingen kent. Enkel aan de eettafel komt het gezelschap samen. Coppola betoont zich daar wederom de cineaste van de kleine gebaren, de regisseuse die de essentie van haar werk legt in de meest minimale gezichtsuitdrukkingen. Lachjes, knipogen, zelfs de wijze waarop een zin wordt uitgesproken.

Schaken met mimiek

Aan de oppervlakte speelt er niets, onderhuids broeit er van alles. De jongvolwassen Alicia (Elle Fanning) die voor een muzikaal intermezzo dwars op een stoel gaat zitten en een geïntimeerde McBurney even veelbetekenend aankijkt. Een blik van jaloezie vanuit de hoek van de kamer. Tót het moment van omkering plaatsvindt.

Feministische herinterpretatie?

Het is verre van onbegrijpelijk dat The Beguiled na de première in Cannes door veel recensenten werd betiteld als een feministische herinterpretatie van Don Siegels initiële filmbewerking (1971). Toch zou ik een ander focuspunt centraal willen stellen: draait het in dit psychologische drama niet in de eerste plaats om het blootleggen van mannelijke kwetsbaarheid, het doorsteken van zijn verhulde intenties? De naïviteit die de personages van Dunst en Kidman op momenten karakteriseert spreekt daarbij ook niet voor een puur feministisch document. De zoektocht naar nuance geeft The Beguiled voor ondergetekende wat meer ambiguïteit mee, en die kan de film goed gebruiken.

Kernachtige contrasten

The Beguiled behoort aan de eindstreep immers niet tot Coppola's beste werk. Daarvoor is de uitwerking op narratief vlak te voorspelbaar, zeker als je de contrasten waarmee de Amerikaanse werkt scherp in ogenschouw neemt. Soms volstaat het echter om genoegen te nemen met de knipogen in de marge.

3.5 / 5

The Beguiled is nu te zien op:

Pathé Thuis (€ 2,99+)

Trailer 'The Beguiled'

  Volg ons op Google Nieuws

Deel dit artikel

Meer over:

Bioscoop Films RecensiesThe Beguiled (2017)

Meer recensies

Meer recensies

🔥 Meest gelezen

Meer populaire artikelen

Reacties


Meer film- en serienieuws

Nog meer nieuws