Recensie 'Hamnet'

Oscarwinnaar Chloé Zhao, bekend van onder andere Nomadland (2020) en Eternals (2021), is na vier jaar weer terug in de bioscopen met de nu al prijswinnende film Hamnet (2025). Na het verlies van hun zoon Hamnet (ook bekend als Hamlet) aan de pest, proberen Agnes (Jessie Buckley) en William Shakespeare (Paul Mescal) hun weg te vinden in het Engeland van de zestiende eeuw. Agnes, kruidengenezer en moeder, moet de kracht vinden om er te zijn voor haar andere kinderen, terwijl het verdriet om haar verlies alles overheerst.

De natuur als stille hoofdrolspeler

Zhao heeft in haar eerdere werk al bewezen dat ze ijzersterk is in het laten samensmelten van omgeving en verhaal, en in Hamnet wordt het bos bijna een personage op zich. Volgens de geruchten in het dorp is Agnes de dochter van een bosheks, geruchten die zij nauwelijks probeert te ontkrachten. Ze brengt veel tijd door in het bos, maakt er kruiden en geneesmiddelen en juist daar zien we haar, vooral in de bomvolle eerste akte, het vaakst. In het bos ontmoet ze ook 'Will' en er is meteen sprake van liefde op het eerste gezicht. Als kijker worden we in hoog tempo meegenomen: binnen de eerste akte zien we hen elkaar ontmoeten, trouwen, kinderen krijgen en ontstaan de eerste scheurtjes in hun relatie. Dat klinkt als een overvolle opening, maar Zhao weet verrassend genoeg een gevoel van rust te bewaren. Het is regiewerk dat indruk maakt.

Het hart van het verhaal: Hamnet en Judith

Het verhaal zet zich voort wanneer de kinderen wat ouder zijn, en hier verschuift de focus naar de 11-jarige tweeling Judith (Olivia Lynes) en Hamnet (Jacobi Jupe). Vooral Jacobi Jupe levert een bewonderenswaardig optreden: niet alleen is hij ontzettend charmant, hij weet ook emotie over te brengen op een manier die ongekend is voor zijn leeftijd. Wanneer Judith ziek wordt en Hamnet dit op een bijzondere wijze 'overneemt', merk je al snel of je in de groep voor- of tegenstanders van de film valt. De opbouw naar deze scène is vlot, en wie erdoor gegrepen wordt, zal diep geraakt worden. Voor wie hier niet in meegaat, biedt de film echter weinig om alsnog te overtuigen. In deze scènes schittert Jessie Buckley. Hoewel de karaktereigenschappen van Agnes typerend zijn voor rollen die Buckley vaak speelt, brengt ze het personage op een werkelijk Oscar waardige manier tot leven. Niet voor niets voorspellen bekende filmjournalisten haar als frontrunner bij de Oscars. Ook de toneelversie van Hamlet, gespeeld door Noah Jupe, de oudere broer van Jacobi Jupe, maakt ondanks de beperkte schermtijd indruk.

Rouw en realisme

Het verlies van een kind is iets wat niemand volledig kan begrijpen zonder het zelf mee te maken. Toch voelt de manier waarop Agnes en Will hiermee omgaan bijzonder realistisch aan. Hoewel Hamnet nergens de indruk wekt dat het een volledig waargebeurd verhaal is, is het zeker op een historisch verhaal gebaseerd. Het is vooral het einde waar historici geen eenduidigheid over kunnen geven, en het kan zijn dat kijkers die minder bekend zijn met het leven van Shakespeare hier enigszins de draad kwijtraken. Ondanks dat, blijft het slot ontzettend meeslepend en indrukwekkend. Waar muziek gedurende de film subtiel aanwezig is, komt deze pas aan het einde volledig tot zijn recht en versterkt het de film op meesterlijke wijze.

Voldoet Hamnet aan de verwachtingen?

Het antwoord op de vraag of Hamnet de hoge verwachtingen waarmaakt, is ja: als Zhao je vanaf het begin weet mee te slepen, blijf je tot het einde geboeid. Weet ze je echter niet vanaf het begin te pakken, dan biedt de film weinig alternatieven om je alsnog te overtuigen. Een echte vijfsterren-film is Hamnet misschien niet, maar in het rijtje van de beste films van het jaar hoort hij zeker thuis.