Recensie 'The Father'

De gedachte jezelf te verliezen is angstaanjagend

Recensie 'The Father'
25 augustus 2021 om 13:13

Over dementie zijn hele bibliotheken volgeschreven en de nodige films gemaakt, vaak vanuit het oogpunt van familieleden, verzorgers en medici. In The Father (2020) worden we als kijker meegenomen in de belevingswereld van hoofdrolspeler Anthony (Anthony Hopkins). Hij is een tachtigjarige man wiens leven steeds meer wordt gedomineerd door de gevolgen van dementie. Zijn ervaringen van frustratie en vervreemding voelen aan alsof deze onszelf toebehoren en langzaam ontstaat een web van onduidelijkheid en verwarring, precies zoals de protagonist zijn leven ervaart.

The Father is gebaseerd op het toneelstuk uit 2012 met dezelfde titel van auteur Florian Zeller. Dit is zijn filmdebuut en wat voor één! Als kijker weet je lange tijd niet wat de waarheid is en wat niet. Dat geldt voor de personen die Anthony ontmoet, maar ook voor het appartement waarin hij woont. Is Anne (Olivia Colman) werkelijk zijn dochter en is Paul (Rufus Sewell) eigenlijk wel haar man? Is het appartement van hem of woont hij toch bij Anne die geen man heeft in huis? Alles hangt af van het geheugen en de mogelijkheid tot herkenning. Met als triest dieptepunt het uiteindelijke verlies van hemzelf. Of zoals Anthony zichzelf afvraagt: wie ben ik?

Alzheimerfluisteraar

Zeller biedt de kijker ook het perspectief van familieleden en verzorgers die steeds weer een manier moeten vinden om met het grillige temperament en palet aan emoties en herinneringen van Anthony om te gaan. Je voelt de machteloosheid het ongemak en de liefde van Anne. The Father deed deze recensent denken aan de Nederlandse documentaire Mam uit 2009 van Adelheid Roosen. Anne-Mei The, hoogleraar langdurige zorg en dementie gaf Roosen de geuzennaam 'AlzheimerFluisteraar' na het zien van de documentaire. In samenwerking met een aantal zorgorganisaties en families is er intensief gewerkt aan de AlzheimerFluister-methodiek. Deze methode daagt betrokkenen, niet alleen familieleden en verzorgers, uit echt te kijken, te luisteren en waar te nemen wat iemand met dementie nodig heeft. De missie is een samenleving te creëren, waarin mensen met dementie de ruimte krijgen zichzelf te zijn. Corrigeren of veranderen is geen optie, je laten meevoeren wel. Ook al voelt dat ongemakkelijk. Dit ongemakkelijk voelen wordt in The Father goed naar voren gebracht.

Herkenning als troost

Meekijkend in de wereld van Anthony valt het fascinerende productie-ontwerp en bewerking op; veranderingen zo minuscuul dat je als kijker je afvraagt of je herinnering je niet in de steek laat. Is dit wel dezelfde keuken? Stond die vaas daar eerder en is dat wel dezelfde lamp? Ontwerper Peter Francis creëert verschillende versies van dezelfde setting. Ook het werk van Yorgos Lamprinos, de Los Angeles Film Critics Association-winnaar voor filmbewerking, is meer gecompliceerd dan het lijkt. Het is als een magische truc vlak voor je ogen. Lamprinos had de bijna ondoenlijke opdracht om een verhaallijn te construeren die tegelijkertijd zowel verwarrend als overtuigend is.

In The Father ligt de nadruk op het familieleven en het appartement. Deze zijn voor Anthony niet langer veilige havens, maar een aaneenschakeling van kortstondige situaties. De mensen waarop hij vertrouwt en die hem definiëren als vaderfiguur komen niet langer overeen met zijn herinneringen en dat is verontrustend. Maar misschien is het voor kijkers die te maken hebben met dementie ook herkenbaar en daarmee een troost. Wat blijft is een intense filmervaring. Hopkins heeft voor zijn rol een Oscar ontvangen. Terecht!

4.5 / 5

The Father is nu te zien in 75 bioscopen.

Beeld: Still 'The Father' via Filmdepot

  Volg ons op Google Nieuws

Deel dit artikel

Meer over:

Bioscoop Films RecensiesThe Father (2020)

Lees ook:

Meer recensies

Trailer 'The Father'

Reacties


Meer recensies


Nog meer recensies