Recensie 'Candyman'

Zeg mijn naam

Recensie 'Candyman'
31 augustus 2021 om 16:00

In 1992 kwam de horror-cultklassieker Candyman (1992) uit. Het verhaal dat gebaseerd was op het korte verhaal "The Forbidden" van Clive Barker zou voor het eerst een zwarte antagonist neerzetten in een horrorfilm. Nu, zo'n 20 jaar later, komt de inmiddels welbekende horrormaker Jordan Peele (Us (2019), Get Out (2017)) als producent met een remake van deze film. Als regisseur krijgt de jonge Nia DaCosta (Little Woods (2018)) een kans om haar kunsten te laten zien en de welbekende klassieker vanuit een zwart perspectief wellicht nieuwe inzichten mee te geven. Na een succesvol openingsweekend in de Verenigde Staten kan zij in ieder geval al zeggen dat zij de eerste zwarte vrouwelijke regisseur is die de nummer één positie in de bioscoop heeft weten te bemachtigen na het openingsweekend.

In de achterstandswijk Cabrini Green in Chicago gaat de urban myth rond over een man met een haak als hand die snoep uit zou delen. Als je zijn naam 5 keer zou uitspreken voor een spiegel, dan zou je hem oproepen en komt hij je vermoorden. Inmiddels is de wijk flink opgeknapt en hip geworden als kunstenaar Anthony McCoy (Yahya Abdul-Mateen II) en zijn vriendin, galerie-directeur Brianna Cartwright (Teyonah Parris), er een nieuwe luxe loft betrekken. De carrière van Anthony zit een beetje in een dal als hij een bewoner ontmoet uit de tijd dat het een achterstandswijk was. Hij vertelt Anthony over de Candyman-legende wat een geheel nieuwe inspiratie voor hem oplevert. Maar hij laat daarmee ook een kwaad los waar hij niet op had gerekend.

(Audio)Visuele hoogstandjes

Gelijk in het begin van de film laat DaCosta al zien wat zij visueel in haar mars heeft. Prachtige shots die ondersteboven zijn, zetten vergezeld van een zeer sterke door Robert Aiki Aubrey Lowe gemaakte soundtrack gelijk de sfeer voor de rest van de film neer. Verder in de film wordt er subliem gebruikgemaakt van weerspiegelingen in tegenstelling van altijd direct zicht op de bloederigheden. De hele film lang wordt de sfeer zeer sterk op een bijna zeurderige manier neergezet, waardoor je gegrepen naar het scherm blijft kijken.

Afgeraffeld

Met sterk acteerwerk van de hoofdrolspelers en een duidelijk verhaal te vertellen over het zwarte verleden en het bijbehorende leed in het bijzonder, houdt de film je lang in zijn greep. De opbouw is sterk en neemt alle tijd voor het verhaal. Daarom is het dan ook des te teleurstellender dat het einde van de film opeens in een hoog tempo uitrolt en haast afgeraffeld aanvoelt. Met anderhalf uur speeltijd was er nog alle tijd om een goede afsluiting neer te zetten.

Candyman kan het origineel uit 1992 helaas niet opzij zetten, maar is wel een visitekaartje voor de kunsten van regisseur DaCosta. Als we dit al te zien krijgen bij haar tweede speelfilm, dan heeft de toekomst veel moois te bieden. Een sterke cast, visuele hoogstandjes en een bijbehorende sterke soundtrack maken het een film die je op je stoel gekluisterd houdt. Blijf vooral ook genieten van de speciale aftiteling.

4 / 5

Candyman is nu te zien in 5 bioscopen.

Beeld: Still 'Candyman' via Filmdepot

  Volg ons op Google Nieuws

Deel dit artikel

Meer over:

Bioscoop Films RecensiesCandyman (2021)

Lees ook:

Meer recensies

Trailer 'Candyman'

Reacties


Meer recensies


Nog meer recensies